دسته: موسیقی

  • بهرام دهقانیار | از خونه مادر بزرگه تا قهوه تلخ

    بهرام دهقانیار | از خونه مادر بزرگه تا قهوه تلخ

    گاهی پیش می‌آید که با قطعات موسیقی زیادی از یک هنرمند آشنا هستیم و خاطرات فراوانی با آهنگ‌هایش داریم، اما نام او را نمی‌دانیم و با زندگی و فعالیت‌هایش ناآشنا هستیم. بهرام دهقانیار یکی از این چهره‌های هنری آرام و بی‌حاشیه است که با وجود خلق آثار ماندگار، کمتر در میان مردم شناخته شده است. او در عرصهٔ موسیقی کودک آهنگ‌هایی ساخته که برای بسیاری از ما یادآور روزهای شیرین کودکی است؛ آثاری مانند “خونه مادر بزرگه” و “زی زی گولو” از نمونه‌های مشهور کارهای او هستند.

    با این حال، فعالیت‌های هنری دهقانیار تنها به موسیقی کودک محدود نمی‌شود. او آهنگسازی مجموعه‌های تلویزیونی پرمخاطبی همچون “قهوه تلخ”، “ویلای من”، “مرد هزار چهره”، “خانه سبز” و “پدر سالار” را نیز در کارنامه دارد. همچنین، او از پیشگامان به‌کارگیری موسیقی الکترونیک در ایران محسوب می‌شود. اگر به دنیای موسیقی علاقه‌مندید، شناخت این هنرمند بااستعداد می‌تواند برایتان جالب باشد. برای آشنایی با دیگر بزرگان موسیقی ایران نیز می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    تولد، کودکی و جوانی بهرام دهقانیار

    بهرام دهقانیار در شانزدهم تیرماه ۱۳۴۴ در تهران متولد شد. او که کوچک‌ترین عضو خانواده‌ای چهار نفره بود، از سنین کم به موسیقی علاقه نشان داد. نقطه آغاز این علاقه، زمانی بود که برادرش یک ساز هدیه گرفت و بهرام نیز به آن ساز جذب شد. پدر و مادرش با دیدن این علاقه و استعداد، وقتی او ۹ سال داشت برایش یک پیانو یاماها خریدند. این پیانو تا امروز به عنوان یک شیء باارزش نزد او نگهداری می‌شود.

    بهرام دهقانیار در کودکی نزد استادانی همچون مهران روحانی، اسماعیل دیبا، آقای دودانگه و مهرک صفائیه آموزش دید. این مربیان، مبانی موسیقی، نوازندگی پیانو و ردیف‌نوازی را به او آموختند. پس از پایان دوران سربازی و دانشگاه، تصمیم گرفت تحصیلاتش را ادامه دهد. به گفته خودش، در آن زمان فضای موسیقی در ایران از برنامه‌ریزی منسجمی برخوردار نبود؛ به همین دلیل تصمیم گرفت برای ادامه تحصیل به خارج از کشور برود. در سال ۱۳۶۸ به آلمان رفت و در «کنسرواتور موتزارت فرانکفورت» در رشته‌های پیانو و آهنگ‌سازی مشغول تحصیل شد. پس از پنج سال، در سال ۱۳۷۳ تحصیلات خود را به پایان رساند.

    ساخت آهنگ خونه مادر بزرگه به عنوان اولین کار

    بهرام دهقانیار، سه سال پیش از اینکه کشور را ترک کند، آهنگی ساخت که بعد از ۳۷ سال هنوز هم مردم آن را آرام زمزمه می‌کنند. این قطعه، اولین کار رسمی او برای مجموعه عروسکی «خونه مادربزرگه» بود. جالب اینجاست که بهرام دهقانیار در زمان ساختن این آهنگ تنها ۲۲ سال داشت و هیچ سابقه‌ای هم در زمینه موسیقی کودک نداشت.

    به گفته خودش، وقتی پیشنهاد ساخت موسیقی این مجموعه به او داده شد، در پذیرفتن آن شک داشت. در آن زمان، بابک بیات در همسایگی او زندگی می‌کرد. بهرام برای راهنمایی نزد او رفت و بابک بیات او را تشویق کرد که این فرصت را قبول کند و قول داد در صورت نیاز، کنارش باشد. با همین دلگرمی و تکیه بر توانایی‌های خود، کار ساخت آهنگ را آغاز کرد.

    دهقانیار در ساخت آهنگ «خونه مادربزرگه» بیشتر از هر چیز به سادگی و روان بودن آن توجه داشت. می‌خواست ملودی طوری باشد که کودکان به راحتی بتوانند آن را به خاطر بسپارند. همچنین سعی کرد فضایی شاد و فانتزی ایجاد کند تا برای بچه‌ها جذاب باشد. مرضیه برومند، کارگردان مجموعه، نیز در تمام مراحل ساخت آهنگ حضور داشت و نظراتش را بیان می‌کرد.

    همه این عوامل باعث شد تا بهرام دهقانیار در نخستین کار حرفه‌ای خود موفق و درخشان عمل کند. این همکاری بعدها با مجموعه عروسکی «زی زی گولو» نیز ادامه یافت. نکته جالب دیگر این است که دهقانیار در زمینه‌های مختلف موسیقی فعالیت کرده، اما معتقد است ساخت موسیقی برای کودکان سخت‌ترین کار او بوده است.

    بهرام دهقانیار و آهنگسازی سریال

    کارهای درخشان بهرام دهقانیار فقط در زمینه موسیقی کودک نیست؛ او در ساخت موسیقی برای سریال‌های تلویزیونی هم موفقیت‌های بزرگی داشته است. در سال‌های ۷۲ و ۷۳، او موسیقی مجموعه‌های پدرسالار، خانه سبز و همسران را خلق کرد. در بسیاری از آثارش مانند موسیقی سریال همسران، از صداهای الکترونیکی استفاده کرد. در آن دوران تعداد کمی با این نوع صداها آشنا بودند و از آن‌ها در کارهای خود بهره می‌گرفتند. همین نوآوری باعث شد تا او را از «پیشگامان موسیقی الکترونیک ایران» به شمار آورند.

    از دیگر آثار او در حوزه موسیقی سریال، کارهایش برای مجموعه‌های مهران مدیری است. آشنایی این دو در سال ۱۳۸۴ و به پیشنهاد سیامک انصاری صورت گرفت. دهقانیار ابتدا موسیقی سریال شب‌های برره را ساخت و پس از آن برای آثار دیگر مهران مدیری مانند مرد هزار چهره، قهوه تلخ، باغ مظفر و ویلای من، آهنگ‌های به‌یادماندنی خلق کرد.

  • هوش موسیقیایی (تعریف+ویژگی‌ها+تقویت)

    هوش موسیقیایی (تعریف+ویژگی‌ها+تقویت)

    حتماً تا به حال عبارت “هوش موسیقایی” به گوشتان خورده است. اما چقدر با معنی، خصوصیات و روش‌های پرورش آن آشنا هستید؟ در این نوشته، همه‌ی آنچه باید درباره‌ی این نوع هوش بدانید را برایتان توضیح می‌دهیم. اگر دوست دارید مقاله‌های آموزشی بیشتری در زمینه موسیقی بخوانید، می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    هوش موسیقیایی چیست؟

    برای شروع، باید ببینیم هوش موسیقیایی دقیقاً چه معنایی دارد. این اصطلاح را نخستین بار هاوارد گاردنر در سال ۱۹۸۳ معرفی کرد. او در نظریه خود به نام «هوش‌های چندگانه» هشت نوع هوش را معرفی کرد که یکی از آن‌ها هوش موسیقیایی بود.
    اما سوال این است که گاردنر چه تعریفی از هوش موسیقیایی ارائه داده است؟ به زبان ساده، این هوش یعنی توانایی فهمیدن، تشخیص دادن، ساختن و تغییر دادن صداها، نواها، ریتم‌ها و آهنگ‌ها. همچنین کسانی که این هوش را دارند به صداهای اطراف خود بسیار حساس هستند و به سرعت به آن‌ها واکنش نشان می‌دهند.
    از نظر ساختار مغز نیز هوش موسیقیایی تعریف خاص خود را دارد. کسانی که این هوش در آن‌ها قوی است، وقتی به موسیقی گوش می‌دهند از قسمتی از مغز به نام «لوب پس سری» استفاده می‌کنند؛ در حالی که افراد معمولی بیشتر «لوب گیجگاهی» مغزشان فعال می‌شود. البته تفاوت‌های دیگری نیز بین افراد عادی و کسانی که هوش موسیقی بالایی دارند وجود دارد که در ادامه به آن‌ها خواهیم پرداخت.

