دسته: موسیقی

  • آشنایی با معروف‌ترین جوایز موسیقی جهانی

    آشنایی با معروف‌ترین جوایز موسیقی جهانی

    جوایز جهانی موسیقی برای بسیاری از ستاره‌های بزرگ دنیا انگیزه‌بخش بوده‌اند. تعداد زیادی از خوانندگان، نوازندگان و موسیقی‌دانان، سال‌ها با آرزوی دریافت این جوایز زندگی کرده‌اند و در لحظه بردن آن‌ها، روی صحنه از شوق گریسته‌اند! این جوایز نه تنها مانند یک نیروی پیش‌برنده برای هنرمندان عمل می‌کنند، بلکه به عنوان معیاری برای شناسایی موسیقی خوب و باکیفیت نیز شناخته می‌شوند. اگر شما هم به دنیای جذاب موسیقی علاقه‌مند باشید، حتماً برایتان جالب است که با این جوایز معروف موسیقی در جهان آشنا شوید. در این نوشته از وبلاگ آنبین، قصد داریم این جوایز را به طور کامل به شما معرفی کنیم. با ما همراه باشید.

    ۵ تا از معروف‌ترین جوایز موسیقی جهانی

    1. گرمی

    اکثر مردم با هم توافق دارند که جایزه گرمی، بزرگ‌ترین جایزه در صنعت موسیقی جهان به شمار می‌رود. ایده ایجاد این جایزه به دهه ۱۹۵۰ و پروژه پیاده‌روی مشاهیر بازمی‌گردد. در آن زمان متوجه شدند که بسیاری از خوانندگان و موزیسین‌ها نمی‌توانند ستاره‌ای در پیاده‌رو مشاهیر دریافت کنند. به همین دلیل تصمیم گرفتند جایزه‌ای شبیه به اسکار و امی، اما مخصوص موسیقی، راه‌اندازی کنند تا این خلأ پر شود. سرانجام اولین مراسم اهدای جایزه گرمی در سال ۱۹۵۸ برگزار شد.

    کلمه «گرمی» در واقع شکل کوتاه‌شده واژه گرامافون است. طراحی این جایزه نیز به شکل یک گرامافون طلایی است که بر روی پایه‌ای مایل قرار گرفته است. در گرمی هیچ محدودیت ملیتی وجود ندارد و تمام کسانی که در فرآیند ساخت موسیقی نقش دارند، می‌توانند شانس دریافت این جایزه را داشته باشند. از ایران نیز هنرمندانی مانند کیهان کلهر، حمید سعیدی و شروین حاجی‌پور موفق به دریافت جایزه گرمی شده‌اند.

    2. پولار

    جایزه پولار یک جایزه جهانی در زمینه موسیقی است که توسط استیگ اندرسون، مدیر پیشین گروه مشهور سوئدی آببا ایجاد شد. این جایزه در کشور سوئد با عنوان «جایزه نوبل موسیقی» نیز شناخته می‌شود.

    این جایزه معمولاً هر سال به یک موسیقیدان در سبک معاصر و یک موسیقیدان در سبک کلاسیک اهدا می‌گردد. با این حال، در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ این روال تغییر کرد؛ به طوری که در سال ۲۰۰۱ سه نوازنده و در سال ۲۰۰۳ تنها یک نوازنده جایزه را دریافت کردند.

    هیچ محدودیت ملیتی برای دریافت جایزه پولار وجود ندارد و هر شخص، گروه یا نهادی که در پیشبرد هنر موسیقی نقش مؤثری داشته باشد، می‌تواند برنده این جایزه شود. اولین دوره اهدای جایزه پولار در سال ۱۹۹۲ برگزار شد.

    3. بریت

    جایزه بریت که با نام BRIT شناخته می‌شود، در سال ۱۹۸۲ راه‌اندازی شد و توسط انجمن صنعت موسیقی بریتانیا مدیریت می‌گردد. این رویداد به صورت سالانه برگزار می‌شود. علاوه بر مراسم اصلی، یک برنامه جداگانه نیز مخصوص موسیقی کلاسیک در ماه می وجود دارد که با نام Classic BRIT Awards شناخته می‌شود.
    کسانی که در رأی‌گیری این جوایز شرکت می‌کنند، معمولاً از افراد تأثیرگذار و شناخته‌شده دنیای موسیقی هستند که خود قبلاً نامزد یا برنده این جایزه بوده‌اند.
    رکورد بیشترین تعداد جایزه بریت در اختیار رابی ویلیامز است. او به تنهایی ۱۲ جایزه دریافت کرده و همچنین ۵ جایزه دیگر را به همراه گروه تیک دت به دست آورده است.

