دسته: موسیقی

  • علیرضا فیروزیان، مدرس موسیقی کودک

    علیرضا فیروزیان، مدرس موسیقی کودک

    علیرضا فیروزیان، آموزگار موسیقی کودکان در آنبین است که فلوت ساز تخصصی‌اش به شمار می‌رود.
    در ادامه، شما را بیشتر با این استاد و کارهای هنری که انجام داده است آشنا می‌کنیم.

    در این مقاله با کاسه تبتی یا مرتعش آشنا شوید اطلاعات مفیدی آمده است.

    آموزش موسیقی کودک

    آغاز یادگیری موسیقی از سال‌های اولیه زندگی، بیشترین سود را برای پرورش استعداد و یادگیری کودکان دارد. در سنین کم، ذهن کودکان انعطاف زیادی برای شکل‌گیری شخصیت و کسب مهارت‌های جدید دارد؛ بنابراین خوب است از همان ابتدا کودک را با موسیقی آشنا کنیم و او را به دنیای نواها و آهنگ‌ها راه دهیم.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ساز کولک تلفیقی از تنبک و کاخون.

    برای آموزش موسیقی به کودکان، راه‌های گوناگونی وجود دارد که مدرسان مختلف از آن‌ها استفاده می‌کنند. برخی از بهترین روش‌ها، همان کنجکاوی طبیعی کودک را بیدار می‌کنند و به بچه‌ها کمک می‌کنند تا موسیقی را به شکلی عمیق و طبیعی بیاموزند، تقریباً شبیه روشی که کودک زبان مادری خود را فرا می‌گیرد.

    این شیوه‌ها سال‌هاست که به کار گرفته می‌شوند و موفقیت آن‌ها به خوبی نشان داده شده است.

    نکته مشترک در همه این روش‌ها این است که به کودکان یاد می‌دهند فقط شنونده صرف نباشند، بلکه آن‌ها را به مشارکت فعال در موسیقی تشویق می‌کنند تا بتوانند خلاقیت خود را در نواختن و درک موسیقی نشان دهند. این رویکردها امروزه توسط آموزگاران موسیقی در بسیاری از مدرسه‌های دنیا استفاده می‌شود.

    علیرضا فیروزیان
    در آنبین نیز، با بهره‌گیری از بهترین و نوین‌ترین روش‌ها، موسیقی کودک آموزش داده می‌شود تا در پایان هر دوره، هم علاقه و هم توانایی کودک در یادگیری موسیقی افزایش یابد.

    علیرضا فیروزیان، مدرس موسیقی کودک در آنبین

    استاد فیروزیان در آموزشگاه آنبین، موسیقی کودک و فلوت را به شکل تخصصی آموزش می‌دهد. او دوره‌ی مربی‌گری ارف را نزد استاد مسعود نظر فراگرفته است. علاوه بر فلوت که ساز تخصصی اوست، با سازهای کیبورد و سنتور نیز آشنایی دارد.

    او فلوت را نزد استادانی مانند آرش تیموریان و آرمین قیطاسی آموخته و سنتور را زیر نظر استاد آرتین سبحانی فراگرفته است. پس از آن، کیبورد را نیز نزد استاد روح‌الفدا آموزش دیده است.

    استاد فیروزیان از سال ۱۳۸۶ در آموزشگاه ارف و از سال ۱۳۸۹ در آنبین به عنوان مربی موسیقی کودک مشغول به تدریس روش ارف بوده است.

    او همچنین دوره‌ی موسیقی درمانی را نزد استاد هاتف دوستدار گذرانده و پس از آن، دوره‌های آهنگ‌سازی و هارمونی را نزد استاد امیر معینی به پایان رسانده است. از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ نیز به عنوان مربی موسیقی برای کودکان معلول در انجمن خورشید فعالیت کرده است.

    وی در برنامه‌های هنری مختلفی نیز حضور داشته است، از جمله اجرا در پارک ملت و فرهنگسرای اندیشه در سال ۱۳۸۷ و پارک گفتگو در سال ۱۳۸۸. همچنین در سال‌های ۱۳۸۸ و ۱۳۸۹ با انجمن برنا همکاری داشته است.

    از دیگر فعالیت‌های هنری استاد فیروزیان می‌توان به این موارد اشاره کرد:
    – کار با کودکان استثنائی در انجمن حمایت از معلولین ذهنی زیر نظر استاد هاتف دوستدار
    – نوازندگی فلوت کلیددار در ارکستر ارف در تالار وحدت به رهبری مسعود نظر
    – نوازندگی فلوت کلیددار در ارکستر چنگ به سرپرستی استاد علی برلیانی و رهبری یاشار شادپور

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب اولین برنده نشانه طلایی موسیقی ایران کیست؟ را از دست ندهید.

  • ویولن حماسه آفرین تایتانیک

    ویولن حماسه آفرین تایتانیک

    در روز ۱۴ آوریل ۱۹۱۲، زمانی که یکی از بزرگترین و مدرن‌ترین کشتی‌های جهان در حال غرق شدن بود، رهبر گروه موسیقی، والاس هارتلی، با ویولنش داستانی ماندگار خلق کرد. او آخرین آهنگ خود را نواخت و این ساز ساده را به چیزی جادویی تبدیل کرد که صدایش برای همیشه در تاریخ کشتی تایتانیک باقی خواهد ماند. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با این ویولن افسانه‌ای آشنا خواهید شد.

    ویولن حماسه آفرین تایتانیک

    هارتلی تازه این ساز را از نامزدش هدیه گرفته بود و قصد داشت اولین آهنگی را که روی کشتی تایتانیک نواخته، با آن اجرا کند. هنوز هم روی بدنهٔ ساز، پلاکی دیده می‌شود که روی آن نوشته شده: «برای والیس، به مناسبت نامزدیمان. ماریا». اما چه کسی می‌دانست که این آخرین باری خواهد بود که هارتلی سازی در دست می‌گیرد؟

    آخرین قطعه موسیقی تایتانیک

    در پانزدهم آوریل ۱۹۱۲، والاس به همراه هشت نوازنده دیگر گروه موسیقی، روی عرشه کشتی ایستادند و از جان و دل کوشیدند تا به افرادی که از ترس به هر سو می‌دویدند و به سمت قایق‌های نجات می‌پریدند، آرامش ببخشند. آخرین آهنگی که در آن کشتی نواخته شد، قطعۀ «Nearer My God To Thee» یا «خدایا به تو نزدیک‌ترم» بود. اگر فیلم تایتانیک را با بازی به یاد ماندنی لئوناردو دیکاپریو و کیت وینسلت دیده باشید، شاید آن صحنه‌هایی را به خاطر بیاورید که نوازندگان در آخرین لحظاتِ فرو رفتن کشتی در آب، مشغول نواختن موسیقی بودند.
    هارتلی در دقایق پایانی، ویولنش را در جعبه گذاشت و آن را محکم در آغوش گرفت. متأسفانه او نجات پیدا نکرد و جسدش دو هفته پس از غرق شدن کشتی، در حالی که جعبه ساز به آن بسته شده بود، پیدا شد.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ساز کوزه،ساز ساده اما توانمند.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره بیوگرافی علی مولایی بیابید.