    هوش موسیقیایی

    ویژگی های هوش موسیقیایی

    کسانی که هوش موسیقایی بالایی دارند، معمولاً خصوصیات ویژه‌ای دارند که آن‌ها را از بقیه متمایز می‌کند. این افراد حتماً نوازنده یا آهنگساز نیستند؛ بلکه هر کسی در زندگی عادی ممکن است چنین ویژگی‌هایی داشته باشد. در ادامه، مهم‌ترین نشانه‌های هوش موسیقایی را مرور می‌کنیم.

    این افراد دوست دارند بر اساس الگوها فکر کنند، به‌ویژه الگوهای شنیداری. حتی در گفت‌وگوهای روزمره هم به دنبال تکرار و ریتم در کلمات می‌گردند.

    روش یادگیری آن‌ها معمولاً از طریق شنیدن است. مثلاً برای به خاطر سپردن یک مطلب، در ذهن خود به آن ریتم و آهنگ می‌دهند.

    حتی در حرکت‌های بدنشان هم ریتم دیده می‌شود. معمولاً با نظم خاصی راه می‌روند، موقع شنیدن موسیقی با انگشتان به میز ضرب می‌گیرند یا پاهایشان را هماهنگ با موسیقی تکان می‌دهند. این کارها شاید برای دیگران سخت باشد، اما برای آن‌ها بسیار ساده و طبیعی است.

    موسیقی در زندگی روزمره آن‌ها نقش مهمی دارد. ساعت‌ها به موسیقی گوش می‌دهند و حتی در محیط ساکت، آهنگ زیر لب زمزمه می‌کنند.

    در یادگیری موسیقی از دیگران سریع‌تر پیشرفت می‌کنند و ممکن است در نواختن چند ساز مهارت پیدا کنند. به همین دلیل بسیاری از آن‌ها به سمت شغل‌هایی مانند نوازندگی، خوانندگی، آموزش موسیقی یا رهبری ارکستر جذب می‌شوند.

    وقتی به یک قطعه موسیقی گوش می‌دهند، می‌توانند سازهای به کار رفته در آن را تشخیص دهند و نام ببرند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آیا جنس فرت ها درگیتار از نقره است؟.

    حافظه شنیداری بسیار قوی دارند؛ آهنگی را که فقط یک بار شنیده‌اند، به راحتی به یاد می‌آورند و تقریباً بدون اشتباه می‌توانند آن را بخوانند یا بنوازند.

    به صداهای اطراف بسیار حساس هستند و حتی کوچک‌ترین صدا می‌تواند حواس آن‌ها را پرت کند.

    در طول روز، مدام یک قطعه موسیقی در ذهن آن‌ها در حال پخش است. گویی حتی در سکوت، ذهن آن‌ها آرام نمی‌گیرد و همیشه در حال ساختن ریتم و ملودی است.

    علاوه بر این، معمولاً در رقصیدن هم مهارت دارند. رقص نیازمند درک عمیق ریتم است و کسانی که هوش موسیقایی بالایی دارند، در این زمینه نیز موفق می‌شوند.

    تقویت هوش موسیقیایی در بزرگسالان

    به آهنگ‌ها گوش بدهید! ساده‌ترین و اولین روش برای قوی کردن هوش موسیقایی، این است که به طور مرتب و زیاد به موسیقی گوش دهید. بهتر است به سبک‌های مختلف موسیقی توجه کنید و آهنگ‌هایی از فرهنگ‌ها و زبان‌های گوناگون را نیز بشنوید. این کار باعث می‌شود دید گسترده‌تری نسبت به موسیقی پیدا کنید.

    دانش موسیقی را فرابگیرید.
    اگر اصول موسیقی را یاد بگیرید و با مفاهیمی مانند ریتم و هارمونی آشنا شوید، درک بهتری از هر قطعه موسیقی خواهید داشت. این شناخت عمیق به شما کمک می‌کند تا بتوانید خود نیز دست به آفرینش موسیقی بزنید.

    یک ساز را یاد بگیرید.
    نواختن یک ساز، مهم‌ترین راه برای تقویت هوش موسیقایی است. وقتی سازی می‌نوازید، بدون این که متوجه باشید، توانایی‌های موسیقایی شما رشد می‌کنند.

    در کنسرت‌های باکیفیت حاضر شوید!
    حضور در کنسرت‌ها یا اجراهای زندهٔ موسیقی، به تدریج روی هوش موسیقایی شما اثر می‌گذارد. چون در این برنامه‌ها می‌توانید موسیقی حرفه‌ای را به صورت بی‌واسطه و مستقیم بشنوید و بهتر درک کنید.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره سوئیت ،مجموعه‌ای از چند موومان الهام گرفته از رقص بیابید.

    تقویت هوش موسیقی کودکان

    یکی از بهترین روش‌ها برای پرورش استعداد موسیقی در بچه‌ها، بازی کردن است. اسباب‌بازی‌های صدادار زیادی در بازار وجود دارند که به کودک کمک می‌کنند تا ریتم و آهنگ‌های ساده بسازد. علاوه بر این، بازی‌های ساده و خانگی هم می‌توانند در تقویت این استعداد مؤثر باشند. در ادامه چند نمونه از این بازی‌ها را با هم مرور می‌کنیم:

    اگر به این موضوع علاقه دارید، پنج اشتباه رایج گیتاریست ‌ها را از دست ندهید.

    از فرزندتان بخواهید با استفاده از وسایل ساده و در دسترس، یک ساز موسیقی درست کند و سپس با آن برایتان آهنگ بزند. مثلاً می‌تواند با نی یک سوت یا با یک ظرف پلاستیکی یک دف یا طبل کوچک بسازد.

    صدای چیزهای مختلف را ضبط کنید؛ مثل صدای حیوانات، باز و بسته شدن در، کف زدن، سوت زدن یا نواختن سازهای گوناگون. سپس این صداها را برای کودک پخش کنید و از او بخواهید حد بزند هر صدا مربوط به چیست. این فعالیت به کودک کمک می‌کند تا بیشتر به صداهای اطراف خود توجه کند.

    یک شعر ساده روی کاغذ بنویسید و به کودک بدهید. از او بخواهید آن شعر را با ریتمی که دوست دارد، بخواند. حتی می‌توانید روز بعد هم از او بخواهید همان شعر را با ریتمی تازه بخواند. این بازی کمک می‌کند تا کودک با ریتم و تغییرات آن آشنا شود.

    دو دسته کارت درست کنید: روی دسته اول، تصویر سازهای مختلف و روی دسته دوم، تصویر ابزار یا اعضای بدن که با آن ساز نواخته می‌شود (مانند دست برای پیانو یا چوب‌های طبل برای درام) را بچسبانید. سپس از کودک بخواهید هر ساز را به وسیله نواختنش وصل کند.

    یک کلمه بگویید و از کودک بخواهید کلمه‌ای بگوید که هم وزن و هم قافیه با آن باشد. مثلاً اگر شما بگویید «باران»، او ممکن است بگوید «راه‌ان». این بازی به صورت غیرمستقیم ریتم و آهنگ کلام را به کودک می‌آموزد.

  • ۱۰ حقایق جالب درباره پیانو که هرگز نشنیده‌اید!

    ۱۰ حقایق جالب درباره پیانو که هرگز نشنیده‌اید!

    پیانو از مشهورترین سازهای جهان و پرطرفدارترین ساز دارای کلاویه است. تقریباً می‌توان گفت بیشتر افراد با این ساز آشنا هستند و نکاتی در مورد آن می‌دانند. اگر به موسیقی علاقه دارید یا در این زمینه فعالیت می‌کنید، بد نیست اطلاعات دقیق‌تر و بیشتری درباره پیانو داشته باشید. در ادامه، می‌توانید با دانستنی‌های جالب و کمتر شنیده‌شده درباره این ساز آشنا شوید. همچنین برای یادگیری بیشتر، می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید و دانش موسیقی خود را گسترش دهید.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با بانو سیمین آقارضی به شما کمک خواهد کرد.

