دسته: موسیقی

موسیقی سبک‌های مختلفی دارد و یکی از این سبک‌ها، هاوس نام دارد که هواداران زیادی در سراسر جهان پیدا کرده است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم بیشتر با این سبک موسیقی آشنا شویم. پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

مقاله آشنایی با اصطلاح مایه در موسیقی حاوی اطلاعات جامعی است.

سبک موسیقی هاوس

موسیقی هاوس معمولاً از ریتم‌های سبک دیسکو در بخش کوبه‌ای بهره می‌برد. یکی از ویژگی‌های مشخص آن، نواختن مداومِ درام بیس روی هر ضرب است. این سبک معمولاً شامل صدای سینتی‌سایزر در خط ملودی بیس، درام‌های الکترونیکی، افکت‌های صوتی و همچنین نمونه‌های موسیقی فانک و پاپ می‌شود. صدای خواننده نیز اغلب با افکت‌های اکو و ریورب همراه است.

در ایران، این سبک موسیقی هواداران بسیاری دارد که بیشتر در زمینه موسیقی پاپ و ترنس فعالیت می‌کنند. در مهمانی‌ها، جشن‌های عروسی و دورهمی‌ها، مردم با شنیدن این موسیقی شادی می‌کنند و لحظات خوشی را سپری می‌کنند.

به بیان دیگر، موسیقی هاوس یکی از انواع سبک‌های موسیقی است که طیف وسیعی از سبک‌های الکترونیک را شامل می‌شود.

ساختار ترانه در سبک موسیقی هاوس

در آهنگ‌های این سبک، معمولاً یک چینش مشخص برای ترانه وجود دارد. این چینش اغلب شامل بخش‌های گوناگونی می‌شود. کار معمولاً با یک **مقدمه** شروع می‌شود تا شنونده را با فضای آهنگ آشنا کند. سپس نوبت به **ترجیع بند** یا بخش تکرارشونده اصلی می‌رسد که معمولاً معروف‌ترین قسمت آهنگ است. بین ترجیع بندها، **بخش‌های اصلی** ترانه قرار می‌گیرند که داستان را پیش می‌برند. گاهی یک **قسمت میانی** متفاوت نیز به قطعه اضافه می‌شود تا تنوع ایجاد کند و در پایان، همه چیز با یک **قسمت پایانی** به پایان می‌رسد.

رشد و پیشرفت سبک هاوس

موسیقی هاوس از اوایل دهه ۸۰ میلادی و پس از همه‌گیر شدن سبک دیسکو، کم‌کم شکل گرفت و پیشرفت کرد. بسیاری از دی‌جی‌ها در آن زمان تلاش کردند موسیقی دیسکو را به شکلی تغییر دهند که کمتر شبیه موسیقی پاپ باشد.

معمولاً تولید موسیقی هاوس بر اساس لوپ‌های باس سنگین انجام می‌شود و با استفاده از سینتی‌سایزر یا نمونه‌هایی از آهنگ‌های دیسکو ساخته می‌شود. سرعت ضرب آهنگ در این سبک معمولاً بین ۱۱۸ تا ۱۳۵ ضربه در دقیقه است.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آشنایی با تاریخچه موسیقی هرمزگان مراجعه کنید.

جشنواره‌های بزرگ و معروفی مثل تومارولند (تومورو لاند) و اولترا موزیک فستیوال در سراسر جهان برگزار می‌شوند. در این رویدادها هنرمندان مشهور، به ویژه دی‌جی‌ها، جدیدترین کارها و آثار هنری خود را به مردم جهان معرفی می‌کنند. یکی از صحنه‌های نمادین این جشنواره‌ها، دیده شدن پرچم‌های مختلف کشورهاست که مردم برای نشان دادن پیام صلح و دوستی، آن‌ها را بالا می‌گیرند.

شاخصه‌های اصلی سبک موسیقی هاوس

موسیقی هاوس، خانواده بزرگی از سبک‌های گوناگون الکترونیک است. هرکدام از سبک‌های فرعی آن، از صداها و افکت‌های مخصوص به خود استفاده می‌کنند و در بیشتر موارد، از الگوی ثابتی برای ریتم پیروی می‌کنند: یک ضرب‌آهنگ ۴/۴ که در آن روی هر شماره، صدای باس درام شنیده می‌شود.

این سبک‌های متنوع شامل موارد زیر می‌شوند:
* **دیپ هاوس:** با صدایی گرم و عمیق.
* **هارد هاوس:** با سینتی‌سایزرهای قوی و پرانرژی.
* **امبینت هاوس:** با حال‌وهوایی آرام و رویایی.
* **الکترو هاوس:** با لرزش‌های قوی و کم‌فرکانس.

علاوه بر این، در موسیقی هاوس معمولاً از این المان‌ها زیاد استفاده می‌شود: تکرارهای فراوان، خط‌های بیس پیچیده، نمونه‌های صوتی (سمپل)، صدای سنج (های-هت)، صدای طبل کوچک (اسنِر) و صدای کف‌زدن.

هنرمندان معروف سبک موسیقی هاوس  

دی جی‌ها و تهیه‌کنندگان موسیقی مشهور زیادی در دنیا وجود دارند. از جمله آن‌ها می‌توان به آویچی، دیوید گوئتا، دیدمائو، هاوس مافیا سوئدی، فرانکی ناکلز، افروجک، هاردول، دفت پانک، کلاود ون استروک، بنی بناسی، زد، ولفگانگ گارتنر، دنی تناگلیا، اریک موریلو و ساشا اشاره کرد.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله تعریف ارکستراسیون یا سازآرایی مراجعه کنید.

