دسته: آموزش های هنری

فرانتس اشمل که اصالتاً اتریشی است، از نوازندگان بسیار سرشناس و برجسته‌ی سازدهنی، به‌ویژه نوع کروماتیک آن، به شمار می‌رود. در ادامه‌ی این نوشته از وبلاگ آنبین، شما را بیشتر با این موزیسین مهم و تأثیرگذار در دنیای سازدهنی آشنا می‌کنیم.

فرانتس اشمل

فرانز اشمل یک تحول بزرگ در دنیای نواختن سازدهنی به وجود آورد. هنر او به نوازندگانی تعلق دارد که همواره باور داشته‌اند می‌توان با سازدهنی موسیقی کلاسیک را به زیبایی اجرا کرد.

او نواختن سازدهنی را از شش سالگی و به شکل خودآموز، همراه با دو برادر بزرگترش شروع کرد. در هشت سالگی وارد مدرسه موسیقی شد. اشمل با کنار گذاشتن روش‌های معمول، روشی نوین در نواختن ابداع کرد و توانست قطعات بسیار پیچیده و حتی غیرممکن را با سازدهنی بنوازد.

مهارت فوق‌العاده او در نواختن، تنها به دلیل استعداد ذاتی نبود، بلکه حاصل سال‌ها تلاش، پشتکار و تجربه‌ی فراوان اوست. او به سازدهنی کروماتیک به عنوان سازی با توانایی‌های بسیار نگاه می‌کند و اعتقاد دارد این ساز می‌تواند جایگاه والاتری در موسیقی کلاسیک پیدا کند. او این باور را با تسلط و مهارت خارق‌العاده‌اش در نوازندگی، به واقعیت تبدیل کرد.

مقاله تفاوت سنتور یک مهر و دو مهر چیست؟ کدام بهتر است؟ حاوی اطلاعات جامعی است.

اگر به این موضوع علاقه دارید، گلنوش خالقی، آغازگر رشتهٔ رهبری موسیقی بانوان در ایران را از دست ندهید.

زندگی نامه فرانز اشمل

فرانز اشمل در فوریه سال ۱۹۴۴ در کشور اتریش به دنیا آمد. او از شش سالگی به همراه برادرانش، بدون معلم و به صورت خودآموز، شروع به نواختن سازدهنی کرد. وقتی هشت ساله شد، وارد مدرسهٔ موسیقی شد و در آنجا نواختن آکاردئون و گیتار را نیز یاد گرفت.

در سال ۱۹۶۵ او ناگهان سازدهنی را کنار گذاشت و تصمیم گرفت روی شغلش به عنوان تعمیرکار در شرکت راه‌آهن اتریش تمرکز کند. اما پس از آنکه با همسر دومش، بریجیتا، آشنا شد، همه چیز تغییر کرد. بریجیتا در تمام لحظات زندگی همراه و پشتیبان فرانز بود. او آنقدر فرانز را تشویق کرد که او دوباره نوازندگی را شروع کرد، اما این بار با نگرش و انرژی تازه‌ای به سازدهنی نگاه کرد. پشتکار و ارادهٔ قوی او باعث شد تا خیلی زود پیشرفت کند و مراحل موفقیت را یکی پس از دیگری طی کند.

از سال ۱۹۸۹ که فرانز با جیمز مودی آشنا شد، زندگی هنری او وارد فصل جدیدی شد.
جیمز مودی آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده‌ای اهل انگلستان بود که پیش از فرانز، با نوازنده‌ی سازدهنی دیگری به نام تامی ریلی همکاری کرده بود.
اما وقتی که با نوازندگی فرانز اشمل روبرو شد و صدای سازدهنی او را شنید، با شگفتی به او گفت: ” به نظر می رسد از یک کره دیگر آمده باشی، شیوه نوازندگی ات مافوق تصور است ! “

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره گام فا مینور چیست؟ بیابید.

فرانز با همین انگیزه به تلاش خود ادامه داد و هدف اصلی‌اش این بود که محدودیت‌های سازدهنی را از بین ببرد. او در نواختن این ساز به پیشرفت بسیار بزرگی دست یافت.
صدایی که از سازدهنی او بیرون می‌آمد، باورکردنی نبود و تا آن زمان کسی چنین صدایی از سازدهنی نشنیده بود. مهمترین هدف فرانز در نوازندگی، غلبه بر محدودیت‌های سازدهنی بود.

ویژگی اشمل در نواختن سازدهنی

برخلاف دیگر نوازندگان که با حرکت دست‌هایشان صدای لرزان و ویبراتو ایجاد می‌کردند، او این کار را با زبانش انجام می‌داد. فرانز اشمل با نواختن آهنگ‌هایی که حتی ماهرترین نوازندگان سازدهنی در آن زمان، اجرای آن‌ها را غیرممکن می‌دانستند، مشهور شد.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه مشکل تعدد مهر های ساز چیست؟.

او هر روز چهار ساعت تمرین می‌کرد و در سال ۱۹۸۹ توانست اولین آلبوم خود را با نام “Zigeunerweisen” منتشر کند. فرانز پس از آن، زمان تمریناتش را افزایش داد و تقریباً شش ساعت در روز را به تمرین اختصاص داد. در سال ۱۹۹۴، دومین آلبوم خود به نام Fantasia Baroque را به بازار عرضه کرد. علاوه بر جیمز مودی، آهنگسازان سرشناس دیگری نیز قطعات مختلفی برای او ساخته‌اند.

در سال ۲۰۰۰، او سومین اثر خود را با عنوان “سازدهنی کلاسیک، بخش اول Classic Harmonica Vol 1” منتشر کرد.

افتخارات اشمل

در دنیای موسیقی، او را نوازنده‌ای استثنایی می‌دانند که با سازدهنی قطعاتی را نواخته که هیچ کس جز او قادر به اجرای آن‌ها نبوده است.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله مجید انتظامی آهنگساز فیلم های به یاد ماندنی مراجعه کنید.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه با گام دیاتونیک آشنا شوید.

او در ۲۷ فوریه سال ۲۰۰۳ در شهر St. Pölten اتریش، جایزه Jakob Prandtauer را دریافت کرد. اما خودش درباره این موفقیت گفته است که بیش از هر چیز، خوشحال است این جایزه به سازدهنی تعلق گرفت، نه فقط به خاطر اجراهای موفقش.

