دسته: موسیقی

  • سبک موسیقی رگتایم | ویژگی‌ها+تاریخچه+موسیقی‌دانان

    سبک موسیقی رگتایم | ویژگی‌ها+تاریخچه+موسیقی‌دانان

    برای گسترش دانش موسیقی خود، لازم است با گونه‌های مختلف آن آشنا شوید. برخی از سبک‌های موسیقی امروزه بسیار شناخته‌شده و پرطرفدار هستند و تقریباً همه با آن‌ها آشنایی دارند؛ اما برخی دیگر کمتر شنیده می‌شوند و برای شناخت آن‌ها باید وقت بیشتری صرف کرد و درباره‌شان مطالعه نمود. در این نوشته، ما به معرفی یکی از سبک‌های کمترشناخته‌شده به نام «موسیقی رگتایم» می‌پردازیم. اگر علاقه‌مند به یادگیری بیشتر در زمینه موسیقی هستید، پیشنهاد می‌کنیم سری هم به وبلاگ آنبین بزنید.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله بیوگرافی استاد ابوالحسن صبا را مطالعه کنید.

    تاریخچه سبک موسیقی رگتایم

    موسیقی رگتایم در پایان سده نوزدهم میلادی به وجود آمد و در فاصله سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۹۱۰ محبوبیت زیادی پیدا کرد. این سبک موسیقی، ریشه در جامعه سیاهپوستان آمریکا و شهرهایی مانند سنت لوئیس دارد؛ البته از نواهای اروپایی هم در آن اثر دیده می‌شود. از نظر ساختار نیز رگتایم از دو سبک مارش و مینسترل الهام گرفته است.
    بیشتر کسانی که این سبک را می‌نواختند، موزیسین‌های سیاهپوست بودند. نخستین کسی که قطعات موفق و شناخته‌شده‌ای در سبک رگتایم ارائه داد، اسکات جاپلین بود. او که به عنوان پادشاه رگتایم نیز شناخته می‌شود، از سال ۱۸۹۹ کار انتشار قطعاتش را آغاز کرد و در مجموع بیش از ۱۰۰ آهنگ کوتاه در این سبک ساخت. مشهورترین قطعه او «سرگرم‌ساز» (The Entertainer) نام دارد که حتی در سال ۱۹۷۴ جایزه گرمی را برایش به ارمغان آورد.
    از دیگر نوازندگان نامدار رگتایم می‌توان به لوئیس شووین، تونی جکسون، جیمز اسکات و جوزف لمب اشاره کرد.

    برای یادگیری پیشرفته، به معرفی ساز آکاردئون ،نوستالژی موسیقی خیابانی مراجعه کنید.

    ویژگی‌های سبک رگتایم

    در موسیقی رگتایم، تأکید زیادی روی ریتم و مکث‌های به‌جا وجود دارد. در واقع، قطع و وصل کردن ضرب‌ها از ویژگی‌های مهم این سبک است.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله آشنایی با استاد جواد معروفی ادامه دهید.

    ملودی قطعات رگتایم، حال و هوایی شبیه به آهنگ‌های مارش نظامی دارد.

    معمولاً قطعات رگتایم برای تکنوازی پیانو ساخته می‌شوند؛ با این حال، گاهی در قطعات گروهی و آوازی هم از این سبک استفاده می‌شود.

    هارمونیِ پیچیده، از دیگر ویژگی‌های بارز سبک رگتایم است. در این سبک، تغییرات زیادی در گام‌ها رخ می‌دهد و آکوردهای دشوار و درهم‌تنیده، پشت سر هم نواخته می‌شوند.

    تاثیر سبک موسیقی رگتایم بر جاز

    سبک رگتایم در اواخر قرن نوزدهم میلادی، پایه‌های سبک جاز را بنا نهاد. جلی رول مورتون نخستین کسی بود که در اجراهای جاز خود از پیانوی رگتایم بهره برد. با گذشت زمان، جاز در دهه ۱۹۲۰ به موسیقی محبوب مردم آمریکا تبدیل شد و به تدریج از محبوبیت رگتایم کاسته شد.
    هر دو سبک جاز و رگتایم ویژگی‌های مشترکی دارند. در هر دو، از تکنیک‌هایی مانند سنکوپ، ضدضرب و تغییرات وسیع هارمونی استفاده می‌شود. با این حال، تفاوت مهمی میان آن‌ها وجود دارد: در موسیقی جاز، بداهه‌نوازی نقش پررنگی دارد، در حالی که رگتایم هرگز از بداهه‌نوازی استفاده نمی‌کند.

  • ساز کرنا | سازی که در گور داریوش سوم پیدا شد!

    ساز کرنا | سازی که در گور داریوش سوم پیدا شد!

    در سال ۱۳۳۶، یک ساز باستانی در آرامگاه داریوش سوم کشف شد. این ساز یک شیپور برنزی به نام کرنا بود. کرنا به عنوان یک ساز اصیل و کهن ایرانی، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ موسیقی ایران دارد. در این نوشته قصد داریم این ساز تاریخی را به شما معرفی کنیم و ببینیم چرا در آرامگاه آخرین پادشاه هخامنشی گذاشته شده بود. اگر دوست دارید با این ساز بیشتر آشنا شوید، تا پایان این مطلب همراه ما بمانید. برای خواندن نوشته‌های آموزشی بیشتر درباره موسیقی می‌توانید به «وبلاگ آنبین» مراجعه کنید.

    تاریخه ساز کرنا

    مدارک و آثار باستانی که از زمان هخامنشیان باقی مانده، نشان می‌دهد که ساز کرنا دست‌کم ۲۵۰۰ سال سابقه دارد. در کتاب‌های تاریخی معمولاً نام این ساز را «کرنای فارس» می‌آورند و همین منابع ثابت می‌کنند که خاستگاه اصلی کرنا، استان فارس در جنوب ایران بوده است.
    تعدادی از تاریخ‌نویسان یونانی هم در آثار خود به استفاده از ساز کرنا در ایران اشاره کرده‌اند. هرودوت و استرابون هر دو نوشته‌اند که ایرانیان از کرنا برای آموزش سربازان و اعلام حالت جنگی استفاده می‌کردند. با توجه به این گزارش‌ها، می‌توان فهمید که کرنا در گذشته بیشتر در میدان‌های نوا‌خته می‌شده است.
    شاید برای شما هم این پرسش پیش بیاید که چرا یک ساز جنگی را در آرامگاه داریوش سوم گذاشته‌اند؟ پاسخ این است که در آن زمان، مرسوم بود وسایل گران‌قیمت و باارزش را همراه پادشاه دفن کنند. پس می‌توان گفت کرنا در آن دوره فقط یک ساز معمولی نبود، بلکه نشان‌دهنده قدرت و عظمت حکومت به شمار می‌رفت.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب بیوگرافی منوچهر چشم آذر را بخوانید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب ژانر موسیقی به چه معناست ؟ را حتماً بخوانید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، سبک موسیقی مینیمال به چه سبکی گفته می شود؟ را از دست ندهید.

