این روزها، خلق موسیقی بدون ساز و تنها با بهرهگیری از صدای طبیعی حنجره و تارهای صوتی، به پدیدهای پرطرفدار در عرصه هنر تبدیل شده است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، قصد داریم درباره این شیوه هنری که در دنیای موسیقی با نام سبک آکاپلا شناخته میشود، گفتوگو کنیم. همراه ما بمانید.
سبک اکاپلا در موسیقی
آکاپلا نوعی موسیقی است که در آن یک یا چند نفر فقط با استفاده از صدای خود و بدون هیچ سازی آواز میخوانند. نام آن از عبارت ایتالیایی “A cappella” گرفته شده که به معنای «به شیوهی کلیسا» است.
مقاله اعلام نتیجه مسابقه یلدایی آنبین حاوی اطلاعات جامعی است.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در نانو گیتار ،کوچکترین گیتار جهان پیدا کنید.
در این سبک موسیقی، قطعهها تنها با کمک حنجره، دهان و تکنیکهای تولید صدا اجرا میشوند و هیچ ساز دیگری به کار نمیرود.
توصیه میکنیم این مطلب سازهای ابداعی استاد شجریان را حتماً بخوانید.
بسیاری از مردم این شیوه را با موسیقی کلیساهای مسیحی، مانند آوازهای گریگوریان و مادریگال میشناسند. اما خاستگاه اصلی آن به آیینهای نیایشی یهودیان بازمیگردد. پس از مسیحیان، مسلمانان نیز در مراسم عبادی خود از این روش اجرا بهره بردهاند.
تاریخچه سبک آکاپلا
در دوره نوزایی هنری، شمار زیادی از ترانههای غیرمذهبی و عامهپسند به همین شیوه اجرا میشدند. اما آنچه امروزه در دنیای موسیقی به نام آکاپلا شناخته میشود، جدا از پیشینه مذهبیاش، در واقع گونهای از موسیقی مردمی است که سرچشمه آن به سبکی از موسیقی پاپ آمریکایی به نام «دوو واپ» بازمیگردد.
این سبک امروزی (که تلفظ نام آن شبیه تلفظ واژه دوغاب در فارسی است) از پرطرفدارترین گونههای موسیقی پاپ در آمریکا از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰ و حتی آغاز دهه ۱۹۶۰ به شمار میرفته است. نفوذ آن در صنعت موسیقی چنان چشمگیر بوده که تا به امروز نیز ردپایی از این تأثیر در موسیقی پاپ نوین دیده میشود.
دوو واپ سبکی است که توسط سیاهپوستان آمریکا پدید آمد و برجستهترین ویژگی آن، بهرهگیری از ساختار آکوردی و هارمونی ساده و تکرارشونده، ملودیهای برگرفته از موسیقی سول و ریتماندبلوز، استفاده از آوازهای بیمعنای هارمونیک بر پایه ریتمهای ساده و همراهی آوازی گروهی است.
دوو واپ
به کار بردن هجاهایی مانند «دوو واپ» در این سبک موسیقی بسیار رایج است. برای نمونه، در خیلی از آهنگها میتوان اینگونه هجاها را شنید؛ مثل «دو، واپ، واپ» یا «شل لا، شل لا، شل لا، لا». این نوع موسیقی، یک موسیقی شهری است که در کلانشهرهایی مانند نیویورک، شیکاگو، بالتیمور، دیترویت و لسآنجلس رشد کرد و به اوج رسید.
پس از آنکه سیاهپوستان آمریکایی سبک آکاپلا را رواج دادند، کمکم این سبک در بین آمریکاییهای ایتالیاییتبار نیز محبوبیت پیدا کرد و استقبال زیادی از آن شد؛ تا جایی که باعث معرفی خوانندگان سرشناس بسیاری با اصالت ایتالیایی به دنیای موسیقی گردید.
جالب است که خیلی از مردم، حتی بدون اینکه شناخت دقیقی از این سبک داشته باشند، قبلاً آن را تجربه کردهاند. مثلاً در بخش اول فیلم «راکی»، شخصیت اصلی هنگام عبور از خیابانهای محلههای کمبضاعت نیویورک، به گروهی موسیقی برمیخورد که بدون ساز در حال خواندن هستند.
اما در این گروه، همه به صورت معمول آواز نمیخوانند. برخی از اعضا با تولید صداهای بم و هجاهای بیمعنا، در واقع بخش بم موسیقی را ایجاد میکنند. در حقیقت، در این سبک معمولاً یک نفر به عنوان تکخوان اصلی میخواند و دیگران با دست زدن، پا کوبیدن یا حتی با دهانشان، صداهایی مانند سنج یا طبل تولید میکنند.
وازندگان و خوانندگان این سبک از موسیقی
در سبک آکاپلا، همه چیز به صدای خواننده وابسته است. گاهی حتی خواننده میچرخد و با تمام توان میخواند تا هنر خود را به نمایش بگذارد. در حقیقت، هنرمندان این سبک، موسیقی را به خوبی میشناسند و در آن مهارت دارند.
اما آنها لزوماً نتهای موسیقی را به شکل کلاسیک آموزش نمیبینند. هر خواننده با توجه به توانایی صدای خود، نتهای مختلف را تمرین میکند تا هنگام اجرا بتواند بخشی از آهنگ را تنها با استفاده از حنجرهاش به خوبی ادا کند.
بنابراین، تاریخچه رشد این سبک به زمانی بازمیگردد که موسیقیدانان میخواستند روشی را جایگزین استفاده از سازهای موسیقی کنند.
به همین خاطر امروزه برای رواج و شناختهشدن آن در میان مردم، تلاش زیادی میشود و تاکنون توانسته است علاقهمندان بسیاری را در سراسر جهان به سوی خود جلب کند.