    حقایق جالب درباره پیانو

    یک نکته جالب درباره پیانو این است که در گذشته، کلیدهای آن از عاج فیل ساخته می‌شد. برای تهیه این عاج، فیل‌های زیادی شکار و کشته می‌شدند که آسیب زیادی به طبیعت وارد می‌کرد. به همین دلیل، از سال ۱۹۵۰ استفاده از عاج فیل در آمریکا ممنوع شد. علاوه بر ضرر به محیط زیست، کلیدهای عاجی مشکلات دیگری هم داشتند: پس از مدتی زرد می‌شدند و به راحتی می‌شکستند. امروزه به جای عاج واقعی، از پلاستیک یا عاج مصنوعی برای ساخت کلیدهای پیانو استفاده می‌شود.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً گروه موسیقی رستاک را بخوانید.

    ۲. پیانوهای گراند (رویال) و پیانوهای دیواری، تنها در شکل ظاهری تفاوت ندارند، بلکه از نظر عملکرد نیز با هم فرق دارند. پیانوهای گراند در نواختن نت‌های پشت سرهم، سرعت بیشتری دارند و به نوازنده اجازه می‌دهند قطعات تندتر و پیچیده‌تری را اجرا کند.

    ۳. بزرگترین و سنگین‌ترین پیانوهای دنیا حدود ۵۰۰ کیلوگرم وزن دارند. این وزن چندین برابر پیانوهای معمولی است و برای جابه‌جایی آن‌ها باید از افراد متخصص و ابزارهای ویژه استفاده کرد.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه شباهت ها و تفاوت های ساز قانون و سنتور.

    ۴. درون یک پیانو بزرگ حدود ۲۳۰ سیم وجود دارد که همیشه تحت کشش هستند. مجموع کششی که این سیم‌ها تحمل می‌کنند، بین ۲۰ تا ۳۰ تن برآورد می‌شود.

    ۵. پیانو در میان سازها، بیشترین دامنه صوتی را دارد. یک پیانو معمولی قادر به نواختن ۷ اکتاو است و در نمونه‌های بزرگتر، این تعداد به ۱۰ اکتاو هم می‌رسد. در مقایسه، سازی مانند ویولن تنها ۵ اکتاو دارد.

    توصیه می‌کنیم این مطلب محبوب ترین سازها برای کودکان را حتماً بخوانید.

    ۶. شاید برایتان جالب باشد که پیانو در دسته سازهای کوبه‌ای هم قرار می‌گیرد. بیشتر مردم پیانو را یک ساز زهی می‌دانند که درست است، اما نحوه تولید صدا در آن به این شکل است که چکش‌های کوچک به سیم‌ها ضربه می‌زنند. به همین دلیل، پیانو هم یک ساز زهی و هم یک ساز کوبه‌ی محسوب می‌شود.

    ۷. در گذشته پیانوهایی ساخته شده بودند که خودشان قادر به نواختن بودند! این پیانوهای خودنواز در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بسیار محبوب شدند. این سازها بدون نیاز به نوازنده، با استفاده از یک نوار کاغذی سوراخ‌دار و پمپ هوا کار می‌کردند. هوا از طریق سوراخ‌های کاغذ وارد مکانیزم پیانو می‌شد و نت‌ها را به دقت اجرا می‌کرد. در آن زمان، این پیانوها نقش رادیو یا پخش‌کننده موسیقی را برای مردم داشتند.

    ۸. تعداد کلیدهای پیانو همیشه یکسان نیست. بیشتر پیانوهای معمولی ۸۸ کلید دارند، اما پیانوهای دیجیتال گاهی ۶۱ کلید یا کمتر دارند. در مقابل، برخی پیانوها تا ۱۰۲ یا ۱۰۸ کلید هم دارند. برای مثال، شرکت بوسندورفر اتریشی از جمله سازندگانی است که پیانوهایی با کلیدهای اضافی تولید می‌کند.

    ۹. درباره رنگ کلیدهای پیانو نکته جالبی وجود دارد: هیچ‌کس به طور قطع نمی‌داند چرا کلیدهای طبیعی سفید و کلیدهای دیز و بمل مشکی هستند. احتمالاً این طراحی برای تشخیص آسان‌تر نت‌ها توسط نوازنده انجام شده است. جالب است بدانید در دوره موتزارت در قرن هجدهم، این رنگ‌ها برعکس بودند؛ یعنی کلیدهای اصلی مشکی و کلیدهای تغییردهنده سفید بودند.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آشنایی با گروه موسیقی چارتار پیدا کنید.

    ۱۰. گران‌ترین پیانوی جهان با قیمت ۳.۲۲ میلیون دلار فروخته شد. این پیانو که «پیانو کریستالی هاینتزمن» نام دارد، تماماً از کریستال ساخته شده بود. سازنده آن در کانادا زندگی می‌کرد و خریدار آن نیز اهل پکن بود.

    توصیه می‌کنیم این مطلب ناشر نخستین آلبوم راک اند رول انگلیسی ایران که بود؟ را حتماً بخوانید.

  • راهنمای انتخاب ساز (۷ نکته کلیدی)

    راهنمای انتخاب ساز (۷ نکته کلیدی)

    اگر تازه می‌خواهید وارد دنیای موسیقی شوید، احتمالاً انتخاب یک ساز مناسب برایتان چالش‌برانگیز است. حتی اگر قبلاً نواختن ساز دیگری را یاد گرفته‌اید و حالا به فکر خرید ساز دوم هستید، ممکن است کمی سردرگم باشید. در هر صورت، یادگیری هر سازی هم زمان می‌برد و هم هزینه دارد؛ به همین دلیل انتخاب درست ساز از اهمیت زیادی برخوردار است. در این نوشته، راهنمای گام‌به‌گامی برای شما آماده کرده‌ایم تا بتوانید با آگاهی بیشتری ساز مناسب خود را انتخاب کنید. در ادامه، مهم‌ترین نکاتی که قبل از خرید ساز باید به آن‌ها توجه کنید، توضیح داده شده است. برای مطالعه درس‌ها و مطالب بیشتر درباره موسیقی، حتماً سری به «وبلاگ آنبین» بزنید.

    1. علاقه؛ مهم‌ترین عامل انتخاب ساز

    مهم‌ترین نکته برای انتخاب ساز، علاقه قلبی شماست. این علاقه است که به شما انرژی می‌دهد تا ساعت‌ها بدون خستگی تمرین کنید و روزبه‌روز بهتر شوید. اگر هنوز نمی‌دانید به کدام ساز علاقه دارید، بهتر است به علایق موسیقایی خود توجه کنید. به طور معمول به چه سبکی از موسیقی گوش می‌دهید؟ اگر اغلب موسیقی سنتی را ترجیح می‌دهید، سازهایی مانند تار، سنتور یا کمانچه می‌توانند گزینه‌های مناسبی برای شما باشند.

    2. آشنایی دقیق با سازها

    برای اینکه بتوانید سازهای مختلف را به خوبی بشناسید، فقط به جستجو در اینترنت یا گوش دادن به آهنگ‌ها بسنده نکنید. در آهنگ‌ها معمولاً صداهای مختلفی با هم ترکیب می‌شوند و ممکن است صدای خالص سازها به درستی به گوش نرسد. اگر می‌خواهید صدای واقعی یک ساز را بشنوید، بهتر است به یک مغازه فروش ساز یا یک آموزشگاه موسیقی سر بزنید. آنجا می‌توانید سازها را از نزدیک ببینید، لمس کنید و صدای اصلی آن‌ها را تجربه کنید. این کار به شما کمک می‌کند تا انتخاب بهتری داشته باشید. همچنین، رفتن به کنسرت‌های موسیقی کلاسیک یا سنتی هم فرصت خوبی است تا انواع سازها و نحوه نواختن آن‌ها را از نزدیک ببینید و با صدای واقعی و طبیعی هر ساز آشنا شوید.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در نخستین زنی که رهبر ارکستر ایران شد که بود پیدا کنید.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله رهبر ارکستر، پدر بیان موسیقی سر بزنید.

