پرویز منصوری یکی از نویسندگان و آموزگاران برجستهی دانش موسیقی است که با تلاشهای ارزشمندش، نقش بزرگی در موسیقی ایران ایفا کرده است. در ادامهی این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر با این استاد شناختهشدهی موسیقی ایران آشنا خواهید شد.
بیوگرافی پرویز منصوری
پرویز منصوری، استاد موسیقی، نویسنده و منتقد، در سال ۱۳۰۳ به دنیا آمد. او نواختن موسیقی ایرانی را در مدت زمانی کوتاه نزد استاد موسی نیداود آموخت و سپس در هنرستان موسیقی تهران، زیر نظر حشمت سنجری و حسین ناصحی، با موسیقی کلاسیک غربی آشنا شد.
او برای سالها در هنرستانهای موسیقی تهران تدریس کرد و پس از انقلاب، برای ادامه تحصیل به کشور اتریش رفت. معروفترین کتاب او با نام «تئوری بنیادی موسیقی» در سال ۱۳۷۱ به عنوان کتاب سال ایران انتخاب شد.
از دیگر کارهای او میتوان به ترجمه کتابهای “چگونه از موسیقی لذت ببریم” و “دعوت به شنیدن” اشاره کرد. همچنین صدها مقاله از او در زمینههای نقد موسیقی، جامعهشناسی موسیقی و شناخت سازها به زبان فارسی منتشر شده است.
گذری اجمالی بر زندگی نامه استاد پرویز منصوری
او در بیست و دوم اسفندماه سال ۱۳۰۳ در همدان به دنیا آمد. پس از چندی به تهران نقل مکان کرد و دوران کودکی خود را در این شهر گذراند.
از سالهای ابتدایی مدرسه، نواختن ویولن را آغاز کرد. برای چند ماه نزد موسی خان نیداوود آموزش دید، اما چون روش تدریس این استاد بدون استفاده از نت موسیقی بود، او نزد روبیک گریگوریان رفت و موسیقی غربی را فرا گرفت.
در سال ۱۳۲۰ به همراه خانواده به اصفهان رفت. در آنجا همزمان با ادامه تحصیل در مقطع دبیرستان، نزد بوزاند گاسپاریان به یادگیری موسیقی پرداخت.
او در سال ۱۳۲۴ تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان سعدی اصفهان به پایان رساند و دوباره به تهران بازگشت.
تحصیل در رشته موسیقی
بین سالهای ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۸ به تحصیل در هنرستان موسیقی ادامه داد. او در ابتدا نواختن ویولون را فراگرفت و پس از آن، نزد استاد حسین ناصحی به یادگیری آهنگسازی روی آورد.
در سال ۱۳۲۸ به دلیل نیاز به تأمین هزینههای زندگی، مجبور شد تحصیل را رها کند و در بانک ملی مشغول به کار شد. در دوران جنبش ملی شدن صنعت نفت، در فعالیتهای سیاسی شرکت کرد.
پس از کودتای سال ۱۳۳۲، به خاطر همین فعالیتهای سیاسی، یک سال را در زندان سپری کرد.
از سال ۱۳۳۳ به آموزش خصوصی موسیقی در زمینههای ویولن، سلفژ و هارمونی مشغول شد.
در سال ۱۳۳۶ در آزمون ورودی هنرستان عالی موسیقی پذیرفته شد و توانست در رشته آهنگسازی زیر نظر استاد اتریشی، هایمو تویبر (Heimo Täuber)، به ادامه تحصیل بپردازد.
سفر به اتریش
این استاد، او را تشویق کرد تا برای ادامهٔ تحصیل به اتریش برود. در همان دوره، او در ادارهٔ هنرهای زیبا نیز مشغول به کار بود.
در سال ۱۳۴۱ برای تحصیل در رشتهٔ آهنگسازی به اتریش رفت و در آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی، زیر نظر هانس یلینک (Hanns Jelinek) آموزش دید. پس از پایان تحصیلات و دریافت مدرک از این آکادمی، در سال ۱۳۴۹ به ایران بازگشت.
از سال ۱۳۴۹ تا آغاز انقلاب، در هنرستانهای موسیقی، دانشگاه و تلویزیون به آموزش مشغول بود. پس از انقلاب فرهنگی و تعطیلی هنرستانهای موسیقی، منصوری تدریس خصوصی را آغاز کرد.
او ساکن اتریش بود، اما هر سال برای چاپ کتابهایش یا برگزاری دورههای آموزشی، چند ماهی را در ایران سپری میکرد.
پرویز منصوری از مربیان پیشکسوت و نامآشنا در زمینهٔ آموزش تئوری موسیقی در ایران است و بسیاری از موسیقیدانان و نوازندگان مطرح امروز، از شاگردان او به شمار میروند.
پیشگامان توسعه آموزش نوین موسیقی علمی
پرویز منصوری یکی از مهمترین استادان و کسانی است که در گسترش آموزش اصولی و امروزی موسیقی در ایران نقش بزرگی داشته است. او تا به حال کتابها و نوشتههای فراوان و ارزشمندی درباره موسیقی ایرانی منتشر کرده است.
پنجاه سال تجربه و آشنایی عمیق او با زبان آلمانی، باعث شده مترجمی دقیق و قابل اعتماد باشد. همچنین، دانش بالای او در زمینه موسیقی و همچنین صداقت و وسواسی که در کار دارد، از او چهرهای ساخته که میتواند برای کسانی که میخواهند با پشتکار و تعهد کار کنند، نمونه و الگویی باشد.
در میان کارهای منتشرشده پرویز منصوری، جای یک کتاب خالی به چشم میخورد: مجموعهای از مقالهها و گفتوگوهای معدودی که انجام داده است.
مهمترین خدمت استاد منصوری، نوشتن و ترجمه کتابهای اساسی برای آموزش موسیقی بوده است. او این کار را در زمانی شروع کرد که ایران با کمبود شدید منابع علمی و آموزشی در زمینه موسیقی روبرو بود.
وفات
ایشان در سال ۱۳۹۰ از این دنیا رفتند.یادش گرامی و روحش قرین رحمت باد.
دیدگاهتان را بنویسید