دسته: موسیقی

  • معرفی انواع کلید اصلی موسیقی

    معرفی انواع کلید اصلی موسیقی

    کلید در موسیقی نشانه‌ای است که جای نتها را روی خطوط حامل مشخص می‌کند. همانطور که می‌دانید، نتها روی پنج خط حامل نوشته می‌شوند و کلیدها هم بسته به نوعشان، روی این خطوط قرار می‌گیرند تا معنی و جایگاه نت‌ها را تعیین کنند.
    انواع مختلفی از کلیدهای موسیقی وجود دارد که هر کدام کاربرد و ویژگی خاص خود را دارند. در این نوشته از وبلاگ آنبین قصد داریم شما را با انواع اصلی کلیدها در موسیقی آشنا کنیم. پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

    کلید در موسیقی

    در موسیقی، برای هر ساز یا صدای مختلف می‌توان از کلیدهای گوناگونی استفاده کرد. این کار باعث می‌شود که نتها را به راحتی روی خطوط حامل بنویسیم و نیاز کمتری به خطوط اضافه داشته باشیم.

    برای یادگیری پیشرفته، به پدر پیانوی ایران کیست ؟ مراجعه کنید.

    کلیدها همیشه در سمت چپ مجموعه خطوط حامل قرار می‌گیرند. در نت‌نویسی امروزی، سه نوع کلید اصلی داریم:

    کلید سل
    کلید دو
    کلید فا

    مقاله جایگاه مهم موسیقی در دوران هخامنشیان حاوی اطلاعات جامعی است.

    وقتی یکی از این کلیدها روی یک خط از حامل قرار می‌گیرد، بقیه‌ی خطوط و فاصله‌های بین آنها بر اساس ارتباطی با آن خط، معنا پیدا می‌کنند. امروزه کلید سل نسبت به بقیه کلیدها بیشتر استفاده می‌شود و در سازهای سنتی ایرانی نیز کاربرد بسیار زیادی دارد.

    معرفی انواع کلید اصلی موسیقی

    انواع کلید در موسیقی

    در علم موسیقی، سه کلید اصلی به نام‌های کلید فا، کلید دو و کلید سل وجود دارند. از آنجایی که خطوط حامل پنج خط هستند، با یک محاسبه ساده به این نتیجه می‌رسیم که باید پانزده حالت مختلف برای قرارگیری این کلیدها وجود داشته باشد. اما در عمل اینطور نیست. بسیاری از این کلیدها یا دقیقاً معادل و هم‌معنی یکدیگر هستند، یا اینکه عملاً مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. بر اساس قواعد استاندارد و بین‌المللی موسیقی، این کلیدها بر اساس کاربرد، محل قرارگیری روی خطوط حامل و محدوده صوتی که پوشش می‌دهند، در پنج گروه اصلی دسته‌بندی می‌شوند.

    کلید فا روی خط چهارم:

    وقتی کلید فا روی خط چهارم قرار می‌گیرد، نتی که روی آن خط نوشته شده باشد، همان نت فا خواهد بود. نت‌های بعدی که بالاتر از این خط قرار می‌گیرند، به ترتیب فا، سل، لا، سی و دو هستند. همچنین نت‌هایی که پایین‌تر از این خط قرار دارند، به ترتیب فا، می، ر و دو خواهند بود.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، آشنایی با دیوان،ساز کردی را از دست ندهید.

    کلید فا روی خط سوم:

    وقتی کلید فا روی خط سوم قرار می‌گیرد، نتی که روی آن خط نوشته شود، نت اصلی فا خواهد بود. نت‌های بالاتر از آن به ترتیب فا، سل، لا، سی و دو هستند و نت‌های پایین‌تر نیز به ترتیب فا، می، ر و دو خواهند بود.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه کدام انیمیشن ها بهترین موسیقی متن را داشته اند؟.

    کلید دو روی خط اول:

    وقتی که کلید دو روی خط اول حامل قرار می‌گیرد، نتی که روی آن خط نوشته می‌شود، نت «دو» در نظر گرفته می‌شود. در این حالت، نت‌های بعدی که به سمت بالا می‌روند، به ترتیب ر، می، فا و… خواهند بود. همچنین نت‌هایی که به سمت پایین می‌آیند، به ترتیب سی، لا، سل و… محاسبه می‌شوند.

    کلید دو روی خط دوم:

    وقتی که کلید دو روی خط دوم قرار می‌گیرد، نتی که دقیقاً روی همان خط نوشته شود، نت اصلی دو در نظر گرفته می‌شود. در این حالت، نت‌هایی که بالاتر از این خط قرار می‌گیرند، به ترتیب دو، ر، می، فا نام دارند و نت‌های پایین‌تر از این خط نیز به ترتیب دو، سی، لا، سل خوانده می‌شوند.

    برای گسترش دانش خود، مقاله آخرین سازی که در ارکستر سمفونی مورد استفاده قرار گرفت را مطالعه کنید.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب سی‌تار از سازهای زهی زخمه‌ای موسیقی هندی را بخوانید.

    کلید سل روی خط دوم:

    وقتی کلید سل روی خط دوم حامل قرار می‌گیرد، نتی که دقیقاً روی این خط نوشته شود، نت «سل» در نظر گرفته می‌شود.
    نت‌های بالاتر از آن به ترتیب لا، سی، دو و نت‌های پایین‌تر از آن نیز فا، می، ر، دو خواهند بود.
    این کلید، پراستفاده‌ترین و مهم‌ترین کلید در یادگیری موسیقی است.
    دلیل این موضوع، همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، این است که محدوده صوتی این کلید با صدای بیشتر سازهای رایج هماهنگی دارد.

  • سلفژ و روش های تقویت آن

    سلفژ و روش های تقویت آن

    سلفژ یکی از پایه‌های مهم یادگیری موسیقی است. این مهارت برای خوانندگی بسیار ارزشمند بوده و نیازمند درک درست و دقیقی است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با سلفژ و راه‌های بهبود آن آشنا خواهید شد.

    سلفژ

    سُلفِژ یا سرایش، یک روش آموزشی در دنیای موسیقی است که به کمک آن، خواندن صحیح نت‌ها و درک فرکانس صوتی آن‌ها تمرین می‌شود. در این روش، هر نت موسیقی با یک سیلاب مشخص تلفظ می‌شود که به آن “سیلاب سلفژ” می‌گویند. این سیلاب‌های اصلی معمولاً هفت تا هستند و به این صورت نامیده می‌شوند: دو، رِ، می، فا، سُل، لا، سی (یا تی).

    تعریف‌های مختلفی برای سلفژ وجود دارد. به طور کلی، سلفژ یعنی خواندن پشت‌سرهمِ نت‌های موسیقی، طبق قواعد مربوط به ارزش زمانی نت‌ها و سکوت‌ها. اساس یادگیری سلفژ، این است که بدانیم هر نت چقدر باید کشیده شود و همچنین مدت زمان هر سکوت چقدر است.

    به زبان ساده، به مهارتِ خواندن و نوشتن نت‌های موسیقی که معمولاً همراه با آموزش مبانی موسیقی ارائه می‌شود، سلفژ گفته می‌شود.

    تقویت مهارت شنیداری

    سلفژ یکی از درس‌های اصلی و همیشگی در مراکز آموزشی موسیقی مانند هنرستان‌ها، دانشگاه‌ها و کنسرواتوارها در سراسر جهان است. همه نوازندگان، خوانندگان، آهنگسازان، تنظیم‌کنندگان و رهبران ارکستر و به طور کلی تمام کسانی که در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند، باید به این درس مسلط باشند.