    3. ویژگی‌های جسمی

    برای نواختن برخی سازها، داشتن شرایط فیزیکی خاصی مهم است. در ادامه چند نمونه را با هم مرور می‌کنیم. وقتی سازی بزرگ مانند کنترباس می‌نوازید، باید بتوانید مدت زیادی روی پاهایتان بایستید و این کار به توان بدنی بالایی نیاز دارد. اگر به سازهای بادی علاقه دارید، باید بتوانید نفس‌های عمیق و کنترل‌شده بگیرید و ریه‌های قدرتمندی داشته باشید. در مورد سازهای بادی برنجی نیز داشتن دندان‌های محکم و لب‌های کوچک یک مزیت است. همچنین انگشتان بلند برای نواختن سازهای زهی بسیار کمک‌کننده خواهد بود. شاید بتوانید بدون این ویژگی‌های فیزیکی هم ساز بزنید، اما مطمئناً پیشرفت شما کندتر خواهد شد.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله آشنایی با اصطلاحات پایه ای و اصلی موسیقی را مطالعه کنید.

    4. انتخاب ساز بر اساس شخصیت

    ویژگی‌های اخلاقی و شخصیتی شما چطور است؟ اگر آدم کم‌طاقت و بی‌صبری هستید، بهتر است سراغ سازهایی مانند ویولن که یادگیری آن‌ها مدت زیادی طول می‌کشد، نروید. اگر علاقه دارید سازتان را به مهمانی‌ها و دورهمی‌های مختلف ببرید یا زیاد در سفر هستید، انتخاب سازهای بزرگ و سنگینی مثل پیانو مناسب شما نیست. اگر بیشتر دوست دارید تنها باشید و روحیه همکاری در گروه را ندارید، بهتر است سازهایی که معمولاً در جمع‌ها و برای همنوازی استفاده می‌شوند، انتخاب نکنید. اگر هم تمایل دارید تنها باشید و تمام توجه‌ها به شما معطوف شود، سازهای مناسب تکنوازی گزینه بهتری برای شما هستند. تمام این مثال‌ها نشان می‌دهند که چطور شخصیت شما می‌تواند در انتخاب ساز مناسب تأثیرگذار باشد.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در تاریخچه آموزش موسیقی کودک در جهان پیدا کنید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه نت سفید و نت سیاه چیست؟.

    5. شرایط زندگی

    شرایط زندگی شما نقش مهمی در انتخاب ساز موسیقی دارد. اول از همه باید به فضای خانه‌تان دقت کنید. آیا جایی کافی برای قرار دادن ساز مورد علاقه‌تان دارید؟ مثلاً یک پیانو فضایی حدود ۱۴۰ در ۸۰ سانتی‌متر نیاز دارد؛ در حالی که سازی مثل ویولن را به راحتی می‌توان حتی زیر تخت نگهداری کرد.
    آیا محیط خانه برای تمرین مناسب است؟ برخی سازها مانند درامز صدای بسیار بلندی دارند و ممکن است برای زندگی آپارتمانی مشکل‌ساز شوند.
    بعد از فضای زندگی، باید به زمان آزاد خود توجه کنید. در روز چقدر وقت می‌توانید به تمرین اختصاص دهید؟ بعضی سازها مانند ویولن به تمرین روزانه و طولانی نیاز دارند و اگر زمان کمی داشته باشید، پیشرفت برایتان دشوار خواهد شد.
    مورد سوم، بودجه شماست. برخی سازها قیمت بالایی دارند و شاید تمایل نداشته باشید در ابتدای راه هزینه زیادی کنید. در عوض می‌توانید سازهای کوچک و مقرون‌به‌صرفه را انتخاب کنید؛ مثلاً به جای پیانو، شروع کردن با کیبورد گزینه مناسب‌تری است.

    6. هدف شما

    سازتان را با توجه به هدفی که در موسیقی دارید انتخاب کنید. می‌خواهید تنها بنوازید یا با دیگران در یک گروه؟ دوست دارید روزی رهبر ارکستر شوید؟ یا می‌خواهید مبانی موسیقی را آموزش دهید؟ شاید هم می‌خواهید همزمان با خواندن، سازی هم بنوازید. آیا می‌خواهید خیلی زود کار تدریس را شروع کنید؟ تمام این موارد می‌توانند در تصمیم‌گیری شما برای انتخاب یک ساز نقش داشته باشند.

    7. کلاس سلفژ

    اگر حتی پس از توجه به تمام نکاتی که گفتیم نتوانستید ساز مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید، پیشنهاد می‌کنیم در کلاس‌های سلفژ شرکت کنید. آموختن مبانی موسیقی به شما کمک می‌کند تا با دنیای نواها و آهنگ‌ها بهتر آشنا شوید. وقتی با این دنیا آشنا شدید، انتخاب یک ساز برای شما کاری آسان و برپایه آگاهی خواهد بود.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با سبک آلترنتیو راک به شما کمک خواهد کرد.

  • ویولن الکتریک چیست و چه فرقی با ویولن آکوستیک دارد؟

    ویولن الکتریک چیست و چه فرقی با ویولن آکوستیک دارد؟

    ویولن الکتریک در واقع نسخه مدرن و برقی شده ویولن کلاسیک است، درست مشابه گیتار الکتریک که از گیتار آکوستیک الهام گرفته شده است. این دو نوع ویولن از نظر شکل کلی شباهت‌هایی دارند، اما در جزئیات ظاهری، نحوه کارکرد و نوع صدایی که تولید می‌کنند، با هم تفاوت دارند. در این نوشته قصد داریم ابتدا به معرفی ویولن الکتریک بپردازیم و سپس به مقایسه آن با ویولن آکوستیک خواهیم پرداخت. برای مطالعه آموزش‌های بیشتر در زمینه ویولن می‌توانید به «وبلاگ آنبین» مراجعه کنید.

    ویولن الکتریک چیست؟

    اولین بار یک نوازنده جاز و بلوز به نام استاف اسمیت در سال ۱۹۲۰ ویولن برقی را ساخت. در ابتدا او فقط برای اجراهای شخصی خود از این ساز استفاده می‌کرد، اما بعدها شرکت فندر شروع به تولید انبوه آن کرد.

    حالا ببینیم این ویولن چگونه کار می‌کند. صدای ویولن برقی به وسیله یک خروجی صدا تولید می‌شود. در زیر سیم‌های این ویولن، یک «حسگر» قرار دارد. کار این حسگرها این است که لرزش سیم‌ها را به «پیکاپ» منتقل کنند. پیکاپ قطعه‌ای است که روی بخش خرک ساز نصب می‌شود و انواع مختلفی مانند پیکاپ مغناطیسی، پیزوالکتریک یا الکترودینامیکی دارد. وظیفه اصلی پیکاپ، تبدیل لرزش‌های سیم‌ها به سیگنال‌های دیجیتال است. سپس پیکاپ به یک «تقویت‌کننده» یا «هدفون» وصل می‌شود و در نهایت صدای ویولن قوی و واضح پخش می‌شود. بیشتر این ویولن‌ها برای تأمین انرژی پیکاپ و تقویت‌کننده، به یک باتری ۹ ولتی نیاز دارند.

    ویولن الکتریک

    حالا که فهمیدید ویولن الکتریک چطور کار می‌کند، خوب است بدانید از آن در چه موقعیت‌هایی استفاده می‌شود. این ساز بیشتر در موسیقی راک، جاز، پاپ و هیپ‌هاپ به کار می‌رود. همچنین، معمولاً نوازندگان باتجربه و حرفه‌ای از آن استفاده می‌کنند. اگر تازه می‌خواهید ویولن زدن را شروع کنید، پیشنهاد می‌کنیم ابتدا با ویولن معمولی (آکوستیک) کار کنید. در بخش بعدی، به طور کامل تفاوت‌های این دو نوع ویولن را برایتان توضیح خواهیم داد.

    ویولن الکترونیک چه فرقی با ویولن آکوستیک دارد؟

    صدای ویولن معمولی (آکوستیک) در هر شرایطی به خوبی شنیده می‌شود. اما ویولن الکتریک اگر به تقویت‌کننده صدا (آمپلی‌فایر) وصل نباشد، صدای بسیار کمی دارد و به تنهایی قابل استفاده برای اجرا نیست. در واقع، وقتی ویولن الکتریک به آمپلی‌فایر وصل نباشد، فقط برای کوک کردن مناسب است.