    سرنوشت ویولن تایتانیک چه شد؟

    ماریا برانسون، که زمانی مالک ویولن تایتانیک و نامزد والاس هارتلی بود، در یادداشت‌های شخصی خود نوشته بود که این ساز پس از پیدا شدن پیکر هارتلی به او بازگردانده شد و برای مدت‌ها به عنوان یادگاری ارزشمند در خانواده‌شان نگهداری شد. بعد از درگذشت ماریا در سال ۱۹۳۵، این ویولن در ابتدا به یک مؤسسه خیریه اهدا گردید. سپس طی سال‌ها، بین افراد مختلف دست به دست شد و در نهایت، برای مدت طولانی در انباری زیر شیروانی یک خانه در اروپا بدون استفاده باقی ماند.

    ویولن تایتانیک

    اطلاعات چندانی از این خانواده در دست نیست، اما در نهایت، آنها این ساز را برای فروش به یکی از معروف‌ترین حراجی‌های آمریکا بردند. حدود هفت سال زمان لازم بود تا متخصصان بتوانند اصالت ویولن تایتانیک را تأیید کنند. بر اساس تحقیقات انجام شده، پژوهشگران دریافتند که هنوز هم در میان بافت چوبی ساز، نشانه‌هایی از ذرات ریز اقیانوس دیده می‌شود. علاوه بر این، تأیید شده که خوردگی و فرسایش روی بخش‌های فلزی آن، به دلیل ماندن طولانی‌مدت در آب شور دریا بوده و این نوع فرسایش با فرسایش مشاهده‌شده در بقایای بدنه کشتی تایتانیک هماهنگی دارد.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آشنایی با موسیقی جنوبی (بندری) پیدا کنید.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله مسابقه یلدایی آنبین سر بزنید.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب فرم در موسیقی به چه معناست؟ را بخوانید.

    در پایان، این ویولن در سال ۲۰۱۳ به حراج گذاشته شد و به عنوان گران‌بهاترین اثر هنری بازمانده از کشتی تایتانیک فروخته شد.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تفاوت موسیقی عرفانی و موسیقی سنتی ادامه دهید.

  • آشنایی با کنسرتو و انواع آن

    آشنایی با کنسرتو و انواع آن

    کنسرتو یک قطعه موسیقی است که برای تکنوازی یک یا چند ساز به همراه ارکستر ساخته می‌شود. در این سبک، نوازنده اصلی و ارکستر با هم به گفتگوی موسیقایی می‌پردازند. امروزه بیشتر کنسرتوها برای سازهایی مانند پیانو یا ویولن تصنیف می‌شوند. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با این مفهوم موسیقایی آشنا خواهید شد.

    کنسرتو چیست؟

    کنسرتو هم مانند قطعه سونات، معمولاً در سه یا چهار بخش جداگانه (موومان) اجرا می‌شود. آهنگسازان کنسرتوهای زیادی برای سازهای گوناگون مثل فلوت، پیانو، ویولن و کلارینت نوشته‌اند. علاوه بر این، برای سازهای کمتر شناخته‌شده‌ای مثل ابوا و کلارینت نیز کنسرتو ساخته شده است. در بعضی از سبک‌های موسیقی، قطعاتی که برای دو یا سه ساز به صورت تکنواز نوشته می‌شدند، بسیار محبوب بودند و به این آثار اغلب «سمفونی کنسرتان» گفته می‌شد.

    ازآغاز سه گونه تصنیف کنسرتو مرسوم بوده است :

    قطعه‌ای برای تکنواز و ارکستر،
    قطعه‌ای برای گروهی از نوازندگان و ارکستر،
    قطعه‌ای برای یک ساز تکنواز.

    کنسرتو وکال

    این گونه از کنسرتو که با نام کنسرت کلیسایی شناخته می‌شود، مربوط به اواخر سده شانزدهم میلادی است. این قطعات، آثاری آوازی با درونمایه مذهبی هستند که معمولاً با همراهی سازها — اغلب تنها یک ارگ — اجرا می‌شوند. در مقابل، کنسرت آوازی مجلسی در نیمه نخست سده هفدهم پدید آمد.

    کنسرتو گروتسو

    در قطعه‌ای به نام کنسرتو گروتسو، یک گروه کوچک از نوازندگانِ تکنواز در مقابل گروه بزرگتری از نوازندگان که به آن‌ها «توتی» می‌گویند، قرار می‌گیرند. گروه کوچک را «کنچرتینو» و گروه بزرگ را «ریپینو» یا «گروسو» نامیده‌اند.

    اگرچه ایده این سبک را یک آهنگساز آلمانی به نام شملتزر در سال ۱۶۷۴ ارائه کرد، اما یک آهنگساز ایتالیایی به نام گرگوری در سال ۱۶۹۸ آن را به کار گرفت. آهنگسازان دیگری مانند استر ادلا، کورلی، موفات و تورلی نیز در این زمینه کار کردند؛ اما کورلی با خلق دوازده کنسرتو گروسو برای سازهای زهی، این سبک را به کمال رساند. این آثار در سال ۱۷۱۲ با عنوان اپوس ۶ منتشر شدند.

    معمولاً دو تا چهار نوازنده تکنواز در مقابل هشت تا بیست نوازنده یا بیشتر در گروه توتی می‌نوازند. گروه توتی معمولاً از سازهای زهی و یک ساز شبیه پیانو به نام کلاوسن تشکیل می‌شود.

    در کنسرتو گروسو، تضاد صوتی بین گروه بزرگ و کوچک بسیار برجسته است. تکنوازان با نواختن ملودی‌های درخشان و تزئین‌شده، مهارت و جذابیت موسیقایی خود را نشان می‌دهند. آن‌ها در دوران موسیقی باروک، جایگاه بالاتری داشتند و دستمزد بیشتری می‌گرفتند، چون نواختن قطعاتشان سخت‌تر از دیگران بود. این قطعات اغلب در قصرهای اشرافی و توسط ارکسترهای خصوصی اجرا می‌شد.

    کنسرتو گروسو معمولاً از چند بخش به نام موومان تشکیل می‌شود که از نظر سرعت و حال‌وهوا با هم تفاوت دارند. بیشتر این قطعات سه موومان دارند: (۱) تند، (۲) کند، (۳) تند.