    4. بیلبورد

    جایزه موسیقی بیلبورد از سال ۱۹۹۰ به طور منظم برگزار شده، به جز در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰. در گذشته این مراسم در ماه دسامبر انجام می‌شد، اما از سال ۲۰۱۱ به بعد، زمان آن به ماه می تغییر پیدا کرد. نکته ویژه درباره این جایزه این است که برندگان آن با رأی یک آکادمی انتخاب نمی‌شوند، بلکه بر اساس معیارهای عینی مانند میزان فروش آهنگ‌ها و آلبوم‌ها، تعداد پخش در استریمینگ، پخش از رادیو، موفقیت تورهای موسیقی و میزان تعامل طرفداران در فضای مجازی مشخص می‌گردند. این داده‌ها مستقیماً توسط مجله بیلبورد و با همکاری شرکت‌هایی مانند MRC Data و Next Big Sound جمع‌آوری و تحلیل می‌شوند.

    5. جایزه موسیقی آمریکا (AMA)

    جایزه AMA که نام کامل آن American Music Awards است، یکی از معتبرترین و بزرگ‌ترین جوایز موسیقی در جهان به شمار می‌رود. این مراسم در سال ۱۹۷۳ توسط دیک کلارک پایه‌گذاری شد.
    از شروع کار این رویداد تا سال ۲۰۰۵، انتخاب نامزدها و برندگان بر عهده فعالان و متخصصان صنعت موسیقی بود و آن‌ها بر اساس معیارهایی مانند میزان فروش آثار، پخش رادیو و تلویزیونی و تعداد استریم آثار، برندگان را انتخاب می‌کردند.
    اما از سال ۲۰۰۶ به بعد، امکان شرکت در رأی‌گیری برای عموم مردم نیز فراهم شد و حالا مخاطبان از طریق وب‌سایت American Music Awards می‌توانند در انتخاب برندگان این جایزه مهم نقش داشته باشند.

  • معرفی ساز جیمبی | طبل مخصوص غرب آفریقا

    معرفی ساز جیمبی | طبل مخصوص غرب آفریقا

    ساز جیمبی که با نام جمبه هم شناخته می‌شود، یک نوع طبل با بدنه‌ای شبیه به جام است که ریشه در موسیقی غرب آفریقا دارد. گفته می‌شود این ساز بین ۴۰۰ تا ۸۰۰ سال قدمت دارد و داستان‌های زیادی درباره تاریخچه و پیدایش آن نقل شده است. امروزه جیمبی در عین سادگی، جایگاه ویژه‌ای در موسیقی جهان پیدا کرده است. اگر به شناخت سازهای مختلف علاقه‌مند هستید، جیمبی یکی از سازهایی است که ارزش آشنایی دارد. در ادامه این مطلب، شما را بیشتر با این ساز آشنا می‌کنیم.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آشنایی با ساز شنگ ،ساز سنتی چینی مراجعه کنید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه موسیقی کانتری چیست ؟.

    لغت‌شناسی

    مردم قبیله بامبارا در کشور مالی اعتقاد دارند که نام ساز جیمبی از یک عبارت قدیمی در زبان آنها گرفته شده است: «آنکه دجِه، آنکه بِه» که مفهومش این است: «همه با هم در صلح گرد هم می‌آییم». در زبان بامبارا، «دجِه» به معنای جمع شدن و «بِه» به معنای صلح یا همه افراد است. بنابراین، نام این ساز دقیقاً نشان‌دهنده کاربرد و هدف اصلی آن است. هدف از ساختن ساز جیمبی این بود که مردم را در کنار هم جمع کند و میان آنها صلح و آرامش برقرار کند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله کاخن از کجا می آید؟ ادامه دهید.

    ساختار ساز جیمبی

    بدنه

    بدنه ساز جیمبی از چوب‌های محکم و سنگین ساخته می‌شود. بهترین و گران‌بهاترین نوع چوب برای این ساز، چوب لنکه است. این چوب علاوه بر اینکه کیفیت صدای ساز را بالا می‌برد، از اهمیت و ارزش معنوی نیز برخوردار است. به جز لنکه، از چوب‌های دیگری مانند دجالا، دوگورا و گونی هم برای ساخت آن استفاده می‌کنند.
    درون بدنه جیمبی، طرحی مارپیچ و ظریف کنده‌کاری شده است. در واقع، داخل یک جیمبی مرغوب و خوب نباید صاف و هموار باشد؛ بلکه باید خطوط و فرورفتگی‌های ملایمی در آن وجود داشته باشد که روی کیفیت و طنین صدا اثر مستقیم می‌گذارد.

    پوست

    پوست ساز جیمبی معمولاً از پوست خام حیوانات و بیشتر از پوست بز تهیه می‌شود. البته از پوست سایر حیوانات مانند گاو، اسب و کانگورو نیز می‌توان برای این کار استفاده کرد. پوست‌های کلفت‌تر، مانند پوست گاو، صدایی عمیق‌تر و غنی‌تر ایجاد می‌کنند؛ اما در عوض، نواختن ریتم‌های تند و تیز را سخت‌تر می‌کنند و ممکن است به دست نوازنده آسیب بزنند.