    ساختار ساز کرنا

    کرنا یکی از سازهای خاص و کمیاب در جهان است، چون هم ویژگی‌های سازهای بادی چوبی و هم سازهای بادی برنجی را دارد. بخشی به نام «دسته» در این ساز وجود دارد که جنس آن از چوب است و طول آن بین ۳۵ تا ۵۰ سانتی‌متر است. روی این دسته، ۹ سوراخ تعبیه شده است. بخش دیگر کرنا «شیپور» نام دارد که از جنس برنج ساخته می‌شود و طول آن حدود ۴۵ تا ۵۰ سانتی‌متر است. علاوه بر این دو قسمت، کرنا یک قطعه دیگر به نام «میل» هم دارد که قمیش ساز روی آن قرار می‌گیرد. میل کرنا ممکن است از چوب یا برنج ساخته شده باشد.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله نانو گیتار ،کوچکترین گیتار جهان سر بزنید.

    صدای اصلی کرنا زمانی به وجود می‌آید که نوازنده در قمیش ساز می‌دمد. این صدا ابتدا در بخش چوبی ساز حرکت می‌کند، اما هنوز قدرت کافی ندارد. سپس صدا وارد بخش شیپور می‌شود و در آنجا قوی‌تر و پرحجم‌تر می‌شود. محدوده صدادهی معمول این ساز یک اکتاو است؛ با این حال نوازندگان ماهر کرنا می‌توانند نت‌های بیشتری را نیز اجرا کنند.

    کرناهای امروزی

    ساز کرنا هنوز هم امروزه در اندازه‌ای محدود ساخته شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد. در ادامه به تفاوت‌ها و شباهت‌های میان کرنای قدیم و کرنای امروزی می‌پردازیم. نخستین تفاوت این دو نوع کرنا، اندازه‌ی آنهاست. کرناهای امروزی معمولاً طولی بین ۷۵ تا ۱۱۰ سانتی‌متر دارند؛ در حالی که در گذشته طول برخی از کرناها به ۱۷۰ سانتی‌متر نیز می‌رسید.

    تفاوت دوم به شیوه‌ی نواختن آنها مربوط می‌شود. در گذشته کرنا تنها همراه با دهل و نقاره نواخته می‌شد؛ اما امروزه چندین نوازنده کوشیده‌اند تا کرنا را در قالب گروه‌های موسیقی به کار بگیرند. به عنوان مثال، خسرو سلطانی در قطعه‌ی «نوباهنگ کهن» به همراه حسین علیزده، با سازهای سرنا و کرنا نواخت. همچنین این هنرمند در اثر «ماهور کبیر» به همراه ارکستر سمفونیک اتریش نیز به نواختن کرنا پرداخت.

    از نظر شباهت نیز باید گفت که ملیت نوازندگان کرنا در گذشته و امروز یکسان است. همان‌طور که پیشتر اشاره شد، خاستگاه اصلی کرنا منطقه‌ی فارس است و امروزه نیز بیشتر نوازندگان این ساز در مناطقی هم‌جوار با فارس زندگی می‌کنند. مردمان لر بختیاری، قشقایی، کهگیلویه و بویراحمد، لر ممسنی و خوزستان از جمله نوازندگان شناخته‌شده‌ی کرنا در دوران معاصر هستند.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله اعلام نتیجه مسابقه یلدایی آنبین به شما کمک خواهد کرد.

    ردپای ساز کرنا در ادبیات

    یکی از نشانه‌هایی که ثابت می‌کند کرنا سازی با اصالت و متعلق به ایران است، متون ادبی و شعرهای قدیمی ما هستند. شاعران بزرگ و نام‌آوری مانند فردوسی، نظامی و خاقانی در سروده‌های خود بارها از نام کرنا استفاده کرده‌اند. در ادامه نمونه‌هایی از این ابیات را مشاهده خواهید کرد:

    فردوسی

    بنا به فرمان او، درِ دربار با صدای کرنا آراسته شد. نوازندگان با کُرنا، سنج و طبل‌های بزرگ هندی، نوایی باشکوه سر دادند.
    همچون پیلانی که با زنگ و طبل‌های بزرگ حرکت می‌کنند، این صداها در سراسر گیتی طنین انداخت و جهان را از نغمهٔ کرناها انباشت.

    نظامی

    غروب بود که صدای کرنا به گوش رسید. این صدا چنان جانگداز و عمیق بود که گویی جگرها را می‌سوزاند و شهامت را از دل‌ها می‌رباید. ناگهان بانگ ناقوس نیز با صلابت و شکوهی وصف‌ناپذیر به گوش رسید و گویی از دور خبری می‌آورد. در این هنگام، خونی که در رگ‌ها جاری بود، از شنیدن نغمهٔ کرنا به جوش و خروش درآمد و دل‌ها لبریز از هیجان شد.

    مقاله سازهای ابداعی استاد شجریان حاوی اطلاعات جامعی است.

    خاقانی

    حاجی آن چنان بانگ رسایی دارد که شیطان از ترس آن کر می‌شود و از او، همانند صدای شیپور سلیمان، نغمه‌ی عنقا شنیده می‌شود.

  • روزی چند ساعت تمرین موسیقی کنیم؟ (مبتدی تا پیشرفته)

    روزی چند ساعت تمرین موسیقی کنیم؟ (مبتدی تا پیشرفته)

    خیلی از هنرجوهای تازه‌کار این سوال را می‌پرسند که در روز چقدر باید موسیقی کار کنند؟ حتی نوازندگان با تجربه هم گاهی با همین مسئله درگیر هستند.
    هیچ چیز به اندازه “مدت زمان تمرین” روی یادگیری و پیشرفت یک نوازنده اثرگذار نیست. به همین دلیل، هر کسی در هر سطحی که باشد، باید بداند چقدر زمان برای تمرین روزانه نیاز دارد.
    در این نوشته می‌خواهیم به همین پرسش و نگرانی نوازندگان جواب بدهیم. اگر به آموزش‌های موسیقی علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم سری هم به دیگر مطالب وبلاگ آنبین بزنید.

    چطور بفهمیم به چند ساعت تمرین موسیقی نیاز داریم؟

    برای اینکه مشخص کنید چقدر در روز باید موسیقی کار کنید، کافیست هدف خود را از نواختن ساز در نظر بگیرید. در ادامه، برخی از هدف‌های رایج بین نوازندگان را به ترتیب نیاز به زمان تمرین بیشتر، آورده‌ایم.

    می‌خواهید فقط برای تفریح ساز بزنید و قطعات مورد علاقه‌تان را اجرا کنید.

    علاقه دارید به یک نوازنده حرفه‌ای تبدیل شوید و در گروه‌های موسیقی بنوازید.

    قصد دارید از راه موسیقی درآمد کسب کنید و به آموزش دادن بپردازید.

    موسیقی برای شما اولویت اول زندگی و شغل اصلی‌تان محسوب می‌شود.

    در بخش بعدی می‌گوییم که برای رسیدن به هر یک از این هدف‌ها، چقدر زمان برای تمرین روزانه لازم دارید.

    ۲۰ تا ۴۰ دقیقه در روز برای مبتدی‌ها

    خیلی از هنرجوهای تازه‌کار، روزی ۲۰ تا ۴۰ دقیقه وقت برای تمرین موسیقی می‌گذارند. با این حساب، در هفته حدود سه تا چهار ساعت مشغول تمرین خواهند بود. این مقدار برای کسی که تازه شروع کرده، بد نیست؛ اما برای بهتر شدن در نوازندگی کافی نیست.

    خیلی از نوازندگان حرفه‌ای عقیده دارند که فقط برای گرم کردن دست‌ها و آماده شدن، حدود ۳۰ تا ۴۰ دقیقه زمان لازم است. پس اگر شما فقط ۲۰ دقیقه تمرین کنید، بیشتر وقتتان صرف گرم کردن می‌شود و فرصتی برای یادگیری چیزهای جدید باقی نمی‌ماند.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله نت شاهد چیست ؟ مراجعه کنید.