اشمل در ژوئیه سال ۲۰۰۱ یک سمینار شش روزه درباره سازدهنی در اتریش برگزار کرد. سپس در ماه مه سال ۲۰۰۴، متن کامل این سمینار با عنوان ”همنوایی سازدهنی با ارکستر“ منتشر شد. این نوشته در حال حاضر در وب‌سایت شخصی او در دسترس است.

یوکله‌لی یا یوکله‌له سازی است که شبیه به گیتار، ولی کوچک‌تر از آن ساخته می‌شود. این ساز نه‌تنها از نظر اندازه با گیتار فرق دارد، بلکه ویژگی‌های دیگری هم در آن وجود دارد که روی صدا و نحوهٔ نواختن آن تأثیر می‌گذارد. در ادامه، با این ساز بیشتر آشنا خواهید شد.

ساز یوکله له

یوکله‌له یک ساز زهی است که از دسته سازهای گیتار به شمار می‌رود. در قرن نوزدهم، وقتی پرتغالی‌ها گیتار را به هاوایی آوردند، مردم محلی نوعی ساز مخصوص به خود ساختند که بعدها یوکله‌له نام گرفت.

این ساز در آغاز قرن بیستم در آمریکا بسیار پرطرفدار شد و کم‌کم به سایر کشورها راه یافت. فرق اصلی یوکله‌له با گیتار در این است که معمولاً چهار سیم دارد و اندازه‌اش از گیتار کوچک‌تر است. در واقع یوکله‌له مانند یک گیتار آکوستیک کوچک به نظر می‌رسد که به طور سنتی در هاوایی از چوب کوا ساخته می‌شود.

تاریخچه یوکله‌له

همان‌طور که اشاره شد، یوکله‌له در قرن نوزدهم در جزایر هاوایی پدید آمد. وقتی پرتغالی‌ها سازی کوچک شبیه گیتار به نام ماشتی را به هاوایی آوردند، مردم محلی از روی آن، یوکله‌له را ساختند.

این ساز به تدریج در اوایل قرن بیستم در آمریکا شناخته شد و سپس در جهان گسترش یافت. نام یوکله‌له به معنای «کک پرنده» است و دلیل این نام‌گذاری، اندازه کوچک و صدای زیبا و دلنشین آن بوده است.

نکته جالب دیگر در تاریخ یوکله‌له این است که پادشاه هاوایی، کالاکائوآ، از حامیان این ساز بود و علاقه زیادی به آن داشت. همین پشتیبانی باعث شد یوکله‌له جایگاه ویژه‌ای در موسیقی هاوایی پیدا کند و در محافل و جشن‌های سلطنتی نیز نواخته شود.

مشهورترین نوازنده یوکله له

یکی از شناخته‌شده‌ترین خواننده‌های سبک یوکله‌لی در اسرائیل، فردی به نام کاماکاویوُله است که بیشتر با نام ایز شناخته می‌شود.

اوکوله‌له یک ساز کوچک و سبک است که به راحتی می‌توان آن را حمل کرد. این ساز از نظر شکل ظاهری بسیار شبیه به گیتار است. اوکوله‌له معمولاً چهار سیم دارد و وقتی نواخته می‌شود، صدایی نرم و زیبا تولید می‌کند. این ساز در دسته‌ی سازهای گیتار قرار می‌گیرد و مدل‌های گوناگونی دارد. در ادامه با انواع ساز اوکوله‌له بیشتر آشنا خواهید شد.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله مصاحبه آموزشگاه الهام با سینا صالحی، مدرس ویولن ادامه دهید.

انواع ساز اوکوله له

این ساز در چهار اندازه اصلی ساخته می‌شود. برای انتخاب اندازه مناسب، باید به دو نکته مهم توجه کنید: یکی طول سیم‌ها (یعنی فاصله بین پل و شیطانک) و دیگری طول کلی ساز (از بالای دسته تا انتهای بدنه).

در این مقاله پوئم سمفونی «تختی» بیانگر زندگی جهان پهلوان تختی اطلاعات مفیدی آمده است.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آهنگ های ساده برای نواختن گیتار.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با استاد احمد عبادی، مبدع روش کوک نوین برای سه‌تار.

تفاوت در اندازه‌های اوکوله‌له، بر وزن ساز و همچنین بر کیفیت صدا تأثیر می‌گذارد. هر چقدر اندازه این ساز بزرگ‌تر و سنگین‌تر باشد، صدایی که تولید می‌کند، غنی‌تر و گرم‌تر خواهد بود.

این ساز در چهار سایز ساخته و عرضه می شود

یوکللی سوپرانو

این مدل سوپرانو، اندازه‌ی رایج و معمول برای سازهای یوکللی است. صدای آن در مقایسه با دیگر انواع یوکللی، ملایم‌تر و کم‌حجم‌تر است و همچنین از نظر قیمت، یکی از به‌صرفه‌ترین گزینه‌ها در بین همه‌ی یوکللی‌ها به شمار می‌آید.

یوکللی کنسرت

یوکللی آلتو نام دیگری است که برای این ساز به کار می‌رود.
یوکللی آلتو در دهه ۱۹۲۰ میلادی طراحی و ساخته شد و گزینه مناسبی برای افرادی است که به دنبال صدایی با قدرت و حجم بیشتر هستند.
این ساز از نظر شدت صدا و نحوه نواختن با نوع سوپرانو تفاوت دارد، بدنه آن بزرگ‌تر است و همچنین طول دسته آن نیز بیشتر می‌باشد.

یوکللی تنور

یوکللی تنور و یوکللی کنسرت بسیار شبیه به هم هستند و تنها در اندازه، چند سانتیمتر با هم تفاوت دارند. به همین دلیل معمولاً این دو را با هم مقایسه می‌کنند و تفاوت چشمگیری بین آنها وجود ندارد.

یوکللی باریتون
این نوع از یوکللی، بزرگ‌ترین سایز را در بین اعضای خانواده یوکللی دارد. یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های آن با دیگر انواع، نحوهٔ کوک کردن آن است که به شکل متفاوتی انجام می‌شود.