    برای درست کردن پوست جیمبی، معمولاً از پوست بزهایی که در مناطق گرم و خشک زندگی می‌کنند استفاده می‌شود؛ چون این بزها غذای کم‌کیفیت‌تری می‌خورند و در نتیجه چربی کمتری در پوستشان دارند. همچنین، پوست بز ماده نسبت به بز نر ارجحیت دارد. با وجود اینکه پوست بز ماده چربی بیشتری دارد، اما به دلیل نرمی و بوی کمتر، بیشتر مورد پسند است. امروزه بسیاری از جیمبی‌هایی که به صورت صنعتی تولید می‌شوند، از پوست‌های مصنوعی ساخته می‌شوند.

    ابعاد جیمبی

    ساز جیمبی معمولاً اندازه‌ای بین ۵۸ تا ۶۳ سانتی‌متر دارد. البته نوع کوچک‌تر آن، که برای کودکان ساخته شده، فقط حدود ۳۰ تا ۳۸ سانتی‌متر ارتفاع دارد. پهنای این ساز نیز معمولاً بین ۳۳ تا ۳۵ سانتی‌متر است و وزن آن بین ۵ تا ۱۳ کیلوگرم می‌باشد.

    تاریخچه ساز جیمبی

    داستان‌های گوناگونی درباره تاریخچه ساز جیمبی وجود دارد. به نظر می‌رسد خاستگاه اصلی این ساز به امپراتوری مالی بازمی‌گردد. برخی باور دارند که نخستین بار، آهنگران بودند که این ساز را ساختند. ساختن این طبل یک کار مقدس به شمار می‌رفت و آن‌ها برای درختی که از آن استفاده می‌کردند، مراسم قربانی برگزار می‌نمودند. آفریقایی‌ها معتقدند که هر طبل دارای سه روح است: روح درختی که چوب طبل از آن گرفته شده، روح حیوانی که پوستش روی طبل کشیده شده، و روح سازنده‌ای که درخت را بریده و جیمبی را ساخته است.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه بیوگرافی جیمزمارشال هندریکس.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله آشنایی با استاد محمد نوری، خالق ترانه های ماندگار ایرانی سر بزنید.

    سفارش‌دهندگان جیمبی معمولاً از میان اعضای طبقه‌ی جِلی (jeli) انتخاب می‌شدند. جلی‌ها نوازندگانی بودند که وظیفه داشتند تاریخ شفاهی قوم خود را حفظ و نقل کنند. این گروه هنوز هم در غرب آفریقا با همان نقش سنتی فعال هستند. همچنین کسانی که در خانواده‌های مرتبط با جیمبی به دنیا می‌آمدند و این کلمه در نام خانوادگی آن‌ها وجود داشت، موظف بودند نواختن این ساز را بیاموزند. بر اساس سنت‌ها، فقط مردان اجازه داشتند جیمبی بنوازند. حتی امروز هم اگر زنی در آفریقا جیمبی بنوازد، مردم شگفت‌زده می‌شوند.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله نکات مهمی که باید در مورد کاخن بدانید سر بزنید.

  • چگونه از صدای خود مراقبت کنیم؟ (مخصوص خواننده‌ها)

    چگونه از صدای خود مراقبت کنیم؟ (مخصوص خواننده‌ها)

    همان‌طور که یک نوازنده از سازش مراقبت می‌کند، یک خواننده هم باید از حنجره و صدای خود محافظت کند. ممکن است یک خواننده بسیار بااستعداد و دانشمند باشد و همه روش‌های خواندن را بلد باشد، اما اگر صدایش سالم نباشد، نمی‌تواند توانایی واقعی خود را نشان دهد. در این نوشته از وبلاگ آموزشگاه الهام، روش‌های مراقبت از صدا را یاد می‌گیریم. اگر به خواندن علاقه دارید، مطالعه این مطلب را از دست ندهید.

    چگونه از صدای خود مراقبت کنیم؟

    1. بدنتان را به اندازه کافی هیدراتاسیون نگه دارید

    برای مراقبت از صدایتان، مهم‌ترین و ساده‌ترین راه، نوشیدن مایعات به‌ویژه آب است. بهتر است روز خود را با یک لیوان پر از آب آغاز کنید و در طول روز نیز به‌طور مرتب آب بنوشید. وقتی بدن شما آب کافی دریافت کند، همه ماهیچه‌ها — حتی تارهای کوچک صوتی — بهتر کار می‌کنند و صدایتان شفاف و سالم می‌ماند.

    2. هر روز تمرینات هوازی انجام دهید

    سلامتی بهتر بدن، مستقیماً بر کیفیت صدای شما تأثیر می‌گذارد! ورزش کردن هم برای داشتن بدنی سالم و قدرتمند، یک ضرورت محسوب می‌شود. تمرینات بدنی مناسب برای خوانندگان شامل فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی، دویدن، پیلاتس، یوگا، شنا، تنیس، بدمینتون، زومبا و رقص می‌شود.