    موومان اول معمولاً سریع و پرانرژی است و تقابل بین گروه بزرگ و کوچک را به خوبی نشان می‌دهد. موومان دوم آرام‌تر، احساسی و درونی است. موومان سوم نیز شاد و سبک است و حال‌وهوایی رقص‌گونه دارد.

    کنسرتو براى سولیست

    در سده هجدهم میلادی، گونه‌ای تازه از قطعه موسیقی به نام “کنسرتو” پدید آمد. برخلاف سبک رایج پیشین که کنسرتو گروسو نام داشت و در آن چند نوازنده به عنوان تکنواز انتخاب می‌شدند، در این فرم جدید تنها یک نوازنده به نقش تکنواز برگزیده می‌شد. آهنگسازانی مانند ویوالدی و هندل این قالب موسیقایی را گسترش دادند و باخِ پسر نیز برای نخستین بار کنسرتویی برای سازهای کلاویه‌ای ساخت. این سبک تازه از موسیقی، امروزه به عنوان کنسرتو برای تمام ارکستر شناخته می‌شود.

    تاریخچه :

    در آغاز، آهنگسازان در مورد شکل و ساختار کنسرتو گروسو مطمئن نبودند. گاهی آن را به صورت یک سونات کلیسایی با چهار بخش (آهسته – تند – آهسته – تند) می‌ساختند و گاهی هم قالب آن را مانند سوئیت‌های رقص فرانسوی، آزاد و در چهار یا شش بخش تنظیم می‌کردند. اما بعدها با پیروی از سبک ویوالدی، این فرم اولیه و پیش از دوره کلاسیک، در سه بخش (تند – آهسته – تند) تثبیت شد و به همین شکل در سراسر اروپا شناخته و اجرا شد.

    یوهان سباستین باخ در سال ۱۷۲۱ با ساخت شش کنسرتوی براندنبورگ (شماره‌های ۱۰۵۱ تا ۱۰۶۴) به تجربه‌ای نو در کنسرتو گروسو دست زد. او در انتخاب سازهای تکنواز نوآوری کرد و از انواع سازها استفاده نمود، در حالی که پیش از او این نقش تنها به سازهای زهی محدود بود. گئورگ فریدریک هندل نیز که بیشتر به سنت‌های پیشین پایبند بود، مجموعه کنسرتوگروسو اپوس ۶ خود را که در سال ۱۷۳۹ منتشر شد، با الهام از ارکستر زهی کورلی تصنیف کرد؛ اثری که در عین وفاداری به سنت، طرحی آزاد داشت.

    برخی از آهنگسازان این سبک

    آلساندرو استرادلا
    آرکانجلو کورلی
    آنتونیو ویوالدی
    یوهان سباستیان باخ
    جرج فردریک هندل
    ایگور استراوینسکی
    فیلیپ گلس
    رالف وان ویلیامز

  • هارمونی چیست؟

    هارمونی چیست؟

    حتماً تا به حال کلمه هارمونی به گوشتان خورده است. هارمونی در موسیقی، علمی است که با کنار هم قرار دادن آکوردها به شکلی درست و منطقی، یک آهنگ زیبا می‌سازد. این دانش به آهنگسازان کمک می‌کند تا ملودی‌های دلنشین و جذابی خلق کنند. در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر با معنای هارمونی در دنیای موسیقی آشنا خواهید شد.

    هارمونی چیست؟

    هارمونی ریشه در زبان یونان باستان دارد و در گفتگوهای روزمره و فلسفه، به آن «تناسب» می‌گویند. از نظر معنا، هارمونی به وحدت و هماهنگی اشاره دارد و نشان می‌دهد که چگونه اجزای مختلف در کنار هم یک کل یکپارچه را تشکیل می‌دهند.

    هارمونی فرآیندی است که در آن صداهای جداگانه با هم ترکیب می‌شوند و هنگامی که همزمان شنیده می‌شوند، درک و تجزیه و تحلیل می‌گردند.
    این مفهوم معمولاً وقتی به وجود می‌آید که فرکانس‌ها، گستره صوتی، رنگ صدا، نتها یا آکوردها با هم شنیده شوند.

    هارمونی در قرون وسطی

    در موسیقی قرون وسطی، هارمونی به این شکل بود که دو بخش صوتی با فاصله‌ی چهارم یا پنجم به صورت موازی حرکت می‌کردند. در دوره رنسانس، این ایده گسترش یافت و برای سه بخش صوتی به کار رفت.
    با پیشرفت موسیقی پولیفونیک، استفاده از فاصله‌های سوم و ششم نیز رایج شد. در دوره باروک، دانش کنترپوان به اوج خود رسید و همین امر باعث شکل‌گیری هارمونی به معنای امروزی شد. در همین دوره بود که ژان فیلیپ رامو اولین کتاب درباره هارمونی را نوشت.
    به بیان ساده، هارمونی در موسیقی یعنی چند نت مختلف با هم ترکیب می‌شوند و به صورت هماهنگ شنیده می‌شوند.
    این صداها ممکن است با یک ساز یا چندین ساز تولید شوند که با نظم مشخصی کنار هم قرار می‌گیرند و موسیقی آکوردی و خوش‌آهنگ را می‌سازند.
    هر چند هر نت ویژگی‌های خاص خود را دارد — از لحاظ رنگ صدا، وسعت و فرکانس — اما وقتی در کنار هم قرار می‌گیرند، موسیقی زیبا و دلنشینی پدید می‌آورند.

    هارمونی،یکی از اصول بنیادی در موسیقی

    هارمونی چیست؟
    هارمونی یکی از پایه‌های مهم موسیقی به شمار می‌رود. این دانش به بررسی چگونگی ترکیب و هماهنگی نت‌های مختلف در یک قطعه موسیقی می‌پردازد.

    به همین دلیل، برای یادگیری هارمونی، ابتدا باید با آکوردها آشنا شد. آکوردشناسی به نوازنده کمک می‌کند تا از بین آکوردهای فراوان موجود، مناسب‌ترین و هماهنگ‌ترین آن‌ها را انتخاب کند و در نهایت یک قطعه موسیقی زیبا و گوش‌نواز خلق نماید.

    انواع هارمونی‌ها

    وقتی چند آکورد در کنار هم قرار می‌گیرند، هارمونی‌های گوناگونی پدید می‌آید. به طور کلی، با آرایش متفاوت آکوردها، نه نوع هارمونی شناخته شده است که نام آن‌ها عبارت است از:

    هارمونی کلاسیک،
    هارمونی کروماتیک،
    هارمونی مدرن،
    امپرسیونیسم،
    هارمونی اکسپرسیونیسم،
    پلی‌تنالیته،
    آتونال،
    سریالیسم.