علاوه بر این چهار مدل اصلی، یوکللی در سه مدل دیگر به نام‌های پاکت، باس و کنترباس نیز تولید می‌شود، اما این مدل‌ها کمتر شناخته شده و رایج هستند.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله آشنایی با طریقه کوک کردن سیم های تار ادامه دهید.

مزایا و معایب اوکوله له نسبت به گیتار

یک سوال رایج درباره ساز اوکله له این است که چه تفاوتی با گیتار دارد. در ادامه به طور خلاصه به این موضوع می‌پردازیم.

مزایا :

اندازه‌ی کوچک و سبک، به راحتی قابل حمل
یادگیری آسان و سریع، حتی برای تازه‌کارها
صدایی رسا و روح‌بخش
قیمت مناسب و اقتصادی

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً تاریخچه سرود ملی ایران را بخوانید.

معایب :

نواختن این ساز برای افرادی که دست‌های درشتی دارند، دشوارتر است.
صدای آن محدود و کم‌حجم است
و محتوای آموزشی زیادی برای تدریس ندارد.

هر سازی نکات خاص خود را دارد که هنگام خرید یا مراقبت از آن باید رعایت کنید تا سازی خوش‌صدا و باکیفیت داشته باشید. سنتور هم از این قاعده مستثنی نیست و بخش سیم‌های آن اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، نکات کلیدی مربوط به سیم سنتور را بررسی کرده‌ایم.

نکات مهم در مورد سیم سنتور

سنتور در مجموع ۷۲ سیم دارد. در گذشته و تا حدود صد سال پیش، چون سیم‌های فلزی در دسترس نبود، از نخ‌های ابریشمی تابیده‌شده برای ساخت سیم‌های سنتور استفاده می‌کردند. بعدها کمکم سیم‌هایی از جنس برنج و فولاد جایگزین ابریشم شد.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه کاخن از کجا می آید؟.

معمولاً سیم‌های سنتور به صورت دسته‌های چهارتایی کوک می‌شوند، به این صورت که هر چهار سیم با هم یک نت مشخص را تولید می‌کنند. به همین دلیل اگر حتی یکی از این سیم‌ها با بقیه هماهنگ نباشد، صدای ساز به‌طور محسوسی ناهماهنگ و ناخوشایند خواهد شد.

جنس و مرغوبیت سیم نقش بسیار مهمی در کیفیت صدای سنتور دارد. به همین دلیل است که بیشتر نوازندگان حرفه‌ای سنتور ترجیح می‌دهند به جای سیم‌های برنجی، از سیم‌های برنزی استفاده کنند.

آشنایی با انواع سیم های سنتور

سنتور دارای تعداد زیادی سیم است که هر کدام وظیفه خاص خود را دارند. به طور کلی، این سیم‌ها را می‌توان در دو گروه اصلی قرار داد:

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً بیوگرافی جیمزمارشال هندریکس را بخوانید.

مقاله نکات مهمی که باید در مورد کاخن بدانید حاوی اطلاعات جامعی است.

سیم های زرد

سیم‌های زردرنگ از جنس برنج ساخته شده‌اند و مسئول ایجاد صداهای بم و عمیق در ساز هستند. این سیم‌ها به صورت یکی در میان روی خرک‌های سمت راست ساز قرار گرفته‌اند.

سیم های سفید

سیم‌های سفیدرنگ که از ترکیب فلز نیکل ساخته شده‌اند، برای ایجاد نت‌های زیر و بلند به کار می‌روند. این سیم‌ها به صورت ردیفی و پشت سر هم روی پایه‌های سمت چپ ساز قرار گرفته‌اند.

ضخامت سیم سنتور

سیم‌های سنتور معمولاً قطری بین ۰/۴۰ تا ۰/۴۵ میلی‌متر دارند. جنس این سیم‌ها نقش بسیار مهمی در کیفیت صدای ساز دارد. به همین دلیل در بیشتر سنتورهای حرفه‌ای از سیم‌های برنزی (که رنگی متمایل به قرمز و مس‌مانند دارند) استفاده می‌شود، نه سیم‌های برنجی (که رنگ زرد دارند). طبیعی است که جنس بهتر سیم، روی قیمت نهایی ساز نیز تأثیر می‌گذارد.

دلیل سیاه شدن سیم‌های سنتور

سیم‌های سنتور در اثر رطوبت هوا دچار اکسید شدن و تغییر رنگ می‌شوند. اما گاهی پیش می‌آید که دو سنتور در یک محیط قرار دارند، ولی سیم‌های یکی از آن‌ها تیره‌تر و سیاه‌تر می‌شود. این اتفاق به دلیل تبادل الکترون‌ها رخ می‌دهد و به ترکیب شیمیایی چوب و سیم‌ها بستگی دارد. برای تمیز کردن سیم‌ها می‌توان از کاغذ سمباده استفاده کرد.

علت سیاه شدن سیم‌های سنتور

سیم‌های سنتور در اثر رطوبت هوا دچار اکسید شدن و تغییر رنگ می‌شوند. اما گاهی پیش می‌آید که دو سنتور در یک محیط قرار دارند، ولی سیم‌های یکی از آن‌ها تیره‌تر و سیاه‌تر می‌شود.
علت این اتفاق، به ترکیب شیمیایی چوب و سیم‌ها برمی‌گردد که باعث جابه‌جایی الکترون بین آن‌ها می‌شود.
برای تمیز کردن سیم‌های سنتور می‌توان از کاغذ سمباده نرم استفاده کرد.

دلایل ناکوک شدن سنتور

سنتور را در شرایطی با دمای ثابت، رطوبت یکنواخت و مکان ثابت در نظر می‌گیریم. حال اگر فقط یک سیم به صورت نامنظم و جداگانه از کوک خارج شود، احتمالاً مشکل از جابه‌جایی گوشی‌های معمولی یا شکل نامناسب شیطانک است. اما اگر در چنین شرایطی تمام سیم‌های سنتور با هم زیر یا بم شوند، ممکن است مشکل از روش قرارگیری پل‌های ساز باشد.