سنتور یک ساز قدیمی و اصیل ایرانی است که صدای زیبا و آرامش‌بخش آن، توجه بسیاری از مردم را به خود جلب می‌کند. این ساز از دسته سازهایی است که با ضربه زدن روی سیم‌ها به صدا درمی‌آید و معمولاً با دو مضراب نواخته می‌شود. کیانوش پورحسین، یکی از مدرسان ساز سنتور در آنبین است که در ادامه، بیشتر با این هنرمند بااستعداد آشنا می‌شویم.

اگر سوالاتی دارید، مقاله آرپژ به چه معناست؟ به شما کمک خواهد کرد.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً بهترین کلاس تار در تهران را بخوانید.

کیانوش پورحسین مدرس سنتور و آهنگساز

کیانوش پورحسین، یک آهنگساز و نوازندهٔ ساز سنتور است. او کار هنری خود را از سال ۱۳۸۳ شروع کرد و در این مسیر، از آموزش‌های استادانی مانند جوانبخت، اردوان کامکار، سیامک آقایی و مهرانی بهره برد.

فعالیت های هنری

کیانوش پورحسین در کنسرت‌های زیادی روی صحنه رفته است. در کارنامه هنری او اجراهای متعددی در تهران و کرج به چشم می‌خورد؛ از جمله اجرا در سالن نژاد فلاح کرج با گنجایش هزار و پانصد نفر در سال ۱۳۸۸ و نیز اجرا در سالن سیروس صابر ارشاد کرج.
او در زمینه آهنگسازی نیز کارهای ارزشمندی ارائه داده و در کنسرت‌های مختلف در تهران و سایر شهرها، نقش سرپرست و آهنگساز گروه را بر عهده داشته است.
همچنین، انتشار آلبومی با همراهی یک نوازنده ایتالیایی در شهر فلورانس ایتالیا در تابستان ۱۳۹۵، یکی دیگر از فعالیت‌های هنری پورحسین محسوب می‌شود.

بهترین استاد سنتور کسی است که نه تنها این ساز زیبا را به خوبی می‌نوازد، بلکه می‌تواند هنر خود را به شکلی روشن و قابل درک به شاگردانش بیاموزد. او با صبر و حوصله، راه و رسم نواختن را از پایه و به طور اصولی آموزش می‌دهد.

یک مدرس خوب، عاشق موسیقی است و این عشق را در وجود شاگردانش نیز بیدار می‌کند. او فقط نت‌ها را یاد نمی‌دهد، بلکه احساس و روح موسیقی ایرانی را منتقل می‌کند. در کنار تکنیک، گوشه‌های زیبای موسیقی و داستان پشت هر قطعه را نیز برای شاگردانش روایت می‌کند.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه مخترع گیتار کیست؟.

برای گسترش دانش خود، به مقاله آشنایی با اصطلاح میزان در موسیقی سر بزنید.

مقاله نحوه اجرای تحریر در آواز منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

چنین استادی برای هر شاگرد، بر اساس استعداد و پیشرفت او، برنامه‌ریزی می‌کند و او را برای رسیدن به بهترین سطح ممکن همراهی و تشویق می‌نماید.

نوازنده برتر جشنواره هزار صدا

در سال ۱۳۹۳، او در جشنواره‌ی هزار صدا، که داورانی چون محمد معتمدی، کامبیز روشن روان و استاد کیانی داشت، به عنوان بهترین نوازنده انتخاب شد.

تدریس سنتور

پورحسین از سال ۱۳۸۸ علاوه بر نوازندگی و ساختن آهنگ، به آموزش سنتور نیز پرداخته است. او در حال حاضر به عنوان مدرس در آموزشگاه آنبین فعالیت می‌کند.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب بیو گرافی امین بانی را از دست ندهید.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در متن آهنگ ” آخ تو شب یلدای منی” پیدا کنید.

اگر سوالاتی دارید، مقاله تار بهتر است یا سه تار؟ به شما کمک خواهد کرد.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله نکات مهم موسیقی که باید برای شروع به آن دقت نمایید را مطالعه کنید.

موسیقی پس‌زمینه، یکی از اجزای بسیار مهم در فیلم‌های ترسناک است و کمک می‌کند تا صحنه‌های فیلم واقعی‌تر و تاثیرگذارتر به نظر برسند.
اما شاید برایتان این پرسش پیش آمده باشد که چرا با وجود ترسناک بودن، از شنیدن این موسیقی‌ها لذت می‌بریم؟
در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، دلیل این موضوع را متوجه خواهید شد.
اگر شما هم به تماشای فیلم‌های ترسناک علاقه‌مندید، پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

جذابیت موسیقی‌های متن ترسناک

موسیقی‌های ترسناکی که برای فیلم‌ها ساخته می‌شوند، همیشه توانسته‌اند توجه بینندگان را جلب کنند. در طول تاریخ، مغز انسان به گونه‌ای تکامل یافته که به صداها واکنش نشان می‌دهد و موسیقی می‌تواند به طور مستقیم روی آن اثر بگذارد و احساس ترس را در فرد ایجاد کند.
حتی اگر کسی بینایی خوبی هم داشته باشد، باز هم احتمال اینکه خطر را از طریق صدا تشخیص دهد بیشتر است. چون گوش‌های انسان راهی مستقیم به بخشی از مغز دارند که مسئول ایجاد ترس است. به محض اینکه یک صدای بلند و ناگهانی شنیده می‌شود، این مسیرها سریع آن را به مغز منتقل می‌کنند و باعث ترشح آدرنالین در بدن می‌شوند.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه گام در موسیقی چگونه نامگذاری می گردد ؟.

