دسته: موسیقی

  • آشنایی با اصطلاحات پایه ای و اصلی موسیقی

    آشنایی با اصطلاحات پایه ای و اصلی موسیقی

    موسیقی مانند یک زبان تازه است. برای یاد گرفتن آن، اول باید با الفبا و دستور زبانش آشنا شوید. الفبای موسیقی، همان نُت‌ها هستند، اما اصطلاحات و مفاهیم، قوانین این زبان مشترک به شمار می‌روند. در دنیای گسترده موسیقی، واژه‌ها و تعاریف فراوانی وجود دارد. برخی از آن‌ها برای همه موسیقی کاربرد دارند و برخی دیگر فقط برای سازهای خاصی به کار می‌روند. اما مهم‌ترین بخش، آشنایی با اصطلاحات اصلی و مفاهیم پایه‌ای موسیقی است که در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین به آن‌ها پرداخته شده است. پس لطفاً تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

    آشنایی با اصطلاحات اصلی موسیقی

    همانطور که پیش‌تر اشاره شد، برای درک زبان موسیقی باید با مفاهیم آن آشنا شد. در ادامه، مهم‌ترین اصول اولیه‌ای که لازم است بدانید را مرور می‌کنیم:

    خط حامل

    اصطلاحات اصلی موسیقی

    پنج خط حامل، در واقع پنج خط موازی هستند که به طور منظم و با فاصله‌های مشخص در کنار هم قرار گرفته‌اند. نام نُت‌های موسیقی را روی این خط‌ها یا در فاصله‌های بین آن‌ها می‌نویسند. این مجموعه همیشه از پنج خط تشکیل شده است و شمارش آن‌ها همیشه از پایین به سمت بالا انجام می‌شود.

    نت

    اصطلاحات اصلی موسیقی

    برای نوشتن و نواختن یک آهنگ، نیاز به نشانه‌های مشخصی داریم. در دنیای موسیقی، به این نشانه‌های اصلی «نُت» گفته می‌شود. نام‌های نت‌های موسیقی در دو روش مختلف بیان می‌شوند.

    روش هجایی
    روش الفبایی

     هجایی

    در روش هجایی، نام‌های نت‌های موسیقی به این شکل بیان می‌شوند:
    اگر از سمت چپ به راست نگاه کنید، به ترتیب عبارتند از:
    Do Re Mi Fa Sol La Si

    معمولاً در ایران از همین روش هجایی برای نام‌گذاری نت‌ها استفاده می‌کنیم. معادل فارسی این نام‌ها نیز به صورت زیر است: دو، ر، می، فا، سل، لا، سی.

    الفبایی

    این روش نام‌گذاری، نت‌های موسیقی را به ترتیب زیر مشخص می‌کند:
    از سمت چپ به راست:
    C D E F G A B

    کلید موسیقی

    علامتی که در سمت چپ خطوط حوان قرار دارد و نام و جایگاه نتها را مشخص می‌کند، «کلید» نامیده می‌شود. کلیدهای اصلی مورد استفاده در موسیقی عبارتند از:

    سل
    دو
    فا

    گام‌

    هر گام موسیقی از چند نت ساخته می‌شود. چیزی که گام‌های مختلف را از هم جدا می‌کند، فاصله‌هایی است که بین این نت‌ها وجود دارد. این فاصله‌ها در هر نوع گام، متفاوت است. معمولاً اولین گامی که هنرجویان موسیقی یاد می‌گیرند، گام ماژور نام دارد.

    آکورد

    در زبان روزمره، آکورد به معنای نواختن همزمان دو یا چند نت است. اما در دانش موسیقی، معمولاً وقتی از آکورد صحبت می‌کنیم، منظورمان ترکیب همزمان سه نت مختلف یا همان آکوردهای سه‌تایی است. در سیستم موسیقی غربی، این نت‌ها معمولاً با فاصله‌هایی مشخص کنار هم قرار می‌گیرند؛ به این صورت که برخی نت‌ها انتخاب و نواخته می‌شوند و برخی دیگر حذف می‌گردند.

    چرا باید تئوری موسیقی را یاد بگیریم؟

    مفاهیمی که در بالا گفتیم، از مهم‌ترین و پایه‌ای‌ترین بخش‌های موسیقی هستند. اما دنیای موسیقی بسیار گسترده‌تر و پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.
    یادگیری دانش و قواعد موسیقی بسیار اهمیت دارد. اما چرا این‌قدر مهم است؟

    تسریع روند یادگیری:

    فرآیند یادگیری را سریع‌تر می‌کند. به عنوان مثال، می‌توانید یادگیری گام‌های موسیقی را در تنالیته‌های مختلف در نظر بگیرید. هنرجوها وقتی یک گام مشخص را در قطعه‌ای می‌بینند، به سرعت آن را تشخیص می‌دهند. چون قبلاً آن گام را تمرین کرده‌اند و حالا می‌توانند بدون وقفه و به راحتی آن را بنوازند. این کار باعث صرفه‌جویی در زمان می‌شود.

    یادگیری فاصله ها:

    هنرجوی موسیقی که آشنایی مناسبی با فواصل صوتی دارد، می‌تواند حتی بدون تمرین و آمادگی از پیش، قطعه‌ای را بنوازد.

    دانش بیشتر، ارزش بالاتر:

    آشنایی با قواعد و اصول موسیقی، لازمه‌ی رسیدن به اجراهای حرفه‌ای و درآمدزا است.

    اجرای بی نقض:

    آشنایی با دانش موسیقی، باعث می‌شود با اطمینان بیشتری بنوازید و قطعات را به شکلی روان و بدون اشکال اجرا کنید.

    خلاقیت:

    فضای مناسبی برای نواختن بداهه و بیان احساسات موسیقایی فراهم می‌شود.

    شرکت در گروه نوازی:

    نواختن در یک گروه موسیقی نیازمند آگاهی از فنون نوازندگی است.
    در پایان، فهمیدن و دانستن روش درست اجرای موسیقی، پایه و بنیان مشترک همه سازهاست.

    بهترین کلاس آموزش تئوری موسیقی:

    برای یادگیری تئوری موسیقی، حضور و راهنمایی استادان ماهر ضروری است و صرف داشتن تجربه در نوازندگی کافی نیست. این استادان افزون بر توانایی آموزش، از دانش تخصصی و لازم نیز برخوردارند و هنرجو می‌تواند با کمک آن‌ها، تئوری موسیقی را به بهترین شکل بیاموزد.

  • معرفی ساز یوکللی یا اوکله له

    معرفی ساز یوکللی یا اوکله له

    گیتار یکی از سازهای پرطرفدار در میان دوستداران موسیقی است. یکی از دلایل این محبوبیت، تنوع بسیار بالای این ساز از نظر مدل و شیوه‌ی نواختن است. احتمالاً گیتارهای کوچکی را دیده‌اید که تنها چهار سیم دارند. این گیتارها در بسیاری از فروشگاه‌های موسیقی با رنگ‌های جذاب و متنوع به فروش می‌رسند. به این گیتارهای کوچک، یوکللی یا در زبان فارسی اوکله‌له گفته می‌شود. در این بخش از وبلاگ آنبین، بیشتر با ساز یوکللی یا همان گیتار کوچک آشنا شوید.

    معرفی ساز یوکللی ( گیتار کوچک )

    یوکللی که به آن گیتار کوچک هم می‌گویند، در زبان انگلیسی Ukulele نام دارد. این نام از واژه هاوایی‌ای “اوکو-له-له” گرفته شده است. یوکللی یک ساز زهی است و در دسته سازهای شبیه به گیتار قرار می‌گیرد.

    ریشه این ساز به قرن نوزدهم برمی‌گردد. در آن زمان پرتغالی‌ها گیتار را به هاوایی آوردند و مردم محلی آن منطقه، نوع خاص و کوچک‌تری از گیتار را برای خود ساختند که یوکللی نام گرفت. این ساز در آغاز قرن بیستم در آمریکا بسیار محبوب شد و سپس از آنجا به سراسر جهان راه پیدا کرد.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، بهترین سن برای شروع موسیقی را از دست ندهید.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در نکات مهم موسیقی که باید برای شروع به آن دقت نمایید پیدا کنید.

    برای یادگیری پیشرفته، به بهترین کلاس تار در تهران مراجعه کنید.