    3. رژیم غذایی مناسب خوانندگان را رعایت کنید

    برای داشتن صدایی سالم و رسا، مراقبت از سلامت روده‌ها بسیار مهم است. اگر خواننده هستید، بهتر است در برنامه غذایی خود از انواع پروتئین‌ها، چربی‌های مفید، سبزیجات تازه و سبزی‌های برگ‌دار استفاده کنید. همچنین بهتر است تا حد امکان از مصرف مواد قندی و کربوهیدرات‌ها خودداری کنید. اگر می‌خواهید بیشتر درباره تغذیه مناسب برای خوانندگان بدانید، می‌توانید مطلب کامل ما را در وبلاگ مطالعه کنید. (برای مطالعه اینجا کلیک کنید)

    4. هر روز به صدایتان استراحت دهید

    برای مراقبت از صدا، اولین نکته این است که از استفاده بیش از حد از آن خودداری کنید. وقتی آواز می‌خوانید یا صحبت می‌کنید، سعی کنید تنفس‌های عمیق و شکمی داشته باشید. اگر فقط روی گلو تکیه کنید و از روش‌های درست نفس کشیدن استفاده نکنید، خیلی زود صدایتان خسته می‌شود. همچنین می‌توانید با ۱۵ تا ۳۰ دقیقه مدیتیشن، همزمان به صدا، بدن و ذهن خود استراحت بدهید.

    5. صدایتان را گرم کنید

    حتماً هر روز وقت بگذارید و تمرین‌های گرم کردن صدا را انجام دهید. سعی کنید به همه بخش‌های صدا مانند طرز بیان، بالا و پایین شدن صدا و نرمش آن توجه کنید.

    6. به بدن خود اعتماد کنید

    اگر در هنگام خوانندگی یا تمرین آواز، احساس فشار، درد یا ناراحتی در گلو و حنجره خود کردید، فوراً دست از خواندن بکشید. شما باید در زمان تمرین، احساس راحتی و آرامش کنید و هیچ دردی در حین خواندن طبیعی نیست.

    7. روی صدای صحبت کردن‌تان کار کنید

    صدایی که برای حرف زدن استفاده می‌کنید، دقیقاً همان صدایی است که با آن آواز می‌خوانید. به همین دلیل، خیلی مهم است که با همان صدای طبیعی و راحت خود صحبت کنید، از لحن خوبی بهره ببرید و کلمات را به درستی و واضح ادا کنید.

    8. کنترل تنفس دیافراگمی را یاد بگیرید

    خوانندگان نباید مانند حالت معمولی نفس بکشند، بلکه باید روش تنفس با دیافراگم را تمرین کنند. در این نوع تنفس، شما از تمام ظرفیت شش‌های خود استفاده می‌کنید؛ چرا که با پایین رفتن دیافراگم، فضای بیشتری برای ورود هوا به ریه‌ها ایجاد می‌شود.

    9. صدای خود را دوست داشته باشید

    صدایتان را همانطور که هست، با تمام توانایی‌ها و محدودیت‌هایش بپذیرید. هدف‌هایی معقول و دست‌یافتنی برای خود انتخاب کنید و با پشتکار و آرامش، گام‌به‌گام به سمت آن‌ها حرکت کنید. تمرین‌های سخت و نادرست نه تنها کمکی به پیشرفت شما نمی‌کنند، بلکه ممکن است به تدریج به حنجره و صدایتان آسیب برسانند.

    10. کافئین زیاد مصرف نکنید

    مصرف نوشیدنی‌های کافئین‌دار می‌تواند باعث خشکی و حساس شدن تارهای صوتی شود. اگر کافئین مصرف می‌کنید، بهتر است با نوشیدن آب کافی، اثر آن را متعادل کرده و بدنتان را هیدراته نگه دارید.

  • تکنیک روباتو در موسیقی چیست؟

    تکنیک روباتو در موسیقی چیست؟

    رباتو در دنیای موسیقی، به معنی کم و زیاد کردن سرعت قطعه است و هم نوازندگان و هم خوانندگان از آن استفاده می‌کنند. اگر شما هم به تازگی نام این روش را شنیده‌اید و دوست دارید بدانید چیست و چطور اجرا می‌شود، در این نوشته از وبلاگ آنبین همراه ما بمانید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله ۱۰ ساز محبوب غربی را بشناسید! ادامه دهید.

    روباتو در موسیقی به چه معناست؟

    کلمه روباتو (Tempo rubato) در زبان ایتالیایی به معنای «زمان دزدیده‌شده» است. این نام به خوبی نشان می‌دهد که این تکنیک شبیه به برداشتن بخشی از زمان موسیقی است!

    در واقع، روباتو در موسیقی به معنای داشتن آزادی و انعطاف در اجرای ریتم است. در این حالت، نوازنده، رهبر گروه یا خواننده، دقیقاً به سرعتی که آهنگساز نوشته است پایبند نمی‌ماند و بنا به احساس خود، بخشی از قطعه را کندتر یا تندتر اجرا می‌کند تا حس و حال عمیق‌تری به اثر ببخشد.