    یکی از مهم‌ترین فواید سلفژ، تقویت گوش موسیقایی هنرجو است. این مهارت به فرد کمک می‌کند تا بتواند نتی را که روی کاغذ می‌بیند، بدون اینکه قبلاً آن را شنیده باشد یا با سازی اجرا کرده باشد، به درستی با صدای خود بخواند. همچنین می‌تواند برعکس این عمل کند؛ یعنی ملودی که می‌شنود را به شکل نت‌های موسیقی روی کاغذ بنویسد.

    در این مقاله نادر گلچین، خواننده ای که استاد خاصی نداشت  اطلاعات مفیدی آمده است.

    سلفژ با تقویت قدرت شنیداری، به هر موزیسینی -چه خواننده و چه نوازنده- این توانایی را می‌دهد که بتواند تغییرات فرکانس صدا، تکرارها و فاصله‌های بین نت‌ها را که اساس یک ملودی است، تشخیص دهد. این امر باعث درک عمیق‌تری از چگونگی تشکیل آکوردها و ساختار کلی یک قطعه موسیقی می‌شود.

    در سطوح پیشرفته‌تر، یک آهنگساز با تسلط بر سلفژ، می‌تواند تنظیمات بهتری برای ملودی‌هایش خلق کند. در نتیجه، به طور کلی می‌توان گفت که یادگیری سلفژ نه تنها مهارت خوانندگی، بلکه دانش و توانایی فرد را در تمام جنبه‌ها و شاخه‌های موسیقی ارتقا می‌بخشد.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آشنایی با گروه موسیقی چارتار مراجعه کنید.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره گروه موسیقی رستاک بیابید.

    سلفژ

    دانش سلفژ به منظور جلوگیری از فالش شدن ملودی ها

    سلفژ، یک روش اساسی و پایه‌ای برای درک علم موسیقی است. کسی که با سلفژ آشنا باشد، هنگام خواندنِ ملودی‌ها، نت‌ها را اشتباه نخواهد خواند. همچنین وقتی نوازندگان در حال نواختن گام یا آکورد هستند، او به راحتی می‌تواند نت درست را تشخیص دهد و با حفظ ریتم، دقیق و هماهنگ بخواند.
    سلفژ یکی از مهم‌ترین بخش‌های تئوری موسیقی است و حتی در کلاس‌های موسیقی کودک نیز به بچه‌ها آموزش داده می‌شود.

    توصیه می‌کنیم این مطلب با گام دیاتونیک آشنا شوید را حتماً بخوانید.

    روش‌های تقویت سلفژ

    در کلاس‌های موسیقی و کتاب‌های آموزشی، معمولاً از راه‌های گوناگونی برای قوی‌تر کردن سلفژ هنرجویان استفاده می‌شود. در ادامه، سه نمونه از این روش‌ها را با هم مرور می‌کنیم:

    ۱-  تقویت ریتم‌خوانی

    برای قوی‌تر شدن در خواندن ریتم موسیقی، باید روی این موارد کار کنید:

    – با تمرین زیاد، تسلط خود را روی مدت زمان کشش هر نت بیشتر کنید. باید دقیقاً بدانید هر نت در هر میزان و با توجه به تعداد ضرب‌های آن، چقدر باید کشیده شود.
    – انواع کسرهای میزان را به خوبی بشناسید. این کسرها شامل دو نوع ساده و ترکیبی هستند که خودشان به حالت‌های دوضربی، سه‌ضربی و چهارضربی تقسیم می‌شوند.
    – مهارت خود را در خواندن نتها روی هر دو کلید «سل» و «فا» تقویت کنید. هدف این است که بتوانید همزمان با دیدن یک نت در هر کلیدی، نام و صدای آن را به سرعت تشخیص دهید.

    برای انجام این تمرین‌ها، استفاده از مترونوم می‌تواند کمک بزرگی به شما بکند.

    برای یادگیری پیشرفته، به آشنایی با انواع سازهای بادی مراجعه کنید.

    ۲ –  خواندن فواصل نت‌ها یا تلفظ نت‌های یک گام در فواصل اجرای تکراریِ یک نت‌ پایه روی ساز

    برای شروع این تمرین، ابتدا یک گام مشخص انتخاب می‌کنیم که معمولاً گام دو ماژور گزینه خوبی است. سپس همه نت‌های این گام، یعنی «دو، ر، می، فا، سل، لا، سی» را پشت سر هم با ساز می‌نوازیم و بعد سعی می‌کنیم با صدای خودمان دقیقاً همان نتها را تکرار کنیم.

    برای مطالعه بیشتر، به گام فا مینور چیست؟ سری سر بزنید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله گلپا ،پیشرو معرفی آواز و موسیقی ایرانی در سطح جهان مراجعه کنید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله مجید انتظامی آهنگساز فیلم های به یاد ماندنی ادامه دهید.

    مقاله ساز عجیب حلزونی حاوی اطلاعات جامعی است.

    در مرحله بعد، یک نت را با ساز می‌نوازیم و گوش می‌دهیم. سپس بدون اینکه آن نت را دوباره بنوازیم، سعی می‌کنیم نت بعدی را با صدا بخوانیم. بعد برای اطمینان از درست بودن، همان نت بعدی را روی ساز می‌زنیم تا ببینیم خواندنمان درست بوده یا نه.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره ساز های بادی به چه ساز هایی گفته میشود؟ بیابید.

    وقتی در این مرحله مهارت پیدا کردید، تمرین کمی پیشرفته‌تر می‌شود: یک نت پایه انتخاب می‌کنیم و آن را با ساز می‌نوازیم و خوب گوش می‌دهیم. سپس تمام نت‌های گام را به ترتیب و با حفظ فاصله از آن نت پایه، با صدا می‌خوانیم. در پایان، هر کدام از آن نتها را روی ساز تست می‌کنیم تا مطمئن شویم به درستی آن‌ها را خوانده‌ایم.

    مقاله استفاده از ساز دیجیریدو در علم پزشکی منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    ۳ – درک و حس صداها و آکوردهای مختلف بر مبنای فرکانس

    در هر کدام از آکوردهای ماژور، مینور، کاسته و افزوده، باید هر نت را آنقدر بنوازید و گوش دهید تا صدایش در هر آکورد برای گوشتان کاملاً آشنا و شناخته شده شود.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب محبوب ترین سازها برای کودکان را از دست ندهید.

  • تفاوت سه تار کاسه بزرگ و کاسه کوچک

    تفاوت سه تار کاسه بزرگ و کاسه کوچک

    سه‌تار یکی از سازهای محبوب و اصیل ایرانی است که صدای نرم و گیرایی دارد و بسیاری از مردم به آن علاقه‌مند هستند. این ساز بر اساس اندازه‌ی کاسه‌اش به دو نوع اصلی تقسیم می‌شود: کاسه بزرگ و کاسه کوچک. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به تفاوت‌های میان این دو نوع سه‌تار می‌پردازیم. تا پایان این مطلب با ما همراه باشید.

    معرفی سه تار

    سه‌تار یکی از سازهای سنتی ایران است که با زخمه زدن به سیم‌هایش به صدا درمی‌آید. این ساز از نظر شکل و ساختار، شبیه به سازهای دوتار و تنبور است. سه‌تار تنها سازی در موسیقی ایرانی است که با ناخن انگشت سبابه دست راست نواخته می‌شود.

    این ساز چهار سیم فلزی دارد که از جنس فولاد و برنز هستند و در طول دسته و کاسه ساز کشیده شده‌اند. روی دستهٔ سه‌تار، معمولاً ۲۸ پرده بسته می‌شود که جنس آن‌ها از رودهٔ حیوانات یا نوعی نخ مخصوص است.