    مشکل دیگر تمرین کوتاه این است که مجبور می‌شوید از حافظه کوتاه‌مدت خود استفاده کنید. به همین دلیل، چیزی که همین الان تمرین کردید، خیلی زود از یادتان می‌رود. اگر فردا دوباره بخواهید همان قطعه را بنوازید، احساس می‌کنید انگار هیچ‌وقت آن را کار نکرده‌اید!

    در نهایت می‌توان گفت این مقدار تمرین، فقط برای کسانی مناسب است که ساز زدن را یک سرگرمی می‌دانند و هدفشان پیشرفت جدی در موسیقی نیست.

    ۱ ساعت تمرین موسیقی برای پرمشغله‌ها!

    خیلی از افراد دوست دارند در نوازندگی پیشرفت کنند، اما زندگی شلوغی دارند. شاید برای شما هم این سوال پیش بیاید که چنین افرادی حداقل چقدر در روز باید تمرین کنند؟ پاسخ این است که بهتر است روزی حداقل یک ساعت وقت برای تمرین بگذارند. اگر می‌خواهید به تدریج تغییرات مثبت و کوچکی در نوازندگی خود ببینید، باید حداقل هفت ساعت در هفته تمرین کنید. در آن یک ساعت تمرین روزانه، می‌توانید ۱۵ دقیقه را به گرم کردن دست‌ها و ۴۵ دقیقه را به نواختن قطعات مختلف اختصاص دهید. این برنامه برای کسانی مناسب است که عجله‌ای برای پیشرفت سریع ندارند، اما دوست دارند به مرور زمان در نوازندگی بهتر شوند.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، خط اتصال در موسیقی چیست؟ را از دست ندهید.

    ۱.۵ تا ۲ ساعت در روز برای افراد هدف‌مند!

    یک و نیم تا دو ساعت، بهترین و استانداردترین زمان برای تمرین روزانه موسیقی است. در این بازه زمانی، فرصت کافی دارید تا ابتدا دست‌های خود را گرم کنید، سپس قطعات مختلف را بنوازید و حتی بین تمرین، کمی استراحت کنید. با این روش، مطمئن باشید که به‌طور پیوسته و با سرعت مناسبی پیشرفت خواهید کرد.

    اگر هر روز این مقدار زمان را به تمرین اختصاص دهید، تا پایان هفته دست‌کم ۱۰ تا ۱۵ ساعت تمرین مفید خواهید داشت. این برنامه تمرینی به کسانی توصیه می‌شود که هدفشان نوازنده حرفه‌ای شدن و شرکت در گروه‌های موسیقی است.

    ۳ الی ۴ ساعت در روز برای حرفه‌ای‌ها!

    خیلی از افراد دوست دارند نوازندگی را شغل اصلی خود کنند و از راه آن پول دربیاورند. اگر شما هم این آرزو را دارید و می‌خواهید بدانید چقدر تمرین لازم است تا به هدفتان برسید، پاسخ خود را در ادامه می‌خوانید.
    اگر قصد دارید از طریق موسیقی درآمد کسب کنید، باید روزی ۳ تا ۴ ساعت و در هفته بین ۲۰ تا ۳۰ ساعت تمرین کنید. تمرین زیاد و پشت سر هم، هم ذهن شما را خسته می‌کند و هم به دست‌هایتان فشار می‌آورد. برای اینکه تمرینات شما نتیجه بهتری داشته باشد، بهتر است آن را به دو قسمت تقسیم کنید. مثلاً اگر می‌خواهید چهار ساعت در روز تمرین کنید، دو ساعت آن را صبح و دو ساعت دیگر را عصر انجام دهید.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله روش های کاهش نشت صدا در استودیوی خانگی را مطالعه کنید.

    بیشتر از ۵ ساعت برای نوابغ موسیقی!

    اگر در روز بیش از پنج ساعت به تمرین بپردازید، مجموع ساعات تمرین شما در هفته از ۳۰ ساعت بیشتر خواهد شد. کسانی که به این اندازه تمرین می‌کنند، نه تنها به نوازندگانی حرفه‌ای تبدیل می‌شوند، بلکه از دیگر نوازندگان حرفه‌ای نیز به شکل چشمگیری متمایز خواهند بود. این افراد بسیاری از لذت‌ها و امور عادی زندگی را فدای ساز خود می‌کنند و مانند افراد معمولی به دنبال سرگرمی‌های روزمره نیستند. چنین روش زندگی برای همه مناسب نیست، اما باعث می‌شود تا این افراد به استعدادهای درخشان دنیای موسیقی تبدیل شوند. لانگ لانگ و کیسین، دو نابغه سرشناس پیانو، هر روز بین ۸ تا ۱۴ ساعت به تمرین اختصاص می‌دهند. سایر نوابغ موسیقی نیز تقریباً به همین میزان تمرین می‌کنند.

    برای مطالعه بیشتر، به میکروفن های مناسب برای ضبط صدا و ساخت استودیوی خانگی سری سر بزنید.

    نظر نوازندگان مطرح دنیا درباره میزان تمرین روزانه

    خیلی از نوازندگان بزرگ دنیا در مورد مدت زمان مناسب برای تمرین روزانه موسیقی نظر داده‌اند. آن‌ها عددهای متفاوتی را پیشنهاد می‌کنند، اما تقریباً همه با هم توافق دارند که باید در تمرین کردن تعادل را حفظ کرد. در ادامه، نظر برخی از این هنرمندان را می‌خوانیم.

    لئوپولد آئر، استاد ویولن، معتقد است اگر فقط با انگشت‌هایتان تمرین کنید، به زمان زیادی در طول روز نیاز دارید؛ اما اگر از ذهنتان کمک بگیرید، روزی یک تا دو ساعت کافی خواهد بود.

    برای مطالعه بیشتر، به بیوگرافی مرتضی حنانه ، موسیقی دان به نام ایرانی سری سر بزنید.

    یاشا هایفتز، نوازنده نابغه ویولن، هشدار می‌دهد که تمرین بیش از اندازه مفید نیست و لازم است حداقل یک روز در هفته را به استراحت اختصاص دهید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با اصطلاحات موسیقی در ارکستر.

    اوژن ایزایی که به پادشاه ویولن معروف است، می‌گوید ایده‌آل‌ترین زمان برای تمرین در روز، حدود سه ساعت است.

    ایتساک پرلمان، ویولنیست مشهور، توصیه می‌کند که تمرین‌هایتان را در پنج نوبت جداگانه و هر بار به مدت پنجاه دقیقه انجام دهید.

    آرتور روبینشتاین، پیانیست و موسیقی‌دان بزرگ، هم پیشنهاد می‌کند که هیچ‌گاه بیش از چهار ساعت در روز تمرین نکنید.

  • ۸ فایده گوش دادن به موسیقی هنگام مطالعه!

    ۸ فایده گوش دادن به موسیقی هنگام مطالعه!

    خیلی از ما همیشه فکر می‌کنیم که برای درس خواندن باید محیط کاملاً ساکت باشد. اما آیا این باور درست است؟ تحقیقات جدید نشان می‌دهند که گوش دادن به موسیقی در زمان مطالعه می‌تواند مزایای زیادی داشته باشد. البته باید توجه داشت که هر نوع موسیقی برای این کار مناسب نیست؛ با این حال برخی از آهنگ‌ها می‌توانند به شما کمک کنند تا تمرکز و بازدهی بهتری داشته باشید.