    مثلاً ممکن است در بخش اول روباتو، سرعت موسیقی از سرعت اصلی کمتر شود و در بخش دوم، سرعت افزایش یابد یا برعکس. یکی از نام‌های بزرگ در استفاده از روباتو، شوپن است. او این اصطلاح را در آثار خود ۱۴ بار به کار برده است. سه دلیل اصلی شوپن برای استفاده از روباتو عبارت‌اند از:

    بیان یک بخش تکراری
    تأکید روی نقطه اوج قطعه
    کاربرد آپوجیاتورا و ایجاد حالتی ویژه در آغاز یک قطعه

    برای گسترش دانش خود، مقاله محبوب ترین سازهای سنتی ایرانی کدامند ؟ را مطالعه کنید.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آیا پهلوان آواز ایران را می شناسید؟ پیدا کنید.

    تاریخچه رباتو

    رباتو بیشتر در موسیقی دوره رمانتیک شناخته شده است؛ اما پیش از آن نیز استفاده می‌شد. در سده هجدهم، روباتو به معنی اجرای ریتم به صورت بداهه و با انعطاف بود و در بسیاری مواقع با نواختن نتها به شکلی نامتعادل و آزاد به دست می‌آمد.
    از میانه‌های سده هجدهم، مفهوم روباتو به تدریج دگرگون شد. این واژه برای اشاره به جابه‌جایی آزادانه نتها در زمان، چه زودتر و چه دیرتر، به کار می‌رفت. یوهان فردریش آگریکولا آن را به معنای “دزدیدن زمان” توصیف کرد.
    در ادامه و با ورود به سده نوزدهم، درک مردم از روباتو نیز تغییر کرد. برای نمونه، در آثار شوپن، روباتو راهی برای هرچه احساسی‌تر کردن ملودی با کم و زیاد کردن سرعت قطعه بود.

  • روزانه چقدر تمرین آواز کنیم؟ (مبتدی تا پیشرفته)

    روزانه چقدر تمرین آواز کنیم؟ (مبتدی تا پیشرفته)

    یکی از رایج‌ترین پرسش‌ها برای کسانی که تازه شروع به خوانندگی کرده‌اند یا حتی کسانی که در این زمینه تجربه دارند، این است که در روز چقدر باید آواز کار کنند؟ هنرجویان مبتدی معمولاً نمی‌دانند چه مدت زمان مناسبی برای تمرین روزانه است. از طرفی، خوانندگان با سابقه‌تر نیز گاهی مطمئن نیستند که چند ساعت تمرین در روز برای رسیدن به خواسته‌هایشان لازم است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به هر دو گروه پاسخ خواهیم داد.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تفاوت پیانو، ارگ و کیبرد ادامه دهید.

    چند روز در هفته تمرین آواز کنیم؟

    آواز خواندن را مثل ورزش کردن فرض کنید. اگر فقط هفته‌ای یک بار تمرین کنید، نتیجه‌ی چندانی نمی‌بینید؛ اما اگر سه بار در هفته این کار را انجام دهید، تغییرات بزرگی حس خواهید کرد. بهترین حالت این است که هر روز، حتی برای مدت کوتاهی، آواز کار کنید. البته به جز زمانی که سرما خورده‌اید، گلو درد دارید یا مشکل جسمی دیگری دارید.

    روزانه چقدر تمرین آواز کنیم؟

    برای این سوال که هر روز چقدر باید آواز کار کنیم، جواب ثابت و مشخصی وجود ندارد. میزان تمرین به سطح توانایی شما، زمانی که در اختیار دارید و میزان تمرکزتان بستگی دارد. با این حال، می‌توان یک زمان تقریبی و معمول را پیشنهاد کرد.

    اگر تازه کار خواندن را شروع کرده‌اید، بهتر است از جلسات تمرینی طولانی خودداری کنید. حنجره و بدن شما نیاز دارد کم‌کم به این فعالیت عادت کند. به افراد تازه‌کار توصیه می‌شود روزانه بین ۱۰ تا ۲۰ دقیقه تمرین آواز انجام دهند و سپس به تدریج، هر چند روز یک بار، چند دقیقه به زمان تمرین خود اضافه کنند.

    اما خوانندگان حرفه‌ای و با تجربه، باید حداقل ۲۰ تا ۳۰ دقیقه را به تمرینات تقویت صدا و حنجره اختصاص دهند و علاوه بر آن، حدود ۱۰ دقیقه هم به کار روی آهنگ‌ها یا درس‌هایشان بپردازند.

    بدنتان را خسته نکنید!

    برای اینکه متوجه شویم چقدر در روز آواز کار کنیم، باید به نشانه‌های بدنمان توجه کنیم. بدن ما با احساسات مختلف به ما می‌گوید که چقدر ظرفیت تمرین داریم. اگر احساس کردید گلویتان تحت فشار است یا خسته شده‌اید، بهتر است فوراً کمی به خود استراحت بدهید. تمرین زیاد و نادرست، به مرور باعث تضعیف و فرسودگی صدایتان خواهد شد.