    صدای سه‌تار بسیار نرم و آرام است و حجم صدای آن کم می‌باشد. محدودهٔ صدای این ساز از نت‌های بسیار بم شروع می‌شود و تا نت‌های نسبتاً بالا ادامه پیدا می‌کند و در مجموع حدود سه اکتاو را در برمی‌گیرد.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله نخستین خواننده مرد در رادیو ملی ایران که بود؟ سر بزنید.

    سه‌تار در اجرای موسیقی اصیل ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد و اگرچه بیشتر به صورت تکنوازی استفاده می‌شود، ولی در کنار دیگر سازها نیز شنیده می‌شود.

    کاسه سه تار

    برای ساختن کاسهٔ سه‌تار، معمولاً از چوب درخت توت بهره می‌برند. این کاسه ممکن است از یک تکه چوب یک‌پارچه ساخته شود یا با به هم چسباندن قطعات کوچک‌تر چوب (ترکه‌ها) شکل بگیرد. جالب است بدانید که چوب توت نه‌تنها بادوام و مناسب است، بلکه باعث شفافیت و رساتر شدن صدای ساز نیز می‌شود.

    کاسهٔ سه‌تار در واقع از سازهای قدیمی مانند عود و تنبور الهام گرفته شده است، با این تفاوت که اندازه‌اش کوچک‌تر است و شکلی شبیه به میوهٔ گلابی دارد.

    طول کاسهٔ سه‌تار معمولاً بین ۲۶ تا ۳۰ سانتی‌متر و پهنای آن حدود ۱۲ تا ۱۶ سانتی‌متر است. همچنین عمق آن تقریباً ۱۳ سانتی‌متر برآورد می‌شود.

    تفاوت سه تار کاسه بزرگ و کاسه کوچک

    انواع کاسه در سه تار

    به طور کلی، سه‌تارها از نظر اندازه کاسه به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: سه‌تار با کاسه بزرگ و سه‌تار با کاسه کوچک.

    سه‌تارهایی که کاسه بزرگ دارند و اغلب به سبک استاد مهدی کمالیان ساخته می‌شوند، معمولاً صدای غلیظ و بم‌تری تولید می‌کنند.
    در مقابل، سه‌تارهای با کاسه کوچک — که گاهی به نام استاد هاشمی شناخته می‌شوند — دارای صدای زیر، شفاف و رسا هستند.

    تفاوت اندازه سه تار کاسه بزرگ و کاسه کوچک چقدر است؟

    پیش از آن که به تفاوت‌های سه‌تارهای با کاسه بزرگ و کوچک بپردازیم، باید به این نکته توجه کنید که تفاوت اندازه بین این دو ساز آن قدر کم است که تقریباً بدون استفاده از خط‌کش و اندازه‌گیری دقیق، نمی‌توان متوجه آن شد.
    اگر یک سه‌تار با کاسه بزرگ را کنار یک سه‌تار با کاسه کوچک بگذارید، تفاوت چندانی بین آن‌ها دیده نمی‌شود. به همین خاطر، بیشتر هنرجویان بدون این که فرقی بین این دو نوع ساز تشخیص دهند، به طور تصادفی یکی را انتخاب می‌کنند. اندازه‌های دقیق کاسه در انواع سه‌تار به شرح زیر است:

    کاسه کوچک با قطر دهانه ۱۴ تا ۱۴.۵ سانتی‌متر
    کاسه متوسط با قطر دهانه ۱۵ تا ۱۵.۵ سانتی‌متر
    کاسه بزرگ با قطر دهانه ۱۶ تا ۱۶.۵ سانتی‌متر

    نقش کاسه در کیفیت صدای سه تار

    صدای سه‌تار زمانی به گوش می‌رسد که نوازنده با ناخن یا مضراب به سیم‌ها ضربه می‌زند و آن‌ها را به لرزش درمی‌آورد. هر بار که چیزی مرتعش می‌شود، در هوا موج ایجاد می‌کند.
    گوش انسان به شکلی ساخته شده که این موج‌های صوتی را می‌تواند بگیرد. اول پردهٔ گوش این امواج را دریافت می‌کند، سپس استخوان‌های ریز داخل گوش آن را تقویت کرده و بعد عصب‌های شنوایی این سیگنال را به مغز می‌فرستند تا صدا درک شود.

    اگر دو سر یک سیم سه‌تار را بین دو گیره محکم ببندید و سپس به آن ضربه بزنید، صدای بسیار کم و ضعیفی خواهید شنید. دلیلش این است که امواج صوتی برای رسیدن به گوش ما نیاز به تقویت دارند. اینجاست که کاسهٔ سه‌تار به کمک می‌آید.

    کاسه سه‌تار یک محفظهٔ توخالی و قرینه است که با دقت تراشیده شده. وقتی سیم‌ها مرتعش می‌شوند، امواج صوتی به داخل این کاسه راه پیدا می‌کنند و با برخوردهای پیاپی به دیواره‌های صاف و صیقلی آن، قوی و غنی می‌شوند. در نهایت، نتیجهٔ این فرآیند، صدای شفاف و دلنشینی است که از سه‌تار بیرون می‌آید. بنابراین وظیفهٔ اصلی کاسه، تقویت کردن صدای سیم‌هاست.

     تاثیر اندازه کاسه سه تار بر صدا

    هرچه کاسهٔ ساز سهتار بزرگ‌تر باشد، فرکانس یا بسامد صدای آن پایین‌تر می‌رود و در نتیجه صدای ساز بم‌تر می‌شود. دلیلش این است که امواج صوتی فضای بیشتری برای حرکت و برخورد به دیواره‌های کاسه دارند. برعکس، هرچه کاسه کوچک‌تر باشد، صدای سهتار زیرتر خواهد بود.

    حالا سؤال اینجاست که آیا اندازه کاسه در نواختن ساز هم تأثیر دارد؟
    بله، قطعاً تفاوت دارد. کار کردن با سهتارهای کاسه‌بزرگ سخت‌تر است. به خاطر فرم کاسه، وقتی دهانه آن بازتر باشد، مچ دست نیز باید با زاویه بیشتری خم شود و این موضوع نوازندگی را دشوار می‌کند.

    برای مطالعه بیشتر، به کلاویه در پیانو چیست ؟ سری سر بزنید.

    نکته مهم دیگر این است که معمولاً سازهای کاسه‌بزرگ صدای بلند و پرطنین‌تری دارند و پس از حدود یک ساعت تمرین، این صدا می‌تواند باعث خستگی گوش شود. این مسئله به‌ویژه برای هنرجویانی که در حال یادگیری ردیف‌های موسیقی هستند، می‌تواند تمرین را با مشکل مواجه کند و روی کیفیت یادگیری آن‌ها اثر بگذارد.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب آشنایی با برخی از انواع پیکاپ های گیتار الکتریک و باس را بخوانید.

    در مقابل، سهتارهای کاسه‌کوچک، صدای نازک‌تر و زیرتری دارند و در دست گرفتن و نواختن آن‌ها بسیار راحت‌تر از نمونه‌های کاسه‌بزرگ است.

  • آشنایی با پنج تنظیم کننده معروف دنیا

    آشنایی با پنج تنظیم کننده معروف دنیا

    در دنیای موسیقی، افراد زیادی با وظایف مختلف همکاری می‌کنند تا یک قطعه موسیقی خلق شود. اگرچه تنظیم‌کنندگان آهنگ به اندازه خوانندگان مشهور یا تهیه‌کنندگان شناخته شده نیستند، اما نقش آن‌ها در ساختن یک آهنگ بسیار مهم و ضروری است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، قصد داریم پنج تنظیم‌کننده سرشناس جهان را به شما معرفی کنیم. تا پایان این مطلب با ما همراه باشید.