    اگر دوست دارید بدانید چه نوع موسیقی برای مطالعه مناسب است و گوش دادن به آهنگ در زمان یادگیری چه فوایدی دارد، تا پایان این مطلب همراه ما بمانید. در وبلاگ آنبین همچنین می‌توانید مطالب خواندنی و جذاب دیگری درباره دنیای موسیقی پیدا کنید.

    هنگام مطالعه چه آهنگی گوش دهیم؟

    برای تمرکز بهتر هنگام درس خواندن، موسیقی‌های بدون کلام گزینه مناسبی هستند. قطعات کلاسیک آرام یا حتی موسیقی‌های شاد بدون آواز می‌توانند فضای خوبی برای مطالعه ایجاد کنند. فقط دقت کنید که موسیقی انتخابی، خیلی بلند یا پرتحرک نباشد. به عبارت دیگر، بهتر است موسیقی احساس شدیدی در شما برنینگیزد.

    از طرفی، توصیه می‌شود هنگام درس خواندن به آهنگ‌های با کلام گوش ندهید. چون هم آهنگ دارای کلام است و هم متن کتاب؛ در این حالت مغز شما با دو منبع کلامی روبه‌رو می‌شود و در نتیجه تمرکز کافی روی هیچ‌کدام پیدا نمی‌کند. اگر به آهنگ‌هایی گوش بدهید که زبان آن را نمی‌فهمید، ممکن است کمی کمتر حواستان پرت شود، اما باز هم پیشنهاد می‌کنیم برای مطالعه، موسیقی بی‌کلام را انتخاب کنید.

    فواید گوش دادن به موسیقی هنگام مطالعه

    1. استرسان کم می‌شود

    خواندن درس در شب‌های امتحان، برای بسیاری از دانش‌آموزان و دانشجویان همراه با فشار و نگرانی است. وقتی با استرس درس می‌خوانیم، هم تمرکز سخت‌تر می‌شود و هم مغز کارایی کمتری دارد. یکی از راه‌های ساده برای کاهش این نگرانی، گوش دادن به موسیقی است. اگر هنگام مطالعه، به آهنگ بی‌کلام و ملایمی که همراه با صداهای طبیعت باشد گوش دهید، احساس آرامش بیشتری خواهید کرد و می‌توانید با ذهنی آسوده‌تر درس بخوانید.

    2. خلق‌وخوی‌تان بهتر می‌شود

    آیا تا به حال وقتی حال‌واحوال خوبی نداشتید، سعی کرده‌اید درس بخوانید؟ اگر حتی یک بار این شرایط را تجربه کرده باشید، حتماً متوجه شده‌اید که تمرکز کردن و یادگیری در آن حالت چقدر سخت است. خبر خوب این است که گوش دادن به موسیقی می‌تواند حالتان را بهتر کند و انرژی مثبت به شما بدهد. در نتیجه، با روحیه‌ای بهتر می‌توانید مطالعه مؤثرتر و بهتری داشته باشید.

    3. با انگیزه می‌شوید

    گاهی اوقات همهٔ ما حوصله و اشتیاق خود را برای درس خواندن از دست می‌دهیم. در این مواقع، خوب است کاری کنید که یادگیری برایتان جذاب و لذت‌بخش شود. بر اساس پژوهش‌ها، گوش دادن به موسیقی قسمت‌هایی از مغز را که مربوط به احساس لذت و پاداش هستند، تحریک می‌کند. پس اگر هنگام درس خواندن به آهنگ‌های مورد علاقه‌تان گوش دهید، می‌توانید از زمان مطالعه بیشتر لذت ببرید.

    4. متمرکز می‌شوید

    بر اساس مطالعات مختلف، پخش موسیقی در زمان درس خواندن می‌تواند به تمرکز بهتر شما کمک کند. وقتی در حال یادگیری چیزهای تازه هستید، موسیقی باعث می‌شود اطلاعات راحت‌تر در ذهنتان جای بگیرد و آن‌ها را بهتر درک کنید. علاوه بر این، توانایی تحلیل و استدلال شما نیز تقویت می‌شود.

    5. حافظه‌‌تان قوی می‌شود

    با کمک موسیقی می‌توانید ذهن خود را فعال کنید و قدرت یادآوری خاطرات و اطلاعات را در خود تقویت نمایید. شاهد این موضوع پژوهشی است که در سال ۲۰۱۴ روی تعدادی از سالمندان انجام گرفت. معمولاً افراد در سنین بالا با کاهش حافظه روبرو می‌شوند؛ اما در این مطالعه مشخص شد که گوش دادن به موسیقی باعث شد آن‌ها کارهای روزمره خود را بهتر به یاد آورند.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب کاربرد پدال در پیانو چیست ؟ را از دست ندهید.

    6. می‌توانید ساعت طولانی‌تری مطالعه کنید

    وقتی در حین درس خواندن به موسیقی گوش می‌دهید، ممکن است متوجه شوید که مدت زمان بیشتری را به مطالعه اختصاص می‌دهید. در چنین شرایطی، ناخودآگاه همراه با موسیقی پیش می‌روید و تمایل دارید که مطالعه را بدون وقفه ادامه دهید. بهتر است آهنگ‌هایی را انتخاب کنید که طولانی‌تر هستند تا با تمام شدن زودهنگام قطعه، تمرکز شما قطع نشود و بتوانید با آرامش بیشتری به یادگیری بپردازید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با دستگاه نوا در موسیقی.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب آشنایی با دستگاه راست‌پنج‌گاه  را بخوانید.

    7. با صداهای مزاحم محیط حواس‌پرت نمی‌شوید

    اگر در جایی شلوغ و پرسروصدا مشغول خواندن درس هستید، احتمالاً تمرکز کردن برایتان سخت است و به راحتی حواستان پرت می‌شود.
    در چنین شرایطی، گوش دادن به موسیقی بی‌کلام می‌تواند راه حل خوبی باشد.
    این نوع موسیقی یک صدای یکنواخت و آرام در پس‌زمینه ایجاد می‌کند و باعث می‌شود کمتر متوجه سر و صدای اطراف شوید.

    8. با گوش دادن به موسیقی هنگام مطالعه، دو نیمکره مغزتان کار می‌کند

    بررسی‌های انجام شده با دستگاه‌های عکسبرداری از مغز ثابت کرده که وقتی موسیقی گوش می‌دهیم، هر دو بخش چپ و راست مغز ما به کار می‌افتند. به همین دلیل، اگر هنگام درس خواندن به آهنگ مناسب گوش بدهیم، یادگیری ما بهتر و عمیق‌تر خواهد شد.

  • بیوگرافی لینزدی استرلینگ | ویولنیست رقصنده!

    بیوگرافی لینزدی استرلینگ | ویولنیست رقصنده!

    لیندزی استرلینگ یک نوازنده ویولن است که به عنوان “ویولنیست رقصنده” شناخته می‌شود و همه او را با نمایش‌های جذاب و منحصربه‌فردش می‌شناسند. اگر حتی یک بار اجرای این هنرمند را ببینید، حتماً متعجب می‌شوید که چطور همزمان با نواختن ویولن، چنین حرکات زیبا و پرنشاطی انجام می‌دهد!