    ساز یوکللی یا اوکله له

    سازی برای همه سبک ها

    یوکللی سازی است که می‌تواند در سبک‌های گوناگون موسیقی نواخته شود. از موسیقی جاز و کانتری گرفته تا پاپ و راک، از این ساز استفاده می‌شود. همچنین بسیاری از نوازندگان در فضای آزاد و خیابان‌ها یوکللی می‌نوازند، چون جابه‌جایی آن آسان است و اندازه کوچکش به راحتی نظر دیگران را جلب می‌کند.

    کوک یوکللی

    کوک استاندارد و پرکاربرد برای ساز یوکللی، معمولاً به این صورت است: سیم‌ها روی نت‌های سل، دو، می و لا تنظیم می‌شوند.
    سیم‌های این ساز را می‌توان از جنس‌های مختلفی مانند فلوئوروکربن، تیتانیوم، نایلون، آهن یا استیل انتخاب کرد.

    شکل ظاهری یوکللی

    این ساز چهار سیم دارد و معمولاً از چوب ساخته می‌شود. شکل آن مانند یک گیتار کوچک است.
    صدای مخصوص یوکللی در یک لحظه شنونده را به دل جنگل‌های استوایی می‌برد. اندازه کوچک، سبکی، سادگی یادگیری و شکل زیبای آن، دلایلی هستند که این ساز را در سراسر جهان محبوب کرده‌اند. نوازندگان با یوکللی قطعاتی از سبک‌های گوناگون موسیقی را اجرا می‌کنند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تار بهتر است یا سه تار؟ ادامه دهید.

    ساز یوکللی یا اوکله له

    تاریخچه‌ یوکللی

    این ساز بیشتر با موسیقی هاوایی معروف است. نام آن، یوکللی، در زبان هاوایی به معنای “پرش کَک” است. به نظر می‌رسد این نام به خاطر حرکت تند و چابک انگشتان نوازنده روی سیم‌ها انتخاب شده که شبیه به جهش یک حشره کوچک است. برخی داستان‌ها هم می‌گویند این نام در اصل لقب “ادوارد ویلیام پرویس” بوده، یکی از نزدیکان پادشاه هاوایی که به خاطر جثه کوچک، حرکات شاد و استعدادش در نواختن این ساز، به این نام خوانده می‌شد.

    یوکللی در دهه ۱۸۸۰ میلادی پدید آمد. طراحی آن از سازهای کوچک شبیه به گیتار که ریشه پرتغالی داشتند، مانند ماشتی، کاواکینیو، تیمپل و راخائو الهام گرفته شده است. این سازها را کارگران پرتغالی که از مناطق مادیرا و کیپ ورد به هاوایی مهاجرت کرده بودند، با خود آوردند.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله بهترین آموزشگاه آموزش تنبک سر بزنید.

    برای یادگیری پیشرفته، به با یانی ،موسیقدان زنده جهان آشنا شوید مراجعه کنید.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله بیوگرافی پرویز منصوری از پیشگامان توسعه آموزش نوین موسیقی علمی را مطالعه کنید.

    به طور خاص، سه مهاجر که در اصل نجار و سازنده کابینت بودند — به نام‌های منوئل نانز، خوزه دو اسپیریتو سانتو و آگوستو دایا — به عنوان نخستین کسانی شناخته می‌شوند که یوکللی را در هاوایی ساختند. تنها دو هفته پس از ورود این مهاجران با کشتی معروف “اس‌اس راونسکارگ”، یک روزنامه محلی در هاوایی گزارش داد: «گروهی از مهاجران مادیرایی اخیراً به اینجا آمده‌اند و شب‌ها با نواختن موسیقی در خیابان، مردم را سرگرم و شاد می‌کنند.»

    کالاکائوآ پادشاه هاواییو هلاقمند به یوکللی

    یکی از عوامل کلیدی در تاریخ محبوبیت ساز یوکللی، حمایت پادشاهان هاوایی بود. پادشاه کالاکائوآ به این ساز علاقه‌ی زیادی داشت و با تشویق و پشتیبانی از آن، باعث شد یوکللی به بخشی از موسیقی سنتی هاوایی تبدیل شود. در بسیاری از مراسم و جشن‌های دربار نیز از این ساز برای اجرای موسیقی استفاده می‌شد.

    از نخستین سازندگان حرفه‌ای یوکللی در هاوایی، خانواده‌ی کاماکا بودند که شرکت «کاماکا یوکللی» را بنیان گذاشتند. بنیانگذار این کسب‌وکار، ساموئل کاماکا، کار خود را نزد منوئل نانز — یکی از مهاجران پرتغالی در هاوایی — آغاز کرد و نزد او آموزش دید. پس از آن، در سال ۱۹۱۶ توانست اولین فروشگاه خود را با عنوان «یوکللی کاماکا و محصولات گیتار» در زیرزمین خانه‌اش افتتاح کند.

    سایزها و مدل‌های مختلف یوکللی

    یوکللی در اندازه‌ها و طرح‌های گوناگونی تولید می‌شود. اصلی‌ترین معیار برای مشخص کردن اندازه‌ی یک یوکللی، فاصله‌ی سیم‌ها از پل تا شیطانک و همچنین طول کلی ساز از بالای دسته تا انتهای بدنه است. تفاوت اصلی‌ای که اندازه‌ی یوکللی ایجاد می‌کند، در وزن ساز و همچنین قدرت و غنای صدای آن است. به طور کلی، هرچه اندازه‌ی یوکللی بزرگ‌تر باشد، ساز سنگین‌تر خواهد بود و طبیعتاً صدای آن پُرحجم‌تر و گرم‌تر است و قیمت آن نیز بیشتر است.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله گیتار Slite چیست ؟ را مطالعه کنید.

    در این مقاله با پدر سمفونی جهان آشنا شوید اطلاعات مفیدی آمده است.

    سایزهای یوکللی

    یوکللی در چهار اندازه اصلی وجود دارد:

    سوپرانو
    کنسرت
    تنور
    باریتون

    علاوه بر این چهار اندازه معمول، سه اندازه دیگر به نام‌های پاکت (جیبی)، باس و کنترباس نیز ساخته شده که کمتر رایج هستند. یوکللی سوپرانو که در هاوایی به عنوان مدل استاندارد شناخته می‌شود، پس از یوکللی پاکت و سوپرانینو، کوچک‌ترین نوع این ساز است.
    یوکللی کنسرت در دهه ۱۹۲۰ میلادی با بهبود طراحی سوپرانو ایجاد شد. این مدل کمی بزرگ‌تر از سوپرانو است و صدایی رساتر و عمیق‌تر تولید می‌کند. مدت کوتاهی پس از آن، یوکللی تنور معرفی شد که هم از نظر اندازه و هم از نظر قدرت صدا از مدل کنسرت بزرگ‌تر است. یوکللی باریتون در دهه ۱۹۴۰ به جمع این سازها اضافه شد. همچنین مدل‌های کنترباس و باس به ترتیب در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ به عنوان جدیدترین اعضای خانواده یوکللی معرفی شده‌اند.

  • ۵ موسیقی برتر تاریخ سینمای جهان

    ۵ موسیقی برتر تاریخ سینمای جهان

    موسیقی سریال‌ها و فیلم‌ها نقش بسیار مهمی در تاثیرگذاری داستان و ماندگاری آن در حافظه سینما دارد. به همین دلیل، کارگردانان و سازندگان بزرگ، توجه ویژه‌ای به انتخاب و ساخت موسیقی آثار خود دارند. در ادامه، با پنج قطعه از برترین موسیقی‌های تاریخ سینمای جهان در وبلاگ آنبین آشنا خواهید شد.

    موسیقی متن

    موسیقی فیلم که به آن موسیقی متن هم می‌گویند، به آهنگ‌هایی گفته می‌شود که ویژه و فقط برای یک فیلم یا سریال ساخته می‌شوند. این موسیقی‌ها جزئی از مجموعه صداهای فیلم هستند که همراه با دیالوگ‌ها و جلوه‌های صوتی، در قالب ساندترک ضبط و پخش می‌شوند.

    تاریخچه

    شاید نتوان لحظه‌ی مهم تاریخ سینما و آغاز موسیقی فیلم را جدا از هم تصور کرد. این داستان به روزی برمی‌گردد که برادران لومیر اولین نمایش عمومی فیلم خود را ترتیب دادند.
    در سال ۱۸۹۵ میلادی، آنها گروهی از مردم را در پاریس برای تماشای این نمایش دعوت کردند. در آن برنامه، یک پیانیست نیز حضور داشت که وظیفه‌اش نواختن موسیقی در پس‌زمینه‌ی فیلم بود.
    هم‌آوایی موسیقی با تصاویر، به تماشاگران کمک می‌کرد تا کم‌کم ساکت شوند و توجهشان به صحنه‌هایی که روی پرده نقش می‌بست جلب شود.
    بعد از این ایده‌ی برادران لومیر، نواختن موسیقی همراه با فیلم رایج شد، هرچند در آن زمان هنوز ارزش واقعی موسیقی در رشد و کامل شدن این هنر نوپا به خوبی درک نشده بود.