چرا شنیدن موسیقی ترسناک لذت‌بخش است؟

پاسخ این پرسش این است که مغز ما به محض اینکه درگیر می‌شود، شروع به ترشح مقدار زیادی دوپامین می‌کند. دوپامین یک ماده شیمیایی در مغز است که احساس لذت را کنترل می‌کند. در صنعت سینمای هالیوود، متخصصان صدا واقعاً در ایجاد حس ترس و سپس لذت، مهارت دارند.

مثلاً فرض کنید در یک فیلم، صدای خش‌خش عجیبی می‌شنوید. در این لحظه، گوش‌های شما به طور ناخودآگاه سعی می‌کنند بفهمند که آیا خطری در کار است یا نه. وقتی آن ترس اولیه از بین برود، دوپامین زیادی در مغز آزاد می‌شود و یک احساس خوب و خوشایند به شما دست می‌دهد. به همین دلیل است که از دیرباز، موسیقی و صدا با هر دو حس ترس و لذت، پیوند خورده‌اند.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره بیوگرافی بلا ویکتور یانوش بارتوک بیابید.

موقع تماشای فیلم ترسناک چه اتفاقی در مغز و بدن‌مان می‌افتد؟

چرا شنیدن موسیقی ترسناک برای ما جذاب است؟

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله موسیقی، علم یا هنر؟! را مطالعه کنید.

برای مطالعه بیشتر، به آشنایی با یکی از مفاخر موسیقی سنتی ایرانی، نصرالله ناصح پور سری سر بزنید.

وقتی چیزی می‌بینیم یا می‌شنویم که ما را می‌ترساند، بخش‌های مختلفی از مغز و همچنین غده فوق کلیه (که آدرنالین ترشح می‌کند) در بدن فعال می‌شوند. مناطقی مثل تالاموس، هیپوتالاموس، قشر مغز، هیپوکامپ و به ویژه آمیگدala، مسئول دریافت و پردازش حس ترس در وجود ما هستند.

مقاله گام در موسیقی چیست؟ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

اگر خطر واقعی باشد، بدن ما واکنش‌های طبیعی مثل فرار، جنگ یا بی‌حرکت ماندن را نشان می‌دهد. اما وقتی در حال تماشای فیلم ترسناک هستیم یا به موسیقی وحشت‌آور گوش می‌دهیم، می‌دانیم که در محیط امنی قرار داریم و خطری واقعی ما را تهدید نمی‌کند.

در چنین موقعیت‌هایی، ما با یک ترس کنترل‌شده روبرو می‌شویم. هیپوکامپ که مانند آرشیو خاطرات مغز عمل می‌کند، این موقعیت‌ها را به عنوان تجربه‌های بی‌خطر ثبت می‌کند. به همین دلیل، با گفتن این جمله که “همه چیز ساختگی است” خودمان را آرام می‌کنیم. در نتیجه مغز دیگر واکنش شدید نشان نمی‌دهد، اما آن حس هیجان و ترس همچنان باقی می‌ماند.

با ترشح موادی مثل آدرنالین، کورتیزول و دوپامین در بدن، ما همزمان هم احساس ترس می‌کنیم و هم لذت می‌بریم!

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله تاریخچه  سیاه بازی را مطالعه کنید.

حالا می‌توانیم بفهمیم چرا بعضی افراد حاضرند پول و زمان بگذارند و در صف‌های طولانی بایستند تا فقط چند دقیقه در یک خانه وحشت بترسند و فریاد بکشند! دیگر جای تعجب نیست؛ وقتی بدانیم ترس می‌تواند لذت‌بخش باشد، چه کسی است که از دیدن فیلم‌های ترسناک یا شنیدن موسیقی هیجان‌انگیز لذت نبرد؟

این احساس لذت بیشتر به خاطر ترشح دوپامین در مغز است. حتی خنده‌های ناگهانی ما در اوج صحنه‌های ترسناک، هم به دلیل تغییرات شیمیایی در مغز است و هم به این خاطر که می‌دانیم فقط تماشاگر هستیم و آن اتفاق‌های وحشتناک برای ما نمی‌افتد.

مغز ما به طور طبیعی دوست دارد کارهای ناتمام را به پایان برساند. به همین دلیل است که با وجود ترسیدن، باز هم فیلم را تا آخر تماشا می‌کنیم تا ببینیم سرانجام ماجرا چه می‌شود.

در زمان ترس و استرس، سیستم عصبی سمپاتیک در بدن فعال می‌شود و با ایجاد حس هیجان، آرامش اولیه بدن و ذهن ما را برهم می‌زند.