  • آشنایی با انواع هارمونی در موسیقی

    آشنایی با انواع هارمونی در موسیقی

    همانطور که قبلاً دربارهٔ هارمونی در موسیقی صحبت کردیم، هارمونی یکی از بخش‌های اصلی و بسیار مهم در ساختن آهنگ است. برای اینکه بتوانید هارمونی را به خوبی درک کنید، لازم است ابتدا اصول اولیه موسیقی را به طور کامل یاد بگیرید. یکی از کلیدی‌ترین موضوعات در هارمونی، شناخت آکوردها است. با توجه به نحوهٔ چیدمان آکوردها و قوانینی که در این زمینه وجود دارد، انواع مختلفی از هارمونی پدید آمده‌اند. هر کدام از این انواع، ویژگی‌های خاص خود را دارند و در نهایت باعث ایجاد تنوع در هارمونی می‌شوند. در ادامه، در این مطلب از وبلاگ آنبین با انواع هارمونی در موسیقی بیشتر آشنا خواهید شد.

    انواع هارمونی‌

    وقتی چند آکورد در کنار هم قرار می‌گیرند، هارمونی‌های گوناگونی پدید می‌آید. به طور کلی، با روش‌های مختلف چیدمان آکوردها، ۹ نوع هارمونی ایجاد شده است که در ادامه می‌توانید با آن‌ها آشنا شوید.

    هارمونی کلاسیک

    در موسیقی کلاسیک، هارمونی با کنار هم قرار دادن فاصله‌های سوم ساخته می‌شود.

    هارمونی کروماتیک

    در دوران رمانتیک، گونه‌ای از موسیقی پدید آمد که در آن، آهنگسازان بیش از گذشته به بیان احساسات درونی خود روی آوردند. در ساخته‌های این هنرمندان می‌توان موضوعاتی مانند عشق، باورهای فردی، حس‌های شگفت‌انگیز، اندوه عمیق و حتی مفاهیم اهریمنی را مشاهده کرد.

    هارمونی مدرن

    اساس موسیقی امروزی در قرن بیستم شکل گرفت. آهنگسازان این دوران کوشیدند تا از قواعد هماهنگی صداهای قدیمی فاصله بگیرند و روش تازه‌ای برای ترکیب نت‌ها پدید آورند که دیگر به قطب‌های صدایی پیشین وابسته نباشد. این شیوه نوین در هماهنگی اصوات، موسیقی مدرن نامیده شد.

    امپرسیونیسم

    کلود دبوسی از نخستین کسانی بود که موسیقی را به سبک امپرسیونیسم ساخت. او همه قواعد قدیمی مربوط به هارمونی در موسیقی کلاسیک و رمانتیک را رها کرد و به جای آن، از ایده‌های شخصی خود برای ساختن قطعات موسیقی پیروی نمود. هارمونی در این سبک، از ترکیب آکوردها و گام‌های کهن و همچنین گام‌های شرقی به وجود آمد.

    آشنایی با انواع انواع هارمونی‌ در موسیقی

    هارمونی اکسپرسیونیسم

    در سبک اکسپرسیونیسم، هماهنگیِ موسیقی از قواعد معمول پیروی نمی‌کند. در این سبک، آهنگساز سعی دارد احساسات درونی انسان ــ چه زشت و چه زیبا ــ را به کمک ریتم‌های ناهمگون، تغییرات سریع در گام، ناهمخوانی‌های آکوردی شدید، استفاده همزمان از دو گام مختلف و نیز با ایجاد فضای صوتی خاص در ارکستر، به شنونده منتقل کند.

    پلی تنالیته

    یک نوع دیگر از هماهنگی موسیقایی، چندگانه‌نغمگی نام دارد. این حالت زمانی پیش می‌آید که دو یا چند گام موسیقایی در یک زمان شنیده شوند. در این روش معمولاً از تأکید‌های غیرمنظم در وزن و نیز الگوهای گوناگون ریتمیک استفاده می‌گردد.

    هارمونی کوارتال

    این هارمونی ویژه از چیدمان آکوردهایی با فاصله‌ی چهارم ساخته می‌شود. این شیوه از موسیقی معمولاً برای احیای قطعات فراموش‌شده‌ی قرون وسطایی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

    آتونال

    آهنگسازان در پایان سده نوزدهم، با جابجایی پیوستهٔ تنالیته، دگرگونی‌های چشمگیری در هارمونی پدید آوردند. در این روش، آنان از آکوردها بدون وابستگی به یک تنالیتهٔ ثابت برای ساختن قطعات موسیقی استفاده کردند.

    سریالیسم

    در موسیقی سریالیسم، هارمونی زمانی شکل می‌گیرد که دوازده نت نیم‌پرده‌ی پی در پی در یک ردیف قرار بگیرند. در این روش، همه‌ی این نتها اهمیت یکسانی دارند و هیچ کدام بر دیگری برتری ندارد.

  • بیوگرافی ارسلان کامکار

    بیوگرافی ارسلان کامکار

    ارسلان کامکار یک موسیقیدان است که به‌خوبی با سازهای عود و ویولن می‌نوازد. او همچنین در زمینه ساختن آهنگ نیز فعالیت دارد. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با زندگی و کارهای ارسلان کامکار آشنا خواهید شد.

    بیوگرافی ارسلان کامکار

    ارسلان کامکار در دومین روز دی‌ماه سال ۱۳۳۹ در شهر سنندج چشم به جهان گشود. او اصول اولیه موسیقی را نزد پدرش، حسن کامکار، آموخت. از همان سال‌های کودکی در زادگاهش، در گروه‌های موسیقی که تحت سرپرستی پدرش فعالیت می‌کردند، به اجرای برنامه می‌پرداخت.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه روش ساده برای شناخت نت های کالیمبا + نت عددی ترانه.

    پس از مدتی، ارسلان کامکار به تهران رفت و در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، به ادامه تحصیل و فراگیری موسیقی پرداخت.

    همکاری با ارکستر سمفونیک تهران

    پس از پایان یادگیری موسیقی، ارسلان کامکار به عنوان نوازنده ویولن، همکاری خود را با ارکستر سمفونیک تهران شروع کرد. او اکنون یکی از اعضای این ارکستر و نیز رهبر گروه (مایستر) آن است.
    علاوه بر این، او همزمان رهبر ارکستر فیلارمونیک کردستان نیز هست. به پاس فعالیت‌های هنری ارزشمندش، در سال ۱۳۹۲ مدرک درجه یک هنری به او اهدا شد.
    به دلیل استعداد چشمگیر او در موسیقی، کلاس‌های آموزشی‌اش همواره از پرطرفدارترین کلاس‌ها هستند.
    از شاگردان مطرح او می‌توان به مریم ابراهیم‌پور، روزبه بختیاری، سینا جهان‌آبادی و گلریز زربخش اشاره کرد.
    در واقع استعداد ارسلان کامکار تنها به موسیقی بزرگسالان محدود نمی‌شود. او آثاری نیز در زمینه موسیقی کودک خلق کرده است، از جمله موسیقی‌های نمایش‌هایی مانند:
    سبز در سبز، بابابزرگ و ترب، شش جوجه کلاغ و روباه، کارآگاه ۲
    و نیز موسیقی فیلم «تنبل قهرمان».