    یکی از مزایای ویولن‌های الکتریک این است که می‌توانید با وصل کردن هدفون، فقط خودتان صدای آن را بشنوید. این ویژگی به شما امکان می‌دهد در هر ساعتی از شب یا روز، حتی در آپارتمان، تمرین کنید بدون اینکه مزاحم کسی شوید.

    از نظر تعداد سیم‌ها نیز این دو ساز با هم تفاوت دارند. همه ویولن‌های معمولی چهار سیم دارند، در حالی که ویولن‌های الکتریک ممکن است تا هفت سیم داشته باشند.

    شکل و طراحی این دو ساز نیز کاملاً متفاوت است. طراحی ویولن‌های آکوستیک ثابت و سنتی است، اما ویولن‌های الکتریک اغلب طراحی مدرن و خلاقانه‌ای دارند و حتی ممکن است از موادی مانند شیشه، کولار یا الیاف کربن ساخته شوند.

    بدنه ویولن آکوستیک سبک و توخالی است و از چوب ساخته می‌شود. صدای ساز در همین بدنه تشدید و تقویت می‌شود. اما بدنه ویولن الکتریک معمولاً محکم، سنگین و از جنس فلز است و به همین دلیل برای تقویت صدا به آمپلی‌فایر وابسته است.

    یک تفاوت مهم دیگر، امکان استفاده از افکت‌های صوتی است. در ویولن آکوستیک شما چنین امکانی ندارید، اما ویولن الکتریک این اجازه را به شما می‌دهد که از افکت‌های مختلف صوتی استفاده کنید. این افکت‌ها روی کیفیت صدا، نویز، طنین و سایر ویژگی‌های صدا تاثیر می‌گذارند و هدف اصلی آن‌ها، بهبود کیفیت صدا و پوشش دادن نقص‌های احتمالی است. از معروف‌ترین این افکت‌ها می‌توان به دیلی (تأخیر)، ریورب (طنین) و اکولایزر (تنظیم‌کننده فرکانس‌ها) اشاره کرد.

  • صفر تا صد علامت بمل در موسیقی (با زبان ساده)

    صفر تا صد علامت بمل در موسیقی (با زبان ساده)

    در دنیای موسیقی، نشانه‌هایی وجود دارند که به آن‌ها «علامت‌های تغییردهنده» می‌گویند. کار این علامت‌ها این است که صدای یک نت را عوض می‌کنند، بدون اینکه جای آن نت روی خطوط حامل جابجا شود. به این ترتیب، تغییر کوچکی در صدای نت ایجاد می‌شود. این علامت‌ها معمولاً نت را به اندازهٔ نیم‌پرده یا حتی یک‌چهارم پرده پایین یا بالا می‌برند؛ البته گاهی هم ممکن است تغییر به اندازهٔ یک پردهٔ کامل باشد. از معروف‌ترین این علامت‌ها می‌توان به بمل، دیز، بکار، کرن و سری اشاره کرد. در این نوشته، قصد داریم در مورد علامت بمل صحبت کنیم. اگر دوست دارید با این علامت بیشتر آشنا شوید، تا پایان این مطلب با ما همراه باشید. برای یادگیری کامل تئوری موسیقی، می‌توانید به دیگر درس‌های آموزشی ما در «وبلاگ آنبین» مراجعه کنید.

    بمل در موسیقی چیست؟

    علامت بمل شکلی شبیه حرف b کوچک در الفبای انگلیسی دارد. نام این علامت در زبان فرانسوی «بِمُل» است و در انگلیسی به آن «فلت» می‌گویند. کار اصلی علامت بمل، پایین آوردن صدای نت به اندازه نیم‌پرده است؛ یعنی نت را نیم‌پرده بم‌تر می‌کند. این علامت یا در سمت چپ نت قرار می‌گیرد یا در قسمت «سرکلید» دیده می‌شود.
    اگر بمل دقیقاً قبل از یک نت نوشته شود، فقط همان نت نیم‌پرده بم‌تر اجرا می‌شود. اما اگر در سرکلید باشد، در تمام قطعه آن نت باید نیم‌پرده بم‌تر نواخته شود، مگر اینکه علامت «بکار» ظاهر شود.
    تقریباً هر نتی در موسیقی می‌تواند بمل داشته باشد و این امکان در بیشتر سازها وجود دارد. در ادامه، چند نمونه از نحوه اجرای نت بِمُل در سازهای مختلف را مرور می‌کنیم.

    در پیانو، نت بمل با کلاویه‌های سیاه‌رنگی که در سمت چپ کلاویه اصلی قرار دارند نواخته می‌شود.
    در ویولن، نوازنده برای اجرای نت بمل، انگشت خود را نیم‌پرده به سمت عقب حرکت می‌دهد.
    در گیتار، برای نواختن نت بمل، باید انگشت را یک فرت به عقب برد.

    دوبل بمل در موسیقی چیست؟

    گاهی اوقات کنار یک نت، علامتی شبیه دو بمل می‌بینید. وقتی این علامت را کنار یک نت مشاهده کردید، یعنی باید آن نت را دو نیم‌پرده بم‌تر اجرا کنید.

    مثلاً اگر این علامت کنار نت «دو» قرار گیرد، در واقع صدایی که اجرا می‌شود، دو نیم‌پرده پایین‌تر است و به جای «دو»، نت «سی» به گوش می‌رسد. در تصویر زیر می‌توانید شکل این علامت را ببینید.

    دوبل بمل

    جمع‌بندی:

    علامت بمل در نت‌نویسی موسیقی شبیه حرف b کوچک در الفبای انگلیسی است.

    این علامت باعث می‌شود صدای نت، نیم‌پرده بم‌تر و پایین‌تر اجرا شود.

    بمل ممکن است در سمت چپ یک نت قرار بگیرد یا در قسمت سرکلیدِ قطعه نوشته شود.

    در بعضی مواقع، به جای یک بمل، دو علامت بمل کنار هم دیده می‌شود که به آن دوبل بمل گفته می‌شود.

    وقتی با دوبل بمل روبرو می‌شویم، باید صدای نت را دو نیم‌پرده پایین بیاوریم و بم‌تر اجرا کنیم.

  • تنفس دیافراگمی در خوانندگی | تمرین+آموزش+فواید

    تنفس دیافراگمی در خوانندگی | تمرین+آموزش+فواید

    یک خواننده، حتی اگر فوق‌العاده خوش‌صدا باشد، بدون تسلط بر نفس‌گیری نمی‌تواند موفق عمل کند. نفس‌گیری درست به او کمک می‌کند تا صدایش پرتوان باشد، بتواند نت‌های کشیده را به راحتی اجرا کند، در میانهٔ کار نفسش تمام نشود و به حنجره و تارهای صوتی‌اش آسیبی نرسد. همچنین باید به این نکته توجه کرد که هنگام خواندن، تنفس باید به گونه‌ای باشد که صدای نفس شنیده نشود و عضلات صورت هم در حالت طبیعی قرار داشته باشند. با در نظر گرفتن همهٔ این موارد، یادگیری روش تنفس دیافراگمی برای هر خواننده‌ای ضروری است. در این نوشته، ابتدا با مفهوم تنفس دیافراگمی آشنا می‌شویم، سپس روش‌های تقویت آن، تمرین‌های کاربردی و فوایدش را مرور می‌کنیم. برای مطالعهٔ مطالب آموزشی بیشتر در زمینهٔ خوانندگی، می‌توانید به «وبلاگ آنبین» مراجعه کنید.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله آشنایی با مفهوم پاساژ در موسیقی را مطالعه کنید.