    مهارت و هنر لیندزی در همین نمایش‌های پرشور و پرجنب‌وجوش او آشکار می‌شود، در حالی که کاملاً بر نوازندگی تسلط دارد. اگر علاقه‌مند هستید بیشتر با این استعداد درخشان و جوان موسیقی آشنا شوید، پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه باشید. علاوه بر این، شما می‌توانید در وبلاگ آنبین، زندگی‌نامه بسیاری از نوازندگان مشهور جهان را نیز مطالعه کنید.

    تولد و کودکی لیندزی استرلینگ

    لیندزی استرلینگ در یک خانواده ساده و سه نفره به دنیا آمد و فرزند وسط بود. تولد او در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۶ در شهر گیلبرت در ایالت آریزونا اتفاق افتاد. از همان سال‌های کودکی، علاقه زیادی به ویولن و رقص داشت. اما به خاطر وضعیت مالی محدود خانواده، پدر و مادرش از او خواستند که تنها یکی از این دو هنر را برای یادگیری انتخاب کند. لیندزی هم تصمیم گرفت نواختن ویولن را دنبال کند.

    با این حال، خانواده استرلینگ توان پرداخت هزینه کلاس‌های کامل ویولن را نداشتند. به همین دلیل از معلم او درخواست کردند که هفته‌ای فقط ۱۵ دقیقه به لیندزی آموزش دهد. آن معلم در ابتدا باور داشت که هیچ بچه‌ای نمی‌تواند در چنین زمان کوتاهی ویولن یاد بگیرد، اما در نهایت با پافشاری والدین لیندزی، قبول کرد که این آموزش کوتاه را بپذیرد.

    لیندزی استرلینگ از پنج سالگی تمرین ویولن را شروع کرد و با پشتکار به آن ادامه داد. وقتی ۱۶ ساله شد و در دبیرستان تحصیل می‌کرد، به یک گروه راک به نام استامپ آن ملوین پیوست. در همین گروه بود که او یک قطعه تکنوازی ویولن خلق کرد و توانست برای آن جایزه بگیرد. از همین مرحله، راه حرفه‌ای او در دنیای موسیقی به طور جدی آغاز شد.

    به شهرت رسیدن لیندزی استرلینگ

    لیندزی استرلینگ در سال ۲۰۱۰ و در ۲۳ سالگی، در مسابقه استعدادهای درخشان آمریکا شرکت کرد. او در این مسابقه موفق شد تا مرحله یک چهارم نهایی پیش برود. دلیل موفقیت و جذابیت کارهای او در این مسابقه دو چیز بود: اول اینکه او سبک هیپ هاپ را با موسیقی کلاسیک درهم آمیخت، و دوم اینکه حرکات رقص و نمایش را هم به اجرای خود اضافه کرد. مدت کوتاهی پس از این مسابقه، فیلمبرداری به نام دوین گراهام با او تماس گرفت و از او دعوت کرد تا در ساخت یک ویدیو برای یوتیوب با هم همکاری کنند. از آن زمان به بعد، فعالیت لیندزی در یوتیوب گسترش زیادی پیدا کرد. او توانست بینندگان بسیار زیادی جذب کند و رکوردهای قابل توجهی به جا بگذارد. پس از آن نیز یک آلبوم کامل، یک آلبوم کوتاه و چندین تک‌آهنگ منتشر کرد و حتی تورهای موفقی در سراسر جهان برگزار کرد.

    توصیه می‌کنیم این مطلب ساز نی را بیشتر بشناسید را حتماً بخوانید.

    افتخارات

    بر اساس گزارش بیلبورد، آلبوم لیندزی استرلینگ به عنوان دومین آلبوم پرفروش سبک کلاسیک در سال ۲۰۲۳ شناخته شد.

    همچنین در سال ۲۰۲۳، کانال یوتیوب او از مرز ۱۳ میلیون دنبال‌کننده و ۳ میلیارد بار بازدید گذشت.

    نخستین آلبوم او موفق به دریافت سه گواهینامه از کشورهای اتریش، سوئیس و لهستان شد و در سال ۲۰۱۴ نیز نامزد دریافت جوایز بیلبورد گردید.

    سال بعد، در ۲۰۱۵، دومین آلبوم او جایزه بهترین آلبوم سبک رقص-الکترونیک را از بیلبورد کسب کرد.

    مقاله تصنیف چیست؟ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    مقاله آیا ساز دهل فقط از دور خوش است؟ حاوی اطلاعات جامعی است.

    او در میان ۵۰ هنرمند برتر، برنده جایزه موسیقی یوتیوب شد؛ چرا که بیشترین افزایش مخاطب و بازدید را در این پلتفرم داشت.

    استرلینگ زندگی‌نامه خود را در قالب یک کتاب منتشر کرد که در سال ۲۰۱۶ در رده دهم پرفروش‌ترین کتاب‌های غیرداستانی نشریه نیویورک تایمز قرار گرفت.

  • ۱۰ تفاوت ساز ابوا و کلارینت را بشناسید

    ۱۰ تفاوت ساز ابوا و کلارینت را بشناسید

    کلارینت و ابوا هر دو از سازهای بادی چوبی به شمار می‌روند. از نگاه اول، این دو ساز خیلی شبیه به هم به نظر می‌رسند؛ طوری که ابوا شبیه یک کلارینت بزرگ‌تر است. همین شباهت ظاهری باعث می‌شود خیلی از افراد این دو ساز را با هم اشتباه بگیرند، در حالی که ساختمان و شیوهٔ نواختن آن‌ها کاملاً با هم فرق دارد. اگر دوست دارید تفاوت‌های کلارینت و ابوا را بهتر بشناسید، پیشنهاد می‌کنیم این نوشته را تا پایان دنبال کنید. همچنین برای خواندن مقاله‌های آموزشی بیشتر در زمینهٔ موسیقی، می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    تفاوت ساز ابوا و کلارینت چیست؟

    ۱. مهم‌ترین فرق بین ابوا و کلارینت در نی آن‌هاست. ابوا دو نی دارد و سوراخش قیفی شکل است؛ به همین دلیل به آن ساز دوزبانه می‌گویند. اما کلارینت فقط یک نی دارد و سوراخ داخلی آن به شکل لوله‌ای مستقیم است.

    ۲. انتهای ساز ابوا کلفت و گرد است، در حالی که انتهای کلارینت پهن و بازتر دیده می‌شود.

    ۳. سوراخ‌های تولید صدا در ابوا بسته است، اما در کلارینت این سوراخ‌ها باز هستند.

    ۴. اندازه‌ی این دو ساز نیز با هم فرق دارد. طول ابوا معمولاً ۲۶ اینچ است، ولی کلارینت حدود ۲۷٫۵ اینچ طول دارد. البته بعضی از کلارینت‌ها در اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شوند؛ مثلاً نوع سی بمل کلارینت گاهی تا دو فوت هم می‌رسد.

    ۵. کلارینت می‌تواند صداهای قوی و ضعیف متنوع‌تری نسبت به ابوا تولید کند.

    ۶. یادگیری کلارینت از ابوا آسان‌تر است. با روزی چند ساعت تمرین، پس از ۴ تا ۶ ماه می‌توانید به خوبی آن را بنوازید. اما ابوا از سازهای دشوار بادی به شمار می‌آید و به نفس زیاد و کنترل دقیق نیاز دارد.