    ۵ موسیقی برتر تاریخ سینمای جهان

    سلن دیون « تایتانیک »

    بدون شک، یکی از عالی‌ترین آهنگ‌های فیلم در تاریخ سینما، شاهکار سلین دیون است.
    این ترانه برای فیلم تایتانیک ساخته شده که اکنون دومین فیلم پرفروش در تمام دوران به شمار می‌رود. از نگاه بسیاری از منتقدان و علاقه‌مندان به سینما، این قطعه در میان برترین موسیقی‌های متن تاریخ قرار دارد.
    این آهنگ در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۷ منتشر شد و حتی پس از گذشت سال‌ها، هنوز هم در فهرست ماندگارترین ترانه‌ها یاد می‌شود.

    گوردون متیو سامنر « لئون – Leon »

    آهنگ زیبا و به یاد ماندنی فیلم «لئون» که واقعاً می‌تواند حس آرامش را به شنونده منتقل کند. این قطعه موسیقی را «گوردون متیو سامنر» نوازنده انگلیسی در سال ۱۹۹۳ خلق کرد و موفق شد نامزد دریافت جایزه در جشنواره بریت شود.
    (جشنواره بریت یک رویداد سالانه است که به بهترین آثار موسیقی سال جایزه می‌دهد.)

    موسیقی متن فیلم « ارباب حلقه ها »

    یکی دیگر از برترین قطعه‌های موسیقی در تاریخ سینما که تقریباً همه دوستداران فیلم آن را شنیده‌اند، موسیقی به‌یادماندنی فیلم «ارباب حلقه‌ها» است. این اثر استثنایی، در میان ماندگارترین و زیباترین موسیقی‌های این مجموعه جای دارد.

    رامین جوادی ،« موسیقی سریال بازی تاج و تخت  »

    موسیقی این بخش از سریال بازی تاج و تخت، ساخته آهنگساز برجسته «رامین جوادی» است که یک موسیقیدان ایرانی-آمریکایی می‌باشد.
    این قطعه برای صحنه خداحافظی جان اسنو با برن استارک ساخته شده، درست زمانی که جان قصد پیوستن به نگهبانان شب را دارد. بدون شک می‌توان گفت که این اثر استثنایی، یکی از برترین موسیقی‌های فیلم در تاریخ سینما به شمار می‌آید.

    موسیقی متن فیلم « پدرخوانده »

    نینو روتا، آهنگساز برجسته ایتالیایی، اثری ماندگار خلق کرد که در یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما می‌درخشد.
    از دهه هفتاد میلادی تا امروز، نوازندگان و آهنگسازان بسیاری این قطعه باشکوه را اجرا کرده‌اند و این موسیقی همچنان در سراسر جهان از محبوبیت گسترده‌ای برخوردار است.

  • بیوگرافی همایون شجریان

    بیوگرافی همایون شجریان

    صدای استاد محمدرضا شجریان، یکی از یادگاری‌های بی‌همتای موسیقی ایران است. او دانش و هنر خود را به فرزندانش نیز منتقل کرده است. مژگان شجریان، دختر ایشان، و همایون شجریان، پسر استاد، هر دو از چهره‌های بسیار موفق در عرصه موسیقی به شمار می‌روند.

    همایون شجریان، چهارمین فرزند استاد شجریان است. همان‌گونه که محمدرضا شجریان در زمینه موسیقی شهرتی فراگیر دارد و بخشی از میراث فرهنگی ایران محسوب می‌شود، هنر همایون نیز ستودنی و قابل احترام است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با زندگی و کارهای همایون شجریان آشنا خواهید شد.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله مرصع خوانی چیست ؟ را مطالعه کنید.

    بیوگرافی همایون شجریان

    همایون شجریان، خواننده و موسیقی‌دان ایرانی، در سی و یکم اردیبهشت سال ۱۳۵۴ در تهران به دنیا آمد. خانواده او محیطی پربار از موسیقی داشتند. او در رشته موسیقی از کنسرواتوار تهران فارغ‌التحصیل شده است. همایون سه خواهر به نام‌های فرزانه، افسانه و مژگان و یک برادر ناتنی به نام رایان دارد. او چهارمین فرزند محمدرضا شجریان است. مادر او، که همسر اول محمدرضا شجریان بود، فرخنده گل افشان نام دارد.

    علاقه او به موسیقی و ریتم از دوران کودکی آغاز شد. با راهنمایی پدرش، نزد ناصر فرهنگ‌فر رفت تا اصول و تکنیک‌های ریتم را که پایه موسیقی است، بیاموزد. سپس چند سالی نیز آموزش خود را نزد جمشید محبی ادامه داد.

    همایون شجریان از محضر استادان بزرگی مانند محمدرضا شجریان، حمیدرضا نوربخش، جمشید محبی، اردشیر کامکار و ناصر فرهنگ‌فر بهره برده است. او از ده سالگی به همراه خواهرانش، آموختن آواز را نزد پدرش آغاز کرد و در سال‌های نوجوانی، هر روز به شکل فشرده‌ای به تمرین تکنیک‌های آواز و ساختن صدا پرداخت.

    ازدواج و طلاق

    همایون شجریان در سال ۱۳۷۵ با گیتا خوانساری پیمان زناشویی بست. پس از دوازده سال، فرزندشان یاسمن به دنیا آمد. او در نهایت در سال ۱۳۹۴ به صورت رسمی از همسرش جدا شد.

    همراهی با پدر

    همایون شجریان از سال ۱۳۷۰ در کنسرت‌های محمدرضا شجریان در کشورهای مختلف از جمله آمریکا، اروپا و ایران، به عنوان نوازنده تنبک همکاری داشت. پس از سال ۱۳۷۸، او در کنسرت‌ها به عنوان همخوان در کنار پدرش به اجرا پرداخت. نخستین کار رسمی که او در آن حضور داشت، آلبوم «یاد ایام» است که در آن وظیفه نواختن تنبک را بر عهده داشت.

    اولین آلبوم همایون شجریان

    اولین آلبوم مستقل همایون شجریان با نام «نسیم وصل» در سال ۱۳۸۲ منتشر شد. او در این آلبوم به عنوان خواننده حضور داشت و محمدجواد ضرابیان آهنگ‌سازی آن را انجام داد.

    پس از این اثر، راه برای کنسرت‌ها و آلبوم‌های مستقل او هموار شد. در سال ۱۳۸۳ دو آلبوم «شوق دوست» و «ناشکیبا» را ارائه کرد. یک سال بعد، در ۱۳۸۴، آلبوم «نقش خیال» را با آهنگ‌سازی علی قمصری منتشر کرد که مورد استقبال گسترده قرار گرفت.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله سوالات رایج در مورد سیم سنتور و زمان تعویض آن ادامه دهید.

    برای مطالعه بیشتر، به دانستی های جالب در مورد سیم های سنتور سری سر بزنید.

    در مهرماه ۱۳۸۵ آلبوم «با ستاره‌ها» را که حاصل همکاری دوباره او با محمدجواد ضرابیان بود، به بازار عرضه کرد. سپس در سال ۱۳۸۷، با همراهی گروه دستان، دو آلبوم «قیژک کولی» و «خورشید آرزو» را منتشر ساخت.

    آلبوم «آب، نان، آواز» با آهنگ‌سازی علی قمصری در سال ۱۳۸۸ و آلبوم «شب جدایی» در سال ۱۳۸۹ روانه بازار شد. در سال ۱۳۹۰ نیز آلبوم‌های «شوق نامه» و «ای جان جان بی من مرو» را عرضه کرد. آلبوم «شوق نامه» بازخوانی تصانیفی است که به عبدالقادر مراغه‌ای نسبت داده می‌شود و نتیجه چهار سال تلاش گروهی زیر نظر محمدرضا درویشی است.

    گفتنی است همایون شجریان تا سال ۱۳۸۸ در بسیاری از اجراها همراه پدرش، محمدرضا شجریان، بود. هر دو مدتی عضو گروه آوا بودند و در این دوره آلبوم‌های «غوغای عشق‌بازان» و «کنسرت محمدرضا شجریان و گروه آوا» ضبط و منتشر شد.