ترسناک‌ترین موسیقی‌های متن تاریخ سینما و فهرست فیلم‌های ترسناک؛

موسیقی فیلم هالووین را جان کارپنتر ساخته است؛
آهنگ‌های مرد آبنباتی اثر فیلیپ گلس است؛
موسیقی فیلم سوسپیریا را گروه گابلین اجرا کرده‌اند؛
موسیقی کانیبال هولوکاست ساخته ریتز اورتولانی است؛
موسیقی فیلم موجود اثر انیو موریکونه است؛
آهنگ‌های نوسفراتو، خون‌آشام را پوپول ووه ساخته است؛
موسیقی طالع نحس اثر جری گلداسمیت است؛
موسیقی کودک رزماری ساخته کشیشتف کومه‌دا است؛
موسیقی فیلم درخشش حاصل کار وندی کارلوس، ریچل الکایند و کریستوف پندرسکی است؛
موسیقی فیلم ماوراء اثر فابیو فریتزی است؛
موسیقی تصویر ذهنی را فرد میرو و مالکوم سیگرو ساخته‌اند؛
موسیقی ظلمت حاصل همکاری فابیو پیگناتلی، کلودیو سیمونتی و ماسیمو مورانته است؛
موسیقی برجک دفاعی اثر گروه تنجرین دریم است؛
موسیقی فیلم روانی ساخته برنارد هرمن است؛
موسیقی کوایدان اثر تورو تاکمیتسو است؛
موسیقی فیلم کریستین را جان کارپنتر و آلن هاوارث ساخته‌اند؛
موسیقی ویدئو دروم اثر هاوارد شور است؛
موسیقی جن‌گیر ۲ ساخته انیو موریکونه است؛
موسیقی مرد حصیری اثر پل جیووانی است؛
موسیقی پرتقال کوکی حاصل همکاری وندی کارلوس و ریچل الکایند است؛
موسیقی زیرپوست ساخته میکا لوی است؛
موسیقی روز مردگان اثر جان هریسون است؛
موسیقی Xtero ساخته هری بروملی داونپورت است؛
موسیقی زامبی ۲ اثر فابیو فریتزی است؛
موسیقی C.H.U.D را مارتین کوپر و دیوید هیوز ساخته‌اند؛
موسیقی شهر کابوس اثر استلویو سیپریانی است؛
موسیقی تاریکی نزدیک ساخته گروه تنجرین دریم است؛
موسیقی برپاخیزان جهنم اثر کریستوفر یانگ است؛
موسیقی Chopping Mall ساخته چاک سرینو است.

ترانهٔ سیمین، یکی از ماندگارترین آهنگ‌های موسیقی ایران است که با صدای دلنشین جمشید شیبانی ثبت شده است. جمشید شیبانی از خوانندگان سرشناس موسیقی پاپ ایران بود و بسیاری او را پایه‌گذار سبک جدیدی در ترانه‌های ایرانی می‌دانند. در ادامه این نوشته، با ما همراه باشید تا بیشتر با این هنرمند بزرگ و نام‌آشنا آشنا شوید.

بیوگرافی جمشید شیبانی

شیبانی در تهران متولد شد و در یک خانواده اهل هنر بزرگ شد. مادر بزرگ او دختر میرزا عبدالله، کسی که پایه‌گذار موسیقی ایرانی است، می‌باشد. پدرش نیز عنایت‌الله خان شیبانی نام داشت و از کسانی بود که برای نخستین بار تئاتر را در ایران رواج داد. شیبانی درس‌خوانده‌ی هنرستان هنرپیشگی تهران است و سپس در رشته‌ی آموزش و پرورش از دانشگاه سانتامونیکا و در رشته سینما از دانشگاه کالیفرنیا فارغ‌التحصیل شده است.

آغاز کار هنری

فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۱۷ با پیش‌پرده‌خوانی در تئاتر نصر شروع کرد. در سال ۱۳۱۹، همزمان با راه‌اندازی رادیو، همکاری خود را با این رسانه آغاز نمود و با خواندن ترانه‌ی «بی تو»، در واقع پایه‌گذار موسیقی پاپ در ایران شد. این کار او در ابتدا با مخالفت برخی از بزرگان موسیقی کشور، مانند غلامحسین بنان، روبرو شد؛ اما سرانجام به طور کامل در دل موسیقی ایران جای گرفت.

بازیگری جمشید شیبانی

او برای اولین بار به شکل حرفه‌ای، با بازی در فیلم «غفلت» ساخته علی کسمایی، پا به دنیای سینما گذاشت. علاوه بر این، او استودیوهای دوبلاژ «تخت جمشید» و «ایرانا فیلم» را نیز راه‌اندازی کرد.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در همه چیز در مورد بالشتک ویولن پیدا کنید.

برای مطالعه بیشتر، به تفاوت ساز ویولن و ویولا سری سر بزنید.

مهاجرت جمشید شیبانی

شیبانی در سال ۱۳۲۵ برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و در شهر لس‌آنجلسِ کالیفرنیا ساکن شد. او همزمان با تحصیل در کالج سانتا مانیکا، به عنوان خبرنگار هنری با مجلاتی مانند تهران مصور همکاری می‌کرد. در این مدت با بازیگران مشهور هالیوود مصاحبه می‌کرد و این گفت‌وگوها بعداً در مطبوعات ایران منتشر می‌شد.

ترانه سرایی جمشید شیبانی

جمشید شیبانی در عرصهٔ ترانه‌سرایی پاپ، آهنگ مشهور «سیمین بر» را خلق کرد. این ترانه در زمان خودش بسیار محبوب شد و حتی امروز هم به عنوان یکی از آهنگ‌های به‌یادماندنی آن دوره شناخته می‌شود.

برای گسترش دانش خود، به مقاله موزه موسیقی اصفهان، نمونه ای زیبا از یک موزه موسیقی سر بزنید.

وفات

در نهایت، این هنرمند بزرگ ایرانی در تیرماه سال ۱۳۸۸ در شهر لس‌آنجلس به خاک سپرده شد.
یادش همیشه جاودان و نامش گرامی باد.

پرویز صدیقی پارسی، که با نام هنری پرویز یاحقی شناخته می‌شود، یک موسیقی‌دان، آهنگساز و نوازنده‌ی چیره‌دست ویولن از ایران بود. او ترانه‌های ماندگار و جاودانه‌ی بسیاری خلق کرد که برای همیشه در یادها باقی خواهند ماند. در ادامه، در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با زندگی و آثار این هنرمند بزرگ آشنا می‌شویم.