    فعالیت های موسیقی ارسلان کامکار

    ارسلان کامکار در نواختن ویولون کلاسیک و بربط مهارت زیادی دارد و در نوازندگی عود نیز بسیار توانمند است و این ساز را به صورت تخصصی می‌نوازد. او رهبری دو ارکستر سمفونیک بزرگ را بر عهده دارد و همچنین از اعضای مهم گروه کامکارها است که توسط پدرش مدیریت می‌شود.

    از نواختن ساز عود تا ویولون

    ارسلان کامکار، که از خانوادهٔ سرشناس کامکارهاست، اولین فرد در این خانواده است که علاوه بر ساز ایرانی عود، ساز غربی ویولون را نیز می‌نوازد.
    وقتی از او دربارهٔ نواختن این دو ساز می‌پرسند، توضیح می‌دهد که علاقه‌اش به این دو ساز تحت تأثیر پدرش شکل گرفته است. پدرش ویولون‌نواز بود و خودش به طور مستقیم، روش نواختن ویولون ایرانی به سبک استاد صبا را به ارسلان آموزش داد.

    برای یادگیری پیشرفته، به چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟ مراجعه کنید.

    ارسلان کامکار
    به این خاطر که در آن زمان، نوازنده‌های ویولون در گروه ما زیاد بودند، تصمیم گرفتم ساز عود را یاد بگیرم و مشغول نواختن آن شوم.
    بلافاصله پس از انقلاب اسلامی، به ارکستر سمفونیک تهران پیوستم و در آنجا ویولون کلاسیک می‌نواختم. در کنار این فعالیت، در گروه خودمان نیز عود می‌زدم.

    برخی از کارهای ارسلان کامکار:
    او قطعات هنری زیادی خلق کرده که تعدادی از آن‌ها عبارتند از: به یاد علی اصغر کردستانی، زردی خزان، سوئیت سمفونیک افسانه سرزمین پدری ام، سرود ایران، شوریده دل، سوئیت سمفونیک کردی، کنسرتینو کمانچه (با همکاری اردشیر کامکار)، شباهنگام (با همکاری هوشنگ کامکار روی اشعار نیما یوشیج)، جادۀ ابریشم، موسیقی فیلم مادر (کارگردان: علی حاتمی)، موسیقی فیلم آواز های سرزمین مادری ام (کارگردان: بهمن قبادی)، آلبوم خاک، نغمۀ خراسانی، نغمۀ صلح و آلبوم ئه وین.

    او برای کودکان هم موسیقی ساخته است، از جمله موسیقی نمایش‌های سبزدرسبز، شش جوجه کلاغ و روباه، کارآگاه ۲، بابا بزرگ و تُرُب و همچنین موسیقی فیلم تنبلِ قهرمان (همگی به کارگردانی بهروز غریب پور).

    اگر به این موضوع علاقه دارید، علی‌اکبر شیدا،پایه‏ گذار اصلى تصنیف و ترانه به مفهوم امروزى را از دست ندهید.

  • آشنایی با ارژنگ کامکار، نوازنده تنبک و نقاش برجسته

    آشنایی با ارژنگ کامکار، نوازنده تنبک و نقاش برجسته

    ارژنگ کامکار نوازنده تنبک و همچنین نقاش است. او یکی از اعضای گروه موسیقی کامکارها به شمار می‌رود. در این نوشته از وبلاگ آنبین، قصد داریم بیشتر با این هنرمند توانا آشنا شویم. امیدواریم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً استاد نورعلی برومند ،پزشکی که نابینا شد را بخوانید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ساز چنگ را بیشتر بشناسید.

    بیوگرافی ارژنگ کامکار

    ارژنگ کامکار از همان سال‌های کودکی عاشق نقاشی و نواختن تنبک بود. او در ابتدا با سازهایی مثل سنتور و موسیقی جاز آشنا شد، اما در نهایت نواختن تنبک را به طور جدی انتخاب کرد. بعدها در ارکستر موسیقی سنندج، که پدرش رهبری آن را بر عهده داشت، به عنوان نوازنده فعالیت خود را ادامه داد.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب تفاوت تصنیف با سرود و آواز را از دست ندهید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله منشاء موسیقی به کجا باز میگردد مراجعه کنید.

    زمانی که گروه کامکارها شکل گرفت، ارژنگ در نقش نوازنده تمبک، همراه ارکستر فرهنگ و هنر سنندج شد. او پس از مدتی همکاری با این ارکستر را به صورت رسمی شروع کرد و تا سال ۱۳۵۴ به همکاری خود ادامه داد. در طول این سال‌ها، او در برنامه‌های هنری و فرهنگی مختلفی شرکت داشت و همواره با تنبک می‌نواخت.

    توصیه می‌کنیم این مطلب تاثیر موسیقی کلاسیک بر فشار خون را حتماً بخوانید.

    در سال ۱۳۵۵ او به تهران رفت و علاوه بر یادگیری درس‌های تخصصی موسیقی، به تقویت تکنیک‌های تنبک‌نوازی خود پرداخت. پس از آن، در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تحصیل در رشته نقاشی را پی گرفت.

    حضور در رادیو ایران

    او در سال ۱۳۵۵ به رادیو ایران رفت و همکاری خود را با گروه «شیدا» که زیر نظر محمدرضا لطفی فعالیت می‌کرد، شروع کرد.
    ارژنگ کامکار در این باره می‌گوید: “از وقتی همکاری من با گروه «شیدا» به سرپرستی محمدرضا لطفی آغاز شد، در نواختن تنبک پیشرفت زیادی کردم و به همین دلیل، این همکاری برای سال‌ها در گروه ادامه پیدا کرد.”

    ارژنگ کامکار به عنوان هنرمند نقاش

    ارژنگ کامکار در درجه اول خود را یک نقاش می‌داند و به این هنر علاقه بیشتری دارد، اما عشق عمیقی هم به نواختن تنبک دارد. او تاکنون نمایشگاه‌های متعددی از نقاشی‌هایش برگزار کرده که مهم‌ترین آن‌ها در سال‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۷۶ در گالری سیحون برپا شده است.

    این هنرمند، که عضو شناخته‌شده گروه موسیقی کامکارها و نوازنده تنبک این گروه است، پس از وقفی ۱۲ ساله، مجموعاً ۷۲ اثر از سه دهه فعالیت نقاشی خود را در نگارخانه اصلی فرهنگسرای نیاوران به نمایش گذاشت.