 زمان تعویض سیم سنتور

در شرایط عادی و استفاده معمولی، پیشنهاد می‌شود این وسیله تقریباً هر دو سال یکبار تعویض شود.
اما اگر به صورت حرفه‌ای و با دقت بالا از آن استفاده می‌کنید، بهتر است هر ۴ ماه تا یک سال آن را جایگزین کنید.

تعویض به موقع سیم‌های سنتور بسیار مهم است. اگر این کار انجام نشود، صدای ساز خراب می‌شود و دیگر نمی‌توانید آهنگ‌های زیبا با آن بنوازید. اما چطور باید سیم‌های سنتور را عوض کرد؟ شما می‌توانید ساز خود را نزد یک فرد متخصص ببرید تا این کار را برایتان انجام دهد، یا اینکه از روشی که در ادامه این مطلب در وبلاگ آنبین آموزش داده شده است، استفاده کنید و خودتان اقدام به تعویض سیم‌ها کنید.

چرا سیم های سنتور نیاز به تعویض دارند

سیم‌های سنتور به خاطر کشش زیاد و تماس مداوم با قسمت‌های فلزی مثل شیطانک و خرک، به تدریج فرسوده می‌شوند. این سایش و فشار باعث می‌شود سیم نازک شده و در بعضی قسمت‌ها پهن‌تر به نظر برسد. در نتیجه، این مشکل ممکن است باعث شود نتوانیم سنتور را به درستی کوک کنیم و صدای آن از حالت ایده‌آل خارج شود.

چرا سیم‌های زرد بیشتر از سفید در کوک تغییر می‌کنند؟

به این خاطر که سیم‌های زرد کشش کمتری نسبت به سیم‌های سفید دارند، معمولاً بیشتر از آنها زیر و بم می‌شوند. تغییرات دمای هوا هم روی این سیم‌ها اثر بیشتری می‌گذارد و باعث می‌شود کوکشان زودتر به هم بریزد. برای جلوگیری از این مشکل، به ویژه هنگام اجرا، بهتر است ساز را چند ساعت قبل از نواختن به محل اجرا ببرید تا با شرایط دمایی آنجا سازگار شود و سپس آن را کوک کنید.

 نحوه تعویض سیم سنتور

– حدود ۸۰ سانتیمتر از نخ قرقره را به دور گوشه می‌پیچیم. برای ثابت نگه داشتن آن می‌توانید از یک گره استفاده کنید، یا نخ را کمی خیس کنید، یا مقدار کمی چسب مایع به کار ببرید. این کار را در جهت مخالف حرکت عقربه‌های ساعت انجام دهید.

– حدود ۱۲۰ سانتیمتر سیم بردارید و دو سر آن را به شکل زنجیر به هم بتابانید. برای این کار، حدود ۵ سانتیمتر از سر سیم را روی بخش باقی‌مانده قرار دهید تا یک حلقه تشکیل شود. سپس حلقه را با انگشت شست و اشاره نگه دارید و با دست دیگر شروع به پیچاندن سیم کنید. دقت کنید که هر دو رشته سیم به طور منظم و مانند بافت زنجیر دور هم پیچیده شوند، نه این که فقط یکی دور دیگری بپیچد.

برای گسترش دانش خود، به مقاله معرفی موسیقی نظامی سر بزنید.

– برای اطمینان از محکم بودن گره، بعد از درست کردن آن، دو سر سیم را بکشید تا مطمئن شوید هنگام نواختن باز نمی‌شود. همچنین هر دو سیمی که برای یک تار استفاده می‌شود، باید از یک قرقره باشند.

– سر حلقه‌ای سیم که گره ضعیف‌تری دارد را به نخ قرقره گره بزنید، و سر دیگر که گره محکم‌تری خورده است را در سیم‌گیر قرار دهید. سپس، در حالی که گوشی را بر خلاف جهت عقربه‌های ساعت می‌چرخانید، با دست دیگر سیم را بکشید تا محکم و کشیده به دور گوشی بسته شود. این کار مانع از شل شدن یا پیچ خوردن سیم روی گوشی می‌شود.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً بیوگرافی استاد لوریس هایکازی را بخوانید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً ساز کوبه ای چیست؟ را بخوانید.

برای گسترش دانش خود، به مقاله تفاوت سبک موسیقی راک و متال سر بزنید.

در دورهای آخر، باید سیم را در راستای شیار شیطانک قرار دهید تا سیم از گوشی تا شیطانک کاملاً صاف و مستقیم قرار بگیرد.

توصیه می‌کنیم این مطلب ساز زهی چیست؟ را حتماً بخوانید.

توصیه می‌کنیم این مطلب کوک سنتور در دستگاه های مختلف را حتماً بخوانید.

رحمت‌الله بدیعی، از چهره‌های برجسته موسیقی ایران است که سهم بزرگی در شناساندن ویولن به جهانیان داشته است. این هنرمند چیره‌دست، یکی از توانمندترین نوازندگان ویولن در ایران به شمار می‌رود. در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر با زندگی و هنر او آشنا خواهیم شد. پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

زندگینامه رحمت الله بدیعی

رحمت الله بدیعی در سال ۱۳۱۵ در شهر کاشان متولد شد. او در خانواده‌ای بزرگ شد که به هنر و موسیقی علاقه‌ی زیادی داشتند. آموزش موسیقی را از پنج سالگی و نزد پدربزرگش شروع کرد و نواختن ساز نی را به صورت ابتدایی از او فرا گرفت.

برادرش در نواختن ویولن بسیار مهارت داشت و به همین دلیل، رحمت الله از همان خردسالی به ساز ویولن علاقمند شد. این علاقه آن‌قدر قوی بود که با وجود جثه کوچکش، ساز بزرگ برادر را برمی‌داشت و به شکل خودآموز روی آن تمرین می‌کرد. اگرچه هیچ معلمی نداشت، اما به خاطر استعداد ذاتی و عشق فراوانی که درونش بود، توانست قطعات ساده‌ای را که قبلاً شنیده بود، تقلید کند و بنوازد.