زندگینامه پرویز یاحقی

بر اساس خاطراتش، در دوران بچگی به خاطر شغل پدر مجبور شد به همراه خانواده به لبنان برود. اما دوری از ساز محبوبش، ویولن، چنان بر سلامت او اثر گذاشت که بسیار بیمار شد. پزشکان به خانواده توصیه کردند که خواسته او را بپذیرند. به همین دلیل او را به ایران فرستادند تا نزد دایی هنرمندش، حسین خان یاحقی، برود و از او آموزش ببیند.

او از همان سنین کم نزد دایی‌اش زندگی می‌کرد و نواختن موسیقی را از او یاد گرفت. از کودکی با هنرمندان بزرگ آن زمان مانند ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی و علی اکبر شهنازی آشنا شد و فرصت پیدا کرد مدتی نزد ابوالحسن صبا به یادگیری موسیقی بپردازد.

تغییرنام به یاحقی

پرویز در دوران تحصیل در دبستان پروانه، همکلاس مجید نجاحی، نوازنده چیرهدست سنتور بود. او اولین بار در سال ۱۳۲۷ به رادیو رفت و قطعهای را با ساز خود اجرا کرد. پدرش به او اجازه نداد از نام خانوادگی اصلی خود، یعنی صدیق پارسی، استفاده کند؛ به همین خاطر، نام خانوادگی دایی خود، یاحقی، را برای فعالیت هنری انتخاب کرد.

او بین سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ به دلیل علاقه‌اش به نویسندگی، با روزنامه‌ها همکاری داشت و به عنوان خبرنگار فعالیت می‌کرد.

پرویز یاحقی از سال ۱۳۳۴ و همزمان با ورود معینیان به رادیو و اداره انتشارات (که بعدها به وزارت اطلاعات معروف شد)، به شکل جدی‌تری کار در رادیو را شروع کرد و چندین آهنگ برای خوانندگانی مانند منوچهر همایون‌پور و داریوش رفیعی ساخت.

اولین آهنگ او برای غلامحسین بنان، در برنامه گل‌های رنگارنگ، با نام «ای امید دل من کجائی» اجرا شد که امروز نیز نسخه صوتی آن موجود است. همچنین او در سال ۱۳۴۲، یک خواننده نوجوان به نام مهستی را به دنیای موسیقی معرفی کرد.

یاحقی در طول چند سال زندگی مشترک با حمیرا، آهنگ‌هایی نیز برای او ساخت. از او تکنوازی‌های بسیاری در برنامه گل‌ها به یادگار مانده که نوارهایشان موجود است. پرویز یاحقی را یکی از بزرگترین نوازندگان بداهه‌نواز موسیقی ایرانی می‌دانند و نام او در کنار جلیل شهناز و حسن کسایی، یادآور سه نوازنده بزرگ و تاثیرگذار موسیقی ایران است.

سبک نوازندگی او روی بسیاری از نوازندگان بعدی اثر گذاشت. از جمله کسانی که از ساز او تأثیر پذیرفتند، می‌توان به سیاوش زندگانی، مجتبی میرزاده، بیژن مرتضوی، اسدالله ملک و صدرا فلاحی اشاره کرد.

آثار برجای مانده از یاحقی

این هنرمند در طول دوران فعالیت هنری خود با خوانندگان سرشناس زیادی همکاری نزدیک داشت. از جمله این همکاران می‌توان به غلامحسین بنان، ادیب‌ خوانساری، داریوش رفیعی، حسین قوامی، حسین خواجه‌امیری، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان و بسیاری چهره‌های هنری دیگر اشاره کرد.

از ساخته‌های ماندگار پرویز یاحقی نیز می‌توان به آهنگ‌هایی مانند افسانه، بیداد زمان، گردباد، آهنگ محبت، هدیه عشق، پر بسته، اشک سپهر، با دلم مهربان شو، مرا نفریبی، مرا تنها نگذاری، خدایا تو دانی، بهار نورسیده، امید جان من، هم نفسم کو، چه کنم‌ای خدا چه کنم، بهانه‌تو، می‌زده و … اشاره کرد.

درگذشت پرویز یاحقی

در ده سال آخر زندگی، پرویز یاحقی به تنهایی و دور از چشم دیگران زندگی می‌کرد و کمتر کسی می‌توانست با او ارتباط برقرار کند. در این سال‌ها، تنها همدم و مونس او موسیقی بود. اما در چند سال پایانی عمر، بر اثر آسیب ناشی از یک سانحه رانندگی، دیگر نمی‌توانست ویولن بنوازد و این اتفاق، ضربه روحی بزرگی به او وارد کرد.

سرانجام در سیزدهم بهمن ماه سال ۱۳۸۵، این استاد بی‌همتای ویولن، در سن ۷۱ سالگی و در اثر ایست قلبی در تهران چشم از جهان فروبست. روحش شاد و یادش گرامی.

موسیقی سه‌بعدی یا صدای سه‌بعدی به نوعی از صدا گفته می‌شود که وقتی به آن گوش می‌دهید، حس می‌کنید دقیقاً در همان فضای تولید صدا قرار گرفته‌اید و صداها را از جهات و فاصله‌های گوناگون می‌شنوید. در این نوع صدا، منبع صدا اغلب بیرون از بلندگوها احساس می‌شود؛ مثلاً ممکن است به نظر برسد صدا از پشت سر شما یا از طرفین می‌آید. این ویژگی باعث می‌شود صدا از مکان‌هایی غیر از خود بلندگوها به گوش برسد. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با مفهوم صدای سه‌بعدی آشنا خواهید شد.