    ۷. در سراسر جهان، نوازندگان کلارینت بیشتر از نوازندگان ابوا هستند. همچنین قطعات موسیقی بیشتری برای کلارینت نوشته شده است.

    ۸. دیواره‌های ابوا معمولاً ضخیم‌تر از کلارینت است، گاهی حتی دو برابر. به همین خاطر، قیمت ابوا اغلب بالاتر است.

    ۹. ابوا کلیدهای بیشتری نسبت به کلارینت دارد.

    ۱۰. کلارینت امروزی از سازی قدیمی به نام شالومو ساخته شده است. اما تاریخچهٔ ابوا ناشناخته است و کسی نمی‌دند این ساز اولین بار در کجا و چه زمانی پدید آمده.

  • آموزش گرم کردن قبل از نوازندگی + ۷ تمرین

    آموزش گرم کردن قبل از نوازندگی + ۷ تمرین

    خیلی از هنرجوهای تازه‌کار، اهمیت “گرم کردن قبل از شروع نوازندگی” را نادیده می‌گیرند. اگر می‌خواهید تمام توانایی خودتان را هنگام نواختن ساز به کار بگیرید، نباید مرحلهٔ گرم کردن را فراموش کنید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، بیوگرافی یانی ، نابغه روانشناس را از دست ندهید.

    شاید برایتان سؤال باشد که گرم کردن قبل از نوازندگی یعنی چه؟ در جواب باید بگوییم که به طور کلی دو روش برای گرم کردن وجود دارد. در روش اول، شما بدون این که ساز بزنید، یک سری نرمش و حرکت ورزشی انجام می‌دهید. بیشتر این حرکات برای دست‌هاست، اما بسته به سازی که می‌نوازید، می‌توانید گردن و کمرتان را هم نرمش دهید.

    در روش دوم، مستقیماً سراغ ساز می‌روید و با نواختن نت‌های مخصوص، خودتان را آماده می‌کنید. در این نوشته، هر دو روش را به شما یاد می‌دهیم تا هنگام نواختن، هم بتوانید بهتر تمرکز کنید و هم از حداکثر توانایی‌تان استفاده نمایید. برای خواندن درس‌های بیشتر دربارهٔ موسیقی، می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    فواید گرم کردن قبل از نوازندگی

    سفتی ماهیچه‌ها کم می‌شود و نرم و انعطاف‌پذیرتر می‌شوند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه زندگینامه یوهان سباستیان باخ.

    خون بیشتری در عضلات جریان پیدا می‌کند و در نتیجه، مواد غذایی لازم به خوبی به آن‌ها می‌رسد.

    ذهن، تمرکز بیشتری پیدا می‌کند و خود را برای نواختن ساز آماده می‌کند.

    از آسیب‌هایی که ممکن است در حین نوازندگی پیش بیاید، جلوگیری می‌شود.

    برای گسترش دانش خود، مقاله بیوگرافی گوستاو ماهلر ،عاشق دلشکسته دنیای موسیقی را مطالعه کنید.

    در نهایت، کیفیت نواختن ساز بسیار بهتر می‌شود و حتی قطعات سخت موسیقی نیز راحت‌تر نواخته می‌شوند.

    تمرین‌های گرم شدن عضلات

    ۱. پیش از شروع نرمش، باید دست‌هایتان را گرم کنید. اگر دست‌تان سرد است، آن را با آب گرم بشویید، کنار وسیله گرمایی بگذارید یا چند دقیقه به هم مالش دهید.

    ۲. یک وسیله نرم مانند توپ نمدی یا خمیر بازی را بردارید و به آرامی هر انگشت خود را یکی یکی داخل آن فشار دهید. این حرکت به کشش و نرم شدن ماهیچه‌های دست کمک می‌کند.

    ۳. بایستید و پاها را به اندازه عرض شانه‌ها باز کنید. سپس دست‌هایتان را به شکل دایره‌وار بچرخانید. فرض کنید یک عروسک خیمه‌شب‌بازی هستید و نخ‌هایی به دست‌هایتان وصل شده. این تصور باعث شل شدن عضلات دست می‌شود. این حرکت را یک بار در جهت ساعت و یک بار در خلاف جهت انجام دهید.

    ۴. دستتان را مشت کنید طوری که شست روی بقیه انگشتان قرار گیرد. مشت را سفت فشار دهید و بعد انگشتان را تا جایی که می‌توانید باز کنید. این کار را با هر دست پنج بار تکرار کنید.

    ۵. با دست راست، مچ دست چپ را بگیرید و آن را پشت سر خود قرار دهید. سپس بازوهایتان را تا حد امکان به چپ و راست بکشید. همین حرکت را با دست دیگر نیز انجام دهید.

    ۶. کف دستتان را روی یک سطح صاف مانند میز یا زمین بگذارید. سپس انگشتان را به نرمی از هم باز و دوباره جمع کنید. این حرکت را دست‌کم ۱۰ بار برای هر دست انجام دهید تا پیش از نواختن ساز، دست‌هایتان گرم شود.

    ۷. یک دست را صاف نگه دارید و با دست دیگر، کف دست را بگیرید و به آرامی به سمت بیرون بکشید. هدف از این تمرین، کشیدن و نرم کردن مچ دست است.

    تمرین گرم کردن با ساز

    بیشتر نوازندگان معتقدند دو روش اصلی برای گرم کردن قبل از اجرا وجود دارد.
    روش اول نواختن گام‌هاست. بهتر است در شروع، گام‌های ساده را انتخاب کنید و کم‌کم به سراغ گام‌های پیچیده‌تر بروید.
    روش دوم، بداهه‌نوازی است. در این روش لازم نیست از قاعده‌ی خاصی پیروی کنید، فقط کافی است با ذهنی باز و خلاق ساز بزنید. می‌توانید یک زمان‌سنج تنظیم کنید و تا زمانی که حس کنید دست‌ها و ذهنتان آماده شده، به صورت آزاد و بداهه بنوازید.

  • حبیب سماعی | پدر سنتور معاصر ایران

    حبیب سماعی | پدر سنتور معاصر ایران

    سنتور یکی از سازهای کهن و اصیل ایرانی است که جایگاه ویژه‌ای در موسیقی سنتی ما دارد. اگر کنجکاوید درباره تاریخچه این ساز بیشتر بدانید، نام «حبیب سماعی» را باید به خاطر بسپارید. از او به عنوان پدر سنتور نوین ایران یاد می‌شود. شاید برایتان سوال شود چرا چنین لقبی به او داده‌اند؟
    دلیلش این است که حبیب سماعی در دوره خود تنها نوازنده چیره‌دست سنتور بود. تأثیر او در گسترش و محبوبیت این ساز آنقدر عمیق بود که پس از درگذشتش، سنتور برای مدتی تقریباً به فراموشی سپرده شد. سال‌ها بعد، یکی از شاگردان برجسته او به نام ابوالحسن صبا، تلاش کرد تا دوباره این ساز را زنده کند و به جایگاه پیشینش بازگرداند.
    اگر دوست دارید بیشتر با حبیب سماعی، این استاد بزرگ سنتور آشنا شوید، پیشنهاد می‌کنیم ادامه مطلب را بخوانید. در وبلاگ آنبین، علاوه بر این، می‌توانید زندگی‌نامه دیگر اساتید موسیقی سنتی ایران را نیز مطالعه کنید.

