دسته: موسیقی

  • بیوگرافی استاد فرهنگ شریف

    بیوگرافی استاد فرهنگ شریف

    در سال‌های گذشته، هنرمندانی در عرصه موسیقی ایرانی حضور داشتند که تأثیری ماندگار از خود به جای گذاشتند و نامشان برای همیشه در یادها خواهد ماند. یکی از این چهره‌های برجسته، استاد فرهنگ شریف است. در این نوشته می‌خواهیم با زندگی و آثار این استاد بزرگ آشنا شویم. در ادامه با ما همراه باشید.

    بیوگرافی استاد فرهنگ شریف

    استاد فرهنگ شریف، موسیقیدان و نوازنده سرشناس ایرانی، در ابتدای سال ۱۳۱۰ خورشیدی در آمل چشم به جهان گشود. پدر او پزشکی شناخته‌شده در تهران بود و فضایی آرام و پر از توجه را در خانه ایجاد کرده بود. در آن دوران که بیشتر خانواده‌ها برای موسیقی و هنر در تربیت فرزندان ارزشی قائل نبودند، پدرش شرایط مناسبی را برای رشد و پرورش هر سه پسرش فراهم کرد. یکی از این پسران فرهنگ شریف بود.

    فرهنگ شریف از چهارسالگی و تحت تأثیر آموزش‌های پدر و نیز رفت‌وآمد استادان موسیقی به خانه آنها — به ویژه عبدالحسین خان شهنازی برادر حاج علی اکبرخان شهنازی — با موسیقی آشنا شد و آن را فرا گرفت.

    او در دوازده سالگی نخستین تک‌نوازی خود را به صورت زنده از رادیو اجرا کرد که با استقبال روبرو شد. پس از آن، در بسیاری از برنامه‌های گل‌ها به عنوان تک‌نواز، آواز خوانندگان را همراهی می‌کرد.

    بیوگرافی استاد فرهنگ شریف

    زندگی‌نامه استاد فرهنگ شریف

    استاد فرهنگ شریف، از نوازندگان به‌نام و چیره‌دست سه‌تار ایران بودند. ایشان در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در شهر تهران چشم به جهان گشودند. پدرشان، استاد الله‌قلی شریف، از هنرمندان موسیقی ایرانی بودند و همین زمینه، سبب شد فرهنگ شریف از کودکی با موسیقی اصیل ایرانی آشنا شود.

    ایشان آموزش سه‌تار را نزد پدر آغاز کردند و سپس از محضر استادان بزرگی چون مرتضی نیداوود و ابوالحسن صبا بهره بردند. فرهنگ شریف با تلاش و پشتکار بسیار، به مهارتی چشمگیر در نوازندگی رسید و سبک شخصی و منحصربه‌فردی را در نواختن سه‌تار پدید آورد. نگاه‌های ظریف، مضراب‌های روان و جمله‌بندی‌های زیبا و آوازگونه، از ویژگی‌های نوازندگی ایشان بود.

    استاد شریف، کنسرت‌های بسیاری در داخل و خارج از ایران اجرا کردند و آثار ماندگاری را ضبط و منتشر ساختند. ایشان سال‌ها نیز به آموزش شاگردان فراوانی پرداختند و در گسترش و آموزش موسیقی ایرانی کوشیدند.

    استاد فرهنگ شریف، پس از یک عمر فعالیت ارزشمند هنری، در سال ۱۳۹۵ خورشیدی دار فانی را وداع گفتند. یاد و آثار گران‌بهای ایشان، همچون چراغی فراراه دوستداران موسیقی اصیل ایرانی خواهد درخشید.

     فعالیت های هنری

    استاد فرهنگ شریف با خوانندگان بسیار زیادی همکاری و همراهی کرده است (اسامی در پاورقی آمده) و کنسرت‌های فراوانی را به همراه آنان در شهرها و کشورهای مختلف اجرا نموده است.

    او در طول فعالیت هنری خود با آوازخوانان بزرگی مانند گلپا، ایرج، تاج اصفهانی، دلکش، غلامحسین بنان، محمدرضا شجریان، علیرضا افتخاری، محمود محمودی خوانساری، حسام الدین سراج، مرضیه، حمیرا، هایده و روح‌انگیز هم‌نوازی کرده است. همچنین در جشنواره‌های بین‌المللی زیادی حضور یافته تا ساز تار را به دوستداران موسیقی در سراسر جهان بشناساند.

    این استاد بزرگ در دانشگاه و موزه هنر لندن نیز کنسرت‌های ویژه و پژوهشی برگزار کرد و با تشکیل کلاس‌ها و کارگاه‌های آموزشی، نقش مهمی در معرفی ویژگی‌های ساز تار ایفا نمود.

    جشنواره موسیقی برلین نیز صحنه‌ای بود که او در آن هنر خود در نوازندگی تار را به جهانیان نشان داد. وی به همراه استاد محمدرضا شجریان، که خسرو آواز ایران نامیده می‌شود، کنسرت‌های متعددی را هم در داخل و هم در خارج از ایران اجرا کرده است.

    فرهنگ شریف چند سال نیز در دانشگاه‌های معتبر آمریکا به آموزش موسیقی پرداخت. نخستین هم‌نوازی‌های او با خوانندگانی مانند محمودی خوانساری، شجریان و اکبر گلپایگانی صورت گرفت و اولین تصنیف اکبر گلپایگانی نیز از ساخته‌های اوست.

    استاد فرهنگ شریف موفق به دریافت نشان درجه یک هنری (معادل مدرک دکترا) از دست آقای خاتمی، رئیس‌جمهور وقت، شد. او همچنین در چندین دوره جشنواره موسیقی فجر به همراه سعید رودباری به اجرای دو نوازی پرداخت.

    وفات

    ایشان در نهایت در هفدهمین روز از شهریور ماه سال ۱۳۹۵، در سن ۸۵ سالگی، به دلیل ابتلا به بیماری ریوی و یک عفونت شدید خونی، در بیمارستانی در تهران دار فانی را وداع گفت و جان به جان آفرین تسلیم کرد. روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد.