    در یک گفت‌وگوی کوتاه با ارژنگ کامکار، از او پرسیده شد: “شما نقاشی را از چه زمانی و چگونه شروع کردید؟”

    مقاله بیوگرافی سعدی افشار حاوی اطلاعات جامعی است.

    او در پاسخ گفت: “از بچگی به نقاشی علاقه داشتم، اما آنچه مرا به صورت جدی به این سمت کشاند، عشق به طبیعت بود. تا قبل از ۲۰ سالگی بسیار به کوهنوردی می‌رفتم و از دیدن مکان‌های دست‌نخورده مثل کوهستان‌ها، روستاها و طبیعت زیبا لذت می‌بردم.

    سال‌های زیادی بدون داشتن معلم، طراحی و آبرنگ کار می‌کردم. در خانه، تصاویری از طبیعت خلق می‌کردم و از این راه دوباره با طبیعت پیوند می‌خوردم. این علاقه به طبیعت، نقش بسیار مهمی در مسیر نقاش شدن من داشت.

    بعدها به شکل آکادمیک و دانشگاهی نقاشی را ادامه دادم. طراحی با آبرنگ و آب مرکب را یاد گرفتم و در رشته نقاشی دانشگاه تهران پذیرفته شدم. از آموزش استادان بزرگی مانند هانیبال الخاص، حلیمی، استاد عربعلی شروه و دیگران بهره بردم و علاوه بر درس دانشگاه، به طور مستقل نیز بسیار تمرین و تلاش کردم.

    اولین نمایشگاهم را در گالری سیحون داشتم و پس از آن به ترتیب نمایشگاه‌های بعدی را برگزار کردم تا به امروز که پس از ۱۲ سال وقفه، نمایشگاه «رنگ ترانه‌ها» را در فرهنگسرای نیاوران برپا کرده‌ام.”

    افتخارات :

    در ششم بهمن‌ماه سال ۱۳۹۷، همزمان با جشن نوزده‌سالگی تأسیس خانه موسیقی ایران، از ارژنگ کامکار با اهدای لوح تقدیر و تندیس، قدردانی به عمل آمد.

    او پیش از این، در سال ۱۳۸۳ کتابی با عنوان «۶۰ قطعه برای تنبک» منتشر کرده بود که بخشی از دانش و تجربه‌های ارزشمند او در طول سال‌های فعالیت هنری را در خود جای داده است.

  • تفاوت میان آهنگساز و ملودیست

    تفاوت میان آهنگساز و ملودیست

    در دنیای موسیقی، گاهی واژه‌هایی به کار می‌روند که معنی نزدیک به هم دارند، ولی در واقع با یکدیگر تفاوت دارند. اگر این تفاوت‌ها را به درستی نشناسیم، ممکن است آن‌ها را به جای هم به کار ببریم.
    یکی از این موارد، تفاوت میان «آهنگساز» و «ملودی‌ساز» است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به این تفاوت می‌پردازیم و آن را بررسی می‌کنیم. امیدواریم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

    تفاوت میان آهنگساز و ملودیست

    برای اینکه تفاوت بین آهنگساز و ملودیست را متوجه شوید، بهتر است ابتدا معنی و کار هر یک را به خوبی بشناسید. این شناخت به شما کمک می‌کند تا وظیفه و تأثیر هر کدام را به درستی درک کنید.

    برای مطالعه بیشتر، به بهترین آموزشگاه آموزش هنگ ‌درام سری سر بزنید.

    مفهوم آهنگساز و آهنگسازی

    آهنگسازی، هنر ساختن یک قطعه موسیقی است. به شخصی که این قطعه را می‌سازد، آهنگساز می‌گویند.

    کار آهنگساز این است که تمام بخش‌های مختلف یک قطعه موسیقی را روی کاغذ نت‌نویسی کند. او مشخص می‌کند که از چه سازهایی استفاده شود و چگونه این نت‌ها در کنار هم و با سازهای گوناگون نواخته شوند. به بیان دیگر، آهنگساز ابتدا ملودی اصلی هر ساز را می‌نویسد، سپس بر اساس گام قطعه، هارمونی (یعنی آکوردها و آرپژها) را مشخص کرده و کار ارکستراسیون را انجام می‌دهد.

    در این فرآیند، آهنگساز خودش نقش تنظیم‌کننده را نیز بر عهده دارد؛ زیرا کسی که هارمونی را تعیین می‌کند، در واقع در حال تنظیم اثر است. تفاوت بین موسیقی نرم‌افزاری و موسیقی طبیعی (آکوستیک) نیز در همین نکته نهفته است.

    در ایران، کار آهنگسازی معمولاً بین سه نفر تقسیم می‌شود: کسی که ملودی اصلی را می‌سازد (ملودی‌ساز)، فردی که قطعه را تنظیم می‌کند (تنظیم‌کننده) و کسی که ساز می‌نوازد (نوازنده). این سه بخش با هم ترکیب می‌شوند تا کار آهنگسازی به پایان برسد و یک اثر موسیقایی کامل پدید آید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه علی‌اکبر شیدا،پایه‏ گذار اصلى تصنیف و ترانه به مفهوم امروزى.

    در بیشتر موسیقی‌های پاپ و راک ایران، به جز صدای خواننده، هر صدای دیگری که می‌شنویم حاصل کار تنظیم است و کیفیت آن به مهندسی صدا بستگی دارد. این صداها می‌توانند شامل نوازندگی با سازهای واقعی، استفاده از فایل‌های صوتی آماده (سمپل) یا سازهای مجازی (VST) باشند.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله مراحل کوک کردن سنتور به شما کمک خواهد کرد.

    مقاله انواع سازهای زهی از نظر شیوهٔ نواختن حاوی اطلاعات جامعی است.

    مقاله روش ساده برای شناخت نت های کالیمبا + نت عددی ترانه منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    نقش تنظیم کننده

    کار تنظیم‌کننده در ساخت و زیباسازی یک آهنگ بسیار مهم و انکارناپذیر است. بارها دیده شده که یک ملودی ساده، با مهارت یک تنظیم‌کننده، آن‌قدر زیبا و گیرا می‌شود که به بهترین شکل ممکن شنیده شده و به یک اثر محبوب و پرطرفدار تبدیل می‌گردد.
    در مقابل، اگر تنظیم‌کننده مهارت کافی نداشته باشد، ممکن است حتی یک ملودی دلنشین و قوی را خراب کند و از اثرگذاری بیندازد. بنابراین، مرحلهٔ تنظیم در ساختن یک آهنگ، بسیار مهم و جدی است و باید با دقت و تخصص انجام شود.

    یک آهنگساز مانند یک معمار کلی ساختمان موسیقی است. او تمام بخش‌های یک قطعه موسیقی، از جمله هارمونی، ریتم، سازبندی و ساختار کلی را طراحی و خلق می‌کند. در مقابل، یک ملودیست، هنرمندی است که در خلق ملودی تخصص دارد. ملودی همان خط اصلی و آوازی یک قطعه است که معمولاً آن را زمزمه یا سوت می‌زنیم.

    به بیان دیگر، ملودیست روی زیباترین و گوشنوازترین بخش یک آهنگ تمرکز می‌کند، در حالی که آهنگساز مسئولیت کامل اثر نهایی را بر عهده دارد و تمام قطعات پازل را کنار هم می‌چیند تا یک قطعه موسیقی کامل خلق شود.

    برای گسترش دانش خود، مقاله چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟ را مطالعه کنید.

    ملودی چیست ؟

    ملودی یا نوا در موسیقی، به دنباله‌ای از نت‌ها گفته می‌شود که وقتی پشت سر هم اجرا می‌شوند، یک قطعهٔ واحد و خوش‌آهنگ را تشکیل می‌دهند.
    به بیان دیگر، ملودی از اجرای پیاپی نت‌های مختلف با زمان‌بندی مشخص و در کنار سکوت‌ها به وجود می‌آید و در نهایت یک جملهٔ موسیقایی کامل را می‌سازد. بالا و پایین شدن زیر و بمی نت‌ها به ملودی روح می‌دهد و باعث زیبایی و جذابیت آن می‌شود.

    در این مقاله کوک استاندارد گیتار چیست؟ اطلاعات مفیدی آمده است.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله چرا گیتار از کوک خارج می شود؟ مراجعه کنید.

    ملودی می‌تواند برای سازهای مختلف ساخته شود یا برای خواننده طراحی گردد. در هر دو حالت، برای اجرا نیاز به یک ساز یا خواننده است تا آن را بنوازد یا بخواند.
    همچنین آکوردها (بخش هارمونی) نقش مکمل دارند و اگر برای یک ملودی، دنباله‌ای از آکوردهای مناسب و خوشایند انتخاب شود، زیبایی و گیرایی آن چندین برابر خواهد شد.

    ملودی ساز

    برای اینکه مفهوم ملودی ساز را راحت‌تر بفهمید، فرض کنید کل یک آهنگ را حذف می‌کنید. آنچه باقی می‌ماند، فقط صدای خواننده است. به این خط خوانندگی، “وکال” گفته می‌شود. کار ملودی ساز این است که دقیقاً همین ملودی وکال را می‌سازد و مشخص می‌کند که یک شعر باید چطور ادا و خوانده شود. در واقع، می‌توان گفت اساس و پایه یک قطعه موسیقی پاپ، در همین ملودی وکال نهفته است و تمام بخش‌های دیگر، بر اساس این المان اصلی ساخته می‌شوند.

    برای گسترش دانش خود، مقاله آیا جنس چوب گیتار بر صدای ساز تاثیر می گذارد؟ را مطالعه کنید.

  • مفهوم تمبر در موسیقی

    مفهوم تمبر در موسیقی

    رنگ یا تمبر صدا، یکی از ایده‌های مهم در دنیای موسیقی است.
    تمبر صدا در واقع به ما کمک می‌کند تا کیفیت و ویژگی صدای هر ساز را توصیف کنیم.
    هر سازی صدای مخصوص به خودش را دارد و تمبر همان چیزی است که این صداها را از هم متمایز می‌کند.
    در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با این مفهوم آشنا خواهید شد.
    پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

    مفهوم تمبر در موسیقی

    تمبر در موسیقی، واژه‌ای است که کیفیت صدای تولیدشده توسط یک ساز را توصیف می‌کند. به بیان ساده‌تر، وقتی یک نت موسیقی شنیده می‌شود، ویژگی‌ای که باعث می‌شود صدای هر ساز از ساز دیگر متمایز شود، تمبر نام دارد. در واقع تمبر همان رنگ یا کیفیت خاصی است که به هر صدا شخصیت منحصر به فردی می‌بخشد.

    رنگ صدا در موسیقی

    رنگ صدا به احساسی گفته می‌شود که هنگام شنیدن امواج صوتی در ما ایجاد می‌شود. به بیان دیگر، رنگ صدا همان ویژگی‌هایی است که یک صدا را از صداهای دیگر جدا می‌کند. این ویژگی باعث می‌شود شما بتوانید، برای مثال، صدای مادرتان را از صدای مادربزرگتان تشخیص دهید.

    همان‌طور که نمی‌توان صدایی بدون رنگ و حالت را به درستی شنید، موسیقی نیز باید رنگ و طنین ویژه خود را داشته باشد تا شنیدنی و جذاب باشد. به همین دلیل، گاهی به آن “رنگ‌آمیزی” یا “تزئین” یک قطعه موسیقی نیز می‌گویند.

    رنگ صدا در موسیقی، مانند رنگ در نقاشی است و یکی از بخش‌های جذاب موسیقی به شمار می‌رود. اهمیت آن نه به خاطر پیشرفت‌هایی که تا امروز در این زمینه صورت گرفته، بلکه بیشتر به دلیل پیشرفت‌هایی است که در آینده ممکن است رخ دهد.

    درک مفهوم «رنگ صدا» یا تیمبر برای موسیقی‌دانان، به‌ویژه خوانندگان، بسیار مهم است. یک خواننده باید بتواند با شناخت ویژگی‌های گوناگون صدا، در اجرای یک قطعه موسیقی، رنگ‌های صوتی مناسب و متنوعی خلق کند.

    احتملاً اصطلاحاتی مانند صدای گرفته، صدای نرم و لطیف، صدای شفاف و رسا، صدای دلنشین، یا صدای پرقدرت را شنیده‌اید. این واژه‌ها در واقع برای توصیف رنگ صدای افراد به کار می‌روند.

    چه خواننده باشید، چه مجری صحبت کنید، یا حتی اگر بخواهید در ارتباطات روزمره با صدای خود روی دیگران اثر بگذارید، می‌توانید با ایجاد رنگ‌های صوتی مختلف، حس و حال مورد نظرتان را به کلام یا آواز خود اضافه کنید.

  • حق امتیاز در موسیقی (Music Royalty) به چه معناست؟

    حق امتیاز در موسیقی (Music Royalty) به چه معناست؟

    براساس مطالعات انجام شده، مردم در سراسر جهان به طور میانگین روزانه چهار ساعت به موسیقی گوش می‌دهند. طبیعی است که رقابت در دنیای موسیقی بسیار شدید باشد و کسانی که در این زمینه فعالیت دارند، باید به شکلی درست و منصفانه در این رقابت شرکت کنند. حق امتیاز موسیقی یکی از راه‌هایی است که این رقابت را تنظیم و کنترل می‌کند. در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر با مفهوم حق امتیاز در موسیقی آشنا خواهید شد.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه علت نامگذاری اسامی گوشه های ردیف موسیقی سنتی ایران.

    حق امتیاز در موسیقی (Music Royalty) به چه معناست؟

    حق امتیاز موسیقی (Music Royalty) ممکن است برای ما عبارت آشنایی نباشد، اما در سطح جهان یک قاعده محکم و جدی محسوب می‌شود که هیچ کس نمی‌تواند از آن فرار کند! این قانون از هنرمندان و تمام کسانی که به نوعی در فضای دیجیتال به تولید محتوا مشغول هستند، حمایت می‌کند.
    خیلی از هنرمندان نمی‌دانند که به دلیل عدم آگاهی از قانون کپی‌رایت و مسائل حقوقی مرتبط با آن، زحماتشان از بین می‌رود؛ زیرا با راه‌های دریافت حق امتیاز آثار خود آشنا نیستند.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در خانه اپرای سیدنی، یکی از مهم‌ترین مراکز هنرهای نمایشی پیدا کنید.

    برای گسترش دانش خود، مقاله موسیقی کرال ایرانی چیست ؟ را مطالعه کنید.

    تا چه زمانی حق امتیاز یک آهنگ رایگان است؟

    وقتی صحبت از موسیقی می‌شود، قانون می‌گوید که یک قطعه موسیقی باید ۱۰۰ سال صبر کند تا از حق کپی‌رایت خارج شود. یعنی دقیقاً یک قرن پس از روزی که یک آهنگ، ترانه یا آلبوم برای اولین بار منتشر شده، دیگر تحت حمایت قانون کپی‌رایت نخواهد بود و همه می‌توانند آزادانه از آن استفاده کنند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله آشنایی با موسیقی مازندرانی ادامه دهید.

    کپی‌رایت چیست؟

    حق امتیاز در موسیقی (Music Royalty) به چه معناست؟

    مقاله ساز ها و زیرشاخه های سبک نیو ایج حاوی اطلاعات جامعی است.

    حتماً برای شما هم پیش آمده که شنیده باشید یک آهنگ به دلیل رعایت نکردن قوانین مربوط به مالکیت اثر، از یک سایت یا برنامه پخش موسیقی حذف شده است. اما مفهوم اصلی کپی‌رایت چیست و چه فرقی با مجوز بهره‌برداری یا حق امتیاز دارد؟

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً آشنایی با موسیقی محرم و سازهای مورد استفاده در آن را بخوانید.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب اولین نت ها را چه کسی نوشته است؟ را بخوانید.

    کپی‌رایت در واقع به این معناست که سازندهٔ یک اثر — مانند یک قطعه موسیقی، کتاب یا نرم‌افزار — مالک معنوی آن اثر شناخته می‌شود. قانون کپی‌رایت به خالق اثر اجازه می‌دهد که برای مدتی مشخص، تنها خودش بتواند از آن استفاده کند یا به دیگران اجازهٔ استفاده بدهد. این قانون کمک می‌کند تا اثر به تدریج شناخته شود و در عین حال، حقوق سازنده محفوظ بماند.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله نت c در موسیقی چیست؟ به شما کمک خواهد کرد.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب با ثروتنمدترین افراد فعال در حوزه موسیقی جهان آشنا شوید را بخوانید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب بیوگرافی مژگان شجریان را حتماً بخوانید.

    بر اساس قوانین جهانی کپی‌رایت، اگر یک فرد عادی اثر را خلق کرده باشد، این حقوق معمولاً بین ۵۰ تا ۱۰۰ سال پس از فوت او پابرجا می‌ماند. اما اگر یک شرکت یا سازمان صاحب اثر باشد، این مدت ممکن است کوتاه‌تر باشد.

    مقاله ۱۰ ابزار ضروری که هر گیتاریست باید داشته باشد منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    توصیه می‌کنیم این مطلب تفاوت های ویلون با ویلونسل را حتماً بخوانید.

    برای مطالعه بیشتر، به مفهوم گوشه در موسیقی سری سر بزنید.

    کپی‌رایت فقط مربوط به موسیقی نیست، بلکه شامل کتاب‌ها، فیلم‌ها، نقاشی‌ها، آثار صوتی و حتی برنامه‌های کامپیوتری نیز می‌شود. البته قانون کپی‌رایت به تنهایی پاسخگوی همهٔ شرایط نیست و قوانین دیگری مانند قانون ثبت اختراع یا برند نیز ممکن است محدودیت‌های جداگانه‌ای ایجاد کنند.

    در واقع کپی‌رایت یعنی تمامی حقوق مادی و معنوی یک اثر، فقط به سازندهٔ آن تعلق دارد.

    حال سؤال اینجاست: آیا می‌توان از اثری که کپی‌رایت دارد استفاده کرد؟
    پاسخ مثبت است، اما تنها در صورتی که حق امتیاز آن به صاحب اثر یا ناشر پرداخت شود. برای مثال، فرض کنید یک آهنگساز، یک بیت موسیقی را برای فروش عرضه کرده است. اگر کسی بدون پرداخت هزینه از آن بیت استفاده کند، با کمک فناوری‌هایی مثل «شناسایی بیت» (Beat ID)، آهنگساز به سرعت متوجه خواهد شد و می‌تواند به روش‌های قانونی مقابل این استفادهٔ غیرمجاز اقدام کند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با ساز فلوت آلتو.

    حق امتیاز در آهنگ چگونه کار می‌کند؟

    برای اینکه بفهمید حق امتیاز موسیقی چطور کار می‌کند، ابتدا باید چند نکته را بدانید. هر آهنگ معمولاً به دو شکل تولید و منتشر می‌شود. یکی خود آهنگ کامل که ممکن است با خواننده یا بدون خواننده باشد، و دیگری فقط صدای خواننده به تنهایی. اما این یعنی چه؟ معنایش این است که اگر کسی از آهنگ کامل یا فقط صدای خواننده استفاده کند و پولی به صاحب اثر نپردازد، کارش نقض قانون کپی‌رایت است.

    مثلاً فرض کنید خواننده‌ای، آهنگی را که قبلاً خواننده دیگری ساخته، دوباره اجرا و منتشر کند. در این حالت، سازنده اصلی آهنگ مالک آن شناخته می‌شود و باید حق امتیاز دریافت کند. این یک مثال ساده بود، اما در واقعیت باید حقوق همه کسانی که در ساخت آهنگ نقش داشتند محافظت شود.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب پدر موسیقی ایران کیست؟ را بخوانید.

    حق امتیازی که به صاحب اثر اصلی تعلق می‌گیرد، ممکن است تا پایان عمر ادامه داشته باشد. یعنی هر بار که آهنگ استفاده یا پخش می‌شود، بخشی از درآمد آن به سازنده اصلی برگردد.