برای مطالعه بیشتر، به آشنایی با فواصل موسیقی ایرانی سری سر بزنید.

مقاله علی‌نقی وزیری، پدر موسیقی‌ جدید ایران‌ پس‌ از انقلاب‌ مشروطه‌ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

برای گسترش دانش خود، به مقاله آشنایی با مفهوم پاساژ در موسیقی سر بزنید.

صدای سه بعدی چیست؟

آیا برای شما هم پیش آمده که هنگام استفاده از هدفون، صداها را طوری بشنوید که انگار از اطراف شما می‌آیند؟ اگر چنین تجربه‌ای داشته‌اید، در واقع به یک قطعه صوتی سه‌بعدی گوش داده‌اید.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه سه‌ تار الکتریک ،اولین ساز الکتریک ایرانی.

همان‌طور که با سه‌بعدی کردن یک تصویر، به آن عمق و بعد تازه‌ای می‌بخشیم، می‌توانیم برای موسیزی و صدا هم چنین کاری انجام دهیم و به آن عمق بدهیم.

در صداهای معمولی (دو بعدی)، وقتی صدایی پخش می‌شود – مثلاً صدای باز شدن در – این صدا فقط از طریق دو بلندگو پخش شده و از جلوی شما به گوش می‌رسد. اما در صداهای سه‌بعدی، این امکان وجود دارد که همان صدا را از پشت سر خود نیز بشنوید.

موسیقی سه بعدی از نظر علمی

برای اینکه ما بتوانیم یک صدا را بشنویم، باید یک منبع برای تولید آن صدا وجود داشته باشد و امواج صوتی از آن نقطه پخش شوند. در حالت معمولی و دو بعدی، این منابع صدا درون بلندگوها قرار دارند و به همین دلیل است که همه صداها مستقیماً از خود بلندگوها به گوش ما می‌رسند.
اما با پیشرفت علم و فناوری، در سیستم‌های صدای سه بعدی، این منابع صدا در مکان‌هایی خارج از بلندگوها — مانند پشت سر یا اطراف شنونده — ایجاد می‌شوند. این تکنولوژی باعث می‌شود که صدا به گونه‌ای به نظر برسد که از جاهایی غیر از بلندگوها می‌آید.

اولین صوت‌های سه بعدی

شاید برایتان جالب باشد که بدانید ایده اولیه موسیقی سه‌بعدی، در دهه ۸۰ میلادی توسط فردی به نام هوگو زوکارلی خلق شد. جالب‌تر این که این سیستم، موفق شد نزدیک‌ترین حس شنیداری به ساختار طبیعی گوش انسان را شبیه‌سازی کند.

این فناوری، هولوفونیک ساند (Holophonic Sound) نام دارد و به روش ضبط صدا در آن، “ضبط دوگوشی” (Binaural Recording) گفته می‌شود. نتیجه این تکنیک، یک فضای شنیداری کروی و کاملاً سه‌بعدی است.

اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با ساز گلوکن اشپیل، بلز ارکستری به شما کمک خواهد کرد.

در این حالت، شما به راحتی می‌توانید فاصله منبع صدا و حتی زاویه قرارگیری آن نسبت به گوش‌هایتان را تشخیص دهید. نکته خوب دیگر این است که برای تجربه صداهای هولوفونیک، به دستگاه یا هدفون خاص و پیشرفته‌ای نیاز ندارید و حتی با یک هدفون معمولی هم می‌توانید این صداهای سه‌بعدی شگفت‌انگیز را بشنوید.

در این مقاله بیوگرافی استاد حبیب الله بدیعی اطلاعات مفیدی آمده است.

موسیقی سه بعدی چگونه ساخته می شود؟

موسیقی سه‌بعدی در واقع همان فایل‌های صوتی استریو با فرمت‌هایی مثل MP۳ یا MP۴ است. این فایل‌ها برای ذخیره‌سازی صدا از دو کانال جداگانه استفاده می‌کنند و هنگام پخش، اطلاعات هر دو کانال همزمان پخش می‌شوند.

یکی از روش‌های معمول برای ایجاد صدای سه‌بعدی این است که یک فایل استریو معمولی را با نرم‌افزارهای ویرایش صدا باز کرده و میزان صدا را در دو کانال، بر اساس ریتم و نوع صدا، طوری تنظیم می‌کنند که در هر لحظه، شدت صدا در هر دو کانال یکسان نباشد.

این کار باعث می‌شود صدای خروجی از بلندگوی چپ و راست با هم تفاوت داشته باشد و در نتیجه گوش ما آن را به صورت یک صدای سه‌بعدی احساس کند. یکی از این نرم‌افزارها Gold Wave نام دارد.

موسیقی سه‌بعدی را برای انواع بلندگوهای استریو، سیستم‌های پنج‌کاناله و همچنین هدفون‌ها تولید می‌کنند. در این روش، با قرار دادن فرضی منابع صوتی در اطراف، پشت، بالا یا پایین سر شنونده، مسیر حرکت صدا از منبع تا گوش او به صورت سه‌بعدی شبیه‌سازی می‌شود.