    آشنایی با پنج تنظیم کننده معروف دنیا

    مری لو ویلیامز (Mary Lou Williams) (1910-1981):

    مری لو ویلیامز یک ترانه‌سرای معروف و همچنین از بهترین کسانی بود که قطعات موسیقی جاز را در دوره خودش تنظیم می‌کرد. او با هنرمندان سرشناسی همچون دوک الینگتون و کَب کَلووی همکاری داشت.

    تیتو پوئنته (Tito Puent) (1923–۲۰۰۰):

    تیتو پوئنته، یکی از چهره‌های افسانه‌ای موسیقی لاتین به شمار می‌رود. او نه تنها قطعات گروه خود را — از جمله بخش ریتم معروف و خاطره‌انگیز آن — تنظیم می‌کرد، بلکه آهنگ‌های بزرگان دنیای جاز مانند دیزی گیلسپی را نیز در کارنامه هنری خود دارد.

    هنری مانچینی (Henry Mancini) (1924-1994):

    با این که همه هنری مانچینی را با آهنگ به یاد ماندنی «پلنگ صورتی» می‌شناسند، خوب است بدانید که او ده‌ها سال در هالیوود به عنوان سازنده و مرتب‌کننده موسیقی فیلم‌ها فعالیت داشت و قطعات فراوانی از خود به جا گذاشته است.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله داستان عجیب مرگ موتسارت ،موسیقیدان نابغه به شما کمک خواهد کرد.

    آشنایی با پنج تن از نامدارترین کسانی که در جهان موسیقی را مرتب و آرایش می‌کنند:

    جورج مارتین (George Martin) (1926-2016):

    جورج مارتین که اغلب او را به عنوان “بیتل پنجم” می‌شناسند، با ساختاردهی و تنظیم برخی از مشهورترین قطعات موسیقی گروه بیتلز، از جمله ترانهٔ ماندگار “الینور ریگبی”، جایگاه خود را در میان برترین آهنگسازان و تنظیم‌کنندگان جهان تثبیت کرد.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً تعریف کلی مدولاسیون و نقش آن در موسیقی را بخوانید.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله بیوگرافی علی رهبری سر بزنید.

    کوئینسی جونز (Quincy Jones) (متولد ۱۹۳۳):

    حتماً نام کوئینسی جونز را به عنوان یک موسیقیدان و تهیه‌کننده مشهور شنیده‌اید؛ اما جالب است بدانید که او یک تنظیم‌کننده بسیار حرفه‌ای و چیره‌دست نیز هست که در طول فعالیت هنری خود با خوانندگان سرشناسی مانند مایکل جکسون، آرتا فرانکلین و فرانک سیناترا همکاری داشته است.

  • حمیدرضا شرفی مدرس پیانو و سلفژ

    حمیدرضا شرفی مدرس پیانو و سلفژ

    سلفژ، پایه و اساس یادگیری موسیقی برای همه‌ی هنرمندان این عرصه — از نوازندگان و خوانندگان تا آهنگسازان — محسوب می‌شود. به همین دلیل، آموزش درست و اصولی این بخش از موسیقی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. به زبان ساده، سلفژ به معنای خواندن و نوشتن نت‌های موسیقی است که معمولاً همراه با آموزش مبانی تئوری موسیقی ارائه می‌شود. سلفژ سه بخش اصلی دارد: خواندن نت‌ها (نت‌خوانی)، نوشتن نت‌ها (دیکتهٔ موسیقی) و تئوری موسیقی. از بین این سه بخش، مفهوم اصلی سلفژ بیشتر به بخش خواندن نت‌ها مربوط می‌شود. برای آموزش کامل و مؤثر سلفژ، مدرس باید دانش و تجربهٔ کافی داشته باشد و آن را به خوبی به هنرجو منتقل کند. در ادامه، شما را با استاد حمیدرضا شرفی، مدرس پیانو، سلفژ، تئوری موسیقی و هارمونی در وبلاگ آنبین آشنا می‌کنیم.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله ویژگی های میکروفون داینامیک ادامه دهید.

    حمیدرضا شرفی مدرس پیانو، سلفژ، تئوری موسیقی و هارمونی

    حمیدرضا شرفی در رشته موسیقی در مقطع کارشناسی از دانشکده هنر و معماری و در مقطع کارشناسی ارشد در زمینه آهنگسازی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شده است.

    مقاله آشنایی با ساز مورین خور منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    او در طول فعالیت هنری خود از آموزش و راهنمایی استادان بزرگی مانند دکتر حسن ریاحی، دکتر امین هنرمند، دکتر سارا اباذری، امیر بکان، وارطان ساهاکیان و فرشاد شیخی بهره برده است. همچنین در یک دوره آموزشی تخصصی (مسترکلاس) به سرپرستی هوشیار خیام شرکت کرده است.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره نکات مهم برای کشف استعداد موسیقی در کودکان بیابید.

    فعالیت های هنری حمیدرضا شرفی

    حمیدرضا شرفی تاکنون بیش از هفتاد قطعه موسیقی ساخته است. او از سوی فستیوال موسیقی معاصر تهران به عنوان یکی از آهنگسازان جوان برگزیده انتخاب شده است. همچنین ارکستر سمفونیک تهران نیز او را در فهرست آهنگسازان جوان برتر قرار داده است.

    او با ارکستر ملی ایران همکاری داشته و در زمینهٔ تنظیم قطعات موسیقی پاپ نیز فعالیت کرده است. از دیگر کارهای او میتوان به ساخت موسیقی برای دو فیلم کوتاه و نیز آهنگسازی برای نمایش‌های تئاتر اشاره کرد.

    علاوه بر این، او در ضبط آثار پاپ به عنوان نوازنده حضور یافته و هدایت گروه سازهای سنتی سرنا را نیز بر عهده داشته است. این موارد بخشی از دستاوردهای هنری حمیدرضا شرفی هستند.

    تدریس

    حمیدرضا شرفی به دلیل عشق و علاقه‌ای که به آموزش دادن داشت، در ادامه فعالیت‌های هنری خود، تدریس پیانو و سلفژ را نیز شروع کرد. امروز او به عنوان مدرس پیانو، سلفژ، تئوری موسیقی و هارمونی با آنبین همکاری می‌کند.

  • آشنایی با پیانوهای سایلنت

    آشنایی با پیانوهای سایلنت

    همانطور که می‌دانید، پیانوها در مدل‌های گوناگونی ساخته می‌شوند و هر نوع، ویژگی‌های خاص خودش را دارد که برای موقعیت‌های مختلف مناسب است.
    یکی از انواع پیانو، پیانوی سایلنت یا بی‌صدا است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، این نوع پیانو را به شما معرفی می‌کنیم.
    تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ساز چنگ را بیشتر بشناسید.

    پیانوهای سایلنت

    پیانوهای سایلنت در واقع نوعی از پیانو هستند که ویژگی‌های هر دو نوع پیانوهای آکوستیک و دیجیتال را با هم ترکیب می‌کنند. وقتی شما یکی از این پیانوها را می‌خرید، می‌توانید از قابلیت‌های پیشرفته‌ی پیانوهای الکترونیکی استفاده کنید، در حالی که ظاهر و طراحی آن دقیقاً شبیه به یک پیانو معمولی و آکوستیک است.

    برای یادگیری پیشرفته، به منشاء موسیقی به کجا باز میگردد مراجعه کنید.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله تفاوت تصنیف با سرود و آواز به شما کمک خواهد کرد.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب تفاوت سبک موسیقی راک و متال را از دست ندهید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، آشنایی با اجزای اصلی تشکیل دهنده ی ساز درام را از دست ندهید.

