گلوکن اشپیل که با نام بلز نیز شناخته میشود، یک ساز موسیقی از خانواده سازهای کوبهای است که نتهای مشخص و کوک شدهای دارد. در این ساز برای ایجاد صدا از تیغههای فلزی استفاده میشود. بلز از نظر ظاهری شبیه به ساز زیلوفون است، اما صدای آن نازکتر و شبیه به زنگ است. در ادامه این نوشته از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام، اطلاعات بیشتری درباره ساز بلز کسب خواهید کرد.
گلوکن اشپیل
این ساز در ابعاد گوناگونی تولید میشود و برخی از انواع آن، مانند یک جعبه روی پایه یا میز نصب میگردد. مانند ساز زایلوفون، بلز یا گلوکناشپیل هم نزد کودکان محبوبیت دارد.
کارل ارف از دهه ۱۹۳۰ میلادی از این ساز در زمینه موسیقی کودک استفاده کرد. نمونههای مخصوص کودکان، محدوده صوتی کوچکتری دارند، به صورت دیاتونیک کوک میشوند و تیغههای آنها روی یک قاب مشابه تغار قرار میگیرد. این ساز در محدودههای صوتی مختلفی ساخته میشود.
گلوکناشپیل (بلز ارکستری) متشکل از مجموعهای از صفحات فلزی صاف است که با دو مضراب بر آنها کوبیده میشود و صدایی فلزی، درخشان و زنگوار ایجاد میکند. این ساز نیز مانند زایلوفون در اندازههای مختلف تولید میشود.
گستره صوتی گلوکن اشپیل
گلوکناشپیل محدوده صوتیای حدود دو و نیم اکتاو دارد و صدایی که تولید میکند، حدود دو اکتاو پایینتر از نتی است که برای آن نوشته شده است. نتنویسی این ساز معمولاً با کلید سل انجام میشود.
در اینجا میتوانید اطلاعات کاملتری درباره رهبر ارکستر، پدر بیان موسیقی بیابید.
گلوکناشپیل که به آن بلز نیز گفته میشود، یک واژه آلمانی است و معنی آن “نواختن زنگ” است. این نام به صدای شبیه زنگهای کوچک اشاره دارد. سازهای اولیهای که با این نام شناخته میشدند، در واقع مجموعهای از زنگهای کوچک بودند که یا گروهی از نوازندگان آنها را مینواختند یا با یک مکانیسم پیچیده به صدا درمیآمدند.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب نخستین زنی که رهبر ارکستر ایران شد که بود را بخوانید.
در صورت علاقهمندی، مطلب آشنایی با سبک آلترنتیو راک را از دست ندهید.
در اواخر سده هفدهم، تیغههایی از جنس فولاد جایگزین آن زنگها شدند. در ابتدا این تیغههای فلزی فقط به عنوان جایگزینی برای زنگهای واقعی به کار میرفتند، اما خیلی زود استفاده از آنها به ساخت ساز جدیدی به نام گلوکناشپیل منجر شد.
دیدگاهتان را بنویسید