هدف اصلی موسیقی سه بعدی

هدف اصلی موسیقی سه‌بعدی، تقلید و بازسازی صداهای طبیعی و واقعی است. این اتفاق از طریق پردازش امواج صوتی با دامنه فضایی پیچیده و سپس انتقال آن‌ها به مغز رخ می‌دهد.
در نهایت باید اشاره کرد که این فرآیند می‌تواند مغز را با استفاده از گوش و عصب‌های شنوایی فریب دهد، به طوری که هنگام شنیدن، فرد احساس می‌کند صداها به شکل سه‌بعدی در فضا پخش می‌شوند.

نمونه موسیقی سه بعدی

تا به امروز قطعات موسیقی زیادی با تکنیک ضبط هولوفونیک ساخته و پخش شده‌اند. یکی از شناخته‌شده‌ترین این آثار، آلبوم «The Final Cut» از گروه پینک فلوید است.

سنتور یک ساز اصیل ایرانی است که می‌گویند ابونصر فارابی آن را ابداع کرده است. این ساز، مانند بربط، در طول تاریخ به کشورهای دیگر راه یافت. تفاوت سنتور در ظاهر و نام‌های گوناگونی است که در نقاط مختلف جهان دارد. این ساز از تعداد زیادی سیم تشکیل شده که با زدن مضراب به آن‌ها، صدا تولید می‌شود. در این نوشته از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام، با انواع سیم‌های سنتور آشنا خواهید شد. تا پایان این مطلب با ما بمانید.

آشنایی با انواع سیم های سنتور

سنتور دارای تعداد زیادی سیم است که هر کدام وظیفه خاص خود را دارند. با این حال، می‌توان همه این سیم‌ها را به دو گروه اصلی تقسیم کرد:

سیم های زرد

سیم‌های زردرنگ از جنس برنج ساخته شده‌اند و صدای بم ایجاد می‌کنند. این سیم‌ها به صورت یکی در میان روی خرک‌های سمت راست ساز نصب شده‌اند.

سیم های سفید

سیم‌های سفیدرنگ سنتور که از ترکیب فلز نیکل ساخته شده‌اند، وظیفه تولید صداهای زیر و بلند را بر عهده دارند. این سیم‌ها به صورت ردیفی روی خرک‌های سمت چپ ساز قرار گرفته‌اند.

برای یادگیری پیشرفته، به ساز گوژنگ ساز سنتی چین و آسیای شرقی مراجعه کنید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، تفاوت‌های آواز سنتی و آواز پاپ را از دست ندهید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً منظور از اورتور در موسیقی چیست؟ را بخوانید.

در گذشته، حدود صد سال پیش که سیم‌های فلزی در دسترس نبود، سازندگان سنتور به جای سیم از رشته‌های روده گوسفند برای ساخت این بخش از ساز استفاده می‌کردند.

برای نواختن سنتور از دو چوب سبک و باریک به نام «مضراب» استفاده می‌شود. این چوب‌ها در واقع پل ارتباطی بین دستان نوازنده و سیم‌های سنتور هستند و نوازنده با کمک آن‌ها می‌تواند ساز را به صدا درآورد.

۴ قسمت عمده تشکیل دهنده مضراب عبارتند از :

سر مضراب، بدنه، حلقه و دسته.
انگشتان دست به شکل منظم و مشخصی داخل حلقهٔ مضراب قرار می‌گیرند. نوازنده با چرخاندن مچ دست و استفاده از قسمت سر مضراب، به سیم‌ها ضربه می‌زند. در قدیم مضراب‌ها بدون نمد بودند، اما امروزه به آن‌ها نمد اضافه می‌کنند تا صدای سنتور نرم‌تر و زیباتر شود.

تار و سه‌تار هر دو از سازهای قدیمی و پرطرفدار ایران هستند. خیلی از افراد نمی‌دانند این دو ساز چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی با هم دارند و بعضی هم فکر می‌کنند سبک موسیقی آن‌ها کاملاً یکسان است. در حالی که تار و سه‌تار هم نقاط مشترک دارند و هم ویژگی‌های مخصوص به خود که آن‌ها را از هم متمایز می‌کند. برای این‌که بتوانید بین این دو ساز، انتخاب درستی داشته باشید، باید چیزهایی مانند علاقه شخصی، توانایی‌های خود و موارد دیگر را در نظر بگیرید. در این زمینه، راهنمایی معلمان با تجربه می‌تواند بسیار مفید باشد. استاد مسعود زاهدی‌پور، مدرس سازهای تار و سه‌تار در آنبین، از برترین اساتید این حوزه محسوب می‌شود. در ادامه می‌توانید بیشتر با ایشان آشنا شوید.

مسعود زاهدی‌ پور مدرس تار و سه‌تار

مسعود زاهدی‌پور در سال ۱۳۵۸ در تهران به دنیا آمد.
او دارای مدرک دکترای تخصصی (Ph.D) در رشته مدیریت آموزشی است و همچنین دوره‌های آهنگسازی و ارکستراسیون را در کلاس‌های آزاد دانشگاه هنر گذرانده است.

زاهدی‌پور آموزش موسیقی را با ساز تنبور شروع کرد و پس از آن به سراغ یادگیری تار و سه‌تار رفت. پس از پشت سر گذاشتن این مراحل، توانست در کلاس‌های استاد هوشنگ ظریف حاضر شود و نزد این استاد برجسته، ردیف‌های موسیقی ایرانی و دوره‌های پیشرفته را فرا بگیرد.

او برای آشنایی بیشتر با سبک‌های مختلف تارنوازی، به کلاس استاد بهروز همتی رفت و سپس برای یادگیری تکنیک‌های مدرن تارنوازی و روش‌های ایشان، آموزش تار و سه‌تار را نزد استاد کیوان ساکت ادامه داد.