    کلاویه‌های پیانو

    کلیدهایی که روی این سازها قرار دارند، دقیقاً همان نوع کلیدهایی هستند که در پیانوهای آکوستیک حرفه‌ای به کار می‌روند. این کلیدها که تعدادشان ۸۸ عدد است، با وزن مناسب و سنگین خود، بهترین احساس را هنگام نواختن در اختیار شما قرار می‌دهند. علاوه بر این، شما می‌توانید با استفاده از کلید مخصوصی که روی این پیانوها تعبیه شده، صدای بیرونی آن را قطع کنید. سپس با وصل کردن هدفون، به راحتی به تمرین و نواختن بپردازید. در واقع، هدف اصلی از ساخت این مدل پیانوها این است که شما بتوانید از لذت نواختن یک پیانو آکوستیک واقعی بهره ببرید، بدون اینکه باعث سروصدا و مزاحمت برای اطرافیان یا همسایه‌ها شوید.

    مقاله معرفی موسیقی نظامی منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، تنها شاهکار شناخته شده‌ی تاریخ اپرا  اثر کیست ؟ را از دست ندهید.

    پیانوهای سایلنت به چه شکل عمل می کنند؟

    حالا که می‌دانیم این پیانو برای چه کاری ساخته شده، خوب است با طرز کار آن هم آشنا شویم. همانطور که قبلاً گفتیم، این پیانوها در واقع از نوع پیانوهای معمولی (آکوستیک) هستند، اما یک قابلیت ویژه دارند: می‌توانید به آنها هدفون وصل کنید و بدون ایجاد سر وصدای زیاد، تمرین کنید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله بیوگرافی استاد لوریس هایکازی ادامه دهید.

    اما این قابلیت چطور عمل می‌کند؟
    در داخل این پیانوهای سایلنت، یک میله نصب شده است. وقتی که پیانو را روی حالت سایلنت یا بی‌صدا قرار می‌دهید، این میله به آرامی به سمت چکش‌های پیانو حرکت می‌کند و جلوی برخورد آنها را به سیم‌های پیانو می‌گیرد. در نتیجه، دیگر صدای معمولی پیانو به گوش نمی‌رسد.

    در عوض، سنسورهای دقیقی که در این ساز تعبیه شده، نیرویی را که شما روی کلیدها وارد می‌کنید ثبت کرده و آن را به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کنند. بعد شما می‌توانید با اتصال یک هدفون به پیانو، این سیگنال را به صورت صدا از طریق هدفون بشنوید.

    برای مطالعه بیشتر، به ساز درام کیت چیست ؟ سری سر بزنید.

    یک نکته جالب دیگر درباره این پیانوها این است که شرکت‌های سازنده، معمولاً آنها را در دو مدل گرند (رویال) و آپرایت (ایستاده) به بازار عرضه می‌کنند. از بین شرکت‌های معروفی که این نوع پیانوها را تولید می‌کنند، می‌توان به یاماها و کاوای اشاره کرد.

    برخی از بهترین پیانوهای سایلنت

    پیانو بزرگ یاماها مدل DGB1 دیسکلاویِر: یک قابلیت ویژه این پیانو، سیستم Disklavier TV است که به شما اجازه می‌دهد اجرای زندهٔ موسیقی را تنظیم کنید و سپس پیانو به صورت خودکار آن قطعه را به شکل زنده بنوازد. دقت بالا در ضبط صدا، قابلیت پخش و امکان استفاده از هدفون از دیگر مزایای این ساز است. علاوه بر این، می‌توانید قطعات چهاردستی را تنها با دو دست خود اجرا کنید و نرم‌افزار همراه پیانو نیز کنترل بهتری روی عملکرد ساز در اختیارتان قرار می‌دهد.

    پیانو بزرگ بوزندورفر مدل 214VC: این پیانو در دو نسخه سایلِنت ادیشن و دیسکلاویِر ادیشن قابل خریداری است. هنگامی که کلیدها را با نرمی فشار می‌دهید، صدایی شگفت‌انگیز تولید می‌کند و وقتی با قدرت بیشتری به کلیدها ضربه می‌زنید، صدایی پُرحجم، قوی و ضربه‌ای به گوش می‌رسد.

  • اسدالله ملک، احیاگر ویولن نوازی ایران

    اسدالله ملک، احیاگر ویولن نوازی ایران

    اسدالله ملک از استادان بزرگ موسیقی ایران بود که در نواختن سازهای ویلن و کمانچه مهارت فراوانی داشت. او علاوه بر نوازندگی، در ساختن آهنگ و خلق ملودی‌های زیبا نیز استعداد درخشانی داشت. در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم بیشتر با این هنرمند برجسته ایرانی آشنا شویم. دعوت می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه باشید.

    بیوگرافی اسدالله ملک

    اسدالله ملک‌زاده در ماه مرداد سال ۱۳۲۰ در محله دروازه‌ی دولت تهران به دنیا آمد. خانواده‌ی او اصالتاً اهل گیلان بودند. پدرش نجاری بسیار ماهر بود و دو برادرش، حسین و عبدالله، به ترتیب نوازنده‌ی سنتور و تنبک بودند. هر سه برادر تحت تأثیر هنر دایی‌های خود به نام‌های علی‌اکبر، علی‌اصغر و محمدخان زنگنه قرار داشتند که از موسیقیدانان دوره‌ی قاجار به شمار می‌رفتند.

    در میان این خانواده‌ی هنرمند، اسدالله به یکی از نوازندگان سرشناس موسیقی ایرانی تبدیل شد. او در نواختن چند ساز مهارت داشت و در زمینه‌هایی مانند کمانچه‌نوازی و آهنگسازی نیز توانا بود؛ اما بیشترین شهرت او به خاطر نوازندگی ویولن بود.

    ملقب به پنجه سحرآمیز ایران

    تسلط استثنایی او بر ساز ویولن به حدی بود که طرفدارانش، آرشه و انگشتانش را “جادویی” می‌نامیدند. با این حال، نواختن دلنشین او در کمانچه نیز کمتر از ویولن نبود و بسیاری از شاگردانش معتقدند که صدای گیرا و زیبای کمانچه‌ای که او می‌نواخت، الهام‌بخش کامران داروغه برای کمانچه‌نواز شدن بود.

    سبک و مسیر زندگی هنری

    سبک زندگی هنری ملک شباهت زیادی به روش کار پرویز یاحقی، همنوای او داشت. هر دوی آنان در خانواده‌ای اهل موسیقی به دنیا آمده بودند و هر دو نخستین درس‌های موسیقی را از دایی خود آموخته بودند.

    تحصیلات 

    اسدالله ملک تحصیلات خود را در رشته موسیقی در هنرستان موسیقی به پایان رساند. پس از آن، توانست مدرک کارشناسی موسیقی را از دانشگاه هنرهای زیبا دریافت کند.

    اساتید اسداله ملک

    او نزد استادان بزرگی مانند روح‌الله خالقی، شاپور نیاکان، هنگ آفرین و علی محمد خادم میثاق درس خواند و دانش و تجربه خود را گسترش داد. در آن سال‌ها، استاد خالقی او را در ارکستر انجمن ملی موسیقی که خود رهبری آن را بر عهده داشت، پذیرفت و این اتفاق، راه ترقی و موفقیت را به روی او گشود.

    ملک علاوه بر نوازندگی، آهنگساز بسیار توانایی نیز بود و در طول زندگی پربارش نزدیک به ۲۰۰ ترانه و ملودی از خود به جای گذاشت. برخی از شناخته‌شده‌ترین کارهای او عبارت‌اند از: میخانه، بی وفایی، حکایت دل، قاصدک، مرغ شباهنگ و غروب کوهستان.