  • تاریخچه نسل های موسیقی کانتری

    تاریخچه نسل های موسیقی کانتری

    همانطور که پیش از این نیز اشاره کردیم، موسیقی کانتری یکی از سبک‌های مهم و بسیار محبوب است. امروزه از واژه موسیقی کانتری برای معرفی طیف گسترده‌ای از سبک‌ها و زیرمجموعه‌های آن استفاده می‌شود. خاستگاه این موسیقی به ترانه‌ها و ملودی‌های مردمی و ساده کارگران آمریکا بازمی‌گردد. در این نوشته از وبلاگ آنبین، شما را با دوره‌های مختلف و نسل‌های گوناگون موسیقی کانتری آشنا می‌کنیم.

    تاریخچه نسل های موسیقی کانتری

    این قطعه موسیقی، ایده‌های خود را از ترانه‌های محبوب و فولکلور آمریکایی گرفته است. این سبک‌های موسیقی خود، ریشه در نواهای سلتیک، ترانه‌های قدیمی انگلیسی، آهنگ‌های کابوی‌ها، سبک کریدو، موسیقی سیاهان آمریکا، موسیقی فولکلور فرانسه و دیگر سبک‌های موسیقی محلی مناطق مختلف دارند.

    تاریخچه نسل های موسیقی کانتری

    سیر تحول موسیقی کانتری از گذشته تا امروز

    موسیقی کانتری ریشه‌هایی عمیق در داستان‌گویی و سنت‌های موسیقایی مردمان ساکن مناطق روستایی و کوهستانی آمریکا دارد. این سبک در ابتدا ترکیبی ساده از ملودی‌هایی بود که با سازهای قابل حمل مانند گیتار، بانجو و ویولن نواخته می‌شد و اغلب بازتاب‌دهنده زندگی روزمره، عشق، دلتنگی و باورهای مردم بود.

    با گذشت زمان و گسترش فناوری‌های ضبط و پخش موسیقی، صدای کانتری نیز به تدریج شنوندگان بیشتری پیدا کرد. در دهه‌های میانی قرن بیستم، حضور پررنگ‌تر سازهایی مانند گیتار الکتریک و درامز، حال و هوای تازه‌ای به این سبک بخشید و آن را به استودیوهای ضبط و سالن‌های بزرگ کنسرت کشاند.

    در این مقاله دلیل شباهت ربنای استاد شجریان و آواز ام کلثوم اطلاعات مفیدی آمده است.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره ساز سیمبالوم ، سنتور ملی مجارستان بیابید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب آشنایی با مفهوم پاساژ در موسیقی را حتماً بخوانید.

    در دوره‌های بعدی، نسل‌های جدیدتر هنرمندان، عناصری از سبک‌های محبوب دیگر مانند راک و پاپ را نیز به درون موسیقی کانتری آوردند. این تلفیق، هم مخاطبان سنتی را حفظ کرد و هم علاقه‌مندان جدیدی را جذب نمود. امروزه موسیقی کانتری طیف گسترده‌ای از صداها را در بر می‌گیرد؛ از ترانه‌های سنتی با مضمون زندگی روستایی تا قطعاتی با آرایش‌های مدرن تولید که برای شنوندگان شهرنشین نیز جذاب است. با وجود این تحولات، هسته اصلی این موسیقی که همان بیان صادقانه احساسات و قصه‌پردازی است، همچنان پابرجا باقی مانده است.

    تاریخچه :

    نسل اول موسیقی کانتری (۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰)

    جیمی راجرز به عنوان پدرخوانده موسیقی کانتری در نظر گرفته می‌شود. از آثار معروف او، مجموعه‌ای به نام «آوازه خان آبی» است که قطعه موسیقی همراه آن، با فروشی بیش از یک میلیون نسخه، یکی از پرفروش‌ترین آثار دوران خود محسوب می‌شود.

    مقاله آشنایی با ساز گلوکن اشپیل، بلز ارکستری حاوی اطلاعات جامعی است.

    نسل دوم موسیقی کانتری (۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰)

    در آن زمان که همزمان با دوره‌ی رکود بزرگ اقتصادی در جهان بود، فروش آثار موسیقی به شکل چشمگیری کم شد. با این حال، گسترش استفاده از رادیو باعث شد این وسیله به یک منبع محبوب برای سرگرمی روزمره مردم تبدیل شود.

    نسل سوم موسیقی کانتری (۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰)

    در آن سال‌ها، سبک خوانندگی کابوی‌ها و حرکات رقص محبوب غرب، به دنیای موسیقی کانتری اضافه شد. از مشهورترین خواننده‌های کابوی در آن زمان می‌توان روی راجرز، جین اتری و همچنین گروهی به نام پسران پیشگام را نام برد.

    نسل چهارم موسیقی کانتری (۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰)

    در این دوره، شاهد پدید آمدن شاخه‌های جدیدی در موسیقی کانتری بودیم، مانند سبک‌های رِد دِرت و اوتلا کانتری. این سبک‌ها ریشه در موسیقی وسترن سنتی و سبک هانکی تانک داشتند.

    یکی دیگر از زیرشاخه‌های محبوب کانتری که در همین سال‌ها رشد چشمگیری کرد، سبک کانتری پاپ است. این سبک خوانندگان موفقی را به دنیای موسیقی معرفی کرد که آلبوم‌هایشان با استقبال زیادی روبرو شد. از جمله این هنرمندان می‌توان به جان دنور، برادران بلامی و لیندا رانستد (برندهٔ ۱۱ جایزهٔ گرمی) اشاره کرد.

    نسل پنجم موسیقی کانتری (۱۹۹۰ تا این لحظه)

    دوره پنجم، عصر درخشان خوانندگان زن در سبک کانتری به شمار می‌رود. در این دوره، آلبوم‌های منتشر شده به موفقیت‌های بسیار بزرگی دست پیدا کردند. ریبا مک‌اینتایر یکی از چهره‌های موفق این نسل است که در بسیاری از محافل موسیقی، از او با عنوان ملکهٔ موسیقی کانتری یاد می‌شود.