    همچنین، ترانه «وطن» که بر اساس شعری از سیاوش کسرایی ساخته شده بود، از دیگر کارهایی است که همایون شجریان در نزدیکی خرداد ماه ۱۳۸۸ منتشر کرد.

    ادامه مسیر هنری

    او همچنان در این عرصه فعال است و با سبک منحصر به فرد خود، هواداران فراوانی پیدا کرده است. آواز همایون برای چندین قطعه موسیقی فیلم نیز انتخاب شده که با استقبال بسیار خوبی روبرو شده است.

  • نکات مهم برای شروع آواز یا خوانندگی

    نکات مهم برای شروع آواز یا خوانندگی

    آواز و خوانندگی یک هنر زیباست که برای یادگیری آن، علاوه بر داشتن علاقه و استعداد، به تلاش و تمرین منظم هم نیاز است. اگر شما هم به این هنر علاقه‌مند هستید، در این نوشته با نکات کلیدی و ساده‌ای آشنا می‌شوید که به شما کمک می‌کند خوانندگی را شروع کنید و در آن پیشرفت نمایید.

    نکات مهم برای شروع آواز یا خوانندگی

    برای تبدیل شدن به یک خواننده، ابتدا باید از نظر جسمی و روحی آماده شوید. یک خواننده موفق هنگام اجرا، تمام دغدغه‌ها و نگرانی‌های خود را کنار می‌گذارد و با ذهنی آرام و متمرکز کارش را آغاز می‌کند.

    از نظر جسمی نیز باید توانمند و سالم باشید. رعایت یک برنامه غذایی مناسب و پرهیز از عادت‌های مضر به بدن شما کمک می‌کند تا انرژی و عملکرد بهتری داشته باشد.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله ساز کولک تلفیقی از تنبک و کاخون ادامه دهید.

    برای قدم گذاشتن در مسیر خوانندگی، تنها داشتن صدای زیبا کافی نیست. باید مهارت‌ها و تکنیک‌های آواز را نیز بیاموزید. البته صدای سالم و قوی یکی از پایه‌های اصلی این هنر است، اما آشنایی با اصول و ظرایف موسیقی نیز ضروری است. هر فردی در هر شاخه‌ای برای موفقیت، نیازمند یادگیری مستمر و گسترش دانش خود است.

    نکات مهم برای شروع آواز یا خوانندگی

    راهنمایی‌های کلیدی برای قدم گذاشتن در مسیر خوانندگی

    اگر به دنیای آواز و خوانندگی علاقه‌مند هستید، رعایت چند نکته اساسی می‌تواند شروع این راه را برای شما آسان‌تر و اصولی‌تر کند.

    **۱. صدایتان را بشناسید.**
    اولین و مهم‌ترین کار این است که با صدای خود آشنا شوید. محدوده صوتی، رنگ صدا و نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی کنید. بدون این شناخت، پیشرفت دشوار خواهد بود.

    **۲. زیر نظر یک مربی تمرین کنید.**
    یک معلم آواز خوب می‌تواند تکنیک‌های درست تنفس، حمایت صدا و سلامت تارهای صوتی را به شما بیاموزد و از عادت‌های غلط خوانندگی جلوگیری کند.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله اولین برنده نشانه طلایی موسیقی ایران کیست؟ به شما کمک خواهد کرد.

    **۳. نفس‌گیری را فراموش نکنید.**
    تنفس صحیح، پایه و اساس خوانندگی است. یادگیری تنفس دیافراگمی و کنترل هوای خروجی، قدرت، شفافیت و استقامت صدای شما را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد.

    **۴. به طور منظم و اصولی تمرین کنید.**
    پیشرفت در خوانندگی نیازمند تمرین مداوم و صبوری است. تمرینات روزانه و کوتاه مدت، بسیار مؤثرتر از جلسات طولانی و نامنظم است.

    **۵. به سلامت صوتی خود اهمیت بدهید.**
    تارهای صوتی شما یک عضله حساس هستند. نوشیدن آب کافی، پرهیز از فریاد زدن، خودداری از مصرف دخانیات و استراحت کافی، برای حفظ سلامت صدایتان ضروری است.

    **۶. گوش موسیقایی خود را تقویت کنید.**
    سعی کنید ملودی‌ها و نت‌ها را به درستی تشخیص دهید. این مهارت به شما در درک بهتر موسیقی، حفظ زیر و بمی و هماهنگی با دیگران کمک زیادی می‌کند.

    **۷. اعتماد به نفس داشته باشید.**
    ترس از قضاوت شدن یا اشتباه خواندن را کنار بگذارید. هر خواننده‌ای از جایی شروع کرده است. با اعتماد به نفس و اشتیاق جلو بروید.

    **۸. صبور و پیگیر باشید.**
    مسیر یادگیری آواز، یک شبه طی نمی‌شود. به خود و روند پیشرفتتان زمان بدهید و از هر قدم کوچک لذت ببرید.

    به یاد داشته باشید که لذت بردن از فرآیند یادگیری و خواندن، از همه چیز مهم‌تر است.

    مهارت ها و روش هایی تمرین خوانندگی و آواز

    تمرین زیاد، همیشگی و درست
    توانایی خوب گوش دادن
    آماده کردن و نرم کردن صدا
    سعی کن با صدای خودت و بدون تقلید بخوانی
    صبور بودن و شتابزده عمل نکردن
    گوش دادن به آوازها و ترانه‌های قدیمی
    با اعتماد به نفس و اطمینان خواندن

    مراحل اصلی و نکات ساده ولی موثر برای شروع تمرین آواز و خوانندگی در منزل

    برای اینکه خواننده‌ای خوب و دوست‌داشتنی باشید، ابتدا باید توجه خانواده‌تان را جلب کنید. پس اجازه دهید صدایتان را بشنوند و از آن‌ها بخواهید نکاتی را که می‌توانید بهتر انجام دهید، به شما گوشزد کنند.

    همچنین بهتر است این تمرین‌ها را انجام دهید:

    پیش از شروع به خواندن، تارهای صوتی خود را با آرامش آماده کنید.
    خود را مجبور به خواندن در اوج محدوده صوتی‌تان نکنید.
    به مقدار کافی نوشیدنی گرم بنوشید.
    نفس‌کشیدن عمیق را تمرین کنید.
    زمان مناسب گرفتن نفس هنگام خواندن را یاد بگیرید.
    خطاهای خود را اصلاح کنید و دوباره تکرار کنید.
    از خواندنتان لذت ببرید و با آن خوش بگذرانید.
    پایدار و با پشتکار باشید.

    نکات مهم برای شروع آواز یا خوانندگی

    چند راهنمایی و نکتۀ مهم برای خوانندگان مبتدی :

    به همه چیز توجه کنیم:

    هر کس که آواز می‌خواند، خوب است با شیوه‌های گوناگون موسیقی و روش‌های خوانندگی آشنا باشد.

    نظم شخصی داشته باشیم:

    پیروی از نظم و داشتن برنامه‌ای مشخص برای هر فردی که می‌خواند، نقشی کلیدی در رسیدن به هدف‌هایش دارد.

    تمرینات صداسازی انجام دهید:

    این نکته‌ای کلیدی است که برای موفق شدن در خوانندگی، بسیار مهم محسوب می‌شود. سعی کنید یک استاد آموزش دیده و باتجربه در زمینه صدا را در محل زندگی خود پیدا کنید و سپس به سرعت در کلاس‌های آموزش صدا و تمرین‌های مربوط به آن نام‌نویسی کنید. یادگیری اصول صحیح تولید صدا، ساده‌ترین و مؤثرترین روش برای پیشرفت در هنر خواندن است.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله با کاسه تبتی یا مرتعش آشنا شوید مراجعه کنید.

    تمرین روزانه صداسازی داشته باشیم:

    لازم است هر روز زمانی را به تمرین آواز اختصاص دهید. می‌توانید این تمرین را در موقعیت‌های مختلف روزمره مانند زیر دوش، هنگام رانندگی، در حین انجام کارهای خانه یا حتی در مدرسه و محل کار انجام دهید.

    از تارهای صوتی استفاده‌ی مناسب کنید:

    هرگز با داد زدن یا بلند کردن ناگهانی و بی‌کنترل صدا، به تارهای صوتی خود فشار نیاورید. این کار می‌تواند باعث درد و گرفتگی گلو شود و برای بهبودی آن، به چندین روز استراحت و مراقبت نیاز خواهید داشت.