    او علاوه بر اجرای موسیقی، به آموزش هنرجویان نیز می‌پرداخت و در طول چهل سال تدریس در آموزشگاه شخصی خود در محله زادگاهش و همراه با برادرش حسین ملک، خوانندگان و نوازندگان بسیاری را پرورش داد. از شاگردان برجسته‌ی او می‌توان به بیژن مرتضوی، شهرام خسروی، سعید مؤدبیان، مهیار فیروز بخت و لقمان ادهمی اشاره کرد.

    کار در رادیو اسداله ملک

    فعالیت هنری اسدالله ملک در رادیو از سال ۱۳۳۷ شروع شد. در همان سال، او با خلق قطعه‌ای به نام «گریه لیلی» در دستگاه دشتی و با کوک ویژه‌ای برای ویولن، و نیز ساخت یک چهارمضراب در دستگاه اصفهان با کوک مخصوص خودش، توجه زیادی را جلب کرد و به شهرت گسترده‌ای دست یافت.

    از آن زمان به بعد، او با نگاه ویژه و سبک منحصربه‌فردش در نوازندگی و آهنگسازی، راه‌های تازه‌ای را پیش روی موسیقی ایرانی گشود. بسیاری از خوانندگان مطرح، آثار صوتی او را اجرا کرده‌اند؛ از جمله این هنرمندان می‌توان به دلکش، جمیرا، اکبر گلپایگانی، محمود محمودی خوانساری، پوران، ایرج، بهرام حصیری، محمدرضا شجریان و کوروس سرهنگ‌زاده اشاره کرد.

    همچنین او در مدت‌زمانی با کمک منوچهر جهانبگلو، برنامه‌ای به نام «نوایی از موسیقی ملی» را آماده و از رادیو پخش کرد. این برنامه از جمله کارهای موفق و پرمخاطب موسیقی در رادیو به شمار می‌رفت.

    پس از انقلاب 

    در سال‌هایی که پس از انقلاب ۱۳۵۷ گذشت، او به کار هنری خود ادامه داد و بسیاری از نوازندگان و همکاران قدیمی برنامه‌ی گلها را گرد هم آورد تا کنسرت‌هایی را برگزار کنند. او قطعات زیادی از ساخته‌های خود را با سازهای ایرانی ضبط کرد و در آلبوم‌هایی مانند «نغمه رؤیایی»، «سمیرا» و «نغمه‌ها» منتشر ساخت.

    از جمله شاگردان مطرح او می‌توان به مهیار فیروزبخت، مختار فروغی، سعید مؤدبیان، لقمان ادهمی و شهرام خسروی اشاره کرد. او در نواختن ساز کمانچه نیز بسیار مهارت داشت و کامران داروغه یکی از شاگردان او در نوازندگی این ساز بوده است.

    درگذشت

    اسدالله ملک در نهم بهمن ماه سال ۱۳۸۰، پس از دو سال مبارزه با بیماری، در سن ۶۰ سالگی به دلیل تومور مغزی در بیمارستان ایرانمهر تهران دار فانی را وداع گفت. پیکر این هنرمند در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.

    روحش شاد و یادش گرامی

  • غلامحسین بیگجه خانی، تارنواز برجسته ایرانی

    غلامحسین بیگجه خانی، تارنواز برجسته ایرانی

    غلامحسین بیگجه‌خانی، یکی از نوازندگان بزرگ تار و از استادان سرشناس سبک تبریزی در موسیقی ایرانی به شمار می‌رود. در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم بیشتر با این هنرمند توانا آشنا شویم. با ما بمانید.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب تاریخچه ساز ساکسفون را از دست ندهید.

    بیوگرافی غلامحسین بیگجه خانی

    غلامحسین بیگجه‌خانی در سال ۱۲۹۷ در محله سنجران تبریز چشم به جهان گشود. او نوازنده چیره‌دست تار و یکی از استادان نامدار مکتب موسیقی تبریز در ایران به شمار می‌رود. پدرش، حسینقلی‌خان بیگجه‌خانی، نیز در نواختن تار در تبریز شهرت داشت. غلامحسین از شش‌سالگی نزد پدرش آموزش تار را آغاز کرد و همین سال‌های نخستین، شور و عشق به موسیقی و نوازندگی در دل او روشن شد.

    پدرش بر این باور بود که درس خواندن و دانش‌آموزی برای آینده‌ی زندگی مهم‌تر از هنر است و تأکید داشت که غلامحسین اول به تحصیل بپردازد و بعداً به موسیقی روی آورد. اما موسیقی برای غلامحسین تنها یک علاقه نبود، بلکه بخشی از جان و زندگی او شده بود. وقتی که سیزده سال داشت، پدرش درگذشت و از آن پس، غلامحسین راه هنری خود را با پشتکار دنبال کرد و تمام توانش را بر یادگیری و پیشرفت در موسیقی متمرکز ساخت.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه تفاوت گیتار آکوستیک و کلاسیک.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره آشنایی با ساز توبا بیابید.

    برای یادگیری پیشرفته، به نت سفید و نت سیاه چیست؟ مراجعه کنید.

    تعلیم توسط رضا قلی زابلی آذر

    غلامحسین بیگجه‌خانی نواختن تار را نزد یکی از شاگردان وفادار پدرش، به نام رضاقلی زابلی آذر، فرا گرفت. او بعدها با دختر رضاقلی‌خان ازدواج کرد.
    رضاقلی هر آنچه از پدر غلامحسین آموخته بود، با بزرگواری و بدون هیچ چشمداشتی در اختیار او گذاشت. به محض اینکه غلامحسین با پرده‌ها، کوک و جایگاه نتها روی تار آشنا شد، به کمک استعداد و هوش سرشاری که داشت، پیشرفتش سرعت بسیار زیادی گرفت و نوازندگی‌اش به اصطلاح، روان و دقیق شد.
    در آن زمان او هنوز در ابتدای راه بود و کسی او را نمی‌شناخت. هنگامی که در کنار قهوه‌خانه‌ها برای تأمین زندگی و ادارهٔ خانواده ساز می‌زد، کمتر کسی به صدای سازش توجه می‌کرد.
    اما غلامحسین بسیار باهوش بود. در همان خیابان‌ها و قهوه‌خانه‌ها، وقتی صدای نوازندگی استادان بزرگی مثل مرتضی نیداوود و علی‌اکبر شهنازی از گرامافون پخش می‌شد، می‌ایستاد و با دقت به آن گوش می‌داد.
    سپس سریع به خانه بازمی‌گشت و نت به نت آن قطعات را روی ساز خود اجرا می‌کرد. این توانایی به خاطر هوش بالای او بود که می‌توانست با گوش دادن، هر آهنگی را که می‌خواست روی تار بنوازد.
    آوای تار در وجودش ریشه دوانده بود. روز و شب، در هر زمان و هر مکانی، به نواختن تار مشغول بود.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله تاریخچه آموزش موسیقی کودک در جهان به شما کمک خواهد کرد.

    برای گسترش دانش خود، مقاله آشنایی با اصطلاحات پایه ای و اصلی موسیقی را مطالعه کنید.

    آغاز فعالیت کاری

    غلامحسین بیگجه‌خانی
    بیگجه‌خانی همزمان با راه‌اندازی رادیو تبریز، کار خود را در این رادیو شروع کرد و برای مدتی مسئولیت سرپرستی ارکستر ایرانی رادیو تبریز را بر عهده داشت. پس از آن، در رادیو ایران مشغول فعالیت شد و مدتی نیز با دعوت نورعلی‌خان برومند، در مرکز حفظ و گسترش موسیقی به آموزش پرداخت. او همچنین کارهایی در زمینه تنظیم و اجرای موسیقی آذربایجانی از خود به جای گذاشته است.

