بسیاری از آهنگهایی که گوش میدهیم، ویژگیهای منحصر به فردی دارند. یکی از این ویژگیها که میتواند یک آواز را بسیار دلنشین و زیبا کند، استفاده از تحریر است. اما تحریر در موسیقی دقیقاً به چه معناست؟ در ادامه با هم بیشتر درباره این اصطلاح موسیقایی یاد میگیریم.
تحریر در موسیقی
تحریر در آواز به صدای زینتی و لرزانی گفته میشود که خواننده با تکانهای سریع ماهیچههای گلو آن را ایجاد میکند. این تکنیک را چهچه یا چهچهه هم مینامند و برخی معتقدند که الهامگیرنده آن، آواز پرندگانی مانند بلبل است.
برای مطالعه بیشتر، به ساز چنگ را بیشتر بشناسید سری سر بزنید.
برای بسیاری از علاقهمندان به موسیقی سنتی که آموزش ندیدهاند، اجرای تحریر هنگام خواندن چالش بزرگی به شمار میرود. با این حال، خوب است بدانید که تفاوت اندکی بین چهچه و تحریر وجود دارد.
اگر سوالاتی دارید، مقاله بالاترین عمل پرستش در کلیسای غرب با فرم مس به شما کمک خواهد کرد.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب چه افرادی از کاپو استفاده میکنند؟ را بخوانید.
تفاوت تحریر زدن و چه چه زدن چیست؟
تحریر در خوانندگی
بعضی از افراد فکر میکنند تحریر فقط در موسیقی سنتی وجود دارد و آن را با چهچه اشتباه میگیرند.
اما باید گفت چهچه با تحریر کمی فرق دارد. در واقع، چهچه نوعی از تحریر است که شاید برای کسانی که تازه شروع کردهاند، شبیه به هم به نظر برسد، اما روش تولید این دو صدا با یکدیگر متفاوت است.
چهچه به این شکل انجام میشود که شما صدا را از درون تارهای صوتی خود ایجاد میکنید و مانند یک لرزش طبیعی میماند. این کار در موسیقی بسیار دلنشین است و توجه شنوندگان را جلب میکند.
اجرای چهچه در حقیقت نشانهای مثبت است و ثابت میکند که تکنیک صوتی خواننده سالم و درست است. اگر بخواهیم سادهتر بگوییم، چهچه زدن مانند تولید صدا از سیم گیتار است که با لرزش سیم، صدا به وجود میآید.
از گذشته تا به حال، این دیدگاه بین استادان آواز رواج داشته که اگر کسی تحریر در صدایش نیست، نباید وارد دنیای موسیقی سنتی شود.
اگر به این موضوع علاقه دارید، آشنایی با ساز حلزونی هورن را از دست ندهید.
تعریف
تحریر، یک اجرای آوازی آهنگین است که خواننده با به کارگیری ماهیچههای حنجره، صدا را به سرعت قطع و وصل میکند. این صدا درون حنجره و پایینتر از گلو تولید میشود و کیفیت و ویژگی آن بسته به مهارت و تکنیک خواننده میتواند متفاوت باشد.
توصیه میکنیم حتماً مقاله تفاوت تصنیف با سرود و آواز را مطالعه کنید.
در این مقاله فرت گیتار چیست؟ اطلاعات مفیدی آمده است.
معمولاً تحریر روی حروف صدادار کشیده، به ویژه صدای «آ»، اجرا میشود. اگر در شعر، واژهای با این حروف صدادار در جای مناسب تحریر وجود نداشته باشد، خواننده به اختیار خود صدایی مانند «آ»، «ها» یا «آی» را به آواز اضافه میکند. به این افزودن صداها یا واژههای خارج از شعر، ترنم میگویند.
تمرکز بر صدای «آ» در تحریر به این دلیل است که جای تولید این صدا در انتهای دهان و نزدیک به گلو قرار دارد و این موقعیت، اجرای تحریر را که خود از ناحیه گلو شکل میگیرد، ممکن میسازد.
برای گسترش دانش خود، مقاله منشاء موسیقی به کجا باز میگردد را مطالعه کنید.
توصیه میکنیم حتماً مقاله تاریخچه تکامل ساز هورن را مطالعه کنید.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در مصاحبه آموزشگاه الهام با فرهاد بادپا،مدرس دف،تنبک و … پیدا کنید.
دسته بندی انواع تحریر در آواز سنتی ایرانی
سه گونه دوگانِ نوشتاری داریم:
نخست: دوگانِ ساکن،
دوم: دوگانِ بالارونده، و
سوم: دوگانِ پایینرونده.
شاخص اصلی آواز سنتی
اگر بخواهیم ویژگی اصلی آواز ایرانی را معرفی کنیم، بدون شک تحریر مهمترین گزینه است. میتوان گفت که تحریر، شناسه و مشخصهٔ اصلی آواز سنتی و موسیقی دستگاهی ایران به شمار میرود. ساختار دستگاههای گوناگون در موسیقی سنتی ایران بر شیوهٔ اجرای این شاخص اثر میگذارد. هر دستگاه نت ویژهای به نام «شاهد» دارد و بر اساس جایگاه نتها و فواصل آن، از دستگاههای دیگر متمایز میشود.
در حقیقت تحریر نه فقط در ظاهر، بلکه در شیوهٔ بیان و اجرا نیز ویژگیای کاملاً ایرانی دارد. تعریف تحریر چنین است: «صدایی آهنگین که در انتهای حنجره و با کمک ماهیچههای زیر گلو و بر پایهٔ ریتم و ملودی یک قطعه، روی برخی صداها ایجاد میشود و به شکل قطعشده و تکهتکه ادا میگردد. این حالت بسته به نیاز قطعه، در بخشهای مختلف توسط خواننده اجرا میشود.»
دیدگاهتان را بنویسید