    برای تمرین و اجرا، آهنگ صحیح را انتخاب کنید :

    صدای خود را بشناسید و تشخیص دهید که آیا صدایتان عمیق و پُرقدرت است یا نازک و زیر، و آیا تُن صدایتان تیز است یا نرم و دلنشین.

    از صدای خود مراقبت کنید:

    وقتی که حنجره و تارهای صوتی‌تان را با تمرینات مناسب آماده کرده باشید، احتمال آسیب دیدن صدا یا فشار آمدن به آن بسیار کم می‌شود. اگر صدایتان به اندازه کافی گرم و آماده نیست، بهتر است از خواندن نت‌های خیلی بالا خودداری کنید.

    هنگام آواز خواندن خودتان باشید:

    یک نکتۀ اساسی دیگر این است که نباید سبک اجرای هیچ خواننده دیگری را کپی کنید.
    در هنگام خواندن، درست نفس بکشید:
    هر روز حدود ده دقیقه به تمرین تنفس بپردازید. سعی کنید نتها را در محدوده‌های صدایی بالا و پایین، به شکل درست، بدون لرزش و خارج از گام نخوانید.

    مهم

    برای موفق شدن در خوانندگی، بهتر است آموزش‌های خود را نزد یک استاد آواز مجرب دنبال کنید. یادگیری اصولی و صحیح زیر نظر استاد، به شما کمک می‌کند تا از اشتباهات رایج دور بمانید. زیرا یادگیری به روش ساده و فقط با تجربه شخصی، ممکن است مشکلاتی در اجرا ایجاد کند و تنها داشتن صدای خوب، تضمینی برای تبدیل شدن به یک خواننده کامل نیست.

  • معرفی ساز کنترباس

    معرفی ساز کنترباس

    سازهایی هستند که در ساخت آن‌ها از سیم استفاده شده و با کمان نواخته می‌شوند. در گروه سازهای ویولن، می‌توان نمونه‌های مختلفی با اندازه‌های گوناگون یافت که هر کدام نام و ویژگی‌های خود را دارند. این سازها به ترتیب از صدای زیر تا بم عبارتند از: ویولن، ویولا، ویولنسل و کنترباس و … . در این نوشته از وبلاگ آنبین می‌خواهیم شما را با ساز کنترباس آشنا کنیم. تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله مشکل تعدد مهر های ساز چیست؟ مراجعه کنید.

    معرفی ساز کنترباس

    کنترباس بزرگ‌ترین و کمارتفاع‌ترین ساز در خانوادهٔ سازهای زهی آرشه‌ای است. نوازندگان آن را یا با کشیدن آرشه بر سیم‌ها به صدا درمی‌آورند، یا با انگشت به سیم‌ها زخمه می‌زنند (که به آن پیتزیکاتو می‌گویند).

    این ساز در موسیقی کلاسیک اروپایی جایگاه ویژه‌ای دارد و از اعضای مهم گروه سازهای زهی در ارکستر به شمار می‌رود. کاربرد کنترباس تنها به موسیقی کلاسیک محدود نمی‌شود؛ بلکه در سبک‌های گوناگونی مانند جاز، بلوز و راک اند رول نیز از آن استفاده می‌کنند.

    کوک سیم های کنترباس

    سیم‌های این ساز از نازک به کلفت، یا به عبارت دیگر از صدای زیر به بم، به این ترتیب کوک می‌شوند: سیم اول نت «سل»، سیم دوم نت «ر»، سیم سوم نت «لا» و سیم چهارم نت «می».

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب گلنوش خالقی، آغازگر رشتهٔ رهبری موسیقی بانوان در ایران را از دست ندهید.

    برای یادگیری پیشرفته، به معرفی ساز دودوک ، ساز سخت ارمنی مراجعه کنید.

    مقاله تفاوت سنتور یک مهر و دو مهر چیست؟ کدام بهتر است؟ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    این ساز بزرگ‌ترین عضو در بین سازهای زهی است که با آرشه نواخته می‌شوند. به دلیل اندازه بزرگ آن، نوازنده معمولاً ساز را روی زمین می‌گذارد و خود به حالت ایستاده آن را می‌نوازد.

    کنترباس بزرگترین و بم ترین ساز زهی آرشه‌ای

    همانطور که پیش از این اشاره شد، کنترباس بزرگ‌ترین و کلفت‌ترین صدا را در میان سازهای زهی آرشه‌ای دارد و معمولاً چهار سیم دارد. با این حال، در بیشتر ارکسترهای امروزی، حداقل دو یا سه عدد از کنترباس‌ها پنج سیم هستند (که یک سیم اضافی برای نت‌های پایین‌تر مثل سی یا دو به آن‌ها افزوده شده است).

    اگر سوالاتی دارید، مقاله معرفی ساز تام تام به شما کمک خواهد کرد.

    کار این ساز در ارکستر تنها ایجاد عمق و قدرت در بخش بم موسیقی نیست، بلکه اساس و پایهٔ ریتمیک قطعه نیز اغلب به وسیلهٔ کنترباس شکل می‌گیرد. از کنترباس گاهی به عنوان «باس ادامه‌دار» نیز استفاده می‌شود (یعنی خط بمی که در تمام طول قطعه جریان دارد و با کمک اعدادی که زیر نت‌هایش نوشته می‌شود، آکوردها و هارمونی قطعه را مشخص می‌کند).

    قطعات تکنوازی (سولو) یا کنسرتو به ندرت برای کنترباس نوشته شده‌اند و یکی از دلایل اصلی آن، قدرت صدای نسبتاً کم این ساز در فضاهای بزرگ مانند سالن‌های کنسرت است.

    صدای تکنوازی کنترباس معمولاً ضعیف و گاهی دور به گوش می‌رسد، اما وقتی چند کنترباس با هم در بخش باس می‌نوازند، صدای آن‌ها قوی و رسا می‌شود. در اجراهای تکنوازی، معمولاً سیم‌های کنترباس یک پرده بالاتر کوک می‌شوند تا رنگ صوتی آن شفاف‌تر و درخشان‌تر شود.

    ویژگی های کنترباس

    کنترباس بزرگ‌ترین و بم‌ترین ساز در گروه سازهای زهی‌ای است که با آرشه نواخته می‌شود.
    سیم‌های آن از زیر به بم به ترتیب نت‌های سل، ر، لا و می کوک می‌شوند.
    برخلاف ویولن، سیم‌های کنترباس با فاصله‌های چهارم درست کوک می‌گردند و سیم اول آن زیرترین صدا را دارد.
    صدای واقعی این ساز یک اکتاو بم‌تر از نتی است که نوشته می‌شود و نت‌نویسی آن معمولاً با کلید فا در خط چهارم انجام می‌گیرد.
    کنترباس معمولاً چهار سیم دارد، ولی گونه‌های پنج سیمه آن نیز ساخته شده‌اند که می‌توانند چهار نت بم‌تر از نوع چهار سیمه را بنوازند.

    توصیه می‌کنیم این مطلب معرفی سازسنج را حتماً بخوانید.

    نوازندگی کنترباس

    نوازنده با دست راست آرشه را روی سیم‌ها حرکت می‌دهد و باعث لرزش آن‌ها می‌شود.
    تندی حرکت آرشه و فشاری که به سیم وارد می‌کند، بلندی صدا و کیفیت آن را مشخص می‌نماید.
    تعیین زیروبم صداها به دست چپ نوازنده بستگی دارد؛ او با فشار دادن نقاط گوناگون سیم بر روی دستهٔ ساز، طول بخش لرزان سیم را کم و زیاد کرده و در نتیجه صدای تولیدشده را زیر یا بم می‌کند.
    به این عمل «انگشت‌گذاری» گفته می‌شود. به این روش، بخشی از سیم که بین انگشت و گوشی‌های ساز قرار می‌گیرد، از لرزش بازمی‌ماند. با این شیوه از هر یک از چهار سیم ویولن می‌توان محدوده‌ای مشخص از نت‌های زیر و بم را ایجاد کرد.
    برای نواختن کنترباس، نوازندگان این ساز معمولاً از دو گونه آرشه استفاده می‌کنند:

    آرشهٔ آلمانی
    آرشهٔ فرانسوی

    برای یادگیری پیشرفته، به ۱۰ حقیقت جالب در مورد فلوت مراجعه کنید.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله مفهوم آنسامبل در موسیقی را مطالعه کنید.