آموزش ویولن و ورود به هنرستان موسیقی

پدر رحمت‌الله که عاشق هنر و موسیقی بود، وقتی علاقه و تلاش پسرش را برای یادگیری ویولن دید، یک ویولن کوچک برایش خرید تا بتواند راحت‌تر تمرین کند. رحمت‌الله بدیعی نواختن ویولن را مانند نواختن نی، نزد پدربزرگش شروع کرد و اصول و گوشه‌های موسیقی ایرانی را از او آموخت. پس از یادگیری مقدمات ویولن و مبانی اولیه موسیقی ایرانی، بدیعی برای ادامهٔ آموزش، نزد روبیک گریگوریان رفت که نوازنده و آهنگساز سرشناس ارمنی‌تبار اهل ایران بود.

برای گسترش دانش خود، مقاله تاریخچه تکامل ساز هورن را مطالعه کنید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً مصاحبه آموزشگاه الهام با فرهاد بادپا،مدرس دف،تنبک و … را بخوانید.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب آشنایی با ساز حلزونی هورن را از دست ندهید.

رحمت‌الله بدیعی در یازده‌سالگی وارد هنرستان عالی موسیقی شد و تا پایان دوره، از آموزش بزرگترین استادان موسیقی ایران مانند ابوالحسن صبا بهره برد. او پنج سال شاگرد استاد صبا بود و در نهایت توانست دیپلم موسیقی خود را از این هنرستان دریافت کند.

رحمت الله بدیعی ، یکی از تکنیکی ترین نوازندگان ویولن ایرانی

او از آن نوازندگان چیره‌دست ویولن در ایران است که علاوه بر تسلط بر موسیقی ایرانی، در اجرای قطعات کلاسیک نیز مهارتی حرفه‌ای داشت.

برای گسترش دانش خود، به مقاله بیوگرافی لئونارد کوهن سر بزنید.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله روحوضی یا سیاه بازی ،ترکیبی از نمایش و موسیقی را مطالعه کنید.

آغاز فعالیت هنری

رحمت الله بدیعی پس از به پایان رساندن دوره‌ی هنرستان موسیقی و دریافت مدرک دیپلم، کار خود را در رادیو شروع کرد و با ارکستر گلها نیز همکاری داشت. او در سال ۱۳۵۳ بار دیگر برای ادامه‌ی تحصیل به هنرستان موسیقی بازگشت و تا دریافت مدرک لیسانس در همان جا درس خواند.

مقاله بهترین آموزشگاه دف در شرق تهران حاوی اطلاعات جامعی است.

پس از فارغ‌التحصیلی، بدیعی به مدت بیست سال در وزارت فرهنگ و هنر فعالیت کرد و در کنار آن، در هنرستان موسیقی نیز به آموزش نوازندگی سازهای ویولن، کمانچه و قیچک مشغول بود.

مهاجرت به اروپا

در سال ۱۳۵۸، رحمت الله بدیعی آخرین اجرای صحنه‌ای خود را همراه با گروه فرامرز پایور و با آواز محمدرضا شجریان ارائه کرد. این کنسرت با نام «راز دل» منتشر شد. پس از آن، او به همراه خانواده‌اش به اروپا رفت و در آنجا به آموزش کمانچه و ویولن ایرانی مشغول شد. او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۹ به عنوان نوازنده و رهبر گروه در ارکستر سمفونیک هلند فعالیت کرد.

پس از این دوره، بدیعی به نواختن و ضبط قطعات استاد ابوالحسن صبا پرداخت که این آثار توسط انتشارات سرود به چاپ رسید. او از جمله کسانی بود که روش ویولن‌نوازی استاد صبا را به شکلی اصیل و بدون هیچ دگرگونی نگه داشته بود و به همین خاطر، توانست این شیوه را به درستی به نسل‌های بعد منتقل کند.

موسیقی ایرانی و موسیقی غربی دو سبک جداگانه هستند که هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. برای اینکه بهتر بتوان این دو را از هم تشخیص داد، معمولاً از نام‌های “موسیقی سنتی” برای موسیقی ایرانی و “موسیقی غربی” برای دیگری استفاده می‌شود. اما این دو چه فرقی با هم دارند و چرا آن‌ها را در دو گروه مختلف قرار می‌دهند؟ در ادامه این نوشته با ما همراه باشید تا مهم‌ترین تفاوت‌های این دو سبک موسیقی را با هم بررسی کنیم.

موسیقی اصیل ایرانی

موسیقی سنتی ایران با نام‌های دیگری مانند موسیقی کلاسیک ایرانی و موسیقی دستگاهی نیز شناخته می‌شود. این نوع موسیقی شامل دستگاه‌ها، نغمه‌ها و آوازهایی است که از قرن‌ها پیش از میلاد مسیح تا به امروز ادامه داشته و اکنون به شکلی ساده‌تر و قابل درک‌تر ارائه می‌شود. موسیقی ایرانی یکی از قدیمی‌ترین سبک‌های موسیقی در جهان محسوب می‌شود. متأسفانه امروزه اصل و هویت واقعی این موسیقی تا حدی به فراموشی سپرده شده است. با این حال، هنوز موسیقی‌دانانی هستند که به فرهنگ و ریشه‌های هویتی ایران اهمیت می‌دهند و این هنر را به شیوه‌ی اصیل و شایسته‌ی آن اجرا می‌کنند.

موسیقی غربی بر خلاف موسیقی ایرانی که بر اساس گوشه‌ها، نغمه‌ها و آوازهاست، بر نظام گام و تونالیته استوار است. موسیقی سنتی ایران از هفت دستگاه تشکیل شده که هر کدام گام مخصوص به خود را دارند. واژه‌ی گام از موسیقی غربی گرفته شده، اما شباهت آن تنها در نام است و این دو سبک موسیقی تفاوت‌های بنیادینی با هم دارند. علاوه بر این، موسیقی ایرانی شامل پنج آواز اصلی نیز می‌شود.

ضعف مشترک موسیقی غربی و سنتی

در گذشته، چه در موسیقی ایرانی و چه در موسیقی غربی، شرایطی حاکم بود که بردن و نگهداری سازها جرم به حساب می‌آمد. به همین دلیل، نوازندگان و آهنگسازان بااستعداد آن زمان به راحتی نمی‌توانستند قطعاتی خلق کنند یا به اجرای برنامه بپردازند. آموزش هنرجویان نوپا و همچنین نوآوری در ساختمان سازها یا انجام نمی‌شد یا با دشواری‌های بسیار همراه بود.

