اورتور در واقع مقدمه و شروع یک قطعه موسیقی است. این بخش ویژگیهای منحصر به فردی دارد که آن را از دیگر قسمتهای اثر متمایز میکند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر دربارهی اورتور و نقش آن در موسیقی میخوانید.
برای مطالعه بیشتر، به ریورب چیست؟ سری سر بزنید.
مقاله نحوه نگهداری از ساز کالیمبا منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
در اینجا میتوانید اطلاعات کاملتری درباره بهترین آموزشگاه برای آموزش کالیمبا بیابید.
منظور از اورتور در موسیقی چیست؟
به قسمت اول یک قطعه موسیقی که معمولاً ملودیک و بدون کلام است و در آغازِ آهنگ پخش میشود، اورتور میگویند.
اورتور معمولاً تنها با ساز اجرا میشود و بدون آواز و خواننده است.
در موسیقی ایرانی، از اواخر دوره قاجار، برای نخستین بار توسط درویش خان، قطعهای به نام پیشدرآمد پیش از درآمد اجرا شد.
فرهنگستان زبان و ادب فارسی، واژه “پیشنوا” را به عنوان معادل اورتور پیشنهاد کرده است.
در صورت علاقهمندی، مطلب نحوه تشخیص سازدهنی مناسب برای خرید را از دست ندهید.
اگر سوالاتی دارید، مقاله نکات مهم در نظافت گیتار الکتریک به شما کمک خواهد کرد.
پیش درآمد به زبان ساده
پیشدرآمد، در واقع مقدمه و شروع یک قطعه موسیقی بزرگ مانند سمفونی است.
به زبان ساده، پیشدرآمد مانند یک معرفینامه است که شنونده را برای ورود به فضای اصلی یک دستگاه موسیقی یا اجرای ارکستر سمفونیک آماده میکند.
هر اثر ارزشمندی معمولاً یک راهنمای مختصر دارد که حال و هوا و موضوع اصلی آن را نشان میدهد.
برای درک راحتتر، میتوانیم از دنیای سینما مثال بزنیم. پیشدرآمد نقش یک تریلر یا پیشنمایش فیلم را بازی میکند. این بخش به بیننده میگوید که فیلمی که قرار است ببیند چه حس و حالی دارد، در چه سبکی است و چه انتظاری میتواند از آن داشته باشد.
اگر سوالاتی دارید، مقاله نکات جالب درمورد کالیمبا به شما کمک خواهد کرد.
پیش در آمد
پیشدرآمد، قطعهای از موسیقی است که پیشتر توسط استادان و دانایان ردیف موسیقی ساخته شده تا در آغاز یک برنامهٔ موسیقی نواخته شود.
همانطور که از نامش برمیآید، این قطعه پیش از بخش اصلیِ درآمد اجرا میشود.
حال و هوایی تقریباً حماسی دارد و معمولاً در وزن ششچهارم — یعنی ریتمی منظم و موزون — نواخته میگردد.
پیشدرآمد در حقیقت مقدمهای برای شروع یک دستگاه است و سرعت اجرای آن اغلب آرام و کند میباشد.
(البته پیشدرآمدهایی با ریتم تندتر نیز ساخته شده که علیاکبر شهنازی و رکنالدین مختاری از پیشگامان این شیوه به شمار میروند.) محور اصلی اجرا بر عهدهٔ نوازندگان است و در آن جایی برای خواننده یا آواز انسانی وجود ندارد.
پس از دوران مشروطه و بازتر شدن فضای اجتماعی موسیقی، جلسات خصوصی و خودمانی، جای خود را به اجراهای گروهی و ارکستری در تالارها و جمعهای عمومی دادند.
مشکلی که در این میان وجود داشت این بود که تا آن زمان، قطعهای رسمی و از پیش طراحیشده به نام پیشدرآمد یا مقدمه در موسیقی مرسوم نبود.
این موضوع برای ارکسترها یک دشواری به حساب میآمد.
زیرا گاهی ناچار بودند برای آماده کردن فضا و ذهن شنونده، به تکنوازی و بداههنوازی نوازندگان تکیه کنند.
از همین رو، موسیقی سنتی نیاز داشت تا برای این منظور، از الگوهای منسجم و از پیش ساختهشده استفاده کند.
دیدگاهتان را بنویسید