    از نظر شکل، در آرشهٔ فرانسوی فاصلهٔ بین قسمت نگهدارنده (فراگ) و چوب آرشه، در مقایسه با آرشهٔ آلمانی کمتر است. (آرشهٔ فرانسوی شباهت زیادی به آرشهٔ سایر سازهای زهی دارد). هر یک از این دو آرشه، روش و فن نواختن مخصوص به خود را دارند.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً مفهوم رزونانس در موسیقی را بخوانید.

  • آشنایی با ساز ماندولین

    آشنایی با ساز ماندولین

    اگر به سازهای جذاب و غیرمعمول علاقه دارید، احتمالاً نام ماندولین را شنیده‌اید. در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر درباره این ساز برای شما خواهیم گفت. همراه ما بمانید.

    ساز ماندولین

    ماندولین یک ساز موسیقی است که اندازه‌ای کوچک‌تر از گیتار دارد و شکل آن کمی شبیه به یک گلاب است. این ساز هشت سیم دارد که به صورت جفت‌جفت کنار هم قرار گرفته‌اند و در مجموع چهار جفت سیم را تشکیل می‌دهند. معمول‌ترین روش کوک کردن این سیم‌های جفت‌شده، به فاصله‌ای به نام «پنجم درست» است.

    مقاله فرم در موسیقی به چه معناست؟ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله نحوه گرفتن صحیح مضراب سنتور سر بزنید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله بهترین آموزشگاه ویولنسل در شرق تهران مراجعه کنید.

     تاریخچه

    این ساز در سده هجدهم میلادی در ایتالیا و آلمان از سازی به نام ماندورا که به سده شانزدهم تعلق داشت، پدید آمد. برای نواختن ماندولین معمولاً از مضراب یا نوک انگشتان استفاده می‌شود.

    در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم، هم نواختن و هم ساختن ماندولین در اروپا و قاره آمریکا بسیار رواج پیدا کرد. در طول سده بیستم، این ساز در اندازه‌های گوناگون از کوچک تا بسیار بزرگ ساخته شد.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله نکات مهم در مورد مضراب سنتور که باید بدانید مراجعه کنید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله ساز کوزه،ساز ساده اما توانمند ادامه دهید.

    ماندولین از دسته سازهای زهی مشابه لوت است. گونه‌های امروزی این ساز بیشتر از نسل ماندولین ناپلی هستند که در سده هجدهم در شهر ناپل گسترش یافت.

    امروزه ماندولین‌هایی که پشت کاسه‌ای شکل دارند، بسیار شبیه به نمونه‌های اولیه ایتالیایی هستند و در موسیقی محلی و کلاسیک کاربرد دارند. البته در میانه‌های سده نوزدهم، این ساز چندان محبوب نبود.

    آشنایی با ساز ماندولین

    ساختمان ساز

    بدنه ماندولین معمولاً به شکل اشک، دایره یا تخم‌مرغ ساخته می‌شود. سوراخ خروج صدا در آن ممکن است شبیه حرف F یا به صورت دایره باشد. دسته ساز دارای پرده‌هایی است و پشت آن یا صاف است یا حالت منحنی دارد.
    طرح و ابعاد امروزی ماندولین تا حد زیادی تحت تأثیر پاسکال ویناچیا، سازنده اهل ناپل، شکل گرفته است.
    این ساز چهار جفت سیم فلزی دارد که مانند گیتار به قسمت بالای دسته متصل می‌شوند و با کوک ویولن (g–d′–a′–e) تنظیم می‌شوند.
    پیچ‌های کوک در پشت جعبه گوشی قرار گرفته‌اند. بدنه آن که شکلی گلابی‌گونه و انحنای عمیقی دارد، دارای صفحه‌ای برای انگشت‌گذاری است که هفده پرده کمی برجسته روی آن دیده می‌شود. سیم‌ها به قسمت پایینی ساز وصل می‌شوند.
    در پهن‌ترین بخش بدنه، خرک قرار گرفته است. صفحه جلویی ساز در بخش پایین کمی شیب دارد که این طراحی فشار سیم‌ها را روی خرک بیشتر کرده و در نتیجه صدایی قوی و شفاف تولید می‌کند.
    گونه‌ای از ماندولین که در گروه‌های موسیقی بلوگراس آمریکا استفاده می‌شود، نمونه‌ای با عمق کمتر و پشت صاف است.

    محبوبیت دوباره

    در آغاز قرن بیستم، ماندولین دوباره مورد توجه قرار گرفت و این محبوبیت باعث شد شکل‌ها و طراحی‌های گوناگونی از این ساز امروزی پدید آید.
    بیشتر این نوآوری‌ها در آمریکا اتفاق افتاد؛ جایی که سازندگان، شروع به ساختن ماندولین‌هایی با پشت تخت و صفحه‌ی رویی خمیده کردند.
    دو نفر نقش بسیار مهمی در ساخت ماندولین‌های مدرنی داشتند که امروزه در موسیقی بلوگراس، کانتری، بلوز و گروه‌های جَگ بند استفاده می‌شوند:
    اورویل گیبسون و متخصص آکوستیک، لیود لوار.
    بسیاری از ماندولین‌های آکوستیک امروزی، از نسل سازهایی هستند که توسط شرکت گیبسون ساخته شدند.

    مقاله تفاوت موسیقی عرفانی و موسیقی سنتی منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    آثار عمده برای ماندولین

    ساز ماندولین گاهی در گروه‌های موسیقی اپرا نیز استفاده شده است. نمونه آن اپرای اتللو از جوزپه وردی است.
    آنتونیو ویوالدی یک قطعه کنسرتو برای یک ماندولین (کنسرتو در ر ماژور اپوس ۶ شماره ۳) و دو کنسرتو برای دو ماندولین تصنیف کرده است. موتسارت در اپرای دون‌جوان از این ساز بهره برده و بتهوون نیز چند سوناتین برای آن نوشته است. همچنین پاگانینی چند سرناد برای ماندولین همراه با گیتار ساخته است.

  • تحریر در موسیقی به چه معناست؟

    تحریر در موسیقی به چه معناست؟

    بسیاری از آهنگ‌هایی که گوش می‌دهیم، ویژگی‌های منحصر به فردی دارند. یکی از این ویژگی‌ها که می‌تواند یک آواز را بسیار دلنشین و زیبا کند، استفاده از تحریر است. اما تحریر در موسیقی دقیقاً به چه معناست؟ در ادامه با هم بیشتر درباره این اصطلاح موسیقایی یاد می‌گیریم.

    تحریر در موسیقی

    تحریر در آواز به صدای زینتی و لرزانی گفته می‌شود که خواننده با تکان‌های سریع ماهیچه‌های گلو آن را ایجاد می‌کند. این تکنیک را چهچه یا چهچهه هم می‌نامند و برخی معتقدند که الهام‌گیرنده آن، آواز پرندگانی مانند بلبل است.

    برای مطالعه بیشتر، به ساز چنگ را بیشتر بشناسید سری سر بزنید.

    برای بسیاری از علاقه‌مندان به موسیقی سنتی که آموزش ندیده‌اند، اجرای تحریر هنگام خواندن چالش بزرگی به شمار می‌رود. با این حال، خوب است بدانید که تفاوت اندکی بین چهچه و تحریر وجود دارد.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله بالاترین عمل پرستش در کلیسای غرب با فرم مس به شما کمک خواهد کرد.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب چه افرادی از کاپو استفاده می‌کنند؟ را بخوانید.

    تفاوت تحریر زدن و چه چه زدن چیست؟

    تحریر در خوانندگی
    بعضی از افراد فکر می‌کنند تحریر فقط در موسیقی سنتی وجود دارد و آن را با چهچه اشتباه می‌گیرند.
    اما باید گفت چهچه با تحریر کمی فرق دارد. در واقع، چهچه نوعی از تحریر است که شاید برای کسانی که تازه شروع کرده‌اند، شبیه به هم به نظر برسد، اما روش تولید این دو صدا با یکدیگر متفاوت است.
    چهچه به این شکل انجام می‌شود که شما صدا را از درون تارهای صوتی خود ایجاد می‌کنید و مانند یک لرزش طبیعی می‌ماند. این کار در موسیقی بسیار دلنشین است و توجه شنوندگان را جلب می‌کند.
    اجرای چهچه در حقیقت نشانه‌ای مثبت است و ثابت می‌کند که تکنیک صوتی خواننده سالم و درست است. اگر بخواهیم ساده‌تر بگوییم، چهچه زدن مانند تولید صدا از سیم گیتار است که با لرزش سیم، صدا به وجود می‌آید.
    از گذشته تا به حال، این دیدگاه بین استادان آواز رواج داشته که اگر کسی تحریر در صدایش نیست، نباید وارد دنیای موسیقی سنتی شود.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، آشنایی با ساز حلزونی هورن را از دست ندهید.