بیش از هفده سال سابقه تدریس

زاهدی‌پور بیش از هفده سال است که در بهترین آموزشگاه‌های موسیقی تهران، سازهای تار و سه‌تار را آموزش می‌دهد.

فعالیت های هنری

اجرای کنسرت‌های فراوان و همکاری با گروه‌ها و ارکسترهای گوناگون در جایگاه نوازنده، تکنواز، آهنگساز و تنظیم‌کننده؛ از جمله عضویت در هیأت مؤسس ارکستر آوای ماندگار، همکاری با ارکستر آکادمیک تهران، فعالیت به عنوان تنظیم‌کننده و آهنگساز در ارکستر استاد مسعود حسن‌خانی، همکاری با ارکستر سازهای ایرانی میرآترا، گروه حزان، ارکستر شهنواز و … از جمله فعالیت‌های هنری ایشان است که در کارنامه هنری استاد زاهدی‌پور به چشم می‌خورد.

ملودیکا شبیه یک ارگ کوچک است که با دمیدن در آن نواخته می‌شود. اگر بخواهیم ساده‌تر بگوییم، این ساز شبیه ترکیبی از سازدهنی و پیانو است؛ هم کوچک است و هم به راحتی قابل حمل. ملودیکا در گروه سازهای بادی زبانه‌دار، مانند سازدهنی، جای می‌گیرد. اگرچه این ساز تاریخچه خیلی طولانی ندارد، اما خیلی زود بین نوازندگان و موسیقی‌دانان محبوبیت پیدا کرد. در ادامه با این ساز جذاب بیشتر آشنا خواهید شد.

برای مطالعه بیشتر، به زندگینامه حسین گل‌گلاب،شاعر ترانه ای ایران سری سر بزنید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً تاثیر موسیقی بر درک ریاضی را بخوانید.

نواختن ملودیکا

نواختن و کنترل نت‌ها با ملودیکا، در مقایسه با سازدهنی پیچیده‌تر است. معمولاً این ساز را با دست چپ نگه می‌دارند، چرا که طراحی آن برای افراد راست‌دست است. ملودیکا در دسته سازهای بادی قرار می‌گیرد و صدای آن با فوت کردن هوا در آن و همزمان فشار دادن کلیدهایش تولید می‌شود. هنگام نواختن، نوازنده ساز را با یک دست نگه می‌دارد، به طوری که یک دست در پشت ساز قرار می‌گیرد و دست دیگر وظیفه نواختن و فشار دادن کلیدها را بر عهده دارد.

تاریخچه ساز ملودیکا

ملودیکا برای اولین بار در کشور ایتالیا و به دست فردی به نام آندری بورل ساخته شد. در آن زمان، نام این ساز کلاویتا بود. اما شکل امروزی و مدرن ملودیکا در سال ۱۹۵۰ توسط شرکت هوهنر ارائه شد و از آن پس، همه آن را با نام ملودیکا می‌شناسند.
در دهه ۱۹۶۰ نوازندگان بسیاری شروع به استفاده از این ساز کردند. یکی از آن‌ها استیو رایش بود و پس از آن نیز هنرمندان سرشناسی مثل فیل مور در آلبوم هرمتو پاسکول از ملودیکا استفاده کردند.
در ایران نیز گفته می‌شود نخستین بار سامان احتشامی، پیانیست شناخته‌شده ایرانی، این ساز را به عنوان یک ساز اصلی به مردم معرفی کرد.

انواع ملودیکا

این ساز بر اساس دامنه‌ی صوتی که دارد، به شکل‌های مختلفی دسته‌بندی می‌شود.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب آهنگساز جنگ ستارگان کیست ؟ را بخوانید.

سوپرانو و آلتو

ملودیکاهای سوپرانو و آلتو در مقایسه با بقیه مدل‌ها، صدای رساتر و زیرتری دارند. برخی از ملودیکاها به شکلی ساخته شده‌اند که بتوان با هر دو دست روی آن نواخت. در این نوع ساز، معمولاً کلیدهای سفید با دست راست و کلیدهای مشکی با دست چپ نواخته می‌شوند.

تنور

صدای ساز ملودیکای تنور، از ملودیکای سوپرانو کمی بم‌تر است. روش نواختن آن هم به این شکل است که نوازنده با دست راستش روی صفحه کلید (کیبورد) نواخته و با دست چپ، دسته پشتی ساز را نگه می‌دارد. اگر نوازنده بخواهد این ساز را مانند مدل‌های سوپرانو و آلتو با هر دو دست بنوازد، می‌تواند یک لوله پلاستیکی به آن وصل کند.

باس

در میان انواع ساز ملودیکا، ملودیکای باس عمیق‌ترین و بم‌ترین صدا را تولید می‌کند. این نوع از ملودیکا، از جمله نادرترین و پرهزینه‌ترین مدل‌های این ساز به شمار می‌رود.

آکوردینا

ملودیکای آکوردینا یک نوع قدیمی‌تر از این ساز است که معمولاً از چوب یا فلز ساخته می‌شود. در این مدل، به جای صفحه‌کلید معمولی، از دکمه‌هایی برای نواختن نت‌ها استفاده می‌شود. دکمه‌های این ساز اغلب فلزی هستند، ولی در انواع ارزان‌قیمت‌تر، ممکن است از پلاستیک ساخته شده باشند.

ملودیکا

ساز ملودیکا با اسم‌های مختلفی در بازار وجود دارد. برخی از این نام‌ها عبارت‌اند از: ملودیون، تریولا، ملودیا، پیانیکا، ملودی هورن، دیامونیکا، پیانتا و کالویتا.