    تنفس دیافراگمی چیست؟

    بیشترِ ما در طول روز، بدون اینکه متوجه باشیم، نفس می‌کشیم؛ اما در این حالت تنها از ده درصد از گنجایش ریه‌هایمان استفاده می‌کنیم. گاهی هم به طور عمد سعی می‌کنیم نفس عمیق‌تری بکشیم. در این نوع نفس کشیدن که به آن «تنفس سینه‌ای» می‌گویند، قفسه سینه و شانه‌ها به سمت بالا حرکت می‌کنند. با این حال، حتی این نوع تنفس آگاهانه هم برای خوانندگی مناسب نیست.تنها روش درست و ایده‌آل برای خواندن، «تنفس دیافراگمی» یا «تنفس شکمی» است. دیافراگم یک ماهیچه در زیر شش‌هاست که هنگام نفس کشیدن، ماهیچه‌های بین دنده‌ها، لگن و شکم را نیز فعال می‌کند.اما چرا این نوع تنفس برای خوانندگی بهتر است؟در تنفس دیافراگمی، با هر دم، ماهیچه دیافراگم منقبض شده و به سمت پایین و شکم حرکت می‌کند. این انقباض باعث گشاد شدن فضای قفسه سینه و ایجاد جای بیشتر برای ریه‌ها می‌شود. در نتیجه شما می‌توانید از تمام ظرفیت ریه‌هایتان استفاده کنید. در این حالت فقط شکم به آرامی بالا و پایین می‌رود و قفسه سینه تقریباً ثابت می‌ماند.جالب است بدانید همه ما انسان‌ها از ابتدا این توانایی را داریم؛ چون در دوران نوزادی به همین شکل نفس می‌کشیدیم. اما به مرور و با افزایش سن و دغدغه‌های روزمره، این روش درست را فراموش کرده‌ایم.

    آموزش تنفس دیافراگمی

    برای انجام این تمرین، ابتدا به شکلی راحت دراز بکشید یا بنشینید.
    سپس شانه‌های خود را کاملاً شل کنید و سعی کنید آن‌ها را تا جایی که می‌شود از گوش‌هایتان دور نگه دارید.
    حالا یک کف دست را روی وسط سینه و دست دیگر را روی شکم خود قرار دهید.

    برای گسترش دانش خود، مقاله آیا ساز دهل فقط از دور خوش است؟ را مطالعه کنید.

    بعد، تا جایی که می‌توانید هوا را از راه بینی به درون ریه‌های خود بکشید. این کار باید در حدود چهار ثانیه طول بکشد.
    وقتی نفس می‌کشید، باید دستی که روی شکم است به سمت عقب برود و دست روی سینه تقریباً ثابت بماند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ساز نی را بیشتر بشناسید.

    پس از آن، نفس خود را به مدت دو ثانیه نگه دارید و هیچ حرکتی نکنید.
    سپس لب‌هایتان را جمع کنید، طوری که انگار می‌خواهید با نی نوشیدنی بنوشید.
    حالا در مدت شش ثانیه، هوا را به آرامی و از لای لب‌های جمع شده بیرون دهید.
    در این حالت، دست روی شکم به سمت جلو می‌آید و دست روی سینه همچنان ثابت باقی می‌ماند.

    چهار تمرین تنفس از طریق دیافراگم

    ۱. می‌توانید این تمرین را ایستاده یا نشسته انجام دهید. در هر حالت، کمرتان را صاف نگه دارید. دست‌هایتان را به صورت ضربدری روی سینه قرار دهید. سپس از طریق بینی نفس بکشید و هوا را به داخل ریه‌ها هدایت کنید. در این حالت باید احساس کنید دنده‌هایتان به سمت دست‌هایتان باز می‌شوند. نفس خود را برای ۵ تا ۱۰ ثانیه نگه دارید. بعد به آرامی از راه دهان بازدم انجام دهید و سعی کنید لب‌هایتان را هنگام بیرون دادن هوا جمع کنید.

    ۲. چشمانتان را ببندید و در وضعیت صاف بنشینید یا بایستید. سپس یک نفس عمیق از طریق بینی بکشید و ریه‌ها را پر از هوا کنید. بعد به نرمی هوا را از دهان خارج کنید. این، نفس شماره یک شماست. همین کار را ادامه دهید تا به ده بار برسید.

    ۳. روش ۸-۷-۴ را امتحان کنید: اول به مدت چهار ثانیه از بینی نفس بکشید (بدون صدا). سپس نفس‌تان را هفت ثانیه حبس کنید. بعد در هشت ثانیه هوا را از راه دهان بیرون دهید. این چرخه را ۵ تا ۱۰ بار تکرار کنید.

    ۴. کف دست‌هایتان را پشت کمر و در راستای کلیه‌ها بگذارید. آرام از بینی نفس بکشید و توجه کنید که چگونه کمرتان پایین حرکت می‌کند. برای بازدم می‌توانید از بینی یا دهان استفاده کنید. این کار را روزی ۱۰ بار انجام دهید.

    نکته: بهتر است تمرینات تنفسی را هر روز در ساعت و مکان ثابتی انجام دهید تا به آرامش بیشتری برسید. هنگام تمرین، فقط روی تنفس و ریتم آن تمرکز کنید و ذهنتان را از چیزهای دیگر خالی نگه دارید. روزی ۱۰ تا ۲۰ دقیقه برای این کار وقت بگذارید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، موسیقی کرال ایرانی چیست ؟ را از دست ندهید.

    فواید تنفس دیافراگمی

    پر کردن کامل شُش‌ها از هوا

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً آشنایی با ساز گلوکن اشپیل، بلز ارکستری را بخوانید.

    به آرامش رسیدن و کم کردن نگرانی‌ها

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً علی‌نقی وزیری، پدر موسیقی‌ جدید ایران‌ پس‌ از انقلاب‌ مشروطه‌ را بخوانید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تصنیف چیست؟ ادامه دهید.

    مقاله مفهوم گوشه در موسیقی حاوی اطلاعات جامعی است.

    پایین آوردن فشار خون

    کم کردن تپش قلب

    به کار انداختن بخش آرام‌کننده سیستم عصبی

    اگر سوالاتی دارید، مقاله علت نامگذاری اسامی گوشه های ردیف موسیقی سنتی ایران به شما کمک خواهد کرد.

    پاکسازی شُش‌ها از گازهای بی‌فایده

    بالا بردن میزان اکسیژن خون

    تقویت ماهیچه‌های میانی بدن

    افزایش استقامت بدن برای ورزش کردن

  • ۴ مرحله کوک کردن کالیمبا (برای افراد مبتدی)

    ۴ مرحله کوک کردن کالیمبا (برای افراد مبتدی)

    هر سازی برای نواختن صحیح باید کوک شود و کالیمبا نیز همین قاعده را دارد. کوک این ساز به محل قرارگیری تیغه‌ها و طول آن‌ها مربوط می‌شود. پس برای کوک کردن کالیمبا باید بیاموزید که چطور هر تیغه را در جای مناسب خودش تنظیم کنید. خوشبختانه این کار پیچیده نیست، ولی به توجه و حوصله نیاز دارد. در ادامه، گام به گام شما را برای کوک کردن این ساز دلنشین همراهی می‌کنیم. برای مطالعه آموزش‌های بیشتر درباره کالیمبا می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله ساز گوژنگ ساز سنتی چین و آسیای شرقی به شما کمک خواهد کرد.

    چه زمانی لازم است کالیمبا را کوک کنیم؟

    بیشتر کالیمباهای امروزی برای چندین ماه کوک خود را نگه می‌دارند. بنابراین بهتر است تقریباً هر دو ماه یکبار آن‌ها را کوک کنید. اگر زیاد و با شدت تمرین می‌کنید، پیشنهاد می‌شود این کار را هر هفته انجام دهید.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله زندگینامه حسین گل‌گلاب،شاعر ترانه ای ایران به شما کمک خواهد کرد.

    با این حال، در برخی موقعیت‌های خاص، لازم است کالیمبای خود را فوراً کوک کنید، حتی اگر همین یک روز قبل آن را کوک کرده باشید. از جمله این موقعیت‌ها می‌توان به افتادن ناگهانی ساز، برخورد ضربه به آن یا گیر کردن تیغه‌های آن به چیزی اشاره کرد.

    وسایل مورد نیاز

    ۱. چکش مخصوص کالیمبا
    معمولاً وقتی یک کالیمبا می‌خرید، یک چکش کوچک هم همراه آن است. از این چکش برای جابه‌جا کردن تیغه‌های ساز استفاده می‌شود. بعضی افراد به جای چکش، از وسایل دیگری مثل سکه یا حتی انگشت‌های خود برای حرکت دادن تیغه‌ها کمک می‌گیرند. هرچند این روش‌ها ممکن است کار را پیش ببرند، اما خطر آسیب دیدن کالیمبا وجود دارد. علاوه بر این، چکش مخصوص به شما امکان می‌دهد تیغه‌ها را با دقت بسیار بالا و به اندازه میلی‌متر جابه‌جا کنید. به همین دلیل، چکش بهترین وسیله برای کوک کردن کالیمبا است.