    کیفیت را قربانی کمیت نکنید

    خیلی از هنرجوها ممکن است روزی سه ساعت یا حتی بیشتر وقت صرف تمرین کنند، اما باز هم به نتیجه‌ای که می‌خواهند نرسند. یکی از اصلی‌ترین دلایل این اتفاق، نداشتن تمرکز کافی هنگام تمرین است. اگر سعی کنید با دقت کامل به همه جزئیات تمرین توجه کنید و هم ذهن و هم بدنتان را در حالت هوشیاری کامل نگه دارید، طبیعی است که بعد از بیست دقیقه احساس خستگی کنید! یک تمرین کوتاهِ با تمرکز و آگاهانه، خیلی ارزشمندتر از یک تمرین طولانی اما بدون توجه و حواس‌جمعی است.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در بیوگرافی استاد داوود آزاد پیدا کنید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً تاثیر موسیقی بر جنین و نوزاد را بخوانید.

    بین تمرین‌هایتان استراحت کنید

    بهتر است به جای یک ساعت خواندن بی‌وقفه، تمرین خود را به دو بخش نیم‌ساعته تقسیم کنید. بین این دو بخش هم حتماً فرصت کافی به صدایتان بدهید تا استراحت کند.

  • بیوگرافی مرتضی محجوبی؛ از بنیان‌گذاران موسیقی ملی ایران

    بیوگرافی مرتضی محجوبی؛ از بنیان‌گذاران موسیقی ملی ایران

    مرتضی‌خان محجوبی، نوازنده چیره‌دست پیانو و آهنگساز بزرگ ایرانی، از پیشگامان شکل‌دهی به موسیقی ملی ایران به شمار می‌رود. با وجود آنکه پیانو یک ساز غربی است، او به گونه‌ای می‌نواخت که حال و هوای کاملاً ایرانی داشت. شنیده شده که مرتضی‌خان پیانو را به سبک سنتور کوک می‌کرد و در زمانی بسیار کوتاه این کار را انجام می‌داد. همچنین، او روش ویژه‌ای برای نوشتن نت‌های موسیقی ابداع کرده بود که در آن از خط حامل استفاده نمی‌شد. اگر دوست دارید بیشتر با زندگی هنری این نوازنده بی‌نظیر آشنا شوید، در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین همراه ما باشید.

    مقاله سینتی سایزر ساز تولید کننده صداهای عجیب حاوی اطلاعات جامعی است.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب آشنایی با انواع ساز ساکسیفون را از دست ندهید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً با یانی ،موسیقدان زنده جهان آشنا شوید را بخوانید.

    مقاله بهترین سن برای شروع موسیقی حاوی اطلاعات جامعی است.

    تولد، کودکی و آغاز مسیر موسیقی

    مرتضی محجوبی در سال ۱۲۷۸ در شهر تهران به دنیا آمد. خانواده‌اش به موسیقی علاقه‌ی زیادی داشتند. برادر بزرگش، رضا محجوبی، که نوازنده‌ی ویولن و آهنگساز شناخته‌شده‌ای بود، در این علاقه بی‌تأثیر نبود. حتی مادرش هم با نواختن پیانو آشنا بود و از همان کودکی، صدای این ساز در خانه‌ی آنها شنیده می‌شد. مرتضی به مدت شش سال، هم‌زمان نزد دو استاد آموزش دید: ردیف‌های موسیقی ایرانی را از حسین هنگ‌آفرین آموخت و روش‌های مخصوص نوازندگی پیانو را از محمود مفخم‌الممالک فرا گرفت.

    برای گسترش دانش خود، مقاله با پدر سمفونی جهان آشنا شوید را مطالعه کنید.

    ثمره‌ی این سال‌ها آموزش و تمرین، این شد که محجوبی در سن ده سالگی به تالار سینمای فاروس راه پیدا کرد. در آنجا، او با پیانو، آواز عارف قزوینی را همراهی کرد؛ موفقیتی چشمگیر برای کودکی در آن سن.

    برای مطالعه بیشتر، به آشنایی با مهفوم موسیقی فولکور سری سر بزنید.

    فعالیت‌های حرفه‌ای مرتضی محجوبی

    در سال ۱۳۰۷، مرتضی محجوبی به همراه گروهی از هنرمندان نامی مانند ابوالحسن‌خان صبا، حسین‌خان یاحقی، مرتضی نی‌داود، ارسلان درگای، عبدالحسین شهنازی و آقا رضاخان روانبخش به شهرهای بیروت، حلب و شام سفر کرد. در این سفر، آن‌ها بیش از ۱۰۰ صفحه موسیقی ضبط کردند که برخی از آن‌ها هنوز در دسترس هستند.

    در سال ۱۳۱۹، با راه‌اندازی رادیو، محجوبی از نخستین نوازندگانی بود که به این سازمان پیوست. او تا پایان عمرش در رادیو فعال بود و حتی برای مدتی مسئولیت برنامه‌های موسیقی رادیو را نیز بر عهده گرفت. در سال ۱۳۳۴، او به برنامه گل‌ها پیوست و بسیاری از تصنیف‌هایش را با همکاری ارکستر این برنامه اجرا کرد.