برای گسترش دانش خود، مقاله همه چیز در مورد بالشتک ویولن را مطالعه کنید.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آهنگساز جنگ ستارگان کیست ؟ مراجعه کنید.

یکی از پیامدهای این دوران تاریخی، ناپدید شدن یا کم‌رنگ شدن سازهای بزرگ و جاگیری‌نشدنی در این سبک‌های موسیقی است. به همین دلیل، اجرای نت‌های با فرکانس پایین که در سازهای قدیمی ایران وجود داشت، دیگر ممکن نیست. همچنین سازهای امروزی دامنه محدودی از اکتاوهای موسیقی را پوشش می‌دهند.

استادان موسیقی غرب برای حل این چالش‌ها، به تغییر سازهای موجود یا ابداع سازهای جدید دست زدند؛ اما در موسیقی ایرانی، این گونه تلاش‌ها تنها در چند سال اخیر آغاز شده است.

سازهای موسیقی ایرانی چه تفاوتی با ساز های موسیقی غربی دارند؟

سازهای ایرانی معمولاً از مواد طبیعی مانند چوب و پوست ساخته می‌شوند. همچنین از قطعات فلزی و سفالی نیز در ساخت آن‌ها استفاده می‌گردد. این سازها به گروه‌های مختلفی تقسیم می‌شوند: سازهای زهی که با زخمه نواخته می‌شوند، سازهای زهی که با ضربه نواخته می‌شوند و سازهای زهی که با آرشه به صدا درمی‌آیند.

مقاله موزه موسیقی اصفهان، نمونه ای زیبا از یک موزه موسیقی حاوی اطلاعات جامعی است.

برای یادگیری پیشرفته، به زندگینامه حسین گل‌گلاب،شاعر ترانه ای ایران مراجعه کنید.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب تفاوت ساز ویولن و ویولا را از دست ندهید.

سازهای غربی تفاوت‌های زیادی با سازهای ایرانی دارند. از سازهای رایج و پرکاربرد در موسیقی غربی می‌توان به ویولن و دیگر سازهای شبیه به آن، پیانو و همچنین ساز چنگ اشاره کرد. ویولن و پیانو از جمله سازهای غربی هستند که در موسیقی ایرانی نیز جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده‌اند و نوازندگان ایرانی با استفاده از آن‌ها آثار ارزشمند و ماندگار بسیاری خلق کرده‌اند.

سازهای هر منطقه و کشوری با فرهنگ آن منطقه هماهنگی دارد. سازهایی که در ابتدا ساخته می‌شوند، به تدریج تغییر می‌کنند و نوآوری‌هایی توسط موسیقی‌دانان روی آن‌ها انجام می‌گیرد. این تغییرات به تدریج باعث تکامل و پیشرفت ساز می‌شوند.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره تاثیر موسیقی بر درک ریاضی بیابید.

همانطور که احتمالاً می‌دانید، موسیقی غربی و موسیقی سنتی ایرانی با هم تفاوت‌هایی دارند. یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌ها در نوع گام‌ها و فاصله‌های نتهاست. اگر دوست دارید بیشتر با این تفاوت‌ها آشنا شوید، پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این نوشته در وبلاگ آنبین با ما همراه بمانید.

مقاله با گام دیاتونیک آشنا شوید منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در عاشیق ها به چه افرادی گفته می شود؟ پیدا کنید.

تفاوت گام ها و فواصل در موسیقی غربی و سنتی

یک از اصلی‌ترین تفاوت‌های بین موسیقی ایرانی و موسیقی غربی، به چگونگی تقسیم‌بندی فاصله‌های صوتی یا همان “پرده”ها برمی‌گردد. جالب است بدانید که در گذشته، موسیقی غربی نیز از فواصل بسیار کوچک موسوم به “ریزپرده” استفاده می‌کرد. اما با رواج یافتن سیستم “کوک اعتدال مساوی” که موسیقی را به دوازده نت مساوی تقسیم می‌کند، این ریزپرده‌ها از چرخهٔ استفاده خارج شدند.

در مقابل، در موسیقی‌های سنتی مانند موسیقی ایرانی، ترکی، عربی و برخی نقاط دیگر، از فاصله‌های کوتاه‌تر مانند “ربع پرده” نیز استفاده می‌شود. به کار بردن این فاصله‌های کوچک، حس و حال متمایز و ویژه‌ای به این نوع موسیقی‌ها می‌بخشد. علاوه بر این، با گسترش و شناخته‌تر شدن گام‌ها و فاصله‌های مختلف در موسیقی سنتی، نیاز به ثبت و نوشتن این نواها بیشتر احساس شد و به همین دلیل، نت‌نویسی نیز رواج بیشتری پیدا کرد.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه قانون ۱۰ هزار ساعته نوازندگان چیست ؟.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله گام فا مینور چیست؟ ادامه دهید.

برای گسترش دانش خود، به مقاله تفاوت موسیقی عرفانی و موسیقی سنتی سر بزنید.

اگر سوالاتی دارید، مقاله بیوگرافی پدر گیتار کلاسیک ایران به شما کمک خواهد کرد.

گام ها

در موسیقی، گام به معنای چیدمان پشت‌سرهم و منظم نت‌هاست که از یک نت شروع می‌شود و تا نت همنام آن در اکتاو بعدی ادامه پیدا می‌کند. فاصلهٔ هر گام برابر با ۱۲ نیم‌پرده یا یک اکتاو کامل است. این نت‌ها می‌توانند به ترتیب از پایین به بالا یا از بالا به پایین مرتب شوند. در موسیقی غربی، گام‌ها بر اساس نیم‌پرده‌های برابر ساخته می‌شوند و فاصله‌های کوچک‌تر از نیم‌پرده در این سیستم موسیقیایی معمول نیست.

اگر سوالاتی دارید، مقاله ساز هارپجی چیست؟ به شما کمک خواهد کرد.

تفاوت تک صدایی و چند صدایی در موسیقی های غربی و سنتی

در موسیقی غربی، صداها به دو روش اصلی شکل می‌گیرند:

**همصدایی**
**چندصدایی**

برای گسترش دانش خود، مقاله با پدر عود ایران آشنا شوید را مطالعه کنید.