    کودکی حبیب سماعی

    حبیب سماعی پسر حبیب سماع حضور بود. پدرش در دوره قاجار از نوازندگان نامدار سنتور و تنبک به شمار می‌رفت. این پدر هنرمند، آموزش موسیقی به پسرش را از زمانی که او تنها چهار سال داشت آغاز کرد. این آموزش زودهنگام باعث شد حبیب سماعی در سن ده سالگی به خاطر مهارتش در نواختن سنتور، مورد ستایش استادان بزرگی مانند نایب اسدالله و آقا حسینقلی قرار گیرد. او تحصیلات خود را نیز در مدرسه موزیک سالار معزز به پایان رساند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ساز سرخپوستی یا ساز پن فلوت با نوایی حزین و رویایی.

    جوانی سماعی

    حبیب سماعی عشق عمیقی به ارتش داشت. او از جوانی به این نهاد پیوست و تا پایان عمرش با وفاداری در آن خدمت کرد. در کنار فعالیت نظامی، با راهنمایی ابوالحسن صبا، یادگیری سنتور را نیز آغاز کرد. او شاگردان نام‌آشنای زیادی تربیت کرد، اما روش آموزشش کاملاً متفاوت بود. درس دادن او از نظم و برنامه خاصی پیروی نمی‌کرد؛ هر روز بخشی از موسیقی را به صورت پراکنده و بدون برنامه از پیش تعیین شده به شاگردانش می‌آموخت. حبیب سماعی از بیشتر شاگردانش ناراضی بود، چون اعتقاد داشت فقط عده کمی صبر و علاقه واقعی دارند و بقیه صرفاً دل به سنتور بسته‌اند. او تنها تعداد محدودی مانند قباد ظفر، مرتضی عبدالرسولی و نورعلی برومند را شاگردان worthy می‌دانست.

    فعالیت او در جوانی فقط به تدریس محدود نمی‌شد. وقتی فرستنده رادیو تهران تازه شروع به کار کرده بود، او از نخستین کسانی بود که در رادیو ساز نواخت. پس از اجرایش در رادیو، نام حبیب سماعی بر سر زبان‌ها افتاد و میان مردم بسیار مشهور شد. بعد از مدتی، به او پیشنهاد شد تا از شغل افسری در ارتش کنار بکشد و به عنوان هنرآموز سنتور در وزارت فرهنگ مشغول کار شود. او در ابتدا این پیشنهاد را پذیرفت، اما به دلیل علاقه شدیدش به ارتش، پس از چندی از سمت‌های هنری انصراف داد و دوباره به خدمت در ارتش بازگشت.

    سبک خاص سنتورنوازی

    حبیب سماعی به دلیل شیوه خاص و منحصربه‌فردش در نواختن سنتور، نامش برای همیشه در موسیقی ایرانی ماندگار شد. در ادامه، برخی از ویژگی‌های نوازندگی او را مرور می‌کنیم.

    برای یادگیری پیشرفته، به آیا آموزش ویولنسل یا چلو سخت است؟ مراجعه کنید.

    در دوران فعالیت هنری حبیب سماعی، موسیقی ایرانی تا حدی تحت تأثیر سبک‌های غربی و مدرن قرار گرفته بود. او از جمله کسانی بود که به شدت با این گرایش مخالف بود. برای نمونه، در آن زمان بیشتر قطعات بر اساس گام ساخته می‌شدند؛ اما حبیب همچنان از دانگ بهره می‌گرفت. همچنین، در انتخاب وزن موسیقی، از ادوار ایقاعی قدیمی استفاده می‌کرد.

    مضراب‌های حبیب با مضراب‌های دیگر نوازندگان سنتور تفاوت داشت. مضراب‌های او از جنس چوبِ ساده و بدون پوشش بودند؛ در حالی که دیگران معمولاً مضراب‌های خود را با پارچه، نمد یا چرم می‌پوشاندند. حبیب با این کار می‌خواست صدای اصیل و درخشان سنتور را حفظ کند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله رازهایی از زندگی شخصی بتهوون ، نابغه ناشنوا ادامه دهید.

    سماعی در اجرای موسیقی از تزئینات بسیار استفاده می‌کرد. این تزئینات چنان ظریف و استادانه بودند که ثبت کردنشان روی نت بسیار دشوار بود.

    حبیب علاوه بر مهارت فوق‌العاده در نوازندگی، در حرکات نمایشی و جلب توجه تماشاگران نیز تبحر داشت. گفته می‌شود هیچ بیننده‌ای نمی‌توانست تا پایان برنامه، چشم از اجرای او بردارد.

    ردیف‌های حبیب سماعی

    سماعی، استاد موسیقی، یک دست‌نوشته ویژه برای شاگردش مرتضی عبدالرسولی باقی گذاشت. در این نوشته، او ردیف‌های موسیقی را به دوازده بخش تقسیم کرده بود که به شرح زیر است:

    ۱ـ دستگاه شور
    ۲ـ دستگاه سوز و گداز
    ۳ـ دستگاه طرز تجنیس
    ۴ـ دستگاه بیوتات
    ۵ـ دستگاه رُهاب
    ۶ـ دستگاه دوگاه
    ۷ـ دستگاه سه‌گاه
    ۸ـ دستگاه چهارگاه
    ۹ـ دستگاه همایون
    ۱۰ـ دستگاه ماهور
    ۱۱ـ دستگاه نوا
    ۱۲ـ دستگاه راسته پنجگاه

    یکی دیگر از شاگردان سماعی به نام طلیعه کامران، این دوازده ردیف را در کتابی با عنوان «بخش‌هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» گردآوری و چاپ کرد. سال‌ها بعد، ابوالحسن صبا که از دوستان و شاگردان سماعی محسوب می‌شد، با الهام از نغمه‌ها، آوازها و گوشه‌های به‌جای‌مانده از سماعی، ردیف سنتور خود را پدید آورد. امروزه بیشتر استادان موسیقی از همین ردیف سنتور صبا برای آموزش به هنرجویان استفاده می‌کنند.

    دوران ناخوش زندگی و مرگ

    حبیب سماعی در زندگی خود، روزهای سخت و غم‌انگیز زیادی را پشت سر گذاشت. می‌گویند او در جوانی دل به خواننده و نوازنده‌ی سه‌تار مشهوری به نام بتول رضایی، معروف به پروانه، باخته بود. پروانه بر اثر بیماری سل درگذشت و این فقدان، تأثیر عمیقی بر نوازندگی سماعی گذاشت.

    سماعی بعدها ازدواج دیگری کرد، اما این بار نیز مصیبت از راه رسید و فرزند کوچکش از این پیوند، از دنیا رفت. این رنج‌های پیاپی، روح و جسم او را به شدت فرسوده کرد. حبیب به بیماری ذات‌الریه مبتلا شد و پزشک معالجش درباره‌ی وضعیت جسمانی او گفت: سماعی حتی یک عضو سالم در بدن ندارد و تا جایی که ممکن بوده، به خود آسیب رسانده است.

    در نهایت، پدر سنتور نوازی امروز ایران، در بیستم تیرماه سال ۱۳۲۵، در سن تنها ۴۱ سالگی چشم از جهان فروبست.