    ۲. تیونر
    تیونر می‌تواند یک وسیله فیزیکی باشد یا یک برنامه روی تلفن همراه. امروزه بیشتر افراد از اپلیکیشن‌های موبایل برای کوک کردن کالیمبا استفاده می‌کنند. خوشبختانه این برنامه‌ها برای همه در دسترس است و هم روی اندروید و هم روی آیفون نصب می‌شوند. در ادامه چند اپلیکیشن محبوب برای کوک کالیمبا معرفی شده است:

    – Smart Kalimba (اسمارت کالیمبا)
    – Datuner
    – gStrings

    ۳. آچار آلن
    گاهی ممکن است برای کوک کردن کالیمبا به آچار آلن نیز نیاز پیدا کنید. این آچار معمولاً وقتی استفاده می‌شود که پس از کوک، صدای وزوز از تیغه‌ها به گوش برسد. در بیشتر موارد، این آچار همراه با کالیمبا به فروش نمی‌رسد و باید به صورت جداگانه تهیه شود.

    مراحل کوک کردن کالیمبا

    ۱. فرقی نمی‌کند که از تیونر معمولی استفاده می‌کنید یا از برنامه تیونر روی موبایل؛ در هر دو حالت، تیونر یا گوشی را نزدیک ساز کالیمبا قرار دهید.

    ۲. یک تیغه را فشار دهید و به نام نتی که روی آن نوشته شده توجه کنید. اگر نت، کوک باشد، تیونر همان نام نت را با رنگ سبز و در وسط صفحه نشان می‌دهد. اگر نت کوک نباشد، تیونر باز هم همان نام نت را با رنگ نارنجی یا قرمز و در سمت چپ یا راست عقربه نمایش می‌دهد. گاهی اوقات وقتی نت بسیار ناکوک است، تیونر حتی نام نت دیگری را نشان می‌دهد!

    برای گسترش دانش خود، مقاله آهنگساز جنگ ستارگان کیست ؟ را مطالعه کنید.

    ۳. وقتی مطمئن شدید که یک نت ناکوک است، باید به جهت عقربه تیونر دقت کنید. اگر عقربه به سمت راست حرکت کرد، برای کوک کردن باید از بالا به تیغه ضربه بزنید. اگر عقربه به سمت چپ رفت، باید از پایین به تیغه ضربه بزنید. به زبان ساده، ضربه زدن از بالا باعث بم‌تر شدن صدا می‌شود و ضربه از پایین، صدا را زیرتر می‌کند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه تاثیر موسیقی بر درک ریاضی.

    ۴. وقتی طول همه تیغه‌ها را تنظیم کردید، ممکن است دوباره صدای وزوز از ساز بشنوید. در این حالت دو کار مهم باید انجام دهید: اول با آچار آلن، پیچ‌های تیغه‌ها را کمی شل یا سفت کنید (اگر سازتان پیچ ندارد، می‌توانید با دست این کار را انجام دهید). دوم این که فاصله بین تیغه‌ها را یکسان کنید. در یک کالیمبای کوک، همه تیغه‌ها باید فاصله یکسانی از هم داشته باشند.

    چطور کالیمبا را روی یک کلید متفاوت کوک کنیم؟

    بیشتر کالیمباهای موجود، روی گام دو (C) تنظیم شده‌اند. اما گاهی برای نواختن بعضی آهنگ‌ها، لازم است کالیمبا را روی گام دیگری کوک کنید. اگر تمام قطعات را فقط روی یک گام اجرا کنید، ممکن است برخی از آن‌ها شبیه نسخه اصلی به نظر نرسند. به همین دلیل، یادگیری تغییر کوک کالیمبا روی گام‌های مختلف، مهارت مفیدی است.

    برای این کار، لازم نیست جای تیغه‌ها را عوض کنید. کافی است این مراحل ساده را دنبال کنید:

    ۱. ابتدا گام اصلی آهنگ مورد نظرتان را پیدا کنید. برای آهنگ‌های خارجی، می‌توانید این عبارت را در گوگل جستجو کنید و به جای نقطه‌ها، نام آهنگ را بنویسید:

    What is the key of …

    ۲. نت‌های مربوط به آن گام را بیابید. مثلاً اگر می‌خواهید کالیمبا را روی گام دو ماژور (C Major) کوک کنید، می‌توانید با جستجوی «نت‌های دو ماژور روی پیانو» آن‌ها را مشاهده کنید. در این مرحله، به وجود نت‌های دیز یا بمل در گام جدید دقت کنید.

    ۳. در مرحله آخر، تفاوت‌های بین گام فعلی و گام جدید را بررسی کنید. ممکن است در گام فعلی شما، نت «دو دیز» وجود نداشته باشد، اما در گام جدید لازم باشد. در این صورت، باید با استفاده از چکش مخصوص، تمام نت‌های «دو» را به «دو دیز» تغییر دهید. این کار را برای تمام نت‌هایی که نیاز به تغییر دارند، تکرار کنید تا به گام مورد نظر برسید.

    برای مطالعه بیشتر، به تفاوت‌های آواز سنتی و آواز پاپ سری سر بزنید.

    مقاله منظور از اورتور در موسیقی چیست؟ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

  • ۳ تا از کم سن ترین نوازندگان جهان! نوابغ موسیقی!

    ۳ تا از کم سن ترین نوازندگان جهان! نوابغ موسیقی!

    در دنیای موسیقی، نوازندگان خردسال بسیاری وجود دارند که با وجود سن کم، استعداد و مهارت فوق‌العاده‌ای از خود نشان می‌دهند. این هنرمندان جوان، با توانایی‌های خارق‌العاده‌شان در نواختن ساز، توجه بسیاری را در سراسر جهان به خود جلب کرده‌اند. در ادامه، سه تن از مشهورترین و کم‌سن‌ترین نوازندگان دنیا را به شما معرفی می‌کنیم. اگر دوست دارید اطلاعات بیشتری در زمینه موسیقی به دست آورید، پیشنهاد می‌کنیم سری به «وبلاگ آنبین» بزنید.

    مقاله تاریخچه ساخت اولین پیانو منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله ساز ها و زیرشاخه های سبک نیو ایج به شما کمک خواهد کرد.

    نیل نایار؛ نوازنده ۱۰۷ ساز مختلف!

    نیل نایار که نامش به عنوان جوان‌ترین نوازنده جهان ثبت شده، با سازهای گوناگونی آشناست. او اهل کالیفرنیاست و از پنج سالگی یادگیری موسیقی را آغاز کرد. زمانی که به ۱۴ سالگی رسید، توانست به طور حرفه‌ای با ۱۰۷ ساز مختلف بنوازد. نیل علاوه بر سازهای مشهور جهانی، با سازهای محلی مناطق مختلف مانند عربستان، هند و چین نیز آشنایی کامل دارد. نکته جالب درباره این استعداد موسیقی این است که بیشتر آموزش‌هایش را به صورت آنلاین و از طریق اسکایپ گذرانده و از این راه توانسته نزد بهترین استادان از کشورهای مختلف شاگردی کند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه اردشیر کامکار ،رونق دهنده هنر کمانچه نوازی معاصر.

    مقاله روش صحیح مضراب زدن در سه تار حاوی اطلاعات جامعی است.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله خانه اپرای سیدنی، یکی از مهم‌ترین مراکز هنرهای نمایشی را مطالعه کنید.

    نیل نایار در چندین مسابقه معروف استعدادیابی از جمله برنامه‌های استیو هاروی و America’s Got Talent حضور پیدا کرده است. شاید تصور کنید او تمام عمر خود را فقط به موسیقی اختصاص داده، اما این باور کاملاً اشتباه است! نیل در حوزه‌های مختلف هنری آموزش دیده و در هر کدام نیز بسیار درخشان عمل کرده است. او علاوه بر موسیقی، در زمینه‌هایی مانند نقاشی، ورزش‌های رزمی، بازیگری و رقص نیز دوره‌های حرفه‌ای گذرانده است.

