دسته: موسیقی

برای ساختن یک قطعه موسیقی، علاوه بر سازهای معمولی، از ابزارهای دیگری هم کمک گرفته می‌شود که برخی از آن‌ها حتی نرم‌افزارهای کامپیوتری هستند.
یکی از این ابزارهای مهم، DAW یا «محیط کار صوتی دیجیتال» نام دارد. در ادامه این نوشته، آنبین به معرفی این محیط می‌پردازد.
پیشنهاد می‌کنیم تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

تولید آثار موسیقایی با نرم افزار های میزبان

در دنیای موسیقی امروز، به ویژه در سبک الکترونیک، ساخت و تولید آهنگ‌ها به کمک برنامه‌های کامپیوتری خاصی انجام می‌شود که به آن‌ها نرم‌افزار میزبان می‌گویند. با این که شرکت‌های مختلفی این نرم‌افزارها را می‌سازند و هر کدام ویژگی‌های خود را دارند، برخی از آن‌ها طرفداران بیشتری پیدا کرده‌اند و مردم بیشتر از آن‌ها استفاده می‌کنند. همچنین بعضی از این برنامه‌ها، امکانات پیشرفته‌تر و عملکرد بهتری نسبت به بقیه دارند.

DAW چیست ؟

یک محیط کار صوتی دیجیتال که به صورت خلاصه DAW نامیده می‌شود، در واقع یک نرم‌افزار تخصصی است که تمامی کارهای لازم برای ضبط و تولید یک قطعه موسیقی را در خود جای داده است.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله بیوگرافی محمد اصفهانی ادامه دهید.

در این نرم‌افزار، همه مراحل ساخت آهنگ، از نوشتن نت‌های موسیقی و طراحی بخش‌های مختلف گرفته تا انتخاب سازها، ضبط صدا، ویرایش آن، میکس و در نهایت پالایش نهایی اثر، به طور کامل انجام می‌شود. به بیان دیگر، اگر شما به ساخت موسیقی علاقه دارید، یا یک نوازنده و آهنگساز هستید، برای ضبط و خلق یک آهنگ، همیشه به یک نرم‌افزار اصلی مانند DAW نیاز خواهید داشت.

DAW ها به دو دسته تقسیم می گردند :

۱ – محیط‌های کار صوتی دیجیتال (DAW) های یکپارچه

این نوع از DAWها در واقع یک مجموعه کامل از سخت‌افزار و نرم‌افزار هستند که همه اجزای لازم را در خود دارند. معمولاً یک میز میکس، بخش کنترل و حافظه داخلی جزو اصلی این سیستم‌ها محسوب می‌شوند. این مدل سیستم‌ها در زمان‌هایی که کامپیوترهای شخصی هنوز رواج نداشتند، بیشتر مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

۲ – محیط‌های کار صوتی دیجیتال (DAW) های نرم‌افزاری

یک سیستم تولید موسیقی با کامپیوتر (DAW نرم‌افزاری) از چهار بخش اصلی تشکیل شده است: یک کامپیوتر، یک کارت صدا برای اتصال به دنیای صوتی، یک نرم‌افزار ویرایش صدا و در نهایت یک وسیله برای کنترل و وارد کردن اطلاعات موسیقی. این وسیله کنترل می‌تواند یک ماوس ساده یا یک صفحه کلید مخصوص موسیقی (میدی کیبورد) باشد.

مقاله آشنایی با سبک موسیقی هیپ هاپ حاوی اطلاعات جامعی است.

به دلیل قیمت مناسب و در دسترس بودن این نرم‌افزارها، امروزه بیشتر افراد برای تنظیم و میکس موسیقی خود از این نوع استودیوهای دیجیتال استفاده می‌کنند.

کاربرد DAW های نرم افزاری

کارکرد بیشتر این نرم‌افزارها در عمل شبیه به هم است. معمولاً یک بخش به نام خط زمانی (Time Line) یا پلی‌لیست دارند که در آن، لاین‌های صدا و سازها به ترتیب و بر اساس زمان و ضرب‌آهنگ نوشته، خوانده و اجرا می‌شوند.

همه این نرم‌افزارها امکان افزودن وی‌اس‌تی، پلاگین، افکت، نت‌نویسی و موارد مشابه را دارند. با این حال، تفاوت‌های کوچکی در روش ضبط، پلی‌لیست، میکسر و بخش‌های دیگر در نرم‌افزارهای میزبان آهنگسازی دیده می‌شود.

علاوه بر این، محیطی به نام Instrument یا Channel Rack در این برنامه‌ها وجود دارد که برای انتخاب نوع ساز وی‌اس‌تی یا صدای لوپ و سمپل استفاده می‌شود. به طور کلی، هر لاین یا ساز به صورت جداگانه می‌تواند به میکسر متصل شود. کار میکسر، پردازش صداها و فرکانس‌های موجود در قطعه موسیقی است.

قابلیت‌هایی مانند اتومیشن نیز در این نرم‌افزارهای میزبان مشترک است. تفاوت اصلی این برنامه‌ها در روش نوشتن و ویرایش MIDI و فایل‌های صوتی است. در واقع، یک نتیجه یکسان از چند راه مختلف قابل دستیابی است.

مثلاً نتیجه ساید چین کردن در اف‌ال استودیو و کیوبیس یکسان است، اما در هر نرم‌افزار این کار به شیوه متفاوتی انجام می‌شود. حتی در یک نرم‌افزار هم می‌توان یک فرآیند را به چند روش مختلف انجام داد.

لیستی از DAW های نرم افزاری:

در اینجا نام چند نرم‌افزار معروف برای ساخت و ویرایش موسیقی آورده شده است:

اگر سوالاتی دارید، مقاله آواز خواندن از چه سنی مناسب است؟ به شما کمک خواهد کرد.

اف‌ال استودیو (FL Studio)
کیوبیس (Cubase)
اِیبلتون لایو (Ableton Live)
ادوبی اَدیشِن (Adobe Audition)
استودیو وان (Studio One)
اَسید پرو (Acid Pro)
پروتولز (ProTools)
سونار (SONAR)
گاراژبَند (GarageBand)
لاجیک پرو (Logic Pro)

از دیرباز از موسیقی برای بهبود بیماری‌ها و کاهش رنج بیماران استفاده شده است. موسیقی می‌تواند استرس را کم کند، عوارض داروها را کاهش دهد و حتی دردهای مربوط به درمان دندان را تسکین بخشد. موسیقی به آرامش ذهن، شادابی بدن و همچنین تحمل بهتر درد کمک می‌کند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به بررسی نقش موسیقی در افزایش تحمل درد می‌پردازیم. با ما همراه باشید.

مقاله تفاوت موسیقی عرفانی و موسیقی سنتی منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

تاثیر موسیقی بر تحمل درد

تحقیقات زیادی نشان داده‌اند که گوش دادن به موسیقی می‌تواند درد را کمتر کند. مطالعات مختلف در مورد فواید موسیقی ثابت کرده‌اند که موسیقی ابزار مؤثری برای کنترل درد است.

در یک مطالعه، افرادی که به بیماری فیبرومیالژیا مبتلا بودند مورد بررسی قرار گرفتند. این افراد به مدت حداقل یک ساعت به موسیقی گوش دادند و پس از آن، کاهش چشمگیری در درد خود احساس کردند.
( فیبرومیالژیا یک سندروم درد اسکلتی-عضلانی مضمن است.)

اگر به این موضوع علاقه دارید، بیوگرافی استفان لارنس شوارتز آهنگساز برجسته آمریکایی را از دست ندهید.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب ساز کوزه،ساز ساده اما توانمند را بخوانید.

کاربرد  AAM

استفاده از موسیقی برای کاهش استرس و درد، با نام «موسیقی ضد اضطراب» شناخته می‌شود.
این روش در زمینه‌های پزشکی مختلفی کاربرد دارد؛ مانند: کاهش اضطراب پس از عمل جراحی، کم کردن استرس در دندانپزشکی، کاهش درد در حین بیهوشی یا مصرف برخی داروها، کمک به کاهش مشکلات رفتاری، تسکین درد و استرس در زمان زایمان، بهبود حال سالمندان و کاهش دردهای مرتبط با کهنسالی، و نیز کمک به اختلالات حرکتی ناشی از مشکلات عصبی یا روانی. به طور کلی، موسیقی ضد اضطراب می‌تواند به کاهش درد و استرس کمک کند.

این روش درمانی در طول سی سال روی بیش از ۱۶۰ هزار بیمار آزمایش شده و نتایج نشان داده که موسیقی می‌تواند به عنوان یک روش مکمل در کنار درمان‌های اصلی، اثرات مثبتی داشته باشد.
حتی دیده شده وقتی موسیقی در کنار سایر روش‌های درمانی استفاده می‌شود، نتیجه درمان بهتر می‌شود و تاثیر آن روش‌ها نیز افزایش پیدا می‌کند.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۵ درباره تأثیر موسیقی بر درد نشان داد بیمارانی که قبل، در طول یا بعد از عمل جراحی به موسیقی گوش داده بودند، درد و استرس کمتری نسبت به دیگران داشتند.
اگرچه موسیقی در هر سه مرحله مفید بود، اما بیشترین تأثیر مربوط به گوش دادن قبل از عمل بود. این پژوهش روی ۷۰۰۰ بیمار انجام شد و مشخص شد افرادی که به موسیقی گوش می‌دهند، نیاز کمتری به مسکن پیدا می‌کنند.

همچنین، بر اساس مطالعه‌ای که در نشریه Journal of Advanced Nursing منتشر شده، گوش دادن به موسیقی می‌تواند به کاهش دردهای مزمن و افسردگی کمک کند.
در این تحقیق، شرکت‌کنندگان به سه گروه تقسیم شدند:
– گروه اول: موسیقی مورد علاقه خود را گوش می‌دادند.
– گروه دوم: آهنگ‌های انتخاب شده توسط پژوهشگران را می‌شنیدند.
– گروه سوم: هیچ موسیقی گوش نمی‌دادند.

این افراد دچار بیماری‌هایی مانند آرتریت و مشکلات دیسک بودند که باعث درد مزمن می‌شد.
در پایان مطالعه، هر دو گروهی که موسیقی گوش داده بودند، حدود ۲۱ درصد کاهش درد را گزارش کردند، در حالی که گروه سوم حتی ۱ تا ۲ درصد افزایش درد داشت. همچنین گروه‌های موسیقی، ۲۵ درصد کمتر از گروه سوم افسردگی را تجربه کردند. پژوهشگران نتیجه گرفتند که موسیقی می‌تواند ابزار مفیدی برای مقابله با درد مزمن و افسردگی باشد.

در تحقیق دیگری، پژوهشگران آمریکایی با بررسی ۶۰ بیمار مبتلا به دردهای مزمن دریافتند:

گوش دادن به موسیقی ۲۱ درصد از میزان درد می کاهد و تا ۲۵ درصد از بروز افسردگی ناشی از دردهای مزمن جلوگیری می کند.

موسیقی می‌تواند به افراد کمک کند تا در برابر مشکلات زندگی مقاوم‌تر باشند. در یک پژوهش، افرادی که مدت شش سال از بیماری‌هایی مانند آرتروز، دیسک کمر و ورم مفاصل رنج می‌بردند، مورد مطالعه قرار گرفتند.

در این تحقیق، یک گروه به مدت یک هفته، روزی یک ساعت به موسیقی گوش دادند، اما گروه دیگر هیچ نوع موسیقی‌درمانی دریافت نکردند.

گروهی که موسیقی گوش می‌دادند نیز خود به دو دسته تقسیم شدند: یک دسته اجازه داشتند آهنگ‌های مورد علاقه خود را انتخاب کنند، در حالی که دسته دیگر می‌بایست از بین آهنگ‌های انتخاب‌شده توسط پژوهشگران، موسیقی خود را برگزینند.

بر اساس گفته محققان، اگرچه بین دو گروهی که موسیقی گوش داده بودند تفاوت کمی دیده می‌شد، اما هر دو گروه در مقایسه با افرادی که موسیقی گوش نداده بودند، بهبود بیشتری در وضعیت بیماری خود نشان دادند؛ به گونه‌ای که تحمل درد برای آنان آسان‌تر شده بود و احساس توانایی و قدرت در آن‌ها افزایش یافته بود.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه بیوگرافی لیلی افشار.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله آشنایی با اصطلاح پُلی فونی و مقدار مناسب آن در پیانو را مطالعه کنید.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه فرم در موسیقی به چه معناست؟.

پیانوهای برند بلوتنر از بهترین و خوش‌ساخت‌ترین پیانوهای دنیا هستند و بسیاری از نوازندگان، این ساز را بسیار دوست دارند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، داستان پدید آمدن پیانو بلوتنر را برای شما تعریف می‌کنیم. با ما تا پایان این متن همراه بمانید.

تاریخچه ساخت پیانو بلوتنر

در میانه‌های قرن نوزدهم، شهر لایپزیگ در کنار شهرهایی مانند پاریس، لندن و وین، یکی از کانون‌های مهم فرهنگی اروپا به شمار می‌رفت. مردم طبقه متوسط این شهر، از رفاه نسبی، آزادی و بلندپروازی برخوردار بودند و روحیه‌ای روشنفکرانه و بااعتماد به نفس داشتند. لایپزیگ علاوه بر دانشگاه معتبرش، به خاطر روابط تجاری بین‌المللی نیز شهرت داشت. پس از انقلاب صنعتی، تحولات اجتماعی به گونه‌ای پیش رفته بود که دیگر برای قرار گرفتن در طبقه اشراف، لزوماً نیازی به دانش و فرهنگ نبود. با این حال، زندگی در لایپزیگ رونق و ثبات خوبی داشت و مردم در رفاه به سر می‌بردند. در سال ۱۸۴۳ نیز نهادهای فرهنگی مهمی مانند گروه کر پسران توماس، سالن اپرا، ارکستر گواندهاس و آکادمی موسیقی در این شهر پایه‌گذاری شدند.

خانواده بلوتنر نیز جزیی از این سنت غنی موسیقایی در لایپزیگ بودند و نشان می‌دادند که روحیه کار و نوآوری در این شهر زنده است. همه این شرایط باعث شد تا جولیوس بلوتنر در روز ۱۸ نوامبر سال ۱۸۵۳ کارخانه ساخت پیانوی خود را تأسیس کند. این کسب‌وکار به سرعت رشد کرد و به موفقیت‌های بزرگی دست یافت.

بلوتنر مهارت و دانش فنی لازم برای ساختن پیانو را داشت. سازهای تولیدی شرکت او خیلی زود به دلیل کیفیت بالای فنی و صدای دلنشین، مورد توجه قرار گرفتند و راه خود را به سالن‌های کنسرت در نقاط مختلف جهان باز کردند.

برنامه بلوتنر برای تجارت ساده و یکپارچه بود:

من پیانوهای بزرگ و معمولی با سبک طراحی آلمانی و انگلیسی تولید و به فروش می‌رسانم. فعالیت تولیدی من در یک کارگاه اجاره‌ای و با همراهی سه نفر از استادکاران ماهر شروع شد. شعار من در این راه این است: «خدا هدایتگر من است».

اگر سوالاتی دارید، مقاله ناشر نخستین آلبوم راک اند رول انگلیسی ایران که بود؟ به شما کمک خواهد کرد.

تولید ده ساز در سال اول

در نخستین سال فعالیت، ده دستگاه پیانو ساخته شد که هشت تا از آن‌ها گرند و دو تا پیانو دیواری بودند. خیلی زود، این سازها مورد توجه کارشناسان، نوازندگان حرفه‌ای و اهل موسیقی قرار گرفتند. در سراسر جهان، علاقه‌مندان در مورد پیانوهای شگفت‌انگیز بلوتنر که در شهر لایپزیگ ساخته می‌شد، گفتگو می‌کردند.

هنرمندان بزرگی همچون براهام، جادسون، لیست، مالر، نیکیش، راخمانینوف، شومان و چایکوفسکی به کارگاه بلوتنر دعوت شدند. این هنرمندان در سفرهای هنری خود، نظرات مثبت و تحسین‌آمیزی دربارهٔ کیفیت بی‌نظیر این پیانوها بیان کردند.

اگر سوالاتی دارید، مقاله شباهت ها و تفاوت های ساز قانون و سنتور به شما کمک خواهد کرد.

جولیوس بلوتنر که در کار خود به موفقیت چشمگیری رسیده بود، در سال ۱۸۶۸ شبکه‌ای بین‌المللی برای فروش و پخش محصولاتش ایجاد کرد. این شبکه به سرعت در جهان گسترش یافت و امروزه نیز ثمرات آن قابل مشاهده است.

او از سرمایه و سهم خود استفاده کرد و در نمایشگاه‌های معتبری در شهرهایی مانند بروکسل، آمستردام، ملبورن، پاریس، فیلادلفیا، سیدنی و وین، پیانوها و نوآوری‌هایش را به نمایش گذاشت. پیانوهای بلوتنر که در کنسرت‌های جدی موسیقی به کار می‌رفتند، بسیار مورد ستایش قرار گرفتند.

با افزایش تقاضا و محدود بودن ظرفیت تولید، جولیوس بلوتنر تصمیم گرفت کارگاهی را که قبلاً اجاره کرده بود به همراه یک قطعه زمین بخرد. تا سال ۱۸۹۰، او به تدریج در آنجا کارخانه جدیدی ساخت که گنجایش کار برای ۱۲۰۰ کارگر را داشت. این کارخانه در مساحتی حدود ۸۵۰۰۰ متر مربع بنا شد و بخش‌های گوناگونی برای مراحل مختلف تولید در آن ایجاد شد.

در این دوره رشد سریع، جولیوس بلوتنر تلاش کرد تا شرکت را به عنوان یک کسب‌وکار خانوادگی سازماندهی کند. این رویکرد حتی پس از درگذشت او در سال ۱۹۱۰ نیز ادامه یافت.

از میان هشت فرزند او (چهار پسر و چهار دختر)، مطابق رسم آن زمان، پسران مسئولیت مدیریت شرکت را بر عهده گرفتند. جولیوس بلوتنر معلمی سخت‌گیر بود و از پسرانش انتظار داشت که شغل خانوادگی را با تمام جزئیات بیاموزند و درکی اساسی از تمام مراحل تولید پیانو پیدا کنند.

ماکس، برونو و روبرت (Max, Bruno & Robert)

در روز اول جولای سال ۱۸۹۲، ماکس بلوتنر فعالیت خود را در شرکت خانوادگی بلوتنر شروع کرد. او نیز مانند برادرانش، برونو و رابرت، ابتدا حرفهٔ ساخت پیانو را آموخت و سپس در شهرهای لندن و پاریس، توانایی‌های خود را افزایش داد. ماکس خیلی زود در کارش از پدرش پیشی گرفت.

وظیفهٔ اصلی او، سرپرستی بخش فنی و تولید سازها بود. مدیریت تولید و بازرگانی بین‌المللی شرکت بر عهدهٔ ماکس و دو برادرش باقی ماند. به این ترتیب، همان‌طور که جولیوس بلوتنر آرزو داشت، همهٔ امور تجارت به دست نسل جوان و توانای خانوادهٔ بلوتنر سپرده شد.

مقاله آشنایی با بانو سیمین آقارضی حاوی اطلاعات جامعی است.

مزایای کسب‌وکار خانوادگی در دوران جنگ جهانی اول، سال‌های پس از آن و همچنین در زمان رکود بزرگ اقتصادی سال ۱۹۲۹ آشکار شد؛ در آن زمان، رودلف بلوتنر هسلر (Rudolph Blüthner-Haessler) ادارهٔ شرکت را بر عهده داشت.

حدود سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶، مسئولان آلمانی، شرکت بلوتنر را که به خاطر نوآوری و کیفیت بالایش شهرت داشت، برای یک مأموریت ویژه انتخاب کردند. هدف، ساخت یک پیانو بزرگ اما سبک‌وزن برای کشتی هوایی معروف هیندنبورگ بود.

در نهایت، اولین پیانوی بلوتنر از فراز اقیانوس اطلس گذشت و با برگزاری نخستین کنسرت پیانو در آسمان، شگفتی مردم جهان را برانگیخت. این اجرا به صورت زنده از ۶۳ ایستگاه رادیویی در سراسر جهان پخش شد.

 رودولف

در سال ۱۹۳۲، دکتر رودولف بلوتنر هسلر مدیریت شرکت را بر عهده گرفت. یکی از دشوارترین وظایف او، هدایت این کسب‌وکار در طول سال‌های جنگ جهانی دوم بود. او متعهد بود که شرکت را بر پایه‌ی اصول و ارزش‌های قدیمی خانواده بلوتنر حفظ کند و به همین دلیل، وقتی دید تمام کارخانه در یک بمباران هوایی نابود شده، بسیار اندوهگین شد.

پس از پایان جنگ، بسیاری از دوستان و مشتریان وفادار، خانواده را ترغیب کردند که شرکت را دوباره راه‌اندازی کنند و چشم‌اندازی تازه و قدرتمند برای آن بسازند. دکتر بلوتنر هسلر، با وجود اختلاف‌نظرهایی که با مقامات آلمانی داشت، مسئولیت تاریخی بازسازی شرکت را مطابق با استانداردهای جهانی پذیرفت.

سرانجام در سال ۱۹۴۸ این رویا محقق شد و سازها یک بار دیگر توانستند از دروازه‌های کارخانه خارج شوند. شرکت برای تضمین کیفیت، همکاری نزدیکی با مراکز موسیقی معتبر مانند کنسرواتوار چایکوفسکی در مسکو و کنسرواتوار لنین‌گراد آغاز کرد. نوازندگان چیره‌دست در این مراکز، گواهی بر برتری و کیفیت بالای سازهای تولیدی بودند.

اینگبرت (Ingbert)

پس از درگذشت دکتر رودولف بلوتنر-هسلر در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۶، پسرش اینگبرت بلوتنر-هسلر مدیریت شرکت را بر عهده گرفت. البته پیش از این، در سال ۱۹۷۲، دولت آلمان شرقی رهبری و فعالیت‌های ملی‌گرایانه را ممنوع اعلام کرده بود.

اگرچه اینگبرت در ابتدا درباره ماندن در سمت مدیرعاملی تردید داشت، اما این انتخاب از نظر اقتصادی مناسب و برای آینده شرکت بسیار حیاتی بود.

پس از فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹، اینگبرت شرکت قدیمی خانوادگی را به کسب‌وکاری مدرن تبدیل کرد و مانند نسل‌های پیشین خانواده بلوتنر، توان تولید آن را افزایش داد. بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷، خانواده یک کارخانه جدید نیز در نزدیکی لایپزیگ تأسیس کرد.

از سال ۱۹۹۵، اینگبرت بلوتنر-هسلر مدیریت شرکت را به همراه دو پسرش بر عهده گرفت: دکتر کریستین بلوتنر-هسلر که تحصیلاتش در زمینه پزشکی و اقتصاد بود، و کنوت بلوتنر-هسلر که نوازنده پیانو بود و در تمام بخش‌های ساخت پیانو مهارت داشت.

امروز دکتر کریستین بلوتنر-هسلر مسئولیت بخش تولید و تمام جنبه‌های فنی شرکت را بر عهده دارد. شرکت بلوتنر با توجه به استقبال گسترده و درخواست‌های زیاد برای محصولاتش، دفاتر و مراکز خدماتی در کشورهای مختلف از جمله آمریکا، بریتانیا، روسیه، فرانسه، هلند، لندن، وین و آسیا دارد. علاوه بر این، شبکه‌ای جهانی از شرکای تجاری و نمایندگان فروش دارد که در سراسر جهان فعالیت می‌کنند.

حتماً نام یاماها را به عنوان یکی از معروف‌ترین برندهای سازنده پیانو شنیده‌اید. این شرکت، سازهای بسیار خوب و باکیفیتی تولید می‌کند که از محبوبیت زیادی در بین نوازندگان و هنرمندان برخوردار است. در ادامه این نوشته، با تاریخچه ساخت پیانوهای یاماha بیشتر آشنا خواهیم شد.

تاریخچه پیانو یاماها در سالهای ۱۹۰۰ – ۱۹۴۹

در سال ۱۹۰۰ نخستین پیانو دیواری در ژاپن تولید شد. این ساز به دست «توراکوسو یاماها»، بنیانگذار شرکت نیپون، طراحی و ساخته شد. دو سال بعد، کارخانه نیپون گاکی از اولین پیانو گرند خود پرده‌برداری کرد. در آن زمان، فعالیت‌های شرکت عمدتاً بر بازار داخلی ژاپن متمرکز بود. در آن دوره، موسیقی کلاسیک غربی در ژاپن چندان شناخته شده نبود. با این وجود، توراکوسو یکی از پیانوهایش را به نمایشگاه جهانی سنت لوئیس در سال ۱۹۰۴ فرستاد و در آنجا جایزه‌ای افتخاری برای کیفیت ساخت پیانو دریافت کرد.

در دهه ۱۹۲۰، سازندگان یاماها مرتب به کشورهای دیگر سفر می‌کردند تا از جدیدترین روش‌های ساخت پیانو در اروپا آگاه شوند. سپس در سال ۱۹۲۶، شرکت تصمیم گرفت از تکنسین‌های متخصص پیانو از آلمان دعوت کند تا با صنعتگران ژاپنی نیپون گاکی درباره‌ی ریزه‌کاری‌های ساخت پیانو گفت‌وگو و همفکری کنند.

تاریخچه یاماها ۱۹۵۰ – ۱۹۵۹

یاماها در سال ۱۹۵۰ پیانوی مدل گرند CF را که ویژه اجرای کنسرت بود، ساخت. پس از استقبال خوب از این محصول، این برند تلاش خود را برای ساختن پیانویی با کیفیت بالاتر ادامه داد. در سال ۱۹۵۶، آنها نخستین سامانه رایانه‌ای در ژاپن را برای کنترل خشک‌کردن چوب راه‌اندازی کردند. با این فناوری، میزان رطوبت چوب — که عاملی بسیار مهم در کیفیت هر پیانو است — پس از پایان فرآیند خشک‌کردن طبیعی، به اندازه دلخواه و مناسب تنظیم می‌شود. سپس در سال ۱۹۵۸، یاماها یک خط تولید کامل برای مونتاژ پیانوهای گرند در مرکز شهر هاماماتسو ایجاد کرد.

تاریخچه یاماها در دهه ی ۶۰ میلادی

برند یاماها در اوایل دهه ۱۹۶۰ قدم بزرگی برداشت و یک شرکت تازه در آمریکا راه‌اندازی کرد تا مسئولیت واردات و پخش پیانوهایش را بر عهده بگیرد. سپس در سال ۱۹۶۵، سزار تالون که از سرشناسترین متخصصان پیانو در اروپا بود، به ژاپن سفر کرد و از کارخانه یاماها بازدید به عمل آورد. او از سطح امکانات و مهارت کارکنان یاماها بسیار خوشش آمد و همین موضوع باعث شد همکاری خود را با این شرکت آغاز کند تا در طراحی و ساخت یک پیانو گرند کنسرت در سطح جهانی مشارکت داشته باشد.

CF Grand Yamaha

ساخت پیانوهای کنسرت یاماها در سال ۱۹۶۵ شروع شد. این شرکت قصد داشت یک پیانوی بزرگ با کیفیت بسیار عالی تولید کند.

در طی دو سال بعد، نمونه‌های اولیه این پیانو ساخته شد و نوازندگان ماهر و مشهوری آن‌ها را امتحان کردند. سرانجام در نوامبر ۱۹۶۷، پیانو کنسرت مدل CF در یک مراسم در هتل اوکوآای توکیو به همه معرفی شد. در این مراسم، ویلهلم کمپف با این پیانو نواخت و آن را «یکی از پیانوهای برتر در جهان» نامید.

با معرفی مدل‌های CF و C3، یاماها خیلی سریع توانست جایگاه مهمی در بازار جهانی پیدا کند. اولین باری که سیفاتوسلاو ریچرث با پیانو CF روبرو شد، در کنسرتی در شهر پادوای ایتالیا در ژانویه ۱۹۶۹ بود. او پس از این تجربه، تصمیم گرفت برای تمرین‌های خود در جشنواره موسیقی مونتون فرانسه، از بین پیانوهای مختلف سازندگان گوناگون، دوباره مدل CF را انتخاب کند.

تاریخچه پیانوهای یاماها در ۱۹۷۰ – ۱۹۷۹

ریشتر در اولین سفر هنری خود به ژاپن در سال ۱۹۷۰، در نمایشگاه جهانی اوساکا با یک پیانوی مدل CF برنامه اجرا کرد. او پس از این تجربه، همواره از پیانوهای ساخت یاماها استفاده و پشتیبانی کرد.

کمپانی یاماها در ۱۹۸۰ – ۱۹۸۹

یکی دیگر از نوازندگان مشهور پیانو به نام «گلن گولد» در سال ۱۹۸۰ به این ساز علاقمند شد. او در همان سال دو دستگاه از مدل CF خرید و از آنها برای ضبط سه آلبوم پایانی‌اش که در سن پنجاه‌سالگی منتشر کرد، استفاده نمود.
مهندسان و سازندگان یاماها با الهام گرفتن از پیانوهای گرند قدیمی، نسل جدیدی از پیانوهای کنسرتی را توسعه دادند و با تکیه بر دستاوردهای مدل CF، نمونه‌های اولیه را بار دیگر ارتقا دادند.
کریستین زیمرمن نیز از این پیانو چنان راضی بود که آن را در تور کنسرت‌های خود در اروپا به کار برد. پس از پیشرفت‌های بیشتر، متخصصان یاماها در سال ۱۹۸۳ مدل CFIII را معرفی کردند. این پیانو به عنوان ساز رسمی چند مسابقهٔ معتبر بین‌المللی انتخاب شد، از جمله مسابقهٔ یوهان سباستین باخ در آلمان شرقی، رقابت‌های شوپن در لهستان و مسابقهٔ چایکوفسکی در اتحاد جماهیر شوروی.
یاماها در دههٔ ۱۹۸۰ نوع جدیدی از پیانو با فناوری دیسکلاویه را تولید کرد که نخستین بار در سال ۱۹۸۷ در آمریکا ساخته شد (مدل قبلی‌تری به نام پیانو پلیر در سال ۱۹۸۲ در ژاپن معرفی شده بود). این ساز در اصل یک پیانو آکوستیک یاماها مجهز به کنترل‌های الکترونیکی برای ضبط عملکرد نوازنده بود که بعدها بهبود داده شد.

CFIII-Yamaha

در سال ۱۹۹۱، شرکت یاماها به موفقیت بزرگی دست یافت و پنج میلیون پیانو تولید کرد. همچنین در همین سال، این شرکت مدل جدیدی به نام CFIIIS را جایگزین پیانوهای کنسرت قدیمی خود یعنی سری‌های CF و CFIII کرد. چند سال بعد، در ماه ژوئیه ۱۹۹۸، یک نوازنده جوان و بااستعداد روس به نام دنیس ماتسوف، در هنرستان مسکو برنده جایزه اصلی رقابت معروف بین‌المللی چایکوفسکی شد و این موفقیت را با نواختن روی پیانوی CFIIIS به دست آورد. شما می‌توانید این پیانو را در ویدیوی زیر ببینید.

صدمین سالگرد پیانوهای یاماها

آیاکو اوئهارا در سال ۲۰۰۲ با برنده شدن در رقابت مهم بین‌المللی چایکوفسکی، باعث سربلندی کشورش ژاپن شد. او نخستین ژاپنی و همچنین اولین زنی بود که در تاریخ این مسابقه به مقام اول دست یافت. او این موفقیت بزرگ را با نواختن روی پیانو مدل CFIIS ساخت شرکت یاماها به دست آورد.
در صدمین سالگرد ساخت پیانوهای یاماها، مدل گرند CFIIS به عنوان پیانوی رسمی بیش از ۲۰ مسابقه معتبر جهانی انتخاب شد.

تاریخچه یاماها در دهه ی اخیر

بعد از ۱۹ سال پژوهش و تلاش، پیانو بزرگ یاماها مدل CF برای اولین بار در ماه می سال ۲۰۱۰ شروع به کار کرد. در همان سال، برندگان مسابقات معتبر ملی آمریکا و مسابقه شوپن، با نواختن این پیانو (CFX)، رویدادهایی ماندگار در تاریخ موسیقی خلق کردند.
شرکت یاماها همزمان با ارائه هفتمین نسخه از محصولاتش، سی‌امین سالگرد تولید سیستم Disklavier را جشن گرفت.
علاوه بر این، یاماها در آن سال برای سومین بار پیاپی، جایزه مهم «۱۰۰ نوآور برتر جهان» را از موسسه تامسون رویترز دریافت کرد.

سازهای دوتار و تنبور هر دو از سازهای زهی و پرطرفدار هستند که از نظر ظاهری شبیه به هم به نظر می‌رسند. این شباهت باعث می‌شود گاهی تشخیص آن‌ها از یکدیگر سخت باشد. با این حال، این دو ساز در جزئیات با هم تفاوت‌هایی دارند که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم. برای آشنایی بیشتر با تفاوت‌های دوتار و تنبور، در ادامه با ما همراه باشید.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آیا ساز دهل فقط از دور خوش است؟ پیدا کنید.

آشنایی با ساز دو تار

دوتار یک ساز سنتی ایرانی است که با کشیدن یا زخمه زدن روی سیم‌هایش صدا تولید می‌کند. همان‌طور که از اسمش پیداست، این ساز دو سیم دارد. نوازندگان معمولاً به جای استفاده از مضراب، با ناخن‌های خود به سیم‌ها ضربه می‌زنند.

شکل کاسهٔ دوتار شبیه به گلابی است و دسته‌ی بلندی دارد. معمولاً بین ۱۷ تا ۲۰ پرده‌ی کوچک (که به آن‌ها دستان می‌گویند) روی دسته بسته می‌شود. البته در بعضی مناطق جنوب ایران، دوتارهای محلی وجود دارند که اصلاً دستان ندارند.

اگر سوالاتی دارید، مقاله تصنیف چیست؟ به شما کمک خواهد کرد.

روی سطح جلویی ساز از چوب استفاده شده و همان‌طور که گفته شد، تنها دو سیم دارد. به خاطر همین تعداد سیم‌ها، نام آن را “دوتار” گذاشته‌اند. این دو سیم معمولاً با فاصله‌های صوتی متفاوتی کوک می‌شوند.

ساختمان ساز

ساز دوتار شکلی شبیه به یک گلابی دارد و دسته‌ی بلندی متصل به آن است. این ساز دو سیم دارد و به همین دلیل به آن دوتار می‌گویند. دسته‌ی آن حدود ۶۰ سانتی‌متر و طول کل ساز نزدیک به یک متر است. بخش کاسه‌ی آن معمولاً از چوب درخت توت ساخته می‌شود و دسته‌اش را از چوب درختانی مثل زردآلو یا گردو می‌سازند. در گذشته، به جای سیم‌های فلزی از رشته‌های ابریشم برای این ساز استفاده می‌کردند.

آشنایی با ساز تنبور

تنبور که گاهی به آن تنبوره هم گفته می‌شود، یک ساز زهی است. شکل کاسه آن شبیه نیمی از یک گلابی است و دسته‌ای بلند دارد. روی دسته آن بین ۱۳ تا ۱۴ پرده بسته شده و معمولاً ۲ یا ۳ سیم دارد.

در مجموعه آهنگ‌های موسیقی تنبور نزدیک به ۷۲ مقام یا قطعه اصلی وجود دارد. از این تعداد، ۱۶ مقام برای مجالس و گردهمایی‌هاست و ۵۶ مقام دیگر، مربوط به مقام‌های حقانی یا کلام می‌باشد. اساس موسیقی تنبور، مانند موسیقی سنتی ایران، بر بدیهه‌نوازی و خلاقیت آنی نوازنده استوار است.

کاسه و صفحهٔ این ساز از چوب درخت توت ساخته می‌شود و دستهٔ آن از چوب گردو است. سیم‌های ساز روی یک دستهٔ بلند و کاسه‌ای کشیده شده‌اند و با ضربهٔ نوازنده به وسیلهٔ انگشتان به صدا درمی‌آیند. نواختن این ساز با پنجهٔ دست انجام می‌گیرد و این ویژگی نشان‌دهندهٔ پیوند و خویشاوندی آن با سازهایی مانند تنبور، دوتار محلی و سه‌تار است که آنها نیز با انگشت یا ناخن نواخته می‌شوند.

مقایسه ظاهری و تفاوت ساز دوتار و تنبور

دوتار و تنبور هر دو کاسه‌ای شبیه به میوه گلابی دارند که از چوب درخت توت ساخته شده است. هر دوی این سازها دسته‌ای بلند دارند که معمولاً از چوب گردو یا زردآلو ساخته می‌شود. طول دسته دوتار تقریباً ۶۰ سانتیمتر است و اندازه کل ساز به حدود یک متر می‌رسد. روی دسته دوتار که نسبتاً کشیده است، بین ۱۷ تا ۲۰ دستان بسته می‌شود. البته در بعضی از مناطق جنوب ایران، دوتارهای محلی وجود دارند که اصلاً دستان ندارند.

دوتار دو سیم دارد، در حالی که تنبور سه سیم دارد. در واقع، بعدها یک سیم به تنبور اضافه شد. در گذشته، به جای سیم‌های فلزی امروزی، از رشته‌های ابریشم برای این سازها استفاده می‌کردند. طول تنبور معمولاً بین ۷۰ تا ۸۰ سانتیمتر است و سیم‌های آن شامل یک سیم واخوان و دو سیم اصلی می‌شود. دوتار دو گوشی دارد، اما تنبور امروزی سه گوشی برای کوک کردن سیم‌ها دارد. سایر بخش‌های مشترک این دو ساز شامل سیم‌گیر، خرک و شیطانک است.

بررسی نحوه نواختن

ساز دوتار معمولاً برخلاف ساز تنبور، با مضراب نواخته نمی‌شود و نوازنده با ناخن‌هایش به سیم‌ها ضربه می‌زند. روش نواختن دوتار در مناطق گوناگون، تفاوت‌هایی دارد؛ ولی در بیشتر این مناطق، از انگشت اشاره و انگشت شست دست راست برای نوازندگی استفاده می‌شود. در مقابل، نواختن تنبور با چهار انگشت دست راست انجام می‌گیرد و انگشت شست در این حالت به کار گرفته نمی‌شود.

کوک کردن دوتار و تنبور

دوتار را معمولاً با فاصله‌ای معادل چهار یا پنج پرده کوک می‌کنند. البته شیوه‌ی کوک این ساز در مناطق گوناگون، متفاوت است. برای نمونه، در ترکمن‌صحرا، کتول، شرق مازندران و همچنین شرق و شمال خراسان، سیم اول روی نت «لا» و سیم دوم روی نت «می» کوک می‌شود.

تنبور نیز به چندین شکل مختلف کوک می‌شود. دو سیم اول آن که به نام «سیم دو» شناخته می‌شوند، معمولاً بر اساس دیاپازون نت «لا» تنظیم می‌شوند. سیم سوم که به آن «سیم سل» یا «سیم اخوان» می‌گویند، با فاصله‌ای چهارم یا پنجم پایین‌تر از سیم دو کوک می‌گردد.

توصیه می‌کنیم این مطلب ساز نی را بیشتر بشناسید را حتماً بخوانید.

از میان نوازندگان سرشناس دوتار می‌توان از حاج قربان سلیمانی (که عکس او در بالا دیده می‌شود)، استاد غلامعلی پورعطایی و حاج عثمان محمدپرست نام برد.

همچنین از نوازندگان مطرح تنبور نیز می‌توان به سید خلیل عالی‌نژاد، درویش امیر حیاتی و دیگران اشاره کرد.

مهارت شنیداری در موسیقی به توانایی شما در تشخیص، درک و تفکیک صداها مربوط می‌شود. وقتی می‌گوییم “تقویت گوش موسیقیایی”، منظورمان این است که این مهارت‌ها را پرورش دهید و قوی‌تر کنید.
با تقویت گوش موسیقی، حافظه شما برای تشخیص ملودی‌ها بهتر می‌شود، درک بهتری از ریتم، فاصله‌های صوتی، هارمونی و کوک پیدا می‌کنید و در نوازندگی یا خواندن، حال‌وهوای موسیقی را بهتر منتقل می‌کنید. همچنین این توانایی، زمینه‌ساز بداهه‌نوازی بهتر و پایه‌ای محکم برای فعالیت حرفه‌ای در خوانندگی خواهد بود.
در ادامه می‌توانید روش‌های کاربردی برای تقویت گوش موسیقی را در وبلاگ آنبین مطالعه کنید.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در بیوگرافی محسن چاووشی پیدا کنید.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه موسیقی فیوژن چیست؟.

روش های تقویت گوش موسیقیایی

توجه به صداهای محیط

از ساده‌ترین کار آغاز کنید. در هر شرایطی چشمانتان را ببندید تا فقط در دنیای صداها غرق شوید. با دقت به آهنگ و ضرباهنگ هر صدایی که به گوشتان می‌رسد گوش دهید.

توجه به جزییات موسیقی

به بخش‌های مختلف آهنگ با دقت گوش دهید. هر قطعه موسیقی از لایه‌های گوناگونی ساخته شده که مانند پازل روی هم قرار می‌گیرند و با کنار هم قرار گرفتنشان، آهنگ کامل به وجود می‌آید. در تصویر زیر، می‌توانید نمایی از این لایه‌ها را در یک نرم‌افزار ساخت موسیقی مشاهده کنید. در واقع، تنظیم و چیدمان آهنگ در همین فضا انجام می‌شود.

اگر به این موضوع علاقه دارید، آیا آموزش ویولنسل یا چلو سخت است؟ را از دست ندهید.