    در این مقاله علی‌نقی وزیری، پدر موسیقی‌ جدید ایران‌ پس‌ از انقلاب‌ مشروطه‌ اطلاعات مفیدی آمده است.

    هنرمندان معروف موسیقی کانتری :

    جیمی راجرز، ورنون دالهارت، روی آکوف، جانی کش و فلوید کرامر از چهره‌های مشهور و تأثیرگذار موسیقی کانتری به شمار می‌روند.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله مهمترین پیانیست زنده در جهان را مطالعه کنید.

  • پیکاپ مگنتیک چیست ؟

    پیکاپ مگنتیک چیست ؟

    در سازهای برقی، قطعه‌ای به نام پیکاپ مغناطیسی وجود دارد. اما این قطعه دقیقاً چیست و چه کاری انجام می‌دهد؟ پاسخ این پرسش را می‌توانید در این نوشته از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام مطالعه کنید.

    پیکاپ مگنتیک چیست ؟

    در بعضی از سازهای زهی، به ویژه انواع الکتریک، صدای ایجاد شده از سیم‌ها به خودی خود ضعیف است. به همین دلیل از وسیله‌ای استفاده می‌شود تا این صدا را به سیگنال الکتریکی تبدیل کند که بتوان آن را در دستگاه‌های دیگر به کار برد.

    در سازهای الکتریک، قطعه‌ای به نام پیکاپ مگنتیک وجود دارد. این قطعه لرزش‌های سیم‌ها را دریافت می‌کند و آن‌ها را به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌نماید. سپس این سیگنال به وسایلی مانند آمپلی‌فایر یا تقویت‌کننده فرستاده می‌شود تا صدا تقویت شده و بلندتر شنیده شود.

    مبدل یا ترنسدیوسر

    پیکاپ یک قطعه الکتریکی در ساز است که مانند یک حسگر عمل می‌کند. این قطعه از یک آهنربا و سیم‌پیچ ساخته شده است. از پیکاپ در گیتارهای الکتریک و بیس و همچنین سازهای زهی برقی مانند ویولن الکتریک استفاده می‌شود. پیکاپ‌ها در واقع بخشی از ساز هستند که صدای آن را به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کنند تا بتوان آن را تقویت کرد و شنید.

    برای یادگیری پیشرفته، به ساز هارپجی چیست؟ مراجعه کنید.

    اهمیت پیکاپ‌ها به اندازه‌ی جنس چوب ساز، نوع سیم‌ها، آمپلیفایر و سایر تجهیزات جانبی است و باید به همان میزان به انتخاب و کیفیت آن‌ها توجه کرد. پیکاپ‌ها در مدل‌های گوناگونی تولید می‌شوند و هر کدام کاربرد و ویژگی‌های خاص خود را در دنیای موسیقی دارند.

    توصیه می‌کنیم این مطلب آشنایی کامل با فرم واریاسیون را حتماً بخوانید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله قانون ۱۰ هزار ساعته نوازندگان چیست ؟ مراجعه کنید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله کاپو یا باره بند گیتار چیست؟ مراجعه کنید.

    برای مطالعه بیشتر، به فرم پرلود در موسیقی به چه فرمی گفته می شود؟ سری سر بزنید.

    وظیفه پیکاپ

    کار پیکاپ گیتار این است که لرزش سیم‌های ساز را به سیگنال الکتریکی تبدیل کند. این سیگنال‌ها با قدرت و زیروبمی لرزش سیم‌ها هماهنگ هستند. اساس کار یک پیکاپ مغناطیسی معمولی، به یک آهنربا و سیم‌پیچی که دور آن تابیده شده برمی‌گردد.
    کارکرد آن به این شکل است: حرکت و لرزش سیم‌های گیتار، میدان مغناطیسی را تغییر می‌دهد. این تغییرات در میدان مغناطیسی که مستقیماً به چگونگی لرزش سیم مربوط است، باعث به وجود آمدن یک جریان الکتریکی در سیم‌پیچ پیکاپ می‌شود. این جریان دقیقاً با لرزش سیم هماهنگ است.

    برای مطالعه بیشتر، به ضرب آهنگ یا ریتم چیست؟ سری سر بزنید.

  • انواع پیکاپ های اکتیو و پسیو

    انواع پیکاپ های اکتیو و پسیو

    همانطور که پیش از این گفته شد، کار پیکاپ گیتار این است که لرزش سیم‌های ساز را به سیگنال الکتریکی تبدیل کند. این سیگنال‌ها با قدرت و زیروبمی لرزش سیم‌ها هماهنگ هستند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، با دو دسته اصلی پیکاپ‌ها یعنی پیکاپ‌های اکتیو و پسیو آشنا می‌شوید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله خواص درمانی کاسه تبتی مراجعه کنید.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله آشنایی با ساز صندلی، کاخون یا کاخن سر بزنید.

    تقسیم بندی پیکاپ ها به انواع پیکاپ های اکتیو و پسیو:

    تقسیم بندی پیکاپ ها به انواع پیکاپ های اکتیو و پسیو

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه کنسرت شاهنامه خوانی استاد شهرام ناظری در کشور مراکش.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله معرفی ساز دهل سر بزنید.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب آشنایی با ساز توبا را از دست ندهید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، تفاوت گیتار آکوستیک و کلاسیک را از دست ندهید.

    پیکاپ های پسیو:

    پیکاپ‌های پسیو، قدیمی‌ترین نوع پیکاپ در صنعت گیتار هستند. نام «پسیو» به این دلیل روی آن‌ها گذاشته شده است که سیگنال خروجی را تقویت یا افزایش نمی‌دهند. صدای این پیکاپ‌ها معمولاً طبیعی، گرم و شفاف است و با طیف گسترده‌ای از سبک‌های موسیقی سازگاری دارند. با این حال، اگر به دنبال دیستورشن بسیار قوی و سنگین هستید، ممکن است گزینه ایده‌آلی برای شما نباشند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله بیوگرافی استاد شهرام ناظری ادامه دهید.

    برای یادگیری پیشرفته، به تاریخچه ساز ساکسفون مراجعه کنید.

