موسیقی ایرانی و موسیقی غربی دو سبک جداگانه هستند که هر کدام ویژگیهای خاص خود را دارند. برای اینکه بهتر بتوان این دو را از هم تشخیص داد، معمولاً از نامهای “موسیقی سنتی” برای موسیقی ایرانی و “موسیقی غربی” برای دیگری استفاده میشود. اما این دو چه فرقی با هم دارند و چرا آنها را در دو گروه مختلف قرار میدهند؟ در ادامه این نوشته با ما همراه باشید تا مهمترین تفاوتهای این دو سبک موسیقی را با هم بررسی کنیم.
موسیقی اصیل ایرانی
موسیقی سنتی ایران با نامهای دیگری مانند موسیقی کلاسیک ایرانی و موسیقی دستگاهی نیز شناخته میشود. این نوع موسیقی شامل دستگاهها، نغمهها و آوازهایی است که از قرنها پیش از میلاد مسیح تا به امروز ادامه داشته و اکنون به شکلی سادهتر و قابل درکتر ارائه میشود. موسیقی ایرانی یکی از قدیمیترین سبکهای موسیقی در جهان محسوب میشود. متأسفانه امروزه اصل و هویت واقعی این موسیقی تا حدی به فراموشی سپرده شده است. با این حال، هنوز موسیقیدانانی هستند که به فرهنگ و ریشههای هویتی ایران اهمیت میدهند و این هنر را به شیوهی اصیل و شایستهی آن اجرا میکنند.
موسیقی غربی بر خلاف موسیقی ایرانی که بر اساس گوشهها، نغمهها و آوازهاست، بر نظام گام و تونالیته استوار است. موسیقی سنتی ایران از هفت دستگاه تشکیل شده که هر کدام گام مخصوص به خود را دارند. واژهی گام از موسیقی غربی گرفته شده، اما شباهت آن تنها در نام است و این دو سبک موسیقی تفاوتهای بنیادینی با هم دارند. علاوه بر این، موسیقی ایرانی شامل پنج آواز اصلی نیز میشود.
ضعف مشترک موسیقی غربی و سنتی
در گذشته، چه در موسیقی ایرانی و چه در موسیقی غربی، شرایطی حاکم بود که بردن و نگهداری سازها جرم به حساب میآمد. به همین دلیل، نوازندگان و آهنگسازان بااستعداد آن زمان به راحتی نمیتوانستند قطعاتی خلق کنند یا به اجرای برنامه بپردازند. آموزش هنرجویان نوپا و همچنین نوآوری در ساختمان سازها یا انجام نمیشد یا با دشواریهای بسیار همراه بود.
برای گسترش دانش خود، مقاله همه چیز در مورد بالشتک ویولن را مطالعه کنید.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آهنگساز جنگ ستارگان کیست ؟ مراجعه کنید.
یکی از پیامدهای این دوران تاریخی، ناپدید شدن یا کمرنگ شدن سازهای بزرگ و جاگیرینشدنی در این سبکهای موسیقی است. به همین دلیل، اجرای نتهای با فرکانس پایین که در سازهای قدیمی ایران وجود داشت، دیگر ممکن نیست. همچنین سازهای امروزی دامنه محدودی از اکتاوهای موسیقی را پوشش میدهند.
استادان موسیقی غرب برای حل این چالشها، به تغییر سازهای موجود یا ابداع سازهای جدید دست زدند؛ اما در موسیقی ایرانی، این گونه تلاشها تنها در چند سال اخیر آغاز شده است.
سازهای موسیقی ایرانی چه تفاوتی با ساز های موسیقی غربی دارند؟
سازهای ایرانی معمولاً از مواد طبیعی مانند چوب و پوست ساخته میشوند. همچنین از قطعات فلزی و سفالی نیز در ساخت آنها استفاده میگردد. این سازها به گروههای مختلفی تقسیم میشوند: سازهای زهی که با زخمه نواخته میشوند، سازهای زهی که با ضربه نواخته میشوند و سازهای زهی که با آرشه به صدا درمیآیند.
مقاله موزه موسیقی اصفهان، نمونه ای زیبا از یک موزه موسیقی حاوی اطلاعات جامعی است.
برای یادگیری پیشرفته، به زندگینامه حسین گلگلاب،شاعر ترانه ای ایران مراجعه کنید.
در صورت علاقهمندی، مطلب تفاوت ساز ویولن و ویولا را از دست ندهید.
سازهای غربی تفاوتهای زیادی با سازهای ایرانی دارند. از سازهای رایج و پرکاربرد در موسیقی غربی میتوان به ویولن و دیگر سازهای شبیه به آن، پیانو و همچنین ساز چنگ اشاره کرد. ویولن و پیانو از جمله سازهای غربی هستند که در موسیقی ایرانی نیز جایگاه ویژهای پیدا کردهاند و نوازندگان ایرانی با استفاده از آنها آثار ارزشمند و ماندگار بسیاری خلق کردهاند.
سازهای هر منطقه و کشوری با فرهنگ آن منطقه هماهنگی دارد. سازهایی که در ابتدا ساخته میشوند، به تدریج تغییر میکنند و نوآوریهایی توسط موسیقیدانان روی آنها انجام میگیرد. این تغییرات به تدریج باعث تکامل و پیشرفت ساز میشوند.
در اینجا میتوانید اطلاعات کاملتری درباره تاثیر موسیقی بر درک ریاضی بیابید.
دیدگاهتان را بنویسید