آواز بخوانید

راه دیگری که وجود دارد، این است که همزمان با خواندن ترانه، ملودی اصلی آهنگ را نیز با ساز بنوازید. این ملودی معمولاً ساختار دشواری ندارد و با هر سازی قابل اجراست. انجام این کار، هماهنگی بین دست‌ها و ذهن شما را بیشتر می‌کند. کار پیچیده‌ای نیست؛ فقط کافی است الگوی اصلی آهنگ و گام آن — که معمولاً گام ماژور است — را تشخیص دهید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله رازهایی از زندگی شخصی بتهوون ، نابغه ناشنوا ادامه دهید.

برای یادگیری پیشرفته، به ساز سرخپوستی یا ساز پن فلوت با نوایی حزین و رویایی مراجعه کنید.

سعی کنید بدون نت بنوازید

اگرچه نواختن کامل یک آهنگ بدون نت ممکن است سخت باشد، اما این تمرین، گوش موسیقایی شما را تقویت می‌کند.
در پلتفرم‌هایی مانند یوتیوب و اسپاتیفای، مجموعه‌های آماده زیادی از آهنگ‌ها وجود دارد. یوتیوب این امکان را به شما می‌دهد که سرعت پخش را کم کنید تا بخش‌های سریع را بهتر درک کنید. پیشنهاد می‌کنیم در ابتدا با قطعات ساده‌تر شروع کنید.

به بیس دقت کنید

یک راه بسیار خوب برای قوی‌تر کردن مهارت شنیدن، این است که به خط باس آهنگ‌ها گوش دهید و آن را تمرین کنید. البته حتماً نباید این بخش با گیتار بیس نواخته شده باشد. شما می‌توانید این روش را روی موسیقی‌های بتهوون یا جاستین بیبر هم امتحان کنید.
نوع ساز اهمیت چندانی ندارد. نکته کلیدی، گوش دادن با تمرکز بالا و تکرار دقیق همان چیزی است که می‌شنوید.
اغلب، باس وظیفه ایجاد هارمونی و فضای کلی آهنگ را بر عهده دارد. بنابراین اگر خط باس یک قطعه را خوب درک کنید، بدون اینکه مستقیماً سراغ آکوردها بروید، درک شما از توالی آکوردها بهتر شده و می‌توانید آن‌ها را در آهنگ‌های دیگر هم تشخیص دهید. بعد از اینکه روی باس مسلط شدید، می‌توانید توجه خود را به آکوردها معطوف کنید و تفاوت‌های مینور و ماژور و موارد مشابه را شناسایی کنید. هنگام تشخیص آکوردها، می‌توانید به اینترنت مراجعه کنید تا ببینید چقدر در تشخیص خود دقیق بوده‌اید. بهتر است در ابتدا از آهنگ‌های ساده شروع کنید و به تدریج به سراغ قطعات پیچیده‌تر بروید.

کوک بودن همیشگی ساز

یک نکته مهم این است که همیشه قبل از شروع تمرین، از کوک بودن ساز خود مطمئن شوید. این عادت کم کم به شما کمک می‌کند تا صدای درست و اصلی سازتان را به خاطر بسپارید و اگر روزی ساز از کوک خارج شد، سریع متوجه آن شوید.

توصیه می‌کنیم این مطلب زندگی شخصی استاد محمدرضا شجریان را حتماً بخوانید.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در تاثیرات درمانی موسیقی بر بدن پیدا کنید.

توصیه می‌کنیم این مطلب ساز ترومپت ،ساز سپاهیان روم را حتماً بخوانید.

به این ترتیب، گوش شما به تدریج قوی می‌شود و می‌آموزید که صدای واقعی و دقیق هر نت را تشخیص دهید. فراموش نکنید که تمرین کردن با سازی که کوک نیست، باعث سردرگمی گوش شما می‌شود؛ چون هر بار که ساز می‌زنید، صدایی متفاوت و نادرست می‌شنوید. این موضوع می‌تواند پیشرفت شما در تقویت گوش موسیقایی را به طور جدی کند کند.

مسیر چالش را ادامه بدهید

وقتی شما اصول اولیه موسیقی، یعنی ریتم، ملودی، هارمونی و افکت‌های صوتی را به خوبی یاد گرفتید و در آنها مهارت نسبی پیدا کردید، تنها یک راه پیش روی شماست: اینکه همیشه خودتان را با چالش‌های تازه روبرو کنید تا مدام در حال بهتر شدن باشید. اگر فکر می‌کنید به این مرحله رسیده‌اید، بهتر است سراغ زمینه‌های جدید بروید و مهارت شنیداری خود را در مسیرهای دیگری گسترش دهید.

اگر سوالاتی دارید، مقاله بهترین آموزشگاه سنتور در شرق تهران به شما کمک خواهد کرد.

مثلاً می‌توانید جمله‌های موسیقایی و ترکیب‌های آکوردی پیچیده را بنویسید، با پردازش صدا در موسیقی الکترونیک آشنا شوید، اگر تا به حال با موسیقی ایرانی کار نکرده‌اید یک ساز ایرانی یاد بگیرید، یا سعی کنید قطعات موسیقی اصلی و تازه‌ای خلق کنید. به یاد داشته باشید که دنیای موسیقی بسیار وسیع است و جنبه‌های کشف‌نشده زیادی دارد. هر چقدر بیشتر در آن غرق شوید، باز هم می‌تواند شما را متعجب کند و عاشق خودش نگه دارد.

برای اینکه نتیجه خوبی بگیرید، بهتر است تمرین‌های گفته شده را دست‌کم هفته‌ای دو تا سه بار انجام دهید تا گوش شما برای موسیقی قوی شود و به شنیدن دقیق و ماهرانه عادت کنید، درست مثل وقتی که رانندگی یاد می‌گیرید و به تدریج در آن حرفه‌ای می‌شوید.

همانطور که می‌دانید، برای نواختن سازهای زهی مانند سه‌تار از ناخن یا مضراب استفاده می‌شود. مراقبت از ناخن و حفظ طول مناسب آن گاهی چالش‌برانگیز است، چرا که در زندگی روزمره از دست‌هایمان برای کارهای مختلفی استفاده می‌کنیم و ممکن است ناخن‌ها آسیب ببینند یا بشکنند. در چنین شرایطی، می‌توان از مضراب برای نواختن سه‌تار بهره برد. در این نوشته، انواع مختلف مضراب سه‌تار را به شما معرفی می‌کنیم تا اگر لازم بود، بتوانید انتخاب مناسبی برای تهیه‌ی مضراب داشته باشید.

انواع مضراب سه تار برای نواختن

سه‌تار یکی از سازهای سنتی ایران است که صدایش از لرزش سیم‌ها به وجود می‌آید و با ضربه زدن نواخته می‌شود. این ساز معمولاً با ناخن انگشت سبابه دست راست به صدا درمی‌آید. سه‌تار چهار سیم دارد که جنس آن‌ها از فولاد و برنج است و در طول ساز، از قسمت پایینی تا انتهای دسته کشیده شده‌اند.
ابزاری به نام مضراب نیز برای نواختن سه‌تار وجود دارد. ممکن است نوازندگان با تجربه چندان از آن استفاده نکنند، ولی برای کسانی که تازه شروع به یادگیری کرده‌اند و نمی‌توانند ناخن انگشت خود را بلند نگه دارند، بسیار مفید است.
سه‌تار مانند ساز تار، در گروه سازهای زهی-زخمه‌ای جای می‌گیرد و با ضربه‌زدن به سیم‌ها نواخته می‌شود. این ضربه می‌تواند با ناخن انگشت سبابه باشد یا با وسیله‌ای که کار ناخن را انجام می‌دهد. مضراب‌ها شکل‌ها و انواع گوناگونی دارند که در بخش‌های بعد به آن‌ها پرداخته می‌شود.

مضراب سیمی

این مضراب از یک نوار فلزی و یک سیم ساخته شده است. سیم به شکل یک حلقه به دو سر نوار فلزی وصل شده است. روش کار با آن اینگونه است که تقریباً مانند یک انگشتر، آن را روی انگشت اشاره خود قرار می‌دهید و سپس سیم را زیر ناخن خود می‌گذارید تا کاملاً ثابت بماند و تکان نخورد.

برای اینکه به بهترین شکل از این مضراب استفاده کنید، باید سه مرحله را دنبال کنید:

1. مضراب سیمی را طوری روی انگشت خود بگذارید که قسمت باز آن در زیر انگشت قرار گیرد.
2. سپس سیم مضراب را از دو طرف، زیر ناخن خود ببرید. حتی اگر ناخن‌های کوتاهی داشته باشید، باز هم لبه‌هایی دارد. پس دو طرف مضراب را به طور کامل زیر ناخن قرار دهید.
3. در پایان، حلقه را دور انگشت خود محکم کنید تا خوب ثابت شود.

صدادهی مضراب سیمی سه تار

صدای مضراب‌های سیمی در مقایسه با دیگر مضراب‌ها، زیرتر و شفاف‌تر است. از آنجا که این صدا از برخورد دو رشته سیم ایجاد می‌شود، به وضوح و روشنی به گوش می‌رسد. این نوع مضراب قیمت کمتری دارد و به آسانی در بازار پیدا می‌شود. همچنین صدای آن همان‌طور که گفته شد، شفاف‌تر و گشوده‌تر است و به همین دلیل معمولاً نوازندگان سه‌تار از این مضراب استقبال خوبی می‌کنند.

مضراب شاخ

مضراب‌های شاخی، همان‌طور که از نامشان مشخص است، از شاخ حیوانات درست می‌شوند. برخی نوازندگان که دوست دارند صدای سازشان نرم و لطیف باشد، مشابه حالتی که با ناخن طبیعی ایجاد می‌شود، از این نوع مضراب استفاده می‌کنند. این مضراب هم مانند نوع سیمی آن، زیر ناخن قرار می‌گیرد؛ با این تفاوت که حلقه‌ی دور آن از جنس چرم ساخته شده است.

مضراب پلاستیکی

این مضراب‌ها از پلاستیک ساخته شده‌اند و نام آن‌ها هم به خاطر جنس پلاستیکی‌شان انتخاب شده است. ضخامت بخشی که با انگشت گرفته می‌شود، معمولاً بین ۱۶ تا ۱۷ سانتی‌متر است و اندازه تقریبی کل مضراب حدود ۳۰ در ۲۰ در ۲۰ میلی‌متر می‌باشد. از نظر قیمت نیز مضراب پلاستیکی ارزان‌تر از مضراب فلزی است.

بندیر یک ساز موسیقی است که با ضربه زدن به صدا درمی‌آید. این ساز یک قاب چوبی دارد که روی آن را با پوست حیوانات پوشانده‌اند. از نظر شکلی، بندیر خیلی شبیه به ساز دف است. در زبان ترکی استانبولی، کلمه بندیر به معنی سازی بزرگ و دستی است که آن را می‌کوبند. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با ساز بندیر آشنا خواهید شد.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در بیوگرافی جیمزمارشال هندریکس پیدا کنید.

ساز بندیر

بندیر یک ساز کوبه‌ای است که از نظر ظاهری شبیه به دف است، اما صدای مخصوص به خود را دارد. این ساز معمولاً برای همراهی دیگر سازها در گروه‌های موسیقی به کار می‌رود و باعث غنی‌تر و زیباتر شدن نوازندگی جمعی می‌شود. البته گاهی به صورت تکنوازی نیز نواخته می‌شود.

این ساز در آیین‌های خاص صوفیان نیز کاربرد دارد. در این مراسم، از موسیقی، ریتم و حرکات موزون (مانند رقص سماع) برای رسیدن به حالتی از آگاهی درونی استفاده می‌شود.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله نکات مهمی که باید در مورد کاخن بدانید مراجعه کنید.

در این مقاله چگونه بهترین آموزشگاه موسیقی را انتخاب کنیم ؟ اطلاعات مفیدی آمده است.

ساز بندیر در چندین کشور آسیایی، آفریقایی و حتی برخی مناطق اروپایی شناخته شده است و با نام‌های گوناگونی خوانده می‌شود. روش نواختن آن نیز در هر منطقه ممکن است ویژگی‌های خاص خود را داشته باشد. بندیر به عنوان یک ساز قدیمی در شمال آفریقا، و همچنین در مصر باستان و منطقه بین‌النهرین مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

ساختمان ساز بندیر

ساز بندیر
شکل این ساز مانند یک دایره است. اما برخلاف سازهایی مانند تمبورین، روی آن سنج یا زنگوله‌هایی نصب نشده است. در عوض، معمولاً یک یا چند تار از جنس روده حیوانات دارد که در عرض چوب ساز کشیده شده‌اند. این تارها باعث ایجاد صدایی زنگ‌دار در بندیر می‌شوند.

در قسمت پایینی ساز، یک سوراخ وجود دارد که به حفظ تعادل کمک می‌کند. نوازنده انگشت شست دست چپ خود را داخل این سوراخ می‌گذارد تا هنگام نواختن، ساز را بهتر نگه دارد. سپس با انگشتان دست راست به لبه و وسط ساز ضربه می‌زند تا صدا تولید کند.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره کاخن از کجا می آید؟ بیابید.

توصیه می‌کنیم این مطلب آموزش موسیقی کودک را حتماً بخوانید.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله زایلوفون یک شروع عالی موسیقی کودک مراجعه کنید.

اندازه قاب بندیر معمولاً بین ۳۵ تا ۶۰ سانتی‌متر است، اما اندازه‌های ۴۰، ۴۵ و ۵۰ سانتی‌متری آن رایج‌تر است و به نوازنده اجازه می‌دهد تا مهارت خود را بهتر نشان دهد. نمونه‌ای از این ساز در ایرلند به نام بادران (Bodhrán) شناخته می‌شود که معمولاً با یک چوب کوچک نواخته می‌شود.

نحوه نواختن ساز بندیر

این ساز را می‌توان به دو روش نواخت: یا آن را با دو دست نگه می‌دارند، یا بین دو پا روی زمین قرار می‌دهند. همچنین گاهی مانند دف، آن را در هوا گرفته و می‌نوازند.
روش نواختن آن به صورت ایستاده است. نوازنده انگشت شست دست چپ خود را در سوراخی که روی قاب ساز تعبیه شده، قرار می‌دهد. سپس با انگشتان دست راست به لبه‌ی ساز ضربه می‌زند و کف دست راست را به وسط و کناره‌های آن می‌کوبد. این کار صدایی شبیه به وزوز ایجاد می‌کند.
بندیر صدای بم و گیرایی دارد که فضایی روحانی و معنوی پدید می‌آورد. ضربه‌هایی که به کناره‌ی آن زده می‌شود، بسیار شبیه به صدای ساز کوبه‌ای تار است که در منطقه خاورمیانه رواج دارد. این ساز با صدای عمیق و تأثیرگذار خود، حال و هوایی اسرارآمیز و عرفانی خلق می‌کند. بندیر در ایران نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

فاگوت یک ساز بادی چوبی است که با یک قمیش دوقلو به صدا درمی‌آید. این ساز معمولاً نت‌های خود را در محدوده باس و تنور می‌نوازد و گاهی اوقات نیز برای اجرای ملودی‌های زیرتر از کلید سوپرانو استفاده می‌شود. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با این ساز کهن و خوش‌آهنگ آشنا خواهید شد.

تاریخچه ساز فاگوت

ساز فاگوت در واقع از ساز قدیمی‌تری به نام شاوم الهام گرفته شده که در دوران قرون وسطی رواج داشت. شاوم یک ساز بادی متداول در سراسر اروپا بود و در دو نوع تک‌زبانه و دوزبانه ساخته می‌شد. فاگوت به‌ویژه از نوعی شاوم الگو گرفته که لوله‌ای مخروطی شکل، هفت سوراخ و یک زبانه دوبل داشت.

آشنایی با ساز خوش آهنگ و قدیمی فاگوت

فاگوت یکی از سازهای بادی بسیار قدیمی است، ولی شکل امروزی آن بیشتر در قرن نوزدهم میلادی رواج پیدا کرد. از این ساز معمولاً در ارکستر، کنسرت‌ها، گروه‌های موسیقی و همینطور در موسیقی مجلسی استفاده می‌شود.

برای گسترش دانش خود، به مقاله زندگینامه یوهان سباستیان باخ سر بزنید.

برای مطالعه بیشتر، به بیوگرافی یانی ، نابغه روانشناس سری سر بزنید.

فاگوت سازی است که نت‌های آن دقیقاً همان‌گونه که نوشته شده شنیده می‌شود و جزو سازهای غیرانتقالی محسوب می‌گردد. این ساز دارای رنگ صوتی ویژه و قابل تشخیص است و محدوده صوتی گسترده‌ای دارد. همچنین، نواختن آن راحت است و به عنوان سازی خوش‌دست شناخته می‌شود.

باسونیست کیست؟

به نوازنده‌ای که ساز باسون می‌نوازد، «باسونیست» گفته می‌شود.

با ساز فاگوت آشنا شویم

فاگوت یکی از سازهای بادی چوبی است. این ساز صدایی گرم و بم دارد و معمولاً در ارکسترها نقش مهمی ایفا می‌کند. فاگوت از یک لوله بلند چوبی ساخته شده که برای راحتی نوازنده، دو قسمت شده و به شکل موازی در کنار هم قرار گرفته‌اند. نوازنده با دمیدن در یک نی دوقلو که به سر ساز متصل است، صدا تولید می‌کند.

این ساز قادر است نت‌های بم و همچنین ملودی‌های ظریف را اجرا کند و به همین دلیل در موسیقی کلاسیک غربی بسیار پرکاربرد است. یادگیری فاگوت نیاز به تمرین و حوصله دارد، اما صدای منحصر به فرد و زیبای آن، ارزش این تلاش را دارد.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب بیوگرافی گوستاو ماهلر ،عاشق دلشکسته دنیای موسیقی را بخوانید.

ویژگی های ساز فاگوت

فاگوت از دو لوله موازی تشکیل شده که در انتها توسط یک لوله U شکل به هم وصل می‌شوند.
مدل‌های قدیمی فاگوت تنها دو کلید داشتند، اما در قرن نوزدهم سازندگان آلمانی انواع مختلف سیستم کلید را روی آن آزمایش کردند که موفق‌ترین آنها سیستم هکل بود.
نی‌های فاگوت توسط یک لوله بسیار باریک به لوله اصلی متصل شده‌اند که شکلی مخروطی دارد.
از دوره باروک، فاگوت به دلیل چابکی و توانایی در اجرای بخش‌های تکنوازی، همواره مورد توجه آهنگسازان بوده و در همه مناطق به عنوان یک ساز سولو استفاده می‌شود.
اما وقتی فاگوت در نقش همراهی‌کننده به کار می‌رود، صدای آن به ویژه در محدوده زیر، معمولاً توسط سازهای دیگر پوشانده می‌شود.
از سازهایی که اغلب همراه با فاگوت در اجراها حضور دارند می‌توان به فلوت، ابوا، ویولنسل، ویولن و کنترباس اشاره کرد.

ساختار ساز فاگوت

ساختار فاگوت از نظر شکل کلی شبیه به کلارینت است. لوله این ساز در کل نزدیک به سه متر طول دارد، اما برای اینکه نواختن و در دست گرفتن آن راحت‌تر باشد، حدود دو پنجم از این لوله روی خودش خم شده و در کنار یا پشت بخش بلندتر قرار گرفته است.

زبانه‌های فاگوت توسط یک لوله باریک به بدنه اصلی ساز متصل می‌شوند. بدنه اصلی ساز نیز به شکل بسیار ملایمی مخروطی است.

برای نوشتن نت‌های فاگوت از سه کلید استفاده می‌شود: کلید فا، کلید دو و کلید سل.

این ساز می‌تواند هم صداهای قوی و هم صداهای ظریف ایجاد کند، همچنین قادر به اجرای انواع نت‌های پیوسته و همچنین نت‌های جدا از هم است. معمولاً در ارکستر، فاگوت را همراه با ساز کرانگله به کار می‌برند.

اگر فاگوت را با سازهای زهی مقایسه کنیم، صدای آن شبیه به ویولن‌سل است و توانایی اجرای محدوده صوتی سه اکتاو را دارد.

مهران روحانی یک آهنگساز و موسیقی‌دان ایرانی است که مدرک دکترای آهنگسازی خود را از کالج سلطنتی موسیقی لندن دریافت کرده است. قطعات او در بسیاری از کشورهای جهان اجرا شده است. در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر با این هنرمند سرشناس ایرانی آشنا خواهید شد.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با ساز ماندولین.

زندگینامه مهران روحانی

مهران روحانی در سال ۱۳۲۴ در تهران به دنیا آمد. او از هشت سالگی یادگیری موسیقی را شروع کرد. اولین معلم او در اصول موسیقی و نوازندگی، پرویز مسرور نام داشت.
در هفده سالگی، قطعه‌ای به نام «سرناد جوانی» ساخت که الهام‌گرفته از اثر موتسارت با نام «سرناتانوتورنا» بود.
او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته اقتصاد دانشگاه شیراز آغاز کرد. پس از ورود به این دانشگاه، یک ارکستر کوچک تشکیل داد و رهبری آن را بر عهده گرفت. در طول چهار سال، این ارکستر را به مجموعه‌ای با ۴۲ نوازنده و ۶۰ خواننده گروه کر گسترش داد.
پس از پایان تحصیل در دانشگاه شیراز در سال ۱۳۴۶، به تهران بازگشت و دوره خدمت سربازی را گذراند. سپس در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران پذیرفته شد. از استادانش در این دانشگاه می‌توان به هرمز فرهت، محمدتقی مسعودیه، علیرضا مشایخی، پری برکشلی و توماس کریستیان داوید اشاره کرد.
در همان دوران، به راهنمایی هرمز فرهت، مسئولیت تهیه برنامه‌های موسیقی کلاسیک برای رادیو را بر عهده گرفت.

ادامه تحصیل در دانشگاه انگلستان

او در سال ۱۳۵۱ با بهترین نمره‌ها از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. پس از آن برای ادامه یادگیری موسیقی به انگلستان رفت و در کالج سلطنتی موسیقی لندن، آهنگسازی خواند.
در دوره‌های کارشناسی ارشد و دکترا، استادانی چون مایکل کاف ماتیوز، پیتر المنت، داوید ویلکاکس، آنتونی میلنر، فیلیپ کانون و الیزابت وندرپار به او آموزش دادند.
او همچنین در کلاس‌های خصوصی مایکل تیپت، آهنگساز مشهور انگلیسی نیز شرکت کرد.
این هنرمند در سال ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و تدریس در دانشکده هنرهای زیبا و هنرستان عالی موسیقی را آغاز کرد.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه اُرف چیست؟.

فعالیت‌های هنری مهران روحانی

مهران روحانی فعالیت‌های هنری گوناگونی داشت. او ارکستر دانشجویی دانشگاه شیراز را بنیان گذاشت و در رادیو نیز برنامه‌های موسیقی کلاسیک تهیه می‌کرد. علاوه بر این، در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و هنرستان عالی موسیقی به آموزش دروس مختلف موسیقی می‌پرداخت. درس‌هایی مانند تئوری موسیقی، هارمونی، کنترپوان، آهنگسازی، فرم، تاریخ موسیقی، سبک‌شناسی، سازشناسی و ارکستراسیون از جمله موضوعاتی بود که او تدریس می‌کرد.

اگر به این موضوع علاقه دارید، آواز یا آهنگ دشتی چیست؟ را از دست ندهید.

آثار هنری او در بسیاری از کشورهای جهان اجرا شده است. کشورهایی مانند کانادا، استرالیا، آمریکا، اتریش، فرانسه، بلغارستان، لهستان و انگلستان میزبان اجرای ساخته‌های او بوده‌اند.

برای گسترش دانش خود، به مقاله روش های بهبود صدای تو دماغی سر بزنید.

سینفونیتا سینتتیکال

او در فروردین‌ماه سال ۱۳۹۱، قطعه‌ای به نام «سینفونیتا سینتتیکال» از مهران روحانی را با ارکستر «داکلند سیمفونیا» و به رهبری «اسپنسر دان» در لندن اجرا کرد. این قطعه از جنگ و صداهایی که مهران روحانی از آن الهام گرفته بود، ساخته شده است.

این اثر در ابتدا برای سینتی‌سایزر نوشته شده بود، اما در این کنسرت، هشتاد نوازنده آن را به صورت تنظیم جدیدی برای ارکستر، نواختند.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره نکات مهم برای شروع آواز یا خوانندگی بیابید.

شاگردان مهران روحانی

از جمله هنرجویانی که نزد او آموزش دیده‌اند می‌توان این افراد را نام برد: «رضا ناژفر» (نوازنده فلوت و استاد دانشگاه اینسبورگ اتریش)، «کیاوش صاحب‌نسق» (آهنگساز و پژوهشگر موسیقی)، «بهاره کمائی» (نوازنده پیانو)، «صفا کاتب شهیدی» (نوازنده پیانو و آهنگساز) و «بردیا کیارس» (نوازنده ویولن، آهنگساز و رهبر پیشین ارکستر ملی ایران).

مقاله معرفی ساز کنترباس منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.