در حالت همصدایی، یک صدا نقش ملودی اصلی را دارد و صداهای دیگر به عنوان هارمونی از آن پشتیبانی می‌کنند. اما در چندصدایی، چندین صدا و ملودی وجود دارند که هم از نظر ریتم و هم از نظر آهنگ، مستقل از یکدیگر حرکت می‌کنند.
از قرن نهم و دهم میلادی به بعد، با رواج روش‌های نت‌نویسی در غرب، موسیقی به تدریچ چندصدایی شد. پیش از آن، موسیقی در غرب نیز بیشتر به صورت تک‌صدایی اجرا می‌شد.

توصیه می‌کنیم این مطلب ساز کوزه،ساز ساده اما توانمند را حتماً بخوانید.

موسیقی ایرانی اما بر پایهٔ ملودی استوار است. در این موسیقی، بالا و پایین‌های ملودیک، تحریرها و شیوهٔ اجرا، معنا و حس ویژه‌ای به قطعات می‌بخشد.
در اجراهای سنتی و قدیمی‌تر، نوعی خاص از هارمونی نیز دیده می‌شود. برای مثال، در نواختن سازهای زهی-زخمه‌ای، یک اصل مهم همواره رعایت می‌شود: پشتیبانی از صدای اصلی (ملودی) با استفاده از “واخوان”.
واخوان می‌تواند یک یا چند صدا باشد که همراه ملودی نواخته می‌شود و معمولاً به صورت پیوسته ادامه پیدا می‌کند.
در همین سازهای زهی-زخمه‌ای که مثال زدیم، همزمان با نواخته شدن ملودی روی یک سیم، سیم دیگری نیز به صدا درمی‌آید. این سیم معمولاً با فاصلهٔ چهارم یا پنجم نسبت به سیم اصلی کوک می‌شود.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب مجید انتظامی آهنگساز فیلم های به یاد ماندنی را بخوانید.

درجه در موسیقی و تفاوت آن در موسیقی های غربی و شرقی

هر نت پشت سر هم که یک گام را می‌سازد، در دانش موسیقی یک «درجه» نامیده می‌شود. گام دیاتونیک یکی از رایج‌ترین گام‌ها در موسیقی غرب است. تعداد درجات یک گام می‌تواند کم یا زیاد باشد. برای نمونه، در گام دو ماژور، از نت دو که درجه اول است آغاز می‌کنیم و پس از گذر از درجات دوم تا هفتم، به درجه هشتم می‌رسیم که همان نت دو در اکتاو بعد است. در موسیقی شرق، مانند چین و ژاپن، معمولاً از گام‌های پنج درجه‌ای استفاده می‌شود که در آن فقط چهار درجه بین نت دو تا نت دو بعدی وجود دارد.

موسیقی غربی چه تأثیری  بر موسیقی سنتی ایرانی داشته است؟

موسیقی غربی نقش مهمی در دگرگونی موسیقی ایران داشته است. در سده هفتم هجری، با ظهور هنرمندانی مانند قطب‌الدین شیرازی، موسیقی ایرانی حال و هوای تازه‌ای پیدا کرد. در آن دوران، نت‌نویسی و سیستم نوشتاری برای ثبت آهنگ‌ها وجود نداشت و به همین دلیل، نوازندگان بیشتر به بداهه‌نوازی می‌پرداختند.

پس از دوره صفویه، بخشی منفعل در موسیقی ایران شکل گرفت که اگر تداوم می‌یافت، امروز شاهد موسیقی کاملاً متفاوتی بودیم. با نفوذ موسیقی غرب، نگرش موسیقیدانان ایرانی نیز دگرگون شد. برای نمونه، در کتاب‌های موسیقی مربوط به صد سال پیش، حتی یک قطعه چهارمضراب هم دیده نمی‌شود که نگاه نویسنده‌اش به شیوه‌ای مانند نت‌نویسی امروزی یا روش‌های وزیری نزدیک باشد.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب ضرب آهنگ یا ریتم چیست؟ را از دست ندهید.

این تغییر نگرش در آثار استادان موسیقی و نحوه اجرای نوازندگان امروز به خوبی نمایان است. در نهایت، تفاوت میان موسیقی غربی و موسیقی سنتی ایرانی به وضوح احساس می‌شود.

اگر به این موضوع علاقه دارید، فرم در موسیقی به چه معناست؟ را از دست ندهید.

دونای یا دوزله یکی از سازهای بادی است که در میان مردم کرد از علاقه و محبوبیت زیادی برخوردار است. این ساز، صدایی زیبا و دلنشین دارد و از نظر ظاهری شبیه به ساز نی است. در ادامه این نوشته، با این ساز کردی بیشتر آشنا خواهید شد.

دوزله یا دونای

دوزله که با نام دونای نیز شناخته می‌شود، یک ساز بادی محلی است و در دسته سازهای یک‌زبانه قرار می‌گیرد.
این ساز قدمتی بسیار طولانی دارد و تاریخ آن به تمدن‌های کهنی مانند مصر و ایران باستان بازمی‌گردد. بسیاری معتقدند که این ساز برای نخستین بار توسط ایرانیان ابداع شده است.
در مناطق کردنشین، این ساز را با نام دوزله می‌شناسند. دلیل این نامگذاری آن است که مردم این نواحی، آن را از ساقه‌ی گیاهی به نام «زله» می‌سازند. این گیاه شبیه نی است و معمولاً در کنار رودخانه‌ها رشد می‌کند.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً ماجرای آهنگ یکشنبه غم انگیز چیست؟ را بخوانید.

شکل ساز

این ساز از دو لوله هم‌اندازه و باریک تشکیل شده که کنار هم و موازی قرار گرفته‌اند و به هم محکم بسته شده‌اند. این لوله‌ها معمولاً از جنس مس یا نی ساخته می‌شوند، اما گاهی هم از پر نوعی پرنده به نام دال یا از استخوان پای پرندگان دیگر درست می‌شوند.

هر لوله یک قمیش یا زبانه جداگانه دارد که مستقل عمل می‌کند. روی هر یک از این لوله‌ها، شش سوراخ تعبیه شده است. این سوراخ‌ها در امتداد هر دو لوله و دقیقاً در کنار هم قرار دارند. همچنین، قسمت پایینی هر دو لوله کاملاً باز است. اندازه معمول این ساز حدود ۲۲ سانتی‌متر در طول و ۲ سانتی‌متر در قطر است.