    بیگجه‌خانی از سال ۱۳۲۴ در ارکستر فیلارمونیک فرقه دموکرات آذربایجان، که زیر نظر جهانگیر جهانگیراُف اداره می‌شد، به همراه دیگر نوازندگان تار ایرانی به اجرا پرداخت. از سال ۱۳۲۵ که رادیو تبریز فعالیت خود را آغاز کرد، او نیز به جمع نوازندگان این رادیو پیوست و در آنجا با خوانندگانی مانند میرعلی‌اصغر صادق‌الوعد، توران لطفی، ابوالحسن اقبال‌آذر، فاطمه زرگری و دیگران همکاری کرد. همچنین با دایره‌ی فرنام و تمبک صدیقی نیز هم‌نوازی نمود. آخرین اجرای صحنه‌ای او با گروه چاوش در سال ۱۳۶۳ برگزار شد.

    شاخص های تار نوازی

    به طور کلی، ویژگی‌های منحصر به فرد تارنوازی غلامحسین بیگجه‌خانی را می‌توان این‌گونه بیان کرد:
    او بسیار از ویبراسیون استفاده می‌کند و بیشتر ریزها را همراه با لرزش اجرا می‌نماید.
    وقتی تَک‌ریز می‌زند، فاصله بین نت تک و ریز بسیار کم است و تأکید اصلی روی صدای مضرابِ تک است.
    بیشتر درّاب‌ها را روی دو یا سه نت اجرا می‌کند.
    در برخی از قطعات رِنگ، عمداً ضرب‌ها را به صورت نابرابر و نامساوی می‌نوازد.
    پنجه‌ای نرم و روان دارد و نوازندگی او بدون پرش‌های ناگهانی و حرکت‌های نمایشی است.
    پاسخ‌هایی که به آواز می‌دهد، بسیار متفاوت و خاص خود اوست.
    صدای سازش طبیعی و رساست و با مضراب‌هایی واضح و منظم، صدادهی می‌کند.
    همچنین، برای پرسش و پاسخ جمله‌های موسیقایی، از قسمت‌های مختلف دسته‌ی تار (بالا، وسط و پایین) به شکلی متنوع و در عین حال کاملاً منطقی بهره می‌برد.

    همکاری با استاد شجریان

    محمدرضا شجریان در سال ۱۳۶۱ قطعه‌ای آوازی در دستگاه همایون اجرا کرد که همراه با تارِ غلامحسین بیگجه‌خانی بود. این اثر در سال ۱۳۶۴ به صورت نوار کاست و با نام «بیداد» عرضه شد.

    وفات

    این هنرمند نامدار، با وجود بزرگی، بسیار فروتن و مهربان بود. او روحیه‌ای شاد و بذله‌گو داشت، از تعلقات دنیوی رها بود و عاشق طبیعت. سرانجام در روز ۲۴ فروردین سال ۱۳۶۶ به دلیل مشکل قلبی، در بیمارستانی در شهر تبریز چشم از جهان فروبست.
    روحش شاد و یادش گرامی

  • حمیدرضا عرب مدرس ساز نی

    حمیدرضا عرب مدرس ساز نی

    نی یکی از سازهای بادی است که در دسته سازهای بدون زبانه قرار می‌گیرد. این ساز از یک لوله استوانه‌ای ساخته شده از گیاه نی تشکیل شده که شامل شش گره و هفت بند است و به همین دلیل به آن «نی هفت‌بند» هم گفته می‌شود. صدای نی بیش از هر ساز دیگری به صدای انسان شباهت دارد. نکته اصلی در نواختن نی، چگونگی دمیدن در آن و تسلط بر حرکت لب‌هاست. اگر به یادگیری این ساز علاقه‌مند هستید، حمیدرضا عرب، مدرس ساز نی در آنبین، می‌تواند شما را در این مسیر همراهی کند. برای آشنایی بیشتر با ایشان، ادامه این مطلب را در وبلاگ آنبین دنبال کنید.

    حمیدرضا عرب مدرس ساز نی

    حمیدرضا عرب در سال ۱۳۶۰ در یک خانواده اهل موسیقی به دنیا آمد. به دلیل همین محیط هنری، از سنین پایین به موسیقی علاقه نشان داد و یادگیری آن را آغاز کرد.
    او نواختن ساز را از هفت سالگی و با آموزش پدرش شروع کرد.
    این هنرمند، ردیف‌های موسیقی ایرانی را از یازده سالگی آموخت و از سال ۱۳۸۰ به بعد، نوازندگی حرفه‌ای موسیقی را با راهنمایی استاد محمد کیانی‌نژاد فرا گرفت.

    فعالیت های هنری حمیدرضا عرب

    استاد عرب تا به حال بارها به تنهایی نی نواخته و در برنامه‌های هنری زیادی هم شرکت کرده است. او با گروه‌های مختلف موسیقی همکاری داشته و کنسرت‌های فراوانی را روی صحنه برده است.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً با خالق اثر ماندگار مرغ سحر آشنا شوید را بخوانید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟.

    تدریس

    پس از یادگیری کامل اصول موسیقی و به خاطر عشق و علاقه‌ای که به آموزش دادن داشت، کار تدریس را شروع کرد. از سال ۱۳۸۲ تا به امروز، در آموزشگاه‌های مختلفی از جمله آنبین به آموزش ساز نی مشغول بوده است.

    عرب علاوه بر این، سابقه تدریس در دانشکده موزیک ارتش و همچنین فعالیت در زمینه آهنگسازی را در کارنامه خود دارد. روش آموزشی او بر پایه کتاب «شیوه نی‌نوازی» نوشته استاد کیانی‌نژاد و کتاب «ردیف موسیقی ایرانی عبدالله دوامی» تألیف همان استاد است و در کنار آن، شیوه‌های مختلف نفس‌گیری و کنترل دم و بازدم را نیز آموزش می‌دهد.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با انواع سایز ها و مدل‌های مختلف یوکللی به شما کمک خواهد کرد.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه روش ساده برای شناخت نت های کالیمبا + نت عددی ترانه.

    همچنین دوره پیشرفته صداسازی نی را خودش برگزار می‌کند و در این دوره از کتاب «صدای خود را آزاد کنید» نوشته راجرز لاو استفاده می‌شود.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب علی‌اکبر شیدا،پایه‏ گذار اصلى تصنیف و ترانه به مفهوم امروزى را بخوانید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب محبوب ترین ساز ها از نظر کودکان را حتماً بخوانید.

  • تفاوت ساز تنبور و سه تار

    تفاوت ساز تنبور و سه تار

    سازهای تنبور و سه‌تار ممکن است در ابتدا شبیه به هم به نظر برسند، اما در واقع با یکدیگر تفاوت‌های اساسی دارند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به بررسی این تفاوت‌ها می‌پردازیم. اگر دوست دارید بیشتر با فرق بین تنبور و سه‌تار آشنا شوید، پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه باشید.

    ساز تنبور 

    تنبور یک ساز قدیمی است که ریشه آن به ایران و کشورهای عربی می‌رسد و از دسته سازهای شبیه به عود محسوب می‌شود. این ساز را می‌توان قدیمی‌ترین ساز زهی دانست که با زخمه زدن نواخته می‌شود و اولین سازی است که دارای کاسه، دسته بلند و سیم بوده است. پژوهش‌های انجام شده نشان می‌دهد که قدمت تنبور به ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد.