    برای گسترش دانش خود، مقاله آشنایی با کلید سل را مطالعه کنید.

    پیکاپ های اکتیو:

    همانطور که از اسم پیکاپ‌های اکتیو مشخص است، این پیکاپ‌ها از مدارهای الکترونیکی بهره می‌برند که نیاز به یک منبع تغذیه خارجی دارند. این منبع معمولاً یک باتری ۹ ولت است که درون بدنه گیتار قرار می‌گیرد. این پیکاپ‌ها سیگنال صوتی گیتار شما را پیش‌تقویت می‌کنند و در نتیجه صدای خروجی قوی‌تر و پرحجم‌تری خواهید داشت.

    معمولاً پیکاپ‌های اکتیو این قابلیت را نیز در اختیار شما می‌گذارند که بتوانید فرکانس‌های مورد نظر خود (مثلاً صدای زیر یا بم) را بیشتر تقویت کنید. در گیتار الکتریک، از پیکاپ‌های اکتیو اغلب برای تولید صدای دیستورشن قوی و سنگین استفاده می‌شود. شرکت EMG یکی از مشهورترین سازندگان پیکاپ‌های اکتیو در جهان است.

    پیکاپ اکتیو باس:

    این گیتارهای پیکاپ معمولاً قیمت بالاتری نسبت به دیگر انواع پیکاپ گیتار باس دارند. با این حال، به خاطر قابلیت تنظیم طیف گسترده‌ای از صداها، این امکان را به نوازنده می‌دهند که به سادگی صدای ساز خود را با سبک‌های مختلف موسیقی هماهنگ کند.

  • آشنایی با برخی از انواع پیکاپ های گیتار الکتریک و باس

    آشنایی با برخی از انواع پیکاپ های گیتار الکتریک و باس

    اگر قصد دارید برای ساز خود یک پیکاپ انتخاب کنید، بهتر است ابتدا با چند مدل مختلف آشنا شوید تا تصمیم بهتری بگیرید. در این نوشته از وبلاگ آنبین، با برخی از انواع پیکاپ‌های گیتار الکتریک و گیتار باس آشنا می‌شوید.

    آشنایی با برخی از انواع پیکاپ های گیتار الکتریک و باس

    پیکاپ سینگل کویل

    اولین پیکاپ‌هایی که ساخته شدند از نوع تک‌مغناطیس یا سینگل‌کوین بودند. همان‌طور که نامشان نشان می‌دهد، در ساخت آن‌ها تنها از یک آهنربا استفاده شده است. مخترع این نوع پیکاپ، جورج بیوچمپ، در سال ۱۹۳۰ آن را برای نخستین بار ساخت. این پیکاپ‌ها در مقایسه با انواع دیگر، خروجی صدای کم‌توان‌تری دارند؛ اما در عوض صدایی شفاف‌تر و روشن‌تر تولید می‌کنند.

    پیکاپ های هام باکر (humbucker):

    یک پیکاپ هامباکر در واقع از دو پیکاپ سینگل‌کویل تشکیل شده که در کنار هم و به صورت جفت قرار گرفته‌اند. پیکاپ‌های سینگل‌کویل با وجود داشتن صدای روشن و شفاف، معمولاً نوعی نویز یا صدای زمزمه‌ی ناخواسته ایجاد می‌کنند که به آن «۶۰ cycle hum» می‌گویند. این پدیده باعث می‌شود علاوه بر صدای سیم‌های گیتار که به آمپلی‎فایر می‌رود، صدای اضافی و مزاحمی نیز شنیده شود.
    واژه‌ی هامباکر از دو بخش تشکیل شده: «Hum» به معنای نویز و وزوز، و «Buck» به معنای مقابله کردن یا خنثی کردن. بنابراین هامباکر به نوعی پیکاپ گفته می‌شود که در برابر نویز مقاوم است.
    پیکاپ هامباکر نسبت به سینگل‌کویل صدای گرم‌تر و غنی‌تری تولید می‌کند و به همین دلیل بسیاری از نوازندگان سبک جاز تمایل دارند از آن استفاده کنند.

    پیکاپ P90

    پیکاپ پی‌۹۰ را شرکت گیبسون در سال ۱۹۴۶ و پس از پایان جنگ جهانی دوم به دنیای موسیقی معرفی کرد. این پیکاپ جدید جایگزین مدل‌های قدیمی‌تر تیغه‌ای شد. در ابتدا، این پیکاپ فقط برای گیتارهای موسوم به “ارک تاپ” که خود گیبسون می‌ساخت، طراحی شده بود. اما با خلق و عرضه گیتار لس پال گلد تاپ در سال ۱۹۵۲، استفاده از پی‌۹۰ در این گیتارها به شکلی گسترده رواج پیدا کرد.

    پیکاپ های گیتار باس:

    پیکاپ‌های گیتار بیس اساساً همانند پیکاپ‌های گیتار الکتریک عمل می‌کنند، اما دسته‌بندی آن‌ها فرق دارد. پیکاپ‌های گیتار بیس معمولاً در چند نوع اصلی جای می‌گیرند: پیکاپ‌های نوع J، اسپلیت کویل، دوقلو (دوال کویل) و صابونی (سوپ بار).

  • کلاویه در پیانو چیست ؟

    کلاویه در پیانو چیست ؟

    در ساز پیانو، کلیدهای سیاه و سفید اهمیت بسیار زیادی دارند. به این کلیدها، کلاویه می‌گویند. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، اطلاعات بیشتری درباره کلاویه پیانو کسب خواهید کرد.

    کلاویه در پیانو چیست ؟

    کلاویه‌های پیانو، همان کلیدهای سفید و سیاه آن هستند. وقتی شما این کلیدها را فشار می‌دهید، نیروی انگشت شما به مکانیزم داخلی ساز منتقل می‌شود. این مکانیزم باعث می‌شود چکش‌های کوچکی به سیم‌های مخصوص برخورد کنند. لرزش این سیم‌ها است که صدای نت‌های مختلف را تولید می‌کند و نوازنده با انتخاب کلاویه‌ها، آهنگ می‌سازد.