  • آشنایی با انواع دولاخط در موسیقی

    آشنایی با انواع دولاخط در موسیقی

    در دنیای موسیقی، از نشانه‌های گوناگونی استفاده می‌شود که هر کدام مفهوم و کاربرد خاص خود را دارند. یکی از این نشانه‌ها، دولاخط نام دارد که همه نوازندگان، بدون توجه به سازی که می‌نوازند، باید با آن آشنا باشند. دولاخط خود شکل‌های مختلفی دارد و شاید در ابتدا تشخیص تفاوت آن‌ها ساده نباشد؛ اما مطمئن باشید پس از خواندن این نوشته، به خوبی با این مفهوم آشنا خواهید شد. همچنین می‌توانید در وبلاگ آنبین، آموزش‌های بیشتری درباره مبانی موسیقی پیدا کنید.

    نوع اول دولاخط

    اولین نوع خط‌دوطاقی در موسیقی، خط‌دوطاقی معمولی نام دارد که با دو خط باریک و موازی نشان داده می‌شود. کاربرد این علامت، جدا کردن بخش‌های مختلف یک قطعه موسیقی از یکدیگر است. برای درک بهتر کارکرد آن، مثالی می‌زنیم. فرض کنید در یک قطعه، میزان قبل و میزان بعد، با کسرهای متفاوتی نوشته شده باشند؛ در این حالت از یک خط‌دوطاقی معمولی برای جداسازی آن‌ها استفاده می‌شود.

    دولاخط

    نوع دوم؛ دولاخط پایان

    دولاخط پایان، نوعی دیگر از علامت‌های موسیقی است که در پایان یک آهنگ به کار می‌رود و نشان می‌دهد قطعه تمام شده است.
    برخلاف دولاخط معمولی که هر دو خط آن باریک هستند، در دولاخط پایان، خط بیرونی کلفت‌تر از خط داخلی است.

    دولاخط پایان

    سومین نوع؛ دولاخط تکرار

    نوع سوم از خط‌های اضافه، خط بازگشت همراه با تکرار نام دارد. اگر دو علامت از این خط‌ها، قبل و بعد از بخشی از قطعه موسیقی قرار بگیرند، شما فقط باید همان بخش مشخص شده را دوباره بنوازید. اما اگر تنها یک علامت در پایان یک میزان دیده شود، باید قطعه را از اول شروع کرده و تا همان میزان مشخص شده تکرار کنید. شکل این علامت شبیه به خط پایان است، با این تفاوت که در کنار آن دو نقطه به صورت عمودی روی هم قرار دارند.

    دولاخط تکرار

  • معرفی ۵ ساز برای یادگیری بزرگسالان

    معرفی ۵ ساز برای یادگیری بزرگسالان

    یادگیری موسیقی در کودکی بسیار ایده‌آل است، اما خیلی از افراد در بزرگسالی تازه به فکر شروع موسیقی می‌افتند. اگر شما هم در این گروه قرار دارید، ممکن است در ابتدا کمی سردرگم شوید، مثلاً ندانید که کدام ساز برایتان مناسب است.

    انتخاب ساز برای بزرگسالان اهمیت زیادی دارد، چون معمولاً زمان آزاد کم‌تری دارند و در عین حال دوست دارند زودتر نتیجه بگیرند. اگر شما هم چنین شرایطی دارید، این نوشته به شما کمک می‌کند تا با سازهای مناسب برای یادگیری در بزرگسالی آشنا شوید. برای مطالعه مطالب آموزشی بیشتر در زمینه موسیقی می‌توانید به «وبلاگ آنبین» مراجعه کنید.

    انواع ساز برای یادگیری بزرگسالان

    کیبورد

    کیبورد یک ساز موسیقی الکترونیکی و دارای کلاویه است. این ساز معمولاً در سه مدل ۶۱، ۷۶ و ۸۸ کلیدی ساخته می‌شود و با وجود تفاوت در تعداد کلیدها، توانایی تولید گستره وسیعی از صداها را دارد. کیبورد یک ابزار عالی برای یادگیری مبانی موسیقی است و به همین دلیل، بسیاری از نوازندگان و مدرسان، آن را بهترین گزینه برای شروع یادگیری موسیقی در بزرگسالان می‌دانند.

    یادگیری تئوری موسیقی برای حرفه‌ای شدن در هر سازی ضروری است. بنابراین بهتر است از ابتدا سازی را انتخاب کنید که ضمن نواختن، به طور غیرمستقیم این دانش را نیز به شما بیاموزد. نواختن کیبورد به شما در درک مفاهیمی مانند زمان‌بندی، ملودی، تربیت گوش موسیقایی و درک اکتاوها کمک شایانی می‌کند. همچنین این ساز دارای تنظیمات و امکانات متنوعی است که می‌تواند برای هنرجویان تازه‌کار جذاب و سرگرم‌کننده باشد.

    گیتار

    گیتارها در مدل‌های گوناگونی ساخته می‌شوند؛ از جمله می‌توان گیتار آکوستیک، کلاسیک، بیس و الکتریک را نام برد. خوبی کار اینجاست که وقتی با اصول اولیه آکوردها آشنا شوید، تقریباً می‌توانید همه این انواع گیتار را بنوازید. به این ترتیب، خواهید توانست سبک‌های مختلف موسیقی را با گیتار اجرا کنید.یادگیری گیتار برای بزرگسالان مزایای دیگری هم دارد. این ساز می‌تواند به غنی‌تر شدن زندگی اجتماعی شما کمک کند. اگر گیتار بزنید، ممکن است فرصت اجرا در کافه‌های کوچک یا مهمانی‌ها را پیدا کنید و در هر جمعی، سازتان بتواند باعث هم‌نشینی و شادی دیگران شود.

    درامز

    یکی از اصلی ترین چیزهایی که هر کسی که می‌خواهد ساز بزند باید بلد باشد، حفظ ریتم و زمان درست نواختن است. فرقی نمی کند چه سازی را انتخاب کرده باشید، در هر صورت باید وقت زیادی برای یادگیری درست ریتم گذاشت. اگر نواختن درامز را یاد بگیرید، به طور طبیعی حس ریتم شما قوی می‌شود و مفهوم زمان‌بندی در موسیقی را به خوبی می‌فهمید. یک دلیل دیگر که بسیاری معتقدند درامز بهترین ساز برای یادگیری بزرگسالان است، فواید آن برای آرامش ذهن و روان است. بزرگسالان اغلب با نگرانی ها و فشارهای روحی زیادی روبرو هستند. درامز وسیله‌ای عالی برای رها کردن احساسات منفی و تخلیه هیجان است.

    ویولن

    خیلی از هنرجویان موسیقی در ابتدای راه نمی‌دانند به کدام سبک علاقه دارند یا ترجیح می‌دهند به تنهایی بنوازند یا در کنار دیگران. ویولن سازی است که همه این راه‌ها را به شما نشان می‌دهد. می‌توانید یادگیری موسیقی را با ویولن شروع کنید و بعداً هر سبکی که خواستید با آن اجرا کنید. همچنین این ساز به خاطر اندازه کوچکش، قابل حمل است و می‌توانید آن را به راحتی همه‌جا ببرید تا هیچ وقت از تمرین کردن بازنمانید.

    ساکسیفون

    ساکسیفون یکی از سازهای بادی است که به خاطر انعطاف‌پذیری بالایش شناخته می‌شود. این ساز می‌تواند صداهای متنوع و گوناگونی ایجاد کند و به همین دلیل در سبک‌های مختلف موسیقی کاربرد دارد. اگر به نواختن سازهای بادی علاقه‌مند هستید، یادگیری ساکسیفون می‌تواند شروع خوبی باشد تا در آینده بتوانید سراغ سازهای بادی بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر بروید.