دسته: موسیقی

ساز فیدل یک ساز موسیقی است که با کشیدن آرشه روی سیم‌هایش صدا تولید می‌کند. این ساز از نظر ظاهری بسیار شبیه به ویولن است، اما در شیوه نواختن، نوع صدا و نحوه کوک کردن با آن تفاوت دارد. در این نوشته از وبلاگ آنبین، همراه ما باشید تا به بررسی تفاوت‌های میان ساز فیدل و ویولن بپردازیم.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با موسیقی محرم و سازهای مورد استفاده در آن.

تفاوت ساز فیدل و ویولن

سبک

ساز فیدل معمولاً در سبک‌های موسیقی محلی و فولک به کار می‌رود؛ مانند موسیقی سلتیک، کانتری، بلوگراس و کاجون. اما ویولن بیشتر در موسیقی کلاسیک غربی دیده می‌شود؛ مثل سمفونی‌ها، گروه‌های زهی و همچنین در موسیقی جاز.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله چه افرادی از کاپو استفاده می‌کنند؟ را مطالعه کنید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، منظور از اورتور در موسیقی چیست؟ را از دست ندهید.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره فرت گیتار چیست؟ بیابید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تفاوت‌های آواز سنتی و آواز پاپ ادامه دهید.

برای مطالعه بیشتر، به اولین نت ها را چه کسی نوشته است؟ سری سر بزنید.

بداهه‌نوازی

نوازندگان ویولن محلی (فیدل) اغلب هنگام اجرا، فضای آزاد و بداهه‌ای دارند. آن‌ها گاهی حتی نت‌های موسیقی را هم کمی جابه‌جا می‌کنند؛ در حالی که این کار بین نوازندگان ویولن کلاسیک مرسوم نیست. نوازندگان ویولن کلاسیک معمولاً به نت‌های نوشته شده و تکنیک‌های مشخص پایبند می‌مانند و دقیقاً همان چیزی را اجرا می‌کنند که در نت اصلی وجود دارد.

برای گسترش دانش خود، به مقاله ساز گوژنگ ساز سنتی چین و آسیای شرقی سر بزنید.

تمپو

ساختار ویولن از نظر فنی کمی پیچیده‌تر از فیدل است؛ اما در مقابل، نوازندگان فیدل معمولاً با سرعت بسیار زیادی قطعات را اجرا می‌کنند و برای این کار باید تسلط زیادی بر ریتم و نگهداشتن ضرب داشته باشند.

پوزیسیون

نوازندگان ویولن معمولاً در حالت اول دست چپ خود قرار می‌گیرند و به ندرت این حالت را تغییر می‌دهند. در مقابل، نوازندگان ویولن می‌توانند از تمام حالت‌های ممکن دست چپ روی دسته ساز استفاده کنند.

جنس سیم

نوازندگان ویولن در موسیقی کلاسیک، بیشتر اوقات سیم‌هایی از جنس روده گوسفند را به کار می‌برند. اما کسانی که ویولن محلی (فیدل) می‌نوازند، معمولاً سیم‌های فلزی را ترجیح می‌دهند.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله بالاترین عمل پرستش در کلیسای غرب با فرم مس مراجعه کنید.

خرک

برخی از نوازندگان ویولن، بخشی از قسمت منحنی روی خرک ساز خود را می‌بُرند تا آن را صاف‌تر کنند. این تغییر باعث می‌شود نواختن همزمان دو یا سه سیم مجاور برایشان راحت‌تر شود. از آنجایی که نوازندگان ویولن زیاد از این تکنیک استفاده می‌کنند، این تغییر خرک به آن‌ها کمک می‌کند تا با سرعت و دقت بیشتری بنوازند.

توصیه می‌کنیم این مطلب ۱۰ ابزار ضروری که هر گیتاریست باید داشته باشد را حتماً بخوانید.

کوک

ساز فیدل برای هر چهار سیم خود، کوک‌های بسیار دقیق و ظریفی دارد. در مقابل، ویولن فقط سیم «می» آن با دیت کوک می‌شود و برای سیم‌های دیگر کوک ثابت و دقیقی تعریف نشده است.

فلوت ریکوردر یکی از سازهای بادی چوبی است و معمولاً اولین سازی است که بچه‌ها در کلاس موسیقی ارف با آن آشنا می‌شوند. این ساز در دو نوع پلاستیکی و چوبی در بازار موجود است. خیلی از افراد فکر می‌کنند مدل‌های چوبی کیفیت بهتری دارند، اما جالب است بدانید که فلوت‌های پلاستیکی بیشتر از نوع چوبی آن به فروش می‌رسند. در چنین شرایطی، این پرسش مطرح می‌شود که کدام نوع بهتر است و چه وجوه اشتراک و تفاوتی با هم دارند؟ برای یافتن پاسخ این پرسش‌ها، در ادامه این مطلب در وبلاگ آنبین با ما همراه باشید.

برای مطالعه بیشتر، به کاپو یا باره بند گیتار چیست؟ سری سر بزنید.