    توصیه می‌کنیم این مطلب بیوگرافی مژگان شجریان را حتماً بخوانید.

    براندون بیلی جانسون؛ جوان‌ترین تهیه‌ کننده موسیقی

    بیلی جانسون یکی از جوان‌ترین نوازندگان در سراسر جهان است که نامش در کتاب رکوردهای گینس ثبت شده. او وقتی فقط ۱۳ سال داشت، توانست رکورد «جوان‌ترین تهیه‌کننده موسیقی» را به نام خود کند. این هنرمند نوجوان که اهل تگزاس است، در استودیوی شخصی‌اش یک آلبوم پاپ-رک با عنوان «سفر من» منتشر کرد. این آلبوم شامل هفت قطعه موسیقی بود. بیلی جانسون در این اثر، خودش نوازندگی تمام سازها از جمله گیتار، درام، کیبورد، گیتار بیس و پرکاشن را انجام داد. علاوه بر این، همه مراحل تولید آلبوم از جمله تنظیم، تهیه‌کنندگی و ضبط را نیز به تنهایی و از ابتدا انجام داد.

    کورتیس التون؛ جزو جوان ترین نوازندگان جهان

    کورتیس التون رکورد جوان‌ترین فردی را دارد که موفق به دریافت گواهینامه موسیقی تربیتی از کالج لندن شده است. این مدرک که با نام اختصاری LTCL نیز شناخته می‌شود، معادل مدرک فارغ‌التحصیلی مقطع کارشناسی در رشته موسیقی است. او که یک نوازنده چیره‌دست پیانو است، این موفقیت چشمگیر را در سن تنها ۹ سالگی به دست آورد. جالب است بدانید که کورتیس نواختن پیانو را از زمانی که سه سال بیشتر نداشت، آغاز کرد.

  • گوش دادن فعال موسیقی | چگونه آهنگ گوش کنیم؟

    گوش دادن فعال موسیقی | چگونه آهنگ گوش کنیم؟

    شنیدن با گوش دادن فرق دارد! شنیدن کاری است که بدون فکر و بدون قصد خاصی انجام می‌دهیم؛ اما گوش دادن، کاری آگاهانه و با هدف یاد گرفتن، بررسی کردن و فهمیدن عمیق است. «گوش دادن فعال» حتی از گوش دادن عادی هم پیشرفته‌تر است و اصول مخصوص به خود را دارد. یکی از زمینه‌هایی که می‌توانیم در آن گوش دادن فعال را تمرین کنیم، دنیای موسیقی است. نوازندگان و موسیقی‌دانان بزرگ، هرگز مانند افراد معمولی به موسیقی گوش نمی‌کنند؛ بلکه آن‌ها از قواعد گوش دادن فعال به موسیقی پیروی می‌کنند. اگر شما هم دوست دارید مثل یک متخصص موسیقی به آهنگ‌ها گوش دهید، این نوشته را تا پایان دنبال کنید. برای آموزش‌های بیشتر در زمینه موسیقی می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    گوش دادن فعال موسیقی چیست؟

    گوش دادن فعال به موسیقی یعنی وقتی یک آهنگ پخش می‌شود، با تمام حواس و تمرکز به آن گوش دهیم؛ طوری که چیزی در اطراف نتواند ذهن ما را منحرف کند. این روش، برعکس گوش دادن غیرفعال به موسیقی است.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب علی‌اکبر شیدا،پایه‏ گذار اصلى تصنیف و ترانه به مفهوم امروزى را از دست ندهید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟ مراجعه کنید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، سیما بینا، نخستین زنی که در تالار وحدت کنسرت اجرا کرد را از دست ندهید.

    متأسفانه بیشتر افراد هنگام شنیدن آهنگ، به شکل غیرفعال عمل می‌کنند؛ یعنی همزمان کارهای دیگری انجام می‌دهند یا به چیزهای دیگری فکر می‌کنند. اگر می‌خواهید شبیه به یک موزیسین حرفه‌ای به موسیقی گوش دهید، باید روش غیرفعال را کنار بگذارید و روش فعال را انتخاب کنید.

    فواید گوش دادن فعال موسیقی

    گوش دادن دقیق و هدفمند به موسیقی می‌تواند توانایی شما در تشخیص جزئیات صداها را بیشتر کند، شناخت شما از موسیقی را عمیق‌تر کند و حتی نقاط قوت و ضعف یک قطعه موسیقی را به شما نشان دهد. به طور کلی، اگر در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنید، چه به عنوان نوازنده، خواننده یا آهنگساز، باید بدانید که علاوه بر توانایی اجرا، داشتن مهارت شنیداری قوی نیز بسیار مهم است. برای این نوع گوش دادن، لازم نیست حتماً با تئوری موسیقی آشنا باشید یا یک نوازنده حرفه‌ای باشید. حتی اگر تازه کار خود را در دنیای موسیقی شروع کرده‌اید، باز هم می‌توانید از این روش بهره ببرید.

    چگونه موسیقی کلاسیک گوش کنیم

    چطور فعالانه موسیقی گوش دهیم؟

    برای لذت بردن واقعی از یک قطعه موسیقی، ابتدا باید فضای مناسبی فراهم کنید. بهتر است به جایی کاملاً آرام بروید، پرده‌ها را بکشید و نور را کم کنید. چشمانتان را ببندید تا تمرکزتان روی شنیدن بیشتر شود. سعی کنید آهنگ را با بالاترین کیفیت (مثل فرمت‌های FLAC یا WAV) پخش کنید و از هدفون خوبی استفاده کنید. وقتی همه این شرایط فراهم شد، موسیقی را شروع کنید.

    حالا از ابتدا تا انتهای آهنگ را با دقت گوش دهید. هنگام شنیدن، به بخش‌های مختلف مثل ریتم، ملودی، هارمونی و متن آهنگ توجه کنید. از خودتان سوال بپرسید. در ادامه چند نمونه سوال آورده شده است. ممکن است برای پاسخ به همه آن‌ها لازم باشد چندین بار آهنگ را بشنوید.

    – چه سازهایی در این قطعه نواخته شده‌اند؟
    – سبک این موسیقی چیست؟
    – سرعت آهنگ چطور است؟
    – آیا بخش‌های تکراری در ریتم وجود دارد؟ می‌توانید آن را زمزمه کنید؟
    – متن آهنگ درباره چیست؟
    – ارتباط بین شعر و موسیقی چگونه است؟
    – کدام ساز نقش اصلی را در ملودی دارد؟
    – چه آکوردهایی در آهنگ به کار رفته؟
    – کدام سازها ریتم اصلی را می‌نوازند؟
    – چرا بعضی سازها در پس‌زمینه هستند؟
    – احساس کلی آهنگ شاد است یا غمگین؟
    – آیا این احساس در طول آهنگ تغییر می‌کند؟
    – گام قطعه ماژور است یا مینور؟
    – این موسیقی چه حسی در شما ایجاد می‌کند؟

    بعد از پاسخ به این سوالات، یک بار آهنگ را با سرعت کم و یک بار هم به صورت معکوس گوش دهید. این کار به شما کمک می‌کند جزئیات جدیدی کشف کنید که قبلاً متوجه آن‌ها نشده بودید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه کوک فیثاغورثی چیست؟.

    توصیه می‌کنیم این مطلب سبک نیو ایج، سبکی با کاربردهای درمانی! را حتماً بخوانید.

    برای این که در طولانی‌مدت از این روش شنیدن نتیجه بهتری بگیرید، می‌توانید برداشت‌های خود را روی کاغذ یادداشت کنید. بهتر است یک دفترچه مخصوص برای این کار داشته باشید و تحلیل‌های موسیقایی خود را در آن بنویسید. علاوه بر نوشتن، می‌توانید از نقاشی هم استفاده کنید. سعی کنید حس آهنگ را به یک تصویر تبدیل کنید. این کار به درک عمیق‌تر موسیقی کمک زیادی می‌کند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه روش ساده برای شناخت نت های کالیمبا + نت عددی ترانه.

    در پایان، با کمک نرم‌افزارهای ساخت موسیقی (DAW) می‌توانید فرکانس‌های آهنگ را ببینید. این کار به شما کمک می‌کند یک نقشه ذهنی از قطعه داشته باشید و نقاط اوج و فرود آن را دقیق‌تر تشخیص دهید.