وسعت صدا

وسعت صوتی این ساز معمولاً بین یک تا دو اکتاو است. بسته به اینکه اندازه ساز چقدر باشد، محدوده صدایی آن نیز تغییر می‌کند.

نحوه نواختن

برای نواختن دوزله، آن را تقریباً به طور کامل در دهان قرار می‌دهند و با انگشتان هر دو دست، سوراخ‌های آن را می‌پوشانند یا باز می‌کنند. از آنجا که دوزله دو لولهٔ صوتی دارد، هر انگشت باید همزمان سوراخ هر دو لوله را کنترل کند تا هر دو با هم و هماهنگ به صدا درآیند.

نوازنده با استفاده از روش نفس‌گردان می‌نوازد، به همین دلیل صدای دوزله پیوسته و بدون قطع شدن شنیده می‌شود.

دونای در استان‌های ایران

دونای در جای‌جای ایران با اندازه‌ها و شکل‌های گوناگونی ساخته می‌شود. کهن‌ترین نمونه‌های این ساز را می‌توان در مناطق کردستان و آذربایجان غربی پیدا کرد.

این ساز در نقاط مختلف کشور با نام‌های متفاوتی شناخته می‌شود؛ برای مثال در بلوچستان به آن “دونی” می‌گویند و در استان‌هایی مانند هرمزگان، کرمانشاه، کردستان و ایلام با نام‌های “دونای”، “جفتی”، “دوآهنگ” و “دوزله” از آن یاد می‌کنند. در خراسان نیز نام این ساز “قشمه” است.

برای یادگیری پیشرفته، به چرا هنگ درام گران است؟ مراجعه کنید.

قشمه در خراسان در سه گونه ساخته می‌شود: نوع پنج سوراخه، شش سوراخه و هفت سوراخه. هیچ‌کدام از این انواع، سوراخ روی پشت ساز ندارند.

استادان بزرگی روی این ساز نواخته‌اند که از میان آن‌ها می‌توان از “علی آبشوری”، “رمضان عزیزی” و “خان محمد” در خراسان، “قنبر راستگو” در هرمزگان و همچنین “مراد نهاوندی” و “علیدوست فلاحتی” در ایلام نام برد.

برای گسترش دانش خود، مقاله آشنایی با استاد کیوان ساکت را مطالعه کنید.

ساز قارمون یا گارمون یکی از سازهای اصلی در موسیقی مردمان روسیه و منطقه قفقاز است. این ساز از نظر شکل ظاهری بسیار شبیه به آکوردئون است. در ادامه، در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با این ساز آذربایجانی آشنا خواهید شد. پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

ساز قارمون یا گارمون

ساز گارمون که با نام‌های قارمان یا قارمون نیز شناخته می‌شود، در میان مردمان روس، آذربایجانی‌های ایران، چچن‌ها، تاتارها و چرکس‌ها رواج دارد. این ساز جایگاه ویژه‌ای در موسیقی آذربایجانی دارد.

گارمون در واقع نوعی آکاردئون است که نوازندگان آذربایجانی آن را با موسیقی محلی خود هماهنگ کرده‌اند. این تغییرات باعث شده تا گارمون به یک ساز بومی و محلی در منطقه آذربایجان تبدیل شود که نشان‌دهنده ذوق و مهارت هنرمندان این سرزمین است. این ساز به‌ویژه در استان آذربایجان شرقی کاربرد بیشتری دارد.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً دانستی های جالب در مورد سیم های سنتور را بخوانید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً مرصع خوانی چیست ؟ را بخوانید.

اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با استاد محمد نوری، خالق ترانه های ماندگار ایرانی به شما کمک خواهد کرد.

تاریخچه ساز گارمون

این ساز توسط فردی به نام چالکوف ابداع شد و بعدها در روسیه محبوبیت پیدا کرد. در آنجا به آن هارمونیا یا هارمون می‌گفتند. اما به دلیل سختی تلفظ حرف «ه» در زبان مردم قفقاز، نام آن به قارمونیا یا قارمون تغییر کرد. روسیه در گذشته بزرگترین کارگاه ساخت این ساز به شمار می‌رفت.

انواع گارمون

انواع مختلفی از ساز گارمون روسی وجود دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به مارین، تاتار، آرخیپ، کارپوشکین، ویتکا، والنتین، استالبوف، کاباردین و چندین نوع دیگر اشاره کرد. هر کدام از این سازها معمولاً به نام منطقه‌ای که در آن رواج دارند، شناخته می‌شوند.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آشنایی با ساز شنگ ،ساز سنتی چینی مراجعه کنید.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب موسیقی کانتری چیست ؟ را بخوانید.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله سوالات رایج در مورد سیم سنتور و زمان تعویض آن را مطالعه کنید.

به نظر می‌رسد با ورود ساز گارمون در نیمه دوم قرن نوزدهم به آذربایجان، این ساز جای خود را در موسیقی این منطقه باز کرد و به ثبت رسید. نوازنده مشهور آذربایجانی، مرحوم احد علی ان، که به کوراحد معروف بود، گام کروماتیک قارمون را تکمیل نمود.

این ساز یکی از صنایع دستی استان آذربایجان شرقی به شمار می‌رود، چرا که تمام مراحل ساخت آن، از آغاز تا پایان، با دست انجام می‌گیرد.

جنس ساز گارمون

ساز قارمون که با صفحه‌کلید ساخته می‌شود، معمولاً بدنه‌اش از چوب گردو است. اما برای انواع باکیفیت و مرغوب، از چوب لیمو در بخش اصلی بدنه استفاده می‌شود. بقیه قسمت‌های ساز نیز از چوب گردو ساخته شده و با نقش‌های صدفی تزیین می‌شود.
برای نگهداری از این ساز، باید آن را از رطوبت و هوای سرد دور نگه داشت و در دمای معمولی اتاق (بالاتر از ۲۰ درجه سانتی‌گراد) قرار داد. همچنین درِ جعبهٔ ساز را باید به نرمی و آرامی باز و بسته کرد تا آسیبی به آن نرسد.