فلوت ریکوردر چوبی یا پلاستیکی؟

سطح نوازنده

فلوت ریکوردرهای ساخته شده از چوب، حالت کلاسیک و سنتی دارند. صدای آن‌ها گرم، شفاف و پُردامنه است و به همین خاطر، معمولاً نوازندگان با تجربه و حرفه‌ای از این نوع استفاده می‌کنند. اما برای کودکان و کسانی که تازه شروع به یادگیری کرده‌اند، بهتر است از نوع پلاستیکی این ساز استفاده شود که هم قیمت کمتری دارد و هم مقاوم‌تر و بادوام‌تر است.

مقاله فرم پرلود در موسیقی به چه فرمی گفته می شود؟ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

صدای فلوت ریکوردر چوبی و پلاستیکی

همانطور که گفتیم، فلوت ریکوردر چوبی صدایی نرم‌تر، پربارتر و شفاف‌تر تولید می‌کند. البته باید گفت که فلوت‌های ریکوردر پلاستیکیِ خوب، از نظر صدا تفاوت چندانی با نوع چوبی ندارند. تنها بعضی از نمونه‌های پلاستیکی نامرغوب هستند که صدای ناهموار و نامطلوبی دارند.

قیمت

به طور کلی، فلوت‌های ریکورد ساخته‌شده از چوب، قیمت بالاتری نسبت به انواع پلاستیکی دارند. البته استثنا هم وجود دارد و برخی از فلوت‌های چوبی ارزان‌قیمت در بازار هستند که معمولاً کیفیت پایینی دارند و بیشتر به عنوان اسباب‌بازی شناخته می‌شوند. از آنجایی که کودکان معمولاً در مراقبت از وسایل خود دقت کافی ندارند، پیشنهاد می‌شود برای آن‌ها فلوت ریکورد پلاستیکی بخرید که هم بادوام‌تر است و هم نگهداری از آن ساده‌تر.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره آشنایی کامل با فرم واریاسیون بیابید.

دوام

فلوت‌های ریکوردر پلاستیکی، نسبت به انواع چوبی، دوام و ماندگاری بیشتری دارند. برای نگهداری از نوع چوبی، باید آن را همیشه در جایی خشک قرار داد و به طور مرتب به آن روغن مخصوص زد تا از ترک خوردنش جلوگیری شود. علاوه بر این، به دلیل ساختار ظریف و حساسی که دارد، اگر ضربه‌ای به آن وارد شود یا بیفتد، به سادگی ممکن است خراب شود.

اما فلوت‌های ریکوردر پلاستیکی که از مواد باکیفیت ساخته شده‌اند، در برابر تغییرات دما و رطوبت مقاومت بهتری دارند. حتی اگر ضربه ببینند، کمتر صدمه می‌بینند و به همین خاطر، گزینه‌ی مناسبی برای استفاده‌ی کودکان به شمار می‌روند.

اگر عاشق صدای ویولن هستید، احتمالاً برای شما هم این پرسش پیش آمده که نخستین ویولن‌ها چه شکلی بودند و چه کسی آن‌ها را ساخته است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، سه عدد از کهن‌ترین ویولن‌های جهان که تا امروز برای ما به جا مانده‌اند را به شما معرفی می‌کنیم.

قدیمی ترین ویولن های دنیا

ویولن آندره آماتی (Andrea Amati)

آندره آماتی را به عنوان پدر ویولن می‌شناسند، چون طراحی ساز ویولن به شکلی که امروزه می‌بینیم، کار اوست. سازهایی که او می‌ساخت، نسبت به ویولن‌های امروزی اندازه‌ی کوچک‌تری داشتند و آرشه‌هایشان پهن بود. اطلاعات زیادی از زندگی آندره آماتی در دست نیست، اما شنیده شده که چارلز نهم، پادشاه فرانسه، به او سفارش ساخت مجموعه‌ای از سازها از جمله دو ویولن را داده بود. یکی از این ویولن‌ها در سال ۱۹۹۱ در یک حراجی به مبلغ ۴۹٬۴۳۱ دلار فروخته شد. این ویولن قدیمی که ساخته‌ی دست آماتی است، متعلق به سال ۱۵۴۶ و مربوط به کشور ایتالیا می‌باشد.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در چرا گیتار از کوک خارج می شود؟ پیدا کنید.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آیا جنس چوب گیتار بر صدای ساز تاثیر می گذارد؟ پیدا کنید.

برای یادگیری پیشرفته، به کوک استاندارد گیتار چیست؟ مراجعه کنید.

ویولن گرند پترن (Grand Pattern Violin)

ویولن گرند پترن یکی از کهن‌ترین ویولن‌های جهان است که در سال ۱۶۵۰ میلادی در کشور ایتالیا ساخته شد. سازنده این ویولن، نیکولو آماتی، نوه آندره آماتی بود. او راه پدربزرگش را ادامه داد و در ساخت ویولن‌هایش از مهارت و دقت بالایی برخوردار بود. یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد ویولن‌های نیکولو آماتی، اندازه کمی بزرگ‌تر آن‌ها نسبت به ویولن‌های معمولی بود که همین موضوع باعث می‌شد صدای آن‌ها قوی‌تر و رساتر باشد.

ویولن جووانی باتیستا راجری (Giovanni Battista Rogeri Violin)

ویولن جووانی باتیستا راجری از جمله کهن‌ترین ویولن‌های جهان به شمار می‌رود که در سال ۱۶۷۰ میلادی در ایتالیا ساخته شد. راجری از شاگردان نیکولو آماتی بود و از همین رو، در ساخت سازهای خود از روش‌های استادش بهره برد و آن‌ها را تکامل بخشید. ویولن‌های او دارای ابعادی نسبتاً بزرگ و روزنه‌های صوتی بلند و کشیده بودند. بر اساس روایات، او آخرین سازنده ویولن بود که پس از همه‌گیری طاعون و درگذشت استادش، در آن منطقه به کار خود ادامه داد.