    یکی از عواملی که به موسیقی احساس و روح می‌بخشد، تغییر در شدت صدا است. این تغییرات، که به آن داینامیک یا آکسان هم گفته می‌شود، باعث می‌شود یک قطعه موسیقی گاهی ملایم و آرام و گاهی پرشور و قدرتمند به گوش برسد.

    برای نمونه، در پیانوهای آکوستیک، هرچه نوازنده با قدرت بیشتری کلاویه را فشار دهد، صدای تولیدشده بلندتر و قوی‌تر خواهد بود. کنترل این شدت صدا، یکی از مهارت‌های پایه‌ای و بسیار مهم در نوازندگی پیانو محسوب می‌شود.

    کلاویه در پیانو چیست ؟

    تقسیم کلاویه ها  

    اگر پیانو دارای قابلیت تقسیم صفحه کلید باشد، می‌توان کلیدها را به دو بخش مجزا تقسیم کرد و برای هر بخش یک صدای متفاوت انتخاب نمود.
    مثلاً می‌توان کلیدهای سمت راست از نت دو وسط را روی صدای هارپسیکورد تنظیم کرد و کلیدهای سمت چپ (پایین‌تر از دو وسط) را روی صدای سازهای زهی ارکستر قرار داد. این قابلیت به ویژه هنگام نواختن در گروه‌های موسیقی یا زمانی که به تنهایی قطعه‌ای را به صورت زنده اجرا می‌کنید، بسیار مفید و کاربردی است.

    تاریخچه انواع کلاویه پیانو

    پس از اینکه مسئله حساسیت کلیدهای پیانو نسبت به ضربه و فشار مطرح شد، سازندگان پیانوهای دیجیتال به دنبال راهی افتادند تا سازی بسازند که از نظر حس نواختن و کیفیت صدا، بیشترین شباهت را به پیانوهای آکوستیک داشته باشد. برای رسیدن به این هدف، تصمیم گرفتند تغییراتی در مکانیسم کلیدهای ساز ایجاد کنند تا احساس طبیعی و واقعی نواختن یک پیانو آکوستیک را بازسازی کنند.
    در نتیجه، در دوره‌های زمانی گوناگون، این نوآوری‌ها را با نام‌ها و ویژگی‌های مختلفی به بازار عرضه کردند.

    کلید های سنگین نشده

    این گروه، بیشتر سازهای الکترونیکی خانگی و ارگ‌های بادی را در بر می‌گیرد که عموماً در کلیساها و سالن‌های سخنرانی به کار می‌روند. سایر سازهایی که وزن سنگینی ندارند، شامل سازهای کلاسیک و کیبوردها می‌شوند که معمولاً برای هنرجویان تازه‌کار طراحی شده‌اند.

    وزن نیمه سنگین کلاویه پیانو

    این ویژگی اغلب در صفحه‌کلیدهایی دیده می‌شود که قیمت مناسبی دارند یا برای استفاده‌های سیار و در موقعیت‌های خاص طراحی شده‌اند.

    اکشن کلاویه پیانو دیجیتال

    در پیانوهای دیجیتال یا الکترونیک، هنگام فشار دادن کلاویه‌ها، احساس و عملکردی مشابه پیانوهای آکوستیک ایجاد می‌شود. این حس و مقاومت زیر انگشتان، معمولاً توسط یک چکش کوچک شبیه‌سازی می‌شود که به کمک یک اهرم، نزدیک به کلید قرار گرفته است.

  • نخستین خواننده مرد در رادیو ملی ایران که بود؟

    نخستین خواننده مرد در رادیو ملی ایران که بود؟

    اسماعیل ادیب خوانساری در سال ۱۳۱۹ برای نخستین بار به رادیو ایران دعوت شد. در ادامه این نوشته از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام، با اولین مرد خواننده‌ای که در رادیو ملی ایران آواز خواند آشنا خواهید شد.

    نخستین خواننده مرد در رادیو ملی ایران که بود؟

    اسماعیل ادیب خوانساری در سی‌ونه‌سالگی اولین بار به رادیو کشور دعوت شد. در آن زمان، او با موزیسین‌های بزرگی مانند ابوالحسن صبا، علی‌اکبر شهنازی، حسین یاحقی، حبیب سماعی، عبدالحسین شهنازی، مهدی خالدی و مرتضی محجوبی همکاری می‌کرد.

    زندگینامه

    اسماعیل ادیب خوانساری، خواننده و استاد موسیقی آوازی، یکی از سه استاد بزرگ سبک آواز اصفهان بود. او اهل شهر خوانسار و در سال ۱۲۸۰ در همین شهر به دنیا آمد.

    پدرش میرزا محمود خوانساری، روحانی بود. ادیب نزد استادانی چون عندلیب گلپایگانی (تولایی)، سید رحیم اصفهانی، حبیب شاطر حاجی و نایب اسدالله آموزش دید و از روش آوازی طاهرزاده نیز بهره برد.

    وضع مالی خانواده‌اش مناسب نبود و پدرش با درآمد کم از کشاورزی و باغداری، زندگی را می‌گذراند. پدر تصمیم داشت پس از اینکه ادیب درس‌های ابتدایی فارسی، عربی و آموزه‌های دینی را بیاموزد، او را برای ادامه‌ی تحصیل به نجف بفرستد تا به حوزه‌ی علمیه و روحانیون بپیوندد.

    ادیب تا سن چهارده سالگی این درس‌ها را در خوانسار فرا گرفت. چون صدای زیبایی داشت، به پیشنهاد پدرش، مؤذن شهر شد.

    نخستین خواننده مرد در رادیو ملی ایران که بود؟

    نخستین مردی که در رادیوی کشور ایران صدایش پخش شد، چه کسی بود؟

    در آغاز کار رادیو در ایران، یک مرد به عنوان اولین گوینده مرد برنامه‌ها را اجرا می‌کرد. نام این شخص “حسین قدس نخعی” بود. او در کنار اولین گوینده زن، اولین صدای مردانه‌ای بود که از رادیو به گوش مردم رسید.