    از تصنیف‌های ماندگاری که با آهنگ‌سازی مرتضی محجوبی، خوانندگی غلام‌حسین بنان و ترانه‌سرایی رهی معیری خلق شدند، می‌توان به این آثار اشاره کرد:

    کاروان
    روز ازل
    نوای نی
    بیدل ساقی

    نت ابداعی مرتضی محجوبی

    مرتضی محجوبی روشی جدید برای نوشتن نت‌های موسیقی ابداع کرد که شبیه به خط سیاق قدیمی بود. در این روش، نتها از راست به چپ نوشته می‌شوند، از خطوط حامل استفاده نمی‌شود و نشانه‌های مخصوص به خود را دارد. به کوشش پویان آزاده، این روش نت‌نویسی به عنوان یک میراث فرهنگی معنوی در فهرست ملی ثبت شد.
    بهار برخوردار، پژوهشگر موسیقی، روش نت‌نویسی مرتضی محجوبی را به خط رایج نت‌نویسی جهانی تبدیل کرد و آن را در کتابی با عنوان «ردیف پیانو استاد مرتضی محجوبی» منتشر نمود. این کتاب ۳۶۶ صفحه‌ای که به دو زبان است، شامل هفت دستگاه و پنج آواز می‌باشد.
    سازمان میراث فرهنگی و گردشگری از بهار برخوردار به دلیل انتشار این کتاب قدردانی کرد؛ زیرا پیش از این، بسیاری از موسیقی‌دانان نمی‌توانستند از دست‌نوشته‌ها و آثار ارزشمند استاد محجوبی استفاده کنند، چرا که شیوه نت‌نویسی ویژه او برای آنان نامفهوم بود.

  • ۵ مرحله تمیز کردن سنتور با روش اصولی

    ۵ مرحله تمیز کردن سنتور با روش اصولی

    سنتور سازی است که به سرعت گرد و خاک را به خود جذب می‌کند، چه هنگامی که در جعبه یا محیط باشد و چه در زمان نواختن. این گرد و خاک به مرور زمان هم بر تمیزی ساز تأثیر می‌گذارد و هم باعث می‌شود کوک آن به راحتی به هم بریزد. به همین دلیل بهتر است حداقل هر هفته یک بار سنتور خود را تمیز کنید.
    برای پاک‌سازی سنتور باید چند اصل مهم را رعایت کنید، چون در غیر این صورت ممکن است به ساز آسیب جدی وارد شود. در ادامه، یک راهنمای ساده و پنج مرحله‌ای برای تمیز کردن سنتور ارائه می‌دهیم تا بتوانید به خوبی از ساز خود مراقبت کنید. همچنین اگر علاقه‌مند به یادگیری نکات بیشتر درباره نگهداری سنتور هستید، می‌توانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    وسایل موردنیاز برای تمیز کردن سنتور

    وسایل مورد نیاز:

    یک میل بافتنی، خط‌کش یا یک تکه سیم

    یک تکه پارچه نمدی یا پارچه میکروفایبر

    پر شترمرغ یا یک قلمو

    روغن زیتون

    سشوار یا دستگاه باد گرم (در صورت تمایل)

    مراحل گام به گام تمیز کردن سنتور

    ۱. انتخاب دستمال مناسب

    برای شروع، یک دستمال از جنس نمد یا میکروفایبر تهیه کنید. این نوع دستمال‌ها به خوبی گرد و خاک را به خود جذب می‌کنند. اندازهٔ دستمال باید حداقل به پهنای ساز شما باشد. ضخامت دستمال هم مهم است؛ اگر خیلی کلفت باشد، تمیز کردن قسمت سمت راست سنتور، یعنی زیر سیم‌های زردرنگ پشت خرک، سخت خواهد شد. یادتان باشد که هیچ‌وقت دستمال را خیس نکنید، چون این کار باعث زنگ‌زدن سیم‌ها می‌شود.

    ۲. رد کردن پارچه از زیر سیم‌ها

    یک میله باریک مثل خط‌کش یا یک تکه سیم بردارید و پارچه را از زیر سیم‌های سنتور رد کنید. بعد، دو سر پارچه را در دو طرف ساز بگیرید و آن را به آرامی روی صفحه سنتور به چپ و راست بکشید. با این روش به راحتی می‌توانید گرد و غبار روی ساز را پاک کنید.

    ۳. استفاده از دستگاه بلوور یا سشوار (اختیاری)

    مرحله سوم برای تمیز کردن سنتور، یک روش جایگزین و اختیاری است که بعضی افراد به جای استفاده از دستمال و میله، آن را به کار می‌گیرند. در این روش، از سشوار یا دستگاه باد برای پاک کردن گرد و غبار ساز استفاده می‌شود. اما معمولاً این کار توصیه نمی‌شود، چون ممکن است فشار باد باعث به هم خوردن کوک سنتور شود. بنابراین، بهتر است همان مرحله دوم را برای تمیز کردن ساز انجام دهید.

    ۴. تمیز کردن گوشه‌ها

    همان‌طور که گفتیم، پاک کردن گوشه‌های سنتور و فضاهای بین خرک‌ها با دستمال معمولی سخت است. به همین دلیل در این مرحله بهتر است از یک پر شترمرغ یا یک قلموی باریک استفاده کنید. با کمک پر یا قلمو می‌توانید تمام زوایای ساز خود را به راحتی تمیز کنید، بدون اینکه نگران خش افتادن روی سطح آن باشید.