    تعریف

    تحریر، یک اجرای آوازی آهنگین است که خواننده با به کارگیری ماهیچه‌های حنجره، صدا را به سرعت قطع و وصل می‌کند. این صدا درون حنجره و پایین‌تر از گلو تولید می‌شود و کیفیت و ویژگی آن بسته به مهارت و تکنیک خواننده می‌تواند متفاوت باشد.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله تفاوت تصنیف با سرود و آواز را مطالعه کنید.

    در این مقاله فرت گیتار چیست؟ اطلاعات مفیدی آمده است.

    معمولاً تحریر روی حروف صدادار کشیده، به ویژه صدای «آ»، اجرا می‌شود. اگر در شعر، واژه‌ای با این حروف صدادار در جای مناسب تحریر وجود نداشته باشد، خواننده به اختیار خود صدایی مانند «آ»، «ها» یا «آی» را به آواز اضافه می‌کند. به این افزودن صداها یا واژه‌های خارج از شعر، ترنم می‌گویند.

    تمرکز بر صدای «آ» در تحریر به این دلیل است که جای تولید این صدا در انتهای دهان و نزدیک به گلو قرار دارد و این موقعیت، اجرای تحریر را که خود از ناحیه گلو شکل می‌گیرد، ممکن می‌سازد.

    برای گسترش دانش خود، مقاله منشاء موسیقی به کجا باز میگردد را مطالعه کنید.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله تاریخچه تکامل ساز هورن را مطالعه کنید.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در مصاحبه آموزشگاه الهام با فرهاد بادپا،مدرس دف،تنبک و … پیدا کنید.

    تحریر در آواز

    دسته بندی انواع تحریر در آواز سنتی ایرانی

    سه گونه دوگانِ نوشتاری داریم:
    نخست: دوگانِ ساکن،
    دوم: دوگانِ بالا‌رونده، و
    سوم: دوگانِ پایین‌رونده.

    شاخص اصلی آواز سنتی

    اگر بخواهیم ویژگی اصلی آواز ایرانی را معرفی کنیم، بدون شک تحریر مهم‌ترین گزینه است. می‌توان گفت که تحریر، شناسه و مشخصهٔ اصلی آواز سنتی و موسیقی دستگاهی ایران به شمار می‌رود. ساختار دستگاه‌های گوناگون در موسیقی سنتی ایران بر شیوهٔ اجرای این شاخص اثر می‌گذارد. هر دستگاه نت ویژه‌ای به نام «شاهد» دارد و بر اساس جایگاه نت‌ها و فواصل آن، از دستگاه‌های دیگر متمایز می‌شود.

    در حقیقت تحریر نه فقط در ظاهر، بلکه در شیوهٔ بیان و اجرا نیز ویژگی‌ای کاملاً ایرانی دارد. تعریف تحریر چنین است: «صدایی آهنگین که در انتهای حنجره و با کمک ماهیچه‌های زیر گلو و بر پایهٔ ریتم و ملودی یک قطعه، روی برخی صداها ایجاد می‌شود و به شکل قطع‌شده و تکه‌تکه ادا می‌گردد. این حالت بسته به نیاز قطعه، در بخش‌های مختلف توسط خواننده اجرا می‌شود.»

  • شمشال مادر سازهای بادی

    شمشال مادر سازهای بادی

    سازهایی مانند نی، فلوت، شمشال و… با دمیدن هوا در بخشی از ساز به صدا درمی‌آیند. این سازها گونه‌های گوناگونی دارند که به دلیل شکل ساخت و ویژگی‌های خود با یکدیگر فرق می‌کنند. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با ساز شمشال که به عنوان مادر سازهای بادی شناخته می‌شود، آشنا خواهید شد.

    ساز شمشال

    شمشال یک ساز بادی و نوعی نی ساخته شده از فلز است. این ساز از قدیمی‌ترین سازهای منطقه کردستان محسوب می‌شود. شمشال در اصل متعلق به چوپانان است و تاریخچه بسیار طولانی دارد، تا جایی که می‌توان آن را نیای اصلی سازهای بادی دانست.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله آشنایی با گروه موسیقی چارتار سر بزنید.

    شمشال مادر سازهای بادی

    شمشال مادر سازهای بادی

    موسیقی کردی از گذشته‌های دور تا به امروز، طرفداران فراوانی داشته و هر کسی که به آن گوش می‌دهد، مجذوب آن می‌شود. قوم کرد بیش از شش هزار سال است که شهرنشینی دارد و به باور هنرمندان این سرزمین، ساز شمشال کهن‌ترین سازی است که با زندگی مردم کرد پیوند خورده است.

    موسیقی کردی حال و هوایی داستان‌گونه دارد و انگار با هر نُت و آوایش، تاریخ این قوم را بازگو می‌کند.

    کارشناسان موسیقی کردی معتقدند که این موسیقی برای پاسداری از زبان، ادبیات، فرهنگ، داستان‌ها و در یک کلام، برای حفظ تمدن و گذشته کردها پدید آمده و در واقع روایت‌کننده فرهنگ مردمان کرد است.

    سرزمین کردستان، زادگاه بسیاری از خوانندگان و نوازندگان مشهور ایران است. به گونه‌ای که دستگاه‌های موسیقی ایرانی مانند ماهور، شور، نوا، همایون، سه‌گاه، چهارگاه و راست پنج‌گاه و همچنین گوشه‌های موسیقی بسیاری که همراه با این آوازها به کمال رسیده‌اند، ریشه در این دیار دارند.

    سازهایی مانند نی، سرنا، نایه، دهل، دف، تنبک، تنبور، کمانچه، دیوان و شمشال، بخشی از سازهای موسیقی کردی هستند که هر یک، ریشه‌ای عمیق در دل کردستان دارند و نبود هر کدام از آنها، موسیقی این منطقهٔ هنرپرور را ناقص می‌کند.

    ساختمان شمشال

    شمشال یکی از کهن‌ترین و پرکاربردترین سازهای منطقه کردستان است و آهنگ‌ها و نواهای محلی با آن نواخته می‌شوند.

    برای مطالعه بیشتر، به درخت آوازه خوان در انگلیس سری سر بزنید.

    ساختار این ساز از یک لوله فلزی تشکیل شده که شش سوراخ در روی آن و یک سوراخ در پشت قرار دارد. طول شمشال حدود ۴۵ تا ۵۰ سانتی‌متر و پهنای آن نزدیک به ۱٫۷۵ سانتی‌متر است.

    از شمشال در جشن‌های عروسی و مراسم شاد استفاده می‌شود و همراه با خوانندگی و رقص کردی نواخته می‌شود. گاهی با سازهای دیگری مانند تنبک و دف هم‌نوازی می‌کند یا به تنهایی نواخته می‌شود. این ساز در مراسم سوگواری نیز به کار می‌رود.

    صدای شمشال

    این ساز از نظر نوع صدا و گستره‌ی صوتی، در دسته‌ی سازهای بم قرار می‌گیرد و صدایی غنی و ویژه دارد.

    شمشال مادر سازهای بادی

    طریقهٔ نوازندگی

    وقتی نوازنده ساز را روی لب‌هایش می‌گذارد و بین دو لبش روزنه‌ای کوچک برای عبور هوا ایجاد می‌کند، با برخورد این جریان باریک هوا به لبهٔ بالایی ساز، صدا به وجود می‌آید. معمول‌ترین صدایی که از شمشال شنیده می‌شود، صدای «بم ترکیبی» است. در این حالت، صدای بم و زیر ساز با مهارت زیادی در هم می‌آمیزند و ترکیب می‌شوند.

    یکی از ویژگی‌های مهم شمشال که نوازنده از آن بهره می‌برد، تکنیک «تنفس برگردان» است. در این روش، نوازنده باید آنقدر ماهر باشد که همزمان از طریق بینی نفس بکشد و از هوای ذخیره شده در دهانش برای نواختن استفاده کند تا صدای ساز قطع نشود. به این ترتیب، صدای ساز پیوسته می‌ماند و تداوم پیدا می‌کند.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله محبوب ترین سازها برای کودکان را مطالعه کنید.