    علاقه به هنر

    از همان سال، عشق به شعر و موسیقی در وجود ادیب خانه کرد و به سراغ خواندن شعرهای شاعران بزرگ فارسی رفت. در این راه، بیشتر از همه با شعرهای مولانا، حافظ و سعدی انس گرفت و وقت خود را با آنها گذراند. وقتی حدود پانزده سال داشت، گاهی در خلوت، غزل‌های سعدی را با صدایی زیبا و آرام برای خودش تکرار می‌کرد.

    ادیب بین سال‌های ۱۳۰۳ تا ۱۳۰۹ گاهی در اصفهان و گاهی در تهران زندگی می‌کرد. در سال ۱۳۰۹ به کارهای دولتی پیوست و کار اداری خود را از شانزدهم مهرماه همان سال در بلدیه، که همان شهرداری تهران امروزی است، شروع کرد.

    صدای او روی صفحه‌های گرامافون قدیمی، برنامه‌های رادیو، آوازها و تصنیف‌هایی با ساز و ارکستر، و همچنین تعداد زیادی ضبط شخصی و خانگی به یادگار مانده است.

    از میان کارهای او، اجرای آوازهای محلی بختیاری مانند «شلیل» و «خون دل» با ارکستر انجمن موسیقی ملی قابل اشاره است. ادیب خوانساری در برنامه‌های رادیویی «برگ سبز» و «گل‌های جاویدان» نیز چندین بار خوانده است.

    تدریس و شاگردان

    اسماعیل ادیب خوانساری مدتی در مدرسه علی موسیقی که استاد خالقی بنیان گذاشته بود، به آموزش آواز پرداخت. از شاگردان او در آن دوره می‌توان احمد ابراهیمی را نام برد.
    پس از تأسیس مرکز حفظ و اشاعه موسیقی به سرپرستی داریوش صفوت در سال ۱۳۴۹، از ادیب نیز برای تدریس آواز در آن مرکز دعوت شد.
    بین سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۵، هوشنگ ابتهاج (سایه) که مسئول بخش موسیقی رادیو ایران بود، از او خواست تا به هنرجویان مشتاق آواز در رادیو آموزش دهد.
    از جمله کسانی که به طور مستقیم از آموزش‌های ایشان استفاده کردند، حسن کسایی، هنگامه اخوان و فخری ملک‌پور هستند. اکبر گلپایگانی نیز بسیار از ادیب آموخت و ریزه‌کاری‌های سبک آواز اصفهان را نزد او فراگرفت.
    حسن کسایی از کسانی است که همکاری‌های هنری بسیاری، هم در ضبط‌های خصوصی و هم در رادیو، با ادیب خوانساری داشته است. او در فاصله سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۵ به مدت یک سال در منزل ادیب در تهران ساکن بود و نزد او درس می‌خواند.
    آثار به جای مانده از این استاد بزرگ، شامل ضبط‌های شخصی و خانگی و همچنین ردیف آوازی اوست که در سال‌های پایانی عمرش ثبت شده است.
    ضبط و ثبت این ردیف آوازی به دستور وزیر فرهنگ و هنر آن زمان و توسط عباس خوشدل (آهنگساز و موزیسین) انجام شد که پس از انقلاب، انتشارات چهارباغ آن را منتشر کرد.
    ادیب خوانساری برای هنر خود ارزش و احترام زیادی قائل بود. او خود گفته است: «هیچگاه از کسی در ازای خواندن نوا پول نگرفته‌ام؛ زیرا این کار را دون شخصیت یک هنرمند می‌دانم.» از ویژگی‌های ویژه این استاد آواز می‌توان به حس معنوی و عرفانی در کارهایش، بیان درست و حفظ روح شعر، و همچنین روش‌های ویژه و بی‌نظیرش در اجرای تحریرها اشاره کرد.

    وفات

    این هنرمند در نهایت در ششم فروردین‌ماه سال ۱۳۶۱ و در سن ۸۱ سالگی چشم از جهان فروبست. او پیش از درگذشت، مدت‌ها از ضعف جسمانی رنج می‌برد و در بستر بیماری بود.

  • آشنایی با دستگاه راست‌پنج‌گاه 

    آشنایی با دستگاه راست‌پنج‌گاه 

    دستگاه راست‌پنج‌گاه که گاهی به نام‌های راست و پنجگاه یا به سادگی راست نیز خوانده می‌شود، یکی از هفت دستگاه اصلی موسیقی ایرانی است. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر درباره این دستگاه موسیقی خواهید آموخت.

    آشنایی با دستگاه راست‌پنج‌گاه

    راست‌پنج‌گاه از نظر نام با مقام‌های شناخته‌شدهٔ موسیقی ایرانی همخوانی ندارد و به باور بعضی، هر دو بخش نام آن (یعنی «راست» و «پنج‌گاه») نسبت به دیگر مقام‌ها نام‌های تازه‌تری هستند.

    بخش نخست دستگاه راست‌پنج‌گاه به مقام راست نزدیک است و با دستگاه ماهور هماهنگی دارد. راست پنج‌گاه در واقع تلفیقی از دیگر مقام‌های موسیقی ایران است، به طوری که می‌توان در اجرای آن به همهٔ مقام‌های ایرانی وارد شد. به همین دلیل، تمام حس‌ها و حال‌و‌هوایی که در دستگاه‌های موسیقی ایرانی وجود دارد، با این دستگاه نیز قابل بیان است.

    راست پنج‌گاه حالت ویژه و جداگانه‌ای از خود نشان نمی‌دهد و تنها برخی گوشه‌های مخصوص — مانند ماوراء‌النهر و سپهر — که در جای دیگری دیده نمی‌شوند، به آن مربوط می‌شوند.

    این دستگاه این قابلیت را فراهم می‌کند که بتوان از آن به همهٔ دستگاه‌های دیگر تغییر مقام داد. برخی نیز بر این باورند که هدف از پدید آوردن راست‌پنج‌گاه، آموزش مرحله‌های پیشرفتهٔ موسیقی مانند مرکّب‌نوازی و مرکّب‌خوانی بوده است.