    ۵. جلا دادن سنتور

    بعد از این که سنتور را کاملاً تمیز کردید و همه گرد و خاک آن را پاک کردید، اگر لازم بود می‌توانید کمی به آن جلای بیشتری بدهید. برای براق کردن سنتور، بهتر است از روغن بدون بو استفاده کنید که به رنگ ساز آسیب نرساند. در این شرایط، روغن زیتون گزینه خوبی است. فقط دقت کنید که این کار را زیاد تکرار نکنید و بیش از حد به ساز روغن نزنید.

    نکاتی کلی برای کاهش آلودگی و آسیب در سنتور

    رطوبت هوا برای ساز سنتور بسیار زیان‌آور است و به مرور زمان به سیم‌های آن آسیب می‌زند. علاوه بر شهرهایی که هوای مرطوبی دارند، حتی استفاده از کولر آبی در منزل هم می‌تواند باعث ایجاد رطوبت شود. برای محافظت از ساز در برابر این رطوبت، بهتر است همیشه یک پارچه نازک روی سنتور بیندازید و آن را داخل جعبه نگه دارید.

    سنتور را به هیچ وجه نزدیک وسیله‌های گرمایشی مانند بخاری یا شوفاژ قرار ندهید، چون گرمای زیاد به چوب ساز صدمه وارد می‌کند.

    همچنین هرگز هیچ مایعی —حتی آب— روی سطح سنتور نریزید؛ به جز روغن‌های مخصوص که برای جلا و براق کردن ساز به کار می‌روند.

  • چطور بفهمیم به چه سازی علاقه داریم؟ (۶ سوال برای کشف علاقه)

    چطور بفهمیم به چه سازی علاقه داریم؟ (۶ سوال برای کشف علاقه)

    چطور می‌توانیم بفهمیم به کدام ساز موسیقی علاقه داریم؟
    این پرسش، یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های کسانی است که می‌خواهند نواختن یک ساز را شروع کنند.
    در این نوشته از وبلاگ آنبین، ۶ پرسش مطرح می‌شود که با پاسخ دادن به آن‌ها، می‌توانید ساز دلخواه خود را پیدا کنید.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در مفهوم آواز ابوعطا در موسیقی پیدا کنید.

    ۱.به چه ژانر موسیقی علاقه دارید؟

    برای اینکه بفهمید به چه سازی علاقه دارید، ابتدا به سبک موسیقی که بیشتر دوست دارید دقت کنید. سازی که انتخاب می‌کنید باید سازی باشد که از شنیدن صدای آن هر روز لذت می‌برید؛ چون اگر اینطور نباشد، خیلی زود از تمرین کردن خسته می‌شوید. به طور مثال، اگر عاشق موسیقی سنتی هستید و از شنیدن آن سیر نمی‌شوید، مطمئناً نواختن سازهای ایرانی مانند سنتور، سه‌تار، دف و… برای شما لذت زیادی خواهد داشت.

    ۲.ظاهر و صدای ساز را دوست دارید؟

    حتماً برای نواختن یک ساز، باید از شکل و نحوه در دست گرفتن آن خوشتان بیاید؛ اما مسلماً صدایی که از آن بیرون می‌آید، از ظاهرش مهم‌تر است. اگر صدای یک ساز را دوست نداشته باشید، انگیزه لازم برای تمرین کردن و بهتر شدن در آن را پیدا نخواهید کرد.
    برای اینکه مطمئن شوید صدای سازی را واقعاً دوست دارید، نباید فقط به صدای آن در آهنگ‌ها اکتفا کنید. موسیقی‌هایی که در استودیو ضبط می‌شوند و با افکت‌های مختلف صوتی ترکیب می‌شوند، با صدای طبیعی و واقعی سازها تفاوت دارند.
    پیشنهاد می‌کنید به فروشگاه‌های فروش ساز سری بزنید یا در کنسرت‌های زنده حاضر شوید تا بتوانید صدای واقعی سازها را از نزدیک بشنوید و ببینید کدام یک از آنها بیشتر شما را مجذوب خود می‌کند.

    ۳.اندازه ساز با اهدافتان هم‌خوانی دارد؟

    اگر اهل سفرهای زیاد هستید یا دوست دارید سازتان را همه جا با خود ببرید و در هر جمعی بنوازید، قطعاً پیانو گزینه‌ی مناسبی برای شما نخواهد بود. پیش از انتخاب سازهای بزرگ و سنگین، حتماً به شرایط و امکاناتی که برای تمرین دارید فکر کنید. برای کار با این نوع سازها، لازم است که بیشتر در خانه باشید و غیبت طولانی‌مدت باعث می‌شود خیلی از برنامه‌ی تمرینیتان عقب بیفتید.

    ۴.یک چشم‌انداز رویایی دارید؟

    اگر واقعاً عاشق نواختن یک ساز باشید، حتی فکر کردن به اینکه در حال نواختن آن هستید هم برایتان لذت‌بخش است. باید یک تