پرویز یاحقی، یکی از بزرگترین بداهه نوازان موسیقی ایرانی

پرویز صدیقی پارسی، که با نام هنری پرویز یاحقی شناخته می‌شود، یک موسیقی‌دان، آهنگساز و نوازنده‌ی چیره‌دست ویولن از ایران بود. او ترانه‌های ماندگار و جاودانه‌ی بسیاری خلق کرد که برای همیشه در یادها باقی خواهند ماند. در ادامه، در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با زندگی و آثار این هنرمند بزرگ آشنا می‌شویم.

زندگینامه پرویز یاحقی

بر اساس خاطراتش، در دوران بچگی به خاطر شغل پدر مجبور شد به همراه خانواده به لبنان برود. اما دوری از ساز محبوبش، ویولن، چنان بر سلامت او اثر گذاشت که بسیار بیمار شد. پزشکان به خانواده توصیه کردند که خواسته او را بپذیرند. به همین دلیل او را به ایران فرستادند تا نزد دایی هنرمندش، حسین خان یاحقی، برود و از او آموزش ببیند.

او از همان سنین کم نزد دایی‌اش زندگی می‌کرد و نواختن موسیقی را از او یاد گرفت. از کودکی با هنرمندان بزرگ آن زمان مانند ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی و علی اکبر شهنازی آشنا شد و فرصت پیدا کرد مدتی نزد ابوالحسن صبا به یادگیری موسیقی بپردازد.

تغییرنام به یاحقی

پرویز در دوران تحصیل در دبستان پروانه، همکلاس مجید نجاحی، نوازنده چیرهدست سنتور بود. او اولین بار در سال ۱۳۲۷ به رادیو رفت و قطعهای را با ساز خود اجرا کرد. پدرش به او اجازه نداد از نام خانوادگی اصلی خود، یعنی صدیق پارسی، استفاده کند؛ به همین خاطر، نام خانوادگی دایی خود، یاحقی، را برای فعالیت هنری انتخاب کرد.

او بین سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ به دلیل علاقه‌اش به نویسندگی، با روزنامه‌ها همکاری داشت و به عنوان خبرنگار فعالیت می‌کرد.

پرویز یاحقی از سال ۱۳۳۴ و همزمان با ورود معینیان به رادیو و اداره انتشارات (که بعدها به وزارت اطلاعات معروف شد)، به شکل جدی‌تری کار در رادیو را شروع کرد و چندین آهنگ برای خوانندگانی مانند منوچهر همایون‌پور و داریوش رفیعی ساخت.

اولین آهنگ او برای غلامحسین بنان، در برنامه گل‌های رنگارنگ، با نام «ای امید دل من کجائی» اجرا شد که امروز نیز نسخه صوتی آن موجود است. همچنین او در سال ۱۳۴۲، یک خواننده نوجوان به نام مهستی را به دنیای موسیقی معرفی کرد.

یاحقی در طول چند سال زندگی مشترک با حمیرا، آهنگ‌هایی نیز برای او ساخت. از او تکنوازی‌های بسیاری در برنامه گل‌ها به یادگار مانده که نوارهایشان موجود است. پرویز یاحقی را یکی از بزرگترین نوازندگان بداهه‌نواز موسیقی ایرانی می‌دانند و نام او در کنار جلیل شهناز و حسن کسایی، یادآور سه نوازنده بزرگ و تاثیرگذار موسیقی ایران است.

سبک نوازندگی او روی بسیاری از نوازندگان بعدی اثر گذاشت. از جمله کسانی که از ساز او تأثیر پذیرفتند، می‌توان به سیاوش زندگانی، مجتبی میرزاده، بیژن مرتضوی، اسدالله ملک و صدرا فلاحی اشاره کرد.

آثار برجای مانده از یاحقی

این هنرمند در طول دوران فعالیت هنری خود با خوانندگان سرشناس زیادی همکاری نزدیک داشت. از جمله این همکاران می‌توان به غلامحسین بنان، ادیب‌ خوانساری، داریوش رفیعی، حسین قوامی، حسین خواجه‌امیری، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان و بسیاری چهره‌های هنری دیگر اشاره کرد.

از ساخته‌های ماندگار پرویز یاحقی نیز می‌توان به آهنگ‌هایی مانند افسانه، بیداد زمان، گردباد، آهنگ محبت، هدیه عشق، پر بسته، اشک سپهر، با دلم مهربان شو، مرا نفریبی، مرا تنها نگذاری، خدایا تو دانی، بهار نورسیده، امید جان من، هم نفسم کو، چه کنم‌ای خدا چه کنم، بهانه‌تو، می‌زده و … اشاره کرد.

درگذشت پرویز یاحقی

در ده سال آخر زندگی، پرویز یاحقی به تنهایی و دور از چشم دیگران زندگی می‌کرد و کمتر کسی می‌توانست با او ارتباط برقرار کند. در این سال‌ها، تنها همدم و مونس او موسیقی بود. اما در چند سال پایانی عمر، بر اثر آسیب ناشی از یک سانحه رانندگی، دیگر نمی‌توانست ویولن بنوازد و این اتفاق، ضربه روحی بزرگی به او وارد کرد.

سرانجام در سیزدهم بهمن ماه سال ۱۳۸۵، این استاد بی‌همتای ویولن، در سن ۷۱ سالگی و در اثر ایست قلبی در تهران چشم از جهان فروبست. روحش شاد و یادش گرامی.