    طرز ساختن شمشال در گذشته

    در گذشته، ساز شمشال را از چوب، نی و حتی از استخوان بال عقاب درست می‌کردند. روش ساخت آن در زمان‌های قدیم به این شکل بود: نخست، یک تکه نی به طول چهل تا پنجاه سانتی‌متر می‌بریدند و داخل آن شیر می‌ریختند. بعد از آن که شیر جذب نی می‌شد، نی را روی لانهٔ مورچه‌ها می‌گذاشتند تا مورچه‌ها محتویات درون آن را کامل بخورند و فقط یک پوستهٔ بسیار نازک و سبک از نی باقی بماند.

    برای این که نی هم زیباتر شود و هم محکم‌تر، یک قطعه چوب تر از درخت آلبالوی وحشی به ضخامت مناسب شمشال آماده می‌کردند. سپس پوست آن چوب را به شکل حلقه‌های مساوی برش می‌دادند و این حلقه‌ها را با فاصله‌های دلخواه روی نی قرار می‌دادند. این کار نه تنها زیبایی ساز را بیشتر می‌کرد، بلکه استحکام آن را نیز چند برابر می‌نمود.

    همچنین باید توجه داشت که هوایی که داخل نی جریان پیدا می‌کند، تأثیر زیادی روی کیفیت صدای شمشال می‌گذارد.

    برای گسترش دانش خود، مقاله گروه موسیقی رستاک را مطالعه کنید.

    در مرحلهٔ آخر، در فاصلهٔ چهار سانتی‌متری انتهای نی، حدود شش یا هفت سوراخ به قطر نیم سانتی‌متر ایجاد می‌شد که فاصلهٔ هر سوراخ از دیگری معمولاً سه سانتی‌متر بود. بهترین و مرغوب‌ترین نوع شمشال را معمولاً خود نوازندهٔ آن می‌سازد.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره آرمونیکا یا هارمونیکای شیشه ای ، ساز بدنام و کشنده! بیابید.

    برای یادگیری پیشرفته، به آرشه یا کمانه چیست؟ مراجعه کنید.

  • آشنایی با ساز داربوکا، تنبک خارجی

    آشنایی با ساز داربوکا، تنبک خارجی

    ساز تمپو در نگاه اول بسیار شبیه به تنبک است و با اسم‌های گوناگونی آن را می‌شناسند. این ساز که به اسپانیایی تمپو یا تندا و به عربی داربوکا نامیده می‌شود، یک ساز کوبه‌ای و غیر ایرانی به شمار می‌رود. ریتم‌های این ساز بیشتر عربی و ترکی هستند و به همین دلیل جزء سازهای ایرانی محسوب نمی‌شود. در حقیقت می‌توان گفت تمپو شکل تغییریافته‌ای از ساز تنبک است. در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر با این ساز آشنا خواهید شد.

    ساز داربوکا ،تمپو یا تندا

    داربوکا نوعی ساز کوبه‌ای است که یک طرف آن با پوست پوشیده شده. شکل بدنه‌اش مانند یک جام یا گابلت است. این ساز بیشتر در مصر، خاورمیانه، شمال آفریقا، جنوب آسیا و شرق اروپا رواج دارد.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً پیکاپ مگنتیک چیست ؟ را بخوانید.

    داربوکا در گروه سازهای کوبه‌ای جام‌شکل جای می‌گیرد. در ایران نیز در مناطق غربی و جنوب‌غربی از آن استفاده می‌شود.

    این ساز شباهت زیادی به تنبک دارد، ولی چند تفاوت مهم بین آنها وجود دارد. برای مثال، بدنه تنبک از چوب ساخته می‌شود، در حالی که بدنه داربوکا معمولاً از فلز است. همچنین روی تنبک را با پوست می‌پوشانند، اما روی داربوکا اغلب از جنس پلاستیک یا تلق استفاده می‌کنند.

    نام‌های دیگر داربوکا

    همانطور که پیش از این اشاره کردیم، این ساز با اسامی گوناگونی در نقاط مختلف شناخته می‌شود. برخی از رایج‌ترین نام‌های آن عبارتند از:

    در این مقاله تاریخچه نسل های موسیقی کانتری اطلاعات مفیدی آمده است.

    گابلت درام ( Goblet Drum )
    چَلیس درام ( Chalise Drum )
    تارابوکا ( Tarabuca )
    دِبوکا ( Debuca )
    دومبِک ( Dumbec )
    تبلا ( Tabla )
    و نام‌های دیگر…

    انوع پوست داربوکا

    داربوکا پوست‌های گوناگونی دارد که هر کدام صدای مخصوص به خود را تولید می‌کنند. این پوست‌ها هم شامل انواع مصنوعی مثل پوست شفاف، پاور بیت و فیبر رمو می‌شوند و هم شامل انواع طبیعی مانند پوست ماهی و پوست بز.
    پوست شفاف که از جنس پلاستیک است، پرکاربردترین نوع پوست برای داربوکا در بازار به شمار می‌رود. بسیاری از نوازندگانی که سبک‌های عربی یا موسیقی مناسب رقص را می‌نوازند، این پوست را بیشتر می‌پسندند.
    در میان پوست‌های طبیعی، پوست ماهی و پوست بز از همه معمول‌تر هستند. معمولاً سازندگان داربوکاهای سفالی و سرامیکی از این نوع پوست‌ها استفاده می‌کنند.
    ساز تمپو یا داربوکا.

    تاریخچه

    پیشینه ساز داربوکا یا همان تمپوی عربی به بیش از ۳۱۰۰ سال پیش می‌رسد. بر اساس یافته‌های تاریخی در منطقه‌های بابل و سومر، نخستین نشانه‌های این ساز در آن نواحی دیده شده است. در آن زمان، داربوکا در نیایشگاه‌ها و با ابعاد بزرگ‌تر استفاده می‌شد و نوازنده آن را به صورت نشسته روی زمین می‌نواخت.

    در معرفی داربوکا می‌توان گفت این ساز احتمالاً بازمانده‌ای از طبل‌های کهن است. زیرا از دیرباز در آیین‌ها و مراسم مذهبی تمدن‌های باستانی، ریتم و ضرباهنگ جایگاهی ویژه داشته است؛ همان‌طور که امروز نیز در بسیاری از فرهنگ‌های آسیایی این اهمیت به چشم می‌خورد.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه انواع پیکاپ های اکتیو و پسیو.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله آشنایی با استاد کیوان ساکت را مطالعه کنید.

    این ساز که ریشه در خاورمیانه دارد، امروزه بخشی مهم از موسیقی شاد و رقص در فرهنگ‌های عربی و ترکی به شمار می‌رود. آنچه سبک عربی و ترکی را از هم جدا می‌کند، تفاوت در روش نوازندگی و شیوه ضربه‌زدن با انگشتان روی این ساز است.

    در فرهنگ ایرانی معمولاً از این ساز با نام تمپو یا تمپوی عربی یاد می‌شود. کاربرد آن بیشتر در موسیقی پاپ و قطعات ریتمیک شنیده می‌شود.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ماجرای آهنگ یکشنبه غم انگیز چیست؟.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در چرا هنگ درام گران است؟ پیدا کنید.

    تاریخچه استفاده از داربوکا در ایران

    در ایران به ساز داربوکا، تمپو یا «تمپوی عربی» می‌گویند. این ساز بیشتر در موسیقی محلی و فولکلور استفاده می‌شود. همچنین در موسیقی تلفیقی هم گاهی به کار می‌رود. اما مهم‌ترین جایگاه آن در موسیقی مناطق جنوب ایران، به ویژه موسیقی بندری، احساس می‌شود.

    اگرچه شکل ظاهری آن خیلی شبیه تنبک است، اما روش نواختن و نوع صدای آن کاملاً فرق دارد. در بنادر و جزیره‌های هرمزگان، تمپو همراه با عود، خوانندگی و چند ساز کوبه‌ای دیگر نواخته می‌شود. در این منطقه هم تمپوهای سفالی و هم تمپوهای فلزی رواج دارند. گروه‌های موسیقی که از تمپو استفاده می‌کنند، بیشتر قطعات عربی و گاهی هم موسیقی محلی هرمزگان را اجرا می‌کنند.

    کلمه تمپو احتمالاً یک «نام آوا» است که از دو صدای اصلی این ساز، یعنی «تم» و «پو» گرفته شده (مثل تم و بک در تمبک). همچنین ممکن است همان کلمه تمپو به معنای سرعت باشد که در عمل به معنی ضرب موسیقی به کار می‌رود. تمپوهایی که در ایران رایج هستند، یا سفالی‌اند یا فلزی. نوع سفالی آن قدیمی‌تر است و به خاطر جنسش، صدای بهتری دارد و پخته‌تر به گوش می‌رسد.