    اجرای دستگاه راست پنجگاه

    اجرای دستگاه راست پنجگاه، چه در خوانندگی و چه در نوازندگی، از دشوارترین کارها برای هنرمندان موسیقی به شمار می‌رود. تنها خوانندگان مجرب و کسانی که به ردیف‌های موسیقی ایرانی تسلط کامل دارند، می‌توانند این دستگاه را به شکلی زیبا و بی‌نقص بخوانند. همچنین، نوازندگان چیره‌دست موسیقی سنتی ایران کسانی هستند که اجرای ظریف و استادانه‌ای از راست پنجگاه ارائه می‌دهند.
    در کتاب بحورالالحان نوشته فرصت‌الدوله شیرازی، نام این دستگاه به صورت «راست و پنجگاه» ذکر شده و به عنوان نخستین دستگاه از دستگاه‌های هفتگانه معرفی شده است.
    همچنین در بخش مربوط به معرفی مقام راست، دو شعبه برای آن بیان شده که یکی از آن‌ها «پنج‌گاه» نام دارد. در مقابل، موسی معروفی در کتاب خود با نام ردیف هفت دستگاه موسیقی ایران، عنوان این دستگاه را «راست‌پنجگاه» آورده و آن را به عنوان ششمین دستگاه از هفت دستگاه فهرست کرده است.
    داریوش صفوت نیز نام این دستگاه را «راست‌پنجگاه» ثبت کرده و درباره استفاده فرصت‌الدوله از حرف «واو» برای پیوند دو کلمه توضیح داده است.

    قواعد تئوریک

    اصول نظری دستگاه راست‌پنج‌گاه دقیقاً مشابه دستگاه ماهور و بر پایه‌ی گام ماژور در موسیقی کلاسیک غربی است. اما مسئله‌ای که در اجرای این دستگاه وجود دارد، دشواری در نواختن آن با احساس مناسب و همچنین ایستادن دقیق روی نت‌هاست. زیرا کوچک‌ترین اشتباه در محل ایستادن روی نت‌ها یا چگونگی شروع اجرا و موارد مشابه می‌تواند باعث شود دستگاه به ماهور تبدیل شود و نوازنده از مسیر درست اجرای راست‌پنج‌گاه خارج گردد. به همین دلیل است که در آموزش ردیف هفت‌دستگاه موسیقی ایرانی نیز، دستگاه‌های نوا و راست‌پنج‌گاه معمولاً آخرین دستگاه‌هایی هستند که به هنرجو آموزش داده می‌شوند.

  • آشنایی با دستگاه نوا در موسیقی

    آشنایی با دستگاه نوا در موسیقی

    هر دستگاه در موسیقی ایرانی، مانند یک مسیر مشخص از نواهای گوناگون است که با چینش ویژه خود، احساس و حال‌وهوای خاصی را به شنونده منتقل می‌کند. هر دستگاه از بخش‌های کوچک‌تر متعددی به نام گوشه تشکیل شده است. اجرا معمولاً این گونه است: از بخش آغازین به نام درآمد شروع می‌شود، سپس به بخش اوج یا مخالف در میانه راه می‌رسد و پس از آن با پایین آمدن تدریجی به گوشه‌های پایانی می‌آید. در پایان، اغلب یک تصنیف و سپس یک قطعه ریتمیک به نام رِنگ اجرا شده و برنامه به پایان می‌رسد. موسیقی سنتی ایرانی هفت دستگاه اصلی دارد که عبارت‌اند از: دستگاه سه‌گاه، دستگاه چهارگاه، دستگاه همایون، دستگاه ماهور، دستگاه شور، دستگاه نوا و دستگاه راست‌پنج‌گاه.

    در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با دستگاه نوا آشنا خواهیم شد.

    دستگاه نوا در موسیقی

    نوا یکی از هفت دستگاه موسیقی ایرانی است که ریشه در مقام‌های دوازده‌گانه موسیقی کهن ایران دارد. در نوشته‌ها و رساله‌های قدیمی — که اغلب نویسنده‌ی آنها مشخص نیست — از این دستگاه نام برده شده و بر این موضوع تأکید شده که نوا جزو چهار دستگاه اصلی موسیقی ایران محسوب می‌شود.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله نکات مربوط به نگهداری پوست تنبک سر بزنید.

    بر اساس روایت‌های ردیف موسیقی ایرانی، حال و هوای این دستگاه متعادل توصیف شده است؛ نه زیاد غمگین است و نه بیش از حد شاد.

    برای یادگیری پیشرفته، به نکات مهم در نظافت گیتار الکتریک مراجعه کنید.

    به نوا، آواز خوب می‌گویند و معمولاً در پایان مجلس اجرا می‌شد. برای این دستگاه، غالباً شعرهای عارفانه — مانند اشعار حافظ — انتخاب می‌شود که تأثیر عمیقی بر شنونده می‌گذارد.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه بهترین آموزشگاه برای آموزش کالیمبا.

    ماندگاری آثار در این دستگاه

    بسیاری از استادان موسیقی که قطعه‌ای در این دستگاه ساخته و اجرا کرده‌اند، آن اثر به یکی از ماندگارترین کارهایشان تبدیل شده است. نمونه‌هایی مانند آلبوم “چهره به چهره” از محمدرضا لطفی، “نی‌نوا” از حسین علیزاده و نیز کارهای “نوا و مرکب خوانی” و “دود عود” از پرویز مشکاتیان.

    اگرچه برخی موسیقی‌دانان مانند علینقی وزیری و روح‌الله خالقی، دستگاه نوا را برگرفته از دستگاه شور دانسته‌اند، اما این دستگاه در نت‌های شاهد و ایست تفاوت دارد و همچنین در آواز شخصیت مستقل خود را از شور و مشتقات آن حفظ می‌کند.

    برای مطالعه بیشتر، به انواع پوست تنبک و مشخصات آن ها سری سر بزنید.