آیا تا به حال سازهایی دیده‌اید که خیلی شبیه ویولن باشند؟ در واقع، بعضی از آن‌ها مانند نسخه‌های بزرگ‌تر ویولن به نظر می‌رسند. این شباهت به خاطر این است که همه آن‌ها در یک گروه و خانواده قرار می‌گیرند. اگر دوست دارید با سازهای این خانواده بیشتر آشنا شوید، در ادامه این مطلب در وبلاگ آنبین همراه ما بمانید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله بیوگرافی گوستاو ماهلر ،عاشق دلشکسته دنیای موسیقی ادامه دهید.

سازهای خانواده ویولن چه ویژگی‌هایی دارند؟

سازهای گروه ویولن از سازهای زهی هستند که با کمان نواخته می‌شوند. این سازها معمولاً از چوب ساخته شده و چند سیم دارند. این دسته از سازها، مهم‌ترین و پرتعدادترین بخش یک ارکستر به‌شمار می‌روند و در واقع هسته اصلی ارکسترهای سمفونیک امروزی را تشکیل می‌دهند. به گونه‌ای که حدود نصف نوازندگان یک ارکستر، متعلق به این گروه هستند.

تعداد استاندارد سازهای خانواده ویولن در ارکستر

در یک ارکستر معمولی، بین ۲۰ تا ۲۴ نوازنده ویولن حضور دارند که به دو دستهٔ ویولن‌های گروه اول و دوم تقسیم می‌شوند. علاوه بر این، حدود ۱۰ نوازنده ویولا، ۸ نوازنده ویولن سل و ۵ یا ۶ نوازنده کنترباس نیز در این مجموعه موسیقایی فعالیت می‌کنند.

سازهای خانواده ویولن

ویولن

ویولن از نظر اندازه، کوچک‌ترین ساز در بین سازهای زهی است، اما در عوض صدای آن از همه زیرتر و بلندتر است. این ساز از گذشته‌های دور تا به امروز، جایگاه ویژه‌ای در موسیقی کلاسیک داشته و معمولاً نقش ملودی اصلی را در ارکستر بر عهده دارد. علاوه بر این، ویولن در موسیقی‌های محلی کشورهای مختلف مانند آمریکا، اروپا و آسیا نیز نواخته می‌شود. در ایران نیز سبک خاصی از نواختن ویولن با نام ویولن سنتی ایرانی رواج دارد.

ویولا

ویولا و ویولن در ابتدا شبیه هم دیده می‌شوند، ولی در ساختار با هم تفاوت دارند. ویولا از ویولن کمی بزرگ‌تر است و سیم‌های کلفت‌تری دارد. آرشهٔ آن نیز کوتاه‌تر و سنگین‌تر از آرشه ویولن است. صدای ویولا ملایم‌تر و کم‌شفاف‌تر از ویولن است و به دلیل طنین گرم و تاریک آن، معمولاً نقش هارمونی را در ارکستر به عهده می‌گیرد. این ساز در دوره رمانتیک بسیار مورد استفاده قرار گرفت، ولی برخلاف ویولن، در موسیقی محلی کمتر دیده می‌شود.

اگر سوالاتی دارید، مقاله سینتی سایزر ساز تولید کننده صداهای عجیب به شما کمک خواهد کرد.

ویولن سل

ویولن سل از نظر اندازه از ویولن و ویولا بزرگ‌تر است و صدای بم‌تری دارد. کوک آن مشابه ویولا است، با این تفاوت که یک اکتاو پایین‌تر نواخته می‌شود. نت‌نویسی ویولن سل معمولاً با کلید باس انجام می‌شود، اما گاهی از کلید آلتو و کلید سل نیز استفاده می‌گردد.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آشنایی با مهفوم موسیقی فولکور پیدا کنید.

این ساز در ارکستر معمولاً نقش هارمونی و همراهی را بر عهده دارد، ولی قطعات تکنوازی متعددی نیز برای آن نوشته شده است. آهنگسازان مشهور زیادی مانند برامس، بتهوون، شومان، هایدن، مندلسون و شوپن، آثار سولو و سونات‌های زیبایی برای ویولن سل خلق کرده‌اند.

کنترباس

در ابتدا لازم است بدانید که برخی از افراد، کنترباس را در دسته سازهای ویولن به حساب نمی‌آورند. به باور این گروه، کنترباس متعلق به خانوادهٔ سازهای ویول است. با این حال، با وجود این تفاوت دیدگاه، ما در اینجا کنترباس را به عنوان یکی از سازهای خانواده ویولن معرفی می‌کنیم.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با انواع ساز ساکسیفون.

کنترباس با قدی نزدیک به ۱۸۰ سانتیمتر، بزرگ‌ترین ساز در میان سازهای خانواده ویولن است. به دلیل اندازه بزرگ آن، نوازنده باید هنگام نواختن بایستد یا روی یک چهارپایه بلند بنشیند.