    این ساز دارای دسته‌ای دراز و کاسه‌ای شبیه به گلابی است و معمولاً از چوب درخت توت ساخته می‌شود. کاسهٔ تنبور به دو شکل ساخته می‌شود: نوع یک‌تکه که از گذشته مرسوم بوده، و نوع چندتکه که در سال‌های اخیر با الهام از کاسهٔ ساز سه‌تار ساخته شده است.

    طول تنبور معمولاً بین ۷۰ تا ۸۰ سانتیمتر است و سه سیم دارد؛ یک سیم به عنوان واخوان و دو سیم اصلی. در گذشته، همانطور که فارابی نیز اشاره کرده، از یک یا دو سیم اصلی استفاده می‌شده، اما امروزه معمولاً سه سیم دارد. این ساز در مجموع چهارده پرده دارد و فاقد ربع‌پرده است.

    مقاله آشنایی با ساز صندلی، کاخون یا کاخن منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

     ساز سه تار 

    سه‌تار یکی از سازهای سنتی ایران است که با زخمه زدن به سیم‌هایش نواخته می‌شود. این ساز معمولاً با ناخن انگشت سبابه دست راست نواخته می‌شود. سه‌تار چهار سیم دارد که جنس آن‌ها از فولاد و برنز است و در امتداد طول ساز از قسمت پایین (کاسه) تا بالای دسته کشیده شده‌اند. روی دسته‌ی سه‌تار، ۲۸ پردهی متحرک وجود دارد که معمولاً از جنس رودهی حیوانات یا نوعی نخ مخصوص ساخته می‌شوند. صدای سه‌تار لطیف و آرام است و محدوده‌ی صدایی آن از نت‌های بسیار بم تا نت‌های نسبتاً زیر را در برمی‌گیرد که تقریباً معادل سه اکتاو است.

    مقاله معرفی ساز دهل منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    این ساز در دسته‌ی سازهایی مانند دوتار و تنبور جای می‌گیرد، اما امروزه در گروه سازهای ایرانی و با پرده‌بندی نزدیک به تار شناخته می‌شود. صدای سه‌تار نرم و مخملی است و در ساخت آن از چوب، فلز و رشته‌های زهی یا نایلونی استفاده می‌شود.

    هر سازی با توجه به ویژگی‌های فنی و ساختاری‌اش، قابلیت‌های اجرایی خاصی دارد که به نوازنده امکان می‌دهد تکنیک‌های گوناگونی را روی آن پیاده کند. سه‌تار نیز تکنیک‌های مخصوص به خود را دارد. این ساز معمولاً در حالت نشسته و به صورت افقی روی پای نوازنده قرار می‌گیرد؛ به طوری که دسته‌ی ساز در سمت چپ و کاسه‌ی آن در سمت راست نوازنده قرار دارد. نوازنده با انگشتان دست چپ پرده‌ها را می‌فشارد و با ناخن انگشت اشارهی دست راست به سیم‌ها ضربه می‌زند. به دلیل سبک بودن سه‌تار، برخی نوازندگان ترجیح می‌دهند آن را در حالت ایستاده نیز بنوازند.

    تفاوت ساز تنبور و سه تار

    بر اساس اطلاعات موجود، ساز سه‌تار با الهام از ساز تنبور ساخته شده است. به همین دلیل، این دو ساز شباهت‌های زیادی به هم دارند. ساز تنبور که به عنوان نیای سه‌تار شناخته می‌شود، با تمام انگشتان دست نواخته می‌شود. در مقابل، سه‌تار معمولاً فقط با سه انگشتِ اشاره، میانی و حلقه نواخته می‌شود؛ البته استثناهایی هم در این زمینه وجود دارد.

    از دیگر تفاوت‌های تنبور و سه‌تار می‌توان به تعداد پرده‌ها و سیم‌های آن‌ها اشاره کرد. تنبور دارای چهار سیم است. سه‌تار هم مانند تنبور چهار سیم دارد، اما سیم چهارم آن جدیدتر است و بعدها به این ساز اضافه شده است. درباره‌ی پرده‌ها نیز باید گفت که سه‌تار معمولاً بین ۲۵ تا ۲۸ پرده‌ی متحرک روی دسته دارد، در حالی که تنبور بین ۱۳ تا ۱۶ پرده دارد.

    تفاوت مهم دیگر این است که ساز سه‌تار به دلیل صدای کم و ظریفش، معمولاً نمی‌تواند به تنهایی در یک اجرای گروهی حاضر شود، مگر اینکه از ابزارهای الکترونیکی برای تقویت صدا استفاده شود. به همین خاطر، این ساز更适合 برای نواختن در فضاهای آرام و بدون سر و صدای زیاد است تا شنوندگان بتوانند صدای آن را به راحتی بشنوند.

    سایر تفاوت های بارز سه تار و تنبور

    ساز سه‌تار از چهار سیم فلزی (از جنس فولاد و برنج) تشکیل شده که در امتداد طول دسته، از قسمت کاسه تا انتهای پنجه کشیده شده‌اند. جالب است بدانید در گذشته این ساز تنها سه سیم داشت و بعدها سیم چهارم به آن اضافه شد.

    در این مقاله خواص درمانی کاسه تبتی اطلاعات مفیدی آمده است.

    ساز تار معمولاً دو یا سه سیم و ۱۴ پرده دارد که به فاصله‌های اکتاو روی دسته قرار گرفته‌اند.
    ساز تنبور در مقایسه با سه‌تار، دسته‌ای کوتاه‌تر و کاسه‌ای بزرگ‌تر دارد.
    کاسه سه‌تار از کاسه تنبور کوچک‌تر است و جنس رویه آن از چوب می‌باشد.

    تنبور به شکل سنتی ۱۴ پرده و دو سیم دارد، اما امروزه معمولاً با سه سیم نواخته می‌شود.
    سه‌تار دارای ۲۵ پرده متحرک است که از جنس روده حیوانات یا ابریشم ساخته می‌شوند.
    کاسه تنبور معمولاً از چوب درخت توت ساخته می‌شود و دسته آن از چوب گردو است. گاهی برای تزئین از چوب‌های دیگری مانند شمشاد، عناب یا آبنوس نیز استفاده می‌کنند.

    در ساخت سه‌تار از چوب‌هایی مثل گردو و توت برای بدنه، صفحه و دسته استفاده می‌شود. سیم‌ها از جنس فلز (برنج و فولاد) هستند و برای تزئین قسمت‌هایی مثل دسته، شیطانک و سیم‌گیر از استخوان بهره می‌برند.

    ساز تنبور معمولاً دو یا سه گوشی از جنس چوب بید دارد (در برخی نمونه‌های خاص تا پنج گوشی). این ساز جعبه گوشی ندارد و گوشی‌ها مستقیماً داخل سوراخ‌های انتهای دسته قرار می‌گیرند.

    دسته سه‌تار بین ۴۰ تا ۴۸ سانتی‌متر طول دارد. قسمت گوشی‌ها ۱۲ سانتی‌متر و پهنای دسته حدود ۳ سانتی‌متر است.
    طول دسته تنبور به همراه سرپنجه بین ۴۳ تا ۵۴.۷ سانتی‌متر است. بدون سرپنجه، طول آن ۳۵ تا ۴۱.۵ سانتی‌متر می‌باشد. سرپنجه نیز ۱۲ تا ۱۳.۷ سانتی‌متر طول و عرض دسته بین ۲ تا ۳ سانتی‌متر است.

    وسعت صدای سه‌تار نزدیک به سه اکتاو است. اما تنبور به دلیل بزرگ‌تر بودن کاسه، صدای پرحجم‌تر و رساتری تولید می‌کند.