    ریشه این دستگاه در مقام قدیمی نوا قرار دارد و بیشتر درجاتش با آن مقام مطابقت می‌کند. از لحاظ فواصل، دستگاه نوا پیوند نزدیکی با دستگاه شور دارد و بسیاری از گوشه‌هایش نیز در فضای شور اجرا می‌شوند.

    همین موضوع و چند دلیل دیگر باعث شده گاهی نوا را زیرمجموعه‌ای از دستگاه شور به حساب آورند. با این حال، بیشتر متخصصان ردیف موسیقی ایرانی، نوا را یک دستگاه مستقل و یکی از هفت دستگاه اصلی می‌دانند. این دستگاه همچنین با آواز بیات اصفهان ارتباط نزدیکی دارد و از نظر فواصل به گام کوچک نظری (مینور تئوریک) در موسیقی کلاسیک غربی نیز شباهت دارد.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله ریورب چیست؟ را مطالعه کنید.

    در مجموعه ردیف موسیقی ایرانی، گوشه‌های زیادی برای این دستگاه معرفی شده‌اند که بسیاری از آن‌ها دست‌کم در یک دستگاه دیگر نیز قرار می‌گیرند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله نکات مهم در مورد پدال پیانو ادامه دهید.

  • کاربرد پدال در پیانو چیست ؟

    کاربرد پدال در پیانو چیست ؟

    اگر با دقت به قسمت‌های مختلف پیانو نگاه کنید، در بخش پایین آن چند پدال مشاهده خواهید کرد. این پدال‌ها ابزارهایی هستند که نقش مهمی در زیبایی نواختن پیانو دارند. در حقیقت، پدال‌های پیانو جنبه‌های دیگری از موسیقی را نیز تنظیم و کنترل می‌کنند. در ادامه این مطلب از وبلاگ آنبین، بیشتر با کاربرد پدال در پیانو آشنا خواهید شد.

    پدال پیانو

    یکی از دغدغه‌های اصلی هنرجویان پیانو، یادگیری نحوه‌ی صحیح استفاده از پدال‌هاست. چرا که به کار بردن درست و به‌جای این پدال‌ها، نقش بسیار مهمی در اجرای زیبا و کامل یک قطعه موسیقی دارد.

    اگر به یک نوازنده‌ی پیانو در حال اجرا نگاه کنید، متوجه می‌شوید که او علاوه بر حرکت دست‌ها روی کلیدها، از پاهایش نیز برای فشار دادن پدال‌ها استفاده می‌کند. این پدال‌ها دقیقاً برای ایجاد تغییرات خاص در صدا و کیفیت اجرا طراحی شده‌اند و به نوازنده کمک می‌کنند تا قطعه‌ای گیراتر و زیباتر بنوازد.

    کاربرد پدال در پیانو

    پدال‌ها اهرم‌هایی هستند که نوازنده با استفاده از آن‌ها می‌تواند حالت و رنگ صوتی ساز را تغییر دهد. معمولاً پیانوهای امروزی سه پدال دارند، البته مدل‌هایی با تعداد پدال کمتر یا بیشتر هم ساخته می‌شوند.

    در پیانوهای سه‌پداله، پدال سمت راست را پدال طنین (sustain pedal)، پدال وسط را پدال تمرین (sustenuto pedal) و پدال سمت چپ را پدال نرم (soft pedal) می‌نامند. در ادامه کاربرد هر یک را مرور می‌کنیم.

    پدال دمپر(پدال ساستین)

    پدال ساستین که به آن پدال دمپر هم می‌گویند، معمولاً در سمت راستِ دو پدال دیگر قرار دارد. از این پدال بیشتر از بقیه استفاده می‌شود. وقتی این پدال را فشار می‌دهید، تمام قطعات کوچک میراکننده صدا از روی سیم‌های پیانو بلند می‌شوند. در نتیجه حتی پس از برداشتن دست‌ها از روی کلیدها، سیم‌ها همچنان به لرزش ادامه داده و صدای نت قطع نمی‌شود.

    این پدال همچنین باعث کشیده‌تر و طولانی‌تر شدن صداها می‌گردد. اهمیت پدال دمپر بسیار زیاد است و در این باره گفته می‌شود که “پدال دمپر روح پیانو است”. کاربرد دیگر این پدال، کمک به نوازنده برای اجرای راحت‌تر و روان‌ترِ نت‌ها به شکل پیوسته و لگاتو است.

    پدال سوستنوتو(Sostenuto)

    پدال میانی یا سوستنوتو، که بین دو پدال دیگر پیانو جای گرفته، برای نخستین بار در فرانسه طراحی شد. این پدال به نوازنده اجازه می‌دهد تا صدای نت‌های مشخصی را که خود انتخاب کرده، کشیده و پایدار نگه دارد، در حالی که دیگر نت‌ها به صورت عادی و بدون تأثیر خاصی نواخته می‌شوند.

    برخلاف پدال معمولی سمت راست (دمپر) که صدای تمام کلیدهای فشرده شده را طولانی می‌کند، پدال سوستنوتو فقط نت‌های انتخابی را حفظ می‌کند. این مکانیزم در دهه‌ی ۱۸۶۰ میلادی و به دست الکساندر فرانسیس دبیان و کلود مونتال ساخته و تکمیل شد.

    پدال نرم

    پدال نرم که با نام پدال سافت نیز شناخته می‌شود، نخستین بار توسط بارتولومئو کریستوفری، سازنده نخستین پیانو، طراحی شد. این پدال در زبان ایتالیایی اونا کردا نام دارد. کارکرد اصلی پدال سافت — که معمولاً پدال سمت چپ پیانو است — کاهش شدت صدای ساز است. البته در پیانوهای اولیه‌ای که کریستوفری ساخت، این عملکرد با پدال زیرین انجام نمی‌گرفت، بلکه یک اهرم یا دسته در کنار ساز تعبیه شده بود. با فعال کردن این اهرم، سیم‌های پیانو اندکی به سمت راست جابه‌جا می‌شدند و در نتیجه چکش‌ها به جای ضربه زدن به دو سیم، تنها به یک سیم برخورد می‌کردند. این تغییر باعث تولید صدایی آرام‌تر و لطیف‌تر از پیانو می‌شد.