اگر به این موضوع علاقه دارید، ۱۰ ساز محبوب غربی را بشناسید! را از دست ندهید.

کنترباس از نظر کوک نیز با دیگر سازهای این خانواده تفاوت دارد: در حالی که سایر سازها مانند ویولن و ویولا با فاصله‌های پنجم درست کوک می‌شوند، کنترباس با فاصله‌های چهارم درست کوک می‌شود. همچنین در ارکستر، معمولاً نت‌های کنترباس یک اکتاو پایین‌تر از ویولنسل اجرا می‌شود.

برای یادگیری پیشرفته، به بیوگرافی یانی ، نابغه روانشناس مراجعه کنید.

برای یادگیری پیشرفته، به آیا پهلوان آواز ایران را می شناسید؟ مراجعه کنید.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً زندگینامه یوهان سباستیان باخ را بخوانید.

اگرچه کنترباس در ارکستر معمولاً نقش ساز اصلی را ندارد، ولی در بعضی قطعات می‌تواند این نقش را نیز داشته باشد. این ساز در سبک‌های موسیقی مانند جز، کانتری و بلوگرس از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و نقش کلیدی ایفا می‌کند.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در محبوب ترین سازهای سنتی ایرانی کدامند ؟ پیدا کنید.

گیتار و سه‌تار هر دو از سازهای پرطرفدار برای نواختن هستند. به همین خاطر، خیلی از هنرجویان وقتی می‌خواهند سازی را شروع کنند، در انتخاب بین گیتار و سه‌تار دچار تردید می‌شوند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، همراه ما باشید تا ویژگی‌ها و تفاوت‌های این دو ساز را با هم مرور کنیم و شما را برای یک انتخاب مناسب راهنمایی کنیم.

گیتار یا سه تار؟

برای انتخاب ساز دلخواهتان بین گیتار و سه‌تار، بهتر است ابتدا نگاهی کوتاه به ویژگی‌ها و پیشینه هر یک از این سازها داشته باشید.

گیتار

گیتار یک ساز محبوب و بین‌المللی است که شش سیم دارد. نوازندگان معمولاً با انگشت یا با وسیله‌ای به نام پیک آن را می‌نوازند. این ساز در مدل‌های مختلفی ساخته می‌شود؛ مانند گیتار آکوستیک، کلاسیک، فلامنکو، الکتریک، نیمه‌الکتریک و گیتار بیس. در مورد تاریخچه و خاستگاه اولیه گیتار نظریه‌های گوناگونی وجود دارد. بعضی از پژوهشگران معتقدند که ریشه‌های این ساز به ایران بازمی‌گردد. گروهی دیگر می‌گویند که رومی‌ها آن را به اسپانیا معرفی کردند. همچنین برخی دیگر، منشأ گیتار را به سرزمین مصر نسبت می‌دهند.

سه تار

سه‌تار یک ساز سنتی و اصیل ایرانی با سیم‌هایی است که به وسیله ناخن انگشتان دست به صدا درمی‌آید. این ساز چهار سیم دارد که جنس آن‌ها از فلزهای فولاد و برنز است. نوازنده معمولاً با ناخن‌های انگشت‌های اشاره، وسط، انگشت حلقه و گاهی هم انگشت کوچک دست چپ، روی سیم‌ها ضربه می‌زند و صدای ساز را تولید می‌کند.

سه‌تار از نظر ساختار و پرده‌بندی به ساز تار شباهت دارد و در دسته سازهایی مانند تنبور و دوتار قرار می‌گیرد. درباره تاریخچه و پیدایش سه‌تار، دیدگاه‌های گوناگونی وجود دارد. بعضی معتقدند این ساز از سازهای قدیمی مانند بربط و تنبور ریشه گرفته است. گروهی دیگر آن را به سازی به نام شش‌تار در دوره صفویه مرتبط می‌دانند. اما یکی از روایت‌های معتبر به مشتاق‌علیشاه کرمانی، درویش دوره زندیه برمی‌گردد که خود سه‌تار می‌نواخت و سیم چهارمی به آن افزود. به همین دلیل، این سیم را «سیم مشتاق» نامیدند.

برای گسترش دانش خود، به مقاله کنترپوآن به مثابه روشنگری کلاسیک سر بزنید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله موسیقی فیوژن چیست؟ ادامه دهید.

برای یادگیری پیشرفته، به تاثیرات درمانی موسیقی بر بدن مراجعه کنید.

تفاوت گیتار و سه تار

سبک

سه‌تار یک ساز قدیمی و اصیل ایران زمین است. این ساز بیشتر مناسب افرادی است که به موسیقی سنتی ایرانی یا موسیقی پاپ ایرانی علاقه دارند.
در مقابل، گیتار یک ساز جهانی و شناخته‌شده در سراسر دنیاست. این ساز در سبک‌های مختلفی مانند پاپ، کلاسیک، جز، بلوز و فلامنکو کاربرد دارد و در موسیقی ایرانی هم گاهی استفاده می‌شود. به همین دلیل، اگر به موسیقی غربی یا بین‌المللی علاقه دارید، گیتار می‌تواند گزینه مناسب‌تری برای شما باشد.

اگر سوالاتی دارید، مقاله بیوگرافی محسن چاووشی به شما کمک خواهد کرد.

صدا

برای اینکه بتوانید بین گیتار و سه‌تار یکی را انتخاب کنید، باید به تفاوت صدای آن‌ها خوب دقت کنید. صدای گیتار معمولاً قوی و رساست و به خوبی به گوش می‌رسد. اما سه‌تار صدایی کَم‌دم‌تر، نرم‌تر و آرام‌تر دارد.

برای یادگیری پیشرفته، به با اصطلاح فرم سونات آشنا شوید مراجعه کنید.

فرکانس کوک

صدای سه‌تار در مقایسه با گیتار، پایین‌تر و آرام‌تر است. دلیل این تفاوت، پایین‌تر بودن فرکانس یا زیروبم صدای سه‌تار است.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره فوگ فرمی مهم و بنیادی در موسیقی باروک بیابید.

یادگیری کدام سخت‌تر است؟

خیلی از هنرجویان وقتی می‌خواهند بین گیتار و سه‌تار یکی را انتخاب کنند، می‌پرسند کدام ساز سخت‌تر است.
واقعیت این است که جواب قطعی برای این سوال وجود ندارد؛ چون یادگیری هر ساز بستگی به میزان تمرین و روش آموزشی خود فرد دارد.
اما به طور کلی، گیتار تکنیک‌های متنوع‌تری دارد و در سبک‌های مختلفی نواخته می‌شود. به همین دلیل معمولاً یادگیری آن را نسبت به سه‌تار دشوارتر می‌دانند.
در پایان، فراموش نکنید که هر دو ساز با آموزش درست و تمرین کافی، به راحتی قابل یادگیری هستند.

آیا تا به حال عبارت “روانشناسی موسیقی” به گوشتان خورده است؟ آیا می‌دانید این رشته علمی دقیقاً چه مفهومی دارد و به چه موضوعاتی می‌پردازد؟ در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم همه‌ی آنچه را که باید درباره‌ی این دانش جذاب بدانید، به زبان ساده برایتان بیان کنیم.

روانشناسی موسیقی چیست؟

روان‌شناسی موسیقی، یکی از رشته‌های علمی است که به مطالعه رفتارها و تجربه‌های مرتبط با موسیقی می‌پردازد. این حوزه در واقع پیوندی بین روان‌شناسی و موسیقی است و به چگونگی درک موسیقی توسط انسان و تأثیر آن بر زندگی روزمره توجه دارد. همچنین به تحلیل احساسی و ذهنی قطعات موسیقی و واکنش‌هایی که در شنونده ایجاد می‌کنند، می‌پردازد. پژوهش‌های این حوزه در زمینه‌های مختلفی مانند درمان با موسیقی، ساختن آهنگ، آموزش موسیقی و نیز سنجش هوش و خلاقیت به کار می‌رود.

برای گسترش دانش خود، به مقاله منظور از اورتور در موسیقی چیست؟ سر بزنید.

اگر سوالاتی دارید، مقاله سازی عجیب با نام فلوت بینی به شما کمک خواهد کرد.

توصیه می‌کنیم این مطلب ساز گوژنگ ساز سنتی چین و آسیای شرقی را حتماً بخوانید.

تاریخچه روانشناسی موسیقی

تا پیش از قرن نوزدهم، موسیقی بیشتر با کمک ریاضیات بررسی می‌شد. قدمت این نگاه به حدود قرن ششم قبل از میلاد و زمان فیثاغورث می‌رسد. پس از او نیز اندیشمندانی مانند آناکساگوراس و بوئتیوس همین راه را ادامه دادند و باور داشتند که موسیقی با قوانین فیزیک قابل درک است. اما آریستوکسنوس از جمله نخستین کسانی بود که با این روش مخالفت کرد و معتقد بود برای شناخت موسیقی باید به حس و حافظه انسان توجه کرد.

در اواخر قرن نوزدهم، روانشناسی موسیقی به‌صورت مدرن و در کنار روانشناسی تجربی، در مکتب ساختارگرایی پدید آمد. ویلهلم وونت از پیشگامان این حوزه بود و به مطالعه رابطهٔ ریتم با احساس تنش و آرامش حرکتی پرداخت. با گذر زمان و جایگزینی مکتب گشتالت و رفتارگرایی به جای ساختارگرایی، روانشناسی موسیقی دیگر تنها به بررسی واکنش‌های انسان محدود نماند. در این دوره، پژوهش‌هایی مانند کارهای گیزا ریویس و آلبرت ولک در زمینهٔ آموزش و مهارت‌های موسیقی گسترش یافت. همچنین کارل سی شور، مفهوم روانشناسی استعداد موسیقی را پایه‌گذاری کرد.

زمینه‌های تحقیقاتی روانشناسی موسیقی

ادراک و شناخت

در این زمینه، بررسی می‌شود که افراد چگونه موسیقی‌های گوناگون را درک می‌کنند. این موضوع، دانش‌های مختلفی را در بر می‌گیرد، از جمله: علوم مغز و اعصاب، علوم شناختی، نظریه‌های موسیقی، علوم کامپیوتر، روان‌شناسی، فلسفه و زبان‌شناسی.

برای گسترش دانش خود، مقاله تاثیر انتخاب موسیقی مناسب برای ورزش را مطالعه کنید.

پاسخ عاطفی

دانشمندان در حال مطالعه احساساتی هستند که با گوش دادن به آهنگ‌ها در مردم به وجود می‌آید. آن‌ها به این موضوعات توجه می‌کنند: سبک موسیقی، نوع واکنش‌هایی که ایجاد می‌کند و ویژگی‌های شخصی شنوندگان.

عصب روانشناسی

پژوهشگران با کمک روش‌های عکس‌برداری از مغز، به بررسی عملکردهای مغز هنگام گوش دادن به آهنگ و نواختن آن می‌پردازند.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه تفاوت‌های آواز سنتی و آواز پاپ.

فرهنگ

فرهنگ هر جامعه‌ای نقش مهمی در شکل‌گیری سلیقه موسیقایی افراد دارد. این تأثیر به گونه‌ای است که حتی خاطرات موسیقایی و نحوه واکنش نشان دادن افراد به قطعات مختلف نیز تحت تأثیر فرهنگ آن‌ها قرار می‌گیرد.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب معرفی ساز تار را از دست ندهید.

اریک ساتی، موسیقیدان اهل فرانسه، به دلیل سبک خاص و پیشرو خود بسیار شناخته شده است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، همراه ما باشید تا با این آهنگساز مشهور فرانسوی بیشتر آشنا شوید.

تولد، کودکی و شروع موسیقی

اریک ساتی در هفدهم ماه می سال ۱۸۶۶ در شهر هانفلور نرماندی به دنیا آمد و فرزند اول خانواده بود. او در سال ۱۸۷۴ نزد معلمی محلی به نام گوستاو وینو، نواختن ارگ را یاد گرفت. پنج سال بعد، نامادری‌اش او را در کلاس‌های ابتدایی پیانوِ کنسرواتوار پاریس ثبت نام کرد. اما اریک از فضای کنسرواتوار خوشش نمی‌آمد. معلمانش باور داشتند که با استعداد است ولی کم‌کار است و در نهایت، به دلیل پیشرفت ناکافی در سال ۱۸۸۲ از آنجا اخراج شد. سه سال بعد، دوباره به کنسرواتوار برگشت، ولی این بار هم نتوانست نظر مثبت استادان را جلب کند. بنابراین در سال ۱۸۸۶ به ارتش پیوست. پس از پایان خدمت سربازی، در کافه‌ها به عنوان نوازنده پیانو مشغول به کار شد.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با کلید سل.

سبک نامتعارف اریک ساتی

موسیقی اریک ساتی، اولین شکاف بزرگ و جدی با سبک رمانتیک قرن نوزدهم در فرانسه به شمار می‌رود. همچنین، این موسیقی در تضاد آشکار با ساخته‌های کلود دبوسی قرار داشت. سبک ساتی به شکلی بود که از قالب‌های کلاسیک، احساسات اغراق‌آمیز و نمایش شخصی دوری می‌کرد و بیشتر به سمت حالت‌هایی شوخ و طنزآمیز حرکت می‌کرد. عجیب نیست که حتی نام قطعه‌های او هم غیرعادی بودند؛ نمونه‌اش سه قطعه به شکل گلابی. این گرایش ساتی به نوآوری و پیشرو بودن، در خود نت‌نوشته‌هایش هم دیده می‌شد؛ چرا که بعضی از کارهای او بدون میزان‌بندی و حتی بدون کلید نت‌نویسی شده‌اند!

دیدگاه جامعه موسیقی به ساتی

خیلی از موسیقیدان‌ها، شوخی‌های اریک ساتی را بی‌احترامی می‌دانستند و ایده‌های تازه او در موسیقی را نادیده می‌گرفتند؛ به همین خاطر او را از جمع خود کنار گذاشتند. اما در مقابل، آهنگسازان بزرگی مانند داریوس میو، موریس راول و به خصوص کلود دبوسی، از او قدردانی می‌کردند. ساتی روی آهنگسازان فرانسویِ آغاز قرن بیستم و همچنین جریان نئوکلاسیک که بعدها شکل گرفت، تأثیر عمیقی داشت.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله کنسرت شاهنامه خوانی استاد شهرام ناظری در کشور مراکش مراجعه کنید.

برای مطالعه بیشتر، به بیوگرافی استاد شهرام ناظری سری سر بزنید.

فلوت و فلوت ریکوردر هر دو از سازهای بادی هستند و از نظر ظاهری شبیه به هم به نظر می‌رسند. با این حال، این دو ساز در ساختار با یکدیگر تفاوت‌های اساسی دارند. بسیاری از افراد به اشتباه آن‌ها را یکی می‌دانند. ریکوردر در واقع نوعی فلوت ساده و مناسب شروع یادگیری است که معمولاً در کلاس‌های موسیقی کودکان تدریس می‌شود. فلوت معمولی سازی است که پس از یادگیری ریکوردر نواختن آن آغاز می‌شود و در ارکسترهای بزرگ نیز جایگاه ویژه‌ای دارد. در ادامه این مطلب در وبلاگ آنبین با ما همراه باشید تا بیشتر با تفاوت‌های فلوت و فلوت ریکوردر آشنا شوید.

تفاوت فلوت و ریکوردر

۱. نحوه دست گرفتن

روش نگه داشتن این دو ساز، اولین تفاوت آشکار بین فلوت و ریکوردر است.
فلوت به صورت افقی و از پهنا، در سمت راست بدن نوازنده قرار می‌گیرد.
اما فلوت ریکوردر به شکل عمودی و به سمت پایین در دستان نوازنده قرار می‌گیرد.

۲. سوراخ‌ها و کلیدها

فلوت معمولی دکمه‌هایی روی بدنه خود دارد که نوازنده آن‌ها را فشار می‌دهد. اما فلوت ریکوردر برخلاف آن، هیچ دکمه‌ای ندارد و فقط دارای سوراخ‌هایی است که موقع نواختن موسیقی، باید با انگشت‌های دست آن‌ها را بپوشانید.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه داستان جالب خلق تنصیف سپیده.

۳. محدوده صدایی

یک فرق مهم بین فلوت و ریکوردر، محدوده صوتی آن‌هاست. فلوت می‌تواند محدوده صوتی وسیع‌تری نسبت به ریکوردر تولید کند. به این صورت که فلوت حدود سه اکتاو وسعت صدا دارد، در حالی که این محدوده برای ریکوردر حدود دو اکتاو است.

برای مطالعه بیشتر، به رابطه تغذیه و صداسازی سری سر بزنید.

برای یادگیری پیشرفته، به بهترین کلاس آواز در شرق تهران مراجعه کنید.

۳. جنس

فلوت‌های آموزشی ریکوردر معمولاً از جنس پلاستیک هستند و نمونه‌های پیشرفته‌تر آن از چوب ساخته می‌شوند. اما فلوت‌های کلاسیک معمولاً جنس فلزی دارند. بیشتر فلوت‌های مخصوص نوآموزان از آلیاژ نیکل با پوشش نقره تولید می‌شوند، در حالی که فلوت‌های حرفه‌ای‌تر از نقره خالص، طلا یا پلاتین ساخته می‌شوند.

۴. دهانه

یک تفاوت مهم بین فلوت و ریکوردر، در قسمتی است که نوازنده در آن می‌دمد. فلوت یک سوراخ بیضی‌شکل در سر خود دارد که نوازنده هوا را از لبه آن عبور می‌دهد. اما ریکوردر یک قطعه دهانی ضخیم‌تر دارد که قسمت بالای آن گرد است و انتهای آن کمی به سمت بالا انحنا دارد.

۵. نحوه تولید صدا

در فلوت ریکوردر، هوا از یک سوراخ مشخص در قسمت دهانی عبور می‌کند و این مسیر ثابت است. اما در فلوت معمولی، نوازنده باید با شکل دادن دهانش، مسیر هوا را ایجاد کند و برای این کار، کنترل دقیق لب‌ها و نفس خود را داشته باشد.

تازه فرزندتان را در کلاس موسیقی نام‌نویسی کرده‌اید؟ بدون شک تنها راه پیشرفت در نواختن ساز، تمرین منظم است. اما چطور می‌توانید کودک خود را به انجام تمرین‌های روزانه علاقه‌مند کنید؟ حفظ نظم و تمرکز برای بچه‌ها معمولاً کار آسانی نیست؛ با این حال، یادگیری موسیقی نیازمند تکرار و ممارست پیوسته است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، روش‌های کاربردی برای ترغیب کودکان به تمرین ساز را با هم مرور می‌کنیم تا بتوانید از این مرحله به خوبی گذر کنید.

روش‌های تشویق کودک به تمرین ساز

۱. تعیین زمان مشخص تمرین

کودکان معمولاً نمی‌توانند برای کارهایشان برنامه‌ریزی دقیقی داشته باشند، به همین دلیل شما باید در این زمینه به آن‌ها کمک کنید. بهتر است زمانی مشخص از روز را برای تمرین در نظر بگیرید. این زمان نباید آنقدر طولانی باشد که کودک احساس خستگی کند. برای بسیاری از هنرجویان کوچک، حتی ۱۵ دقیقه تمرین روزانه نیز می‌تواند مناسب و کافی باشد. همچنین، زمانی که انتخاب می‌کنید باید با کارهای دیگر اعضای خانواده هماهنگ باشد تا کسی در آن زمان کارهای پرسر و صدا یا حواس‌پرتی انجام ندهد. علاوه بر این، بهتر است زمانی باشد که کودک خسته نباشد و انرژی کافی برای تمرین داشته باشد. شاید پیدا کردن این زمان مناسب، کمی طول بکشد. همچنین در روزهای اول، ممکن است کودک گاهی سعی کند از تمرین شانه خالی کند، اما به تدریج این زمان تمرین به یک عادت روزانه تبدیل می‌شود و کودک به آن عادت می‌کند.

برای مطالعه بیشتر، به نادر گلچین، خواننده ای که استاد خاصی نداشت  سری سر بزنید.

۲. مشارکت کنید

در آموزش موسیقی به کودکان، فقط تماشاگر نباشید. بهتر است همیشه به طور کلی بدانید فرزندتان چه درس‌هایی یاد گرفته و چه تمرین‌هایی باید انجام دهد. می‌توانید با معلم موسیقی او در مورد محتوای درس‌ها و هدف‌های آموزشی گفت‌وگو کنید تا اطلاعاتتان بیشتر شود. وقتی کودک ببیند شما به درس‌های موسیقی‌اش علاقه دارید و درگیر هستید، انگیزه‌اش بیشتر می‌شود و می‌فهمد که این کار چقدر اهمیت دارد. حتی می‌توانید با هم آواز بخوانید یا به قطعات موسیقی گوش دهید تا به او نشان دهید هر کسی می‌تواند با موسیقی رابطه خوبی برقرار کند و از آن لذت ببرد.

۳. اجازه دهید اشتباه کند

بعضی از پدر و مادرها با تذکرهای پیاپی و بیش از اندازه، بچه‌ها را خسته و ناراحت می‌کنند. بهتر است اجازه دهید فرزندتان گاهی اشتباه کند و از نتیجه کارش درس بگیرد. به جای اینکه بگویید نواختن سازش گوش‌نواز نیست، به او بگویید که با هر بار تمرین، بهتر و بهتر می‌شود. بگذارید وظیفه تصحیح اشتباهات بر عهده معلم باشد و شما در نقش یک پشتیبان و مشوق مهربان برای فرزندتان ظاهر شوید.

برای گسترش دانش خود، مقاله ساز های بادی به چه ساز هایی گفته میشود؟ را مطالعه کنید.

۴. تشویق کنید

اگر فرزندتان تمرینات موسیقی خود را انجام نداد، از هر گونه تنبیهی پرهیز کنید. چون تنبیه کردن، بدون شک باعث از بین رفتن علاقه‌ی او به موسیقی خواهد شد. همچنین کودک متوجه می‌شود که اگر پیامدهای ساده‌ای را بپذیرد، می‌تواند از تمرین کردن شانه خالی کند!

در صورت علاقه‌مندی، مطلب آشنایی با انواع سازهای بادی را از دست ندهید.

در عوض، سعی کنید او را تشویق کنید. به عنوان مثال، اگر در طول یک هفته، به طور منظم تمرین کرد، یک هدیه یا پاداش کوچک به او بدهید.

اپرا یک نوع هنر نمایشی غربی است که در آن موسیقی و داستان با هم ترکیب می‌شوند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم ببینیم موسیقی اپرا چطور و چه زمانی در ایران پدید آمد و رشد کرد.

تاریخچه اپرا در ایران

نخستین نشانه‌های پیدایش اپرا در ایران به دوران پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار بازمی‌گردد. او در سفرهای خود به کشورهای اروپایی، با هنر اپرا آشنا شد و به آن علاقه پیدا کرد. این علاقه باعث شد تصمیم بگیرد با الهام از سالن‌های اپرا در اتریش و آلمان، یک اپراخانه در نزدیکی کاخ گلستان بنا کند. اما این طرح هیچ وقت اجرا نشد؛ زیرا بیشتر مردم و جامعه که سنتی بودند، ساخت چنین مکانی را برخلاف آموزه‌های دینی می‌دانستند. در نهایت، آن فضا را به تکیه تبدیل کردند و مراسم تعزیه و روضه‌خوانی در آن برگزار می‌شد. سال‌ها بعد، رضاخان این تکیه را تعطیل کرد.

دوره دوم رونق اپرا در ایران، به زمان پهلوی دوم مربوط می‌شود. در آن سال‌ها با راه‌اندازی تالار وحدت، مراکز مختلف موسیقی کلاسیک غربی مانند اپراخانه تهران، ارکستر سمفونیک تهران، گروه کر تهران و باله ملی ایران شروع به کار کردند. همچنین هنرستان موسیقی تأسیس شد تا هنرمندان و نوازندگان مورد نیاز این مراکز را آموزش دهد. بسیاری از خوانندگان و موزیسین‌های آن دوره برای یادگیری بهتر موسیقی غربی به کشورهای دیگر سفر کردند. افرادی مانند تاجبخش، فرح عافیت‌پور، روح‌انگیز یشمی، نسرین آذر، شاکه ماکاریان، پری ثمر، افسانه خدابنده‌لو، هیلا قره‌خانیان، سودابه صفاییه، فتوره‌چی، پری زنگنه، منیر وکیلی، و آقایان حسین سرشار، احمد پارسی، آصف‌چی، روبین آقابگیانس، آلک برکنیان، ساکو قوکاسیان، رشید وطن‌دوست، اسفندیار قره‌باغی و دنیل گوژوین از جمله این هنرمندان بودند.

اولین مولفان اپرا

علی‌نقی وزیری چندین اپرا با اندازه‌های کوچک خلق کرد. احمد پژمان نیز اپرایی به نام «جشن دهقان» را بر پایه داستان‌های محلی و سنتی ایران آفرید. حسین دهلوی آهنگساز اپرای مشهور «مانا و مانی» است. همچنین لوریس چکناواریان اپرای شناخته‌شده «رستم و سهراب» را ساخته است.

اولین خوانندگان اپرا در ایران

در میان هنرمندان بزرگ تئاتر و موسیقی ایران، نام چند تن از پیشگامان و استادان این عرصه می‌درخشد. این بزرگان با عشق و تلاش فراوان، هنر نمایش و آواز را در کشورمان زنده نگه داشتند و پرورش دادند.

از جمله این افراد می‌توان به فاخره صبا، اولین باغچه‌بان، منیر وکیلی، سودابه تاج‌بخش و آقای حسین سرشار اشاره کرد. همچنین احمد پارسی نیز از چهره‌های مؤثر در این زمینه به شمار می‌رود. هر یک از این عزیزان با توانایی‌های منحصربه‌فرد خود، گامی بلند در راه پیشرفت فرهنگ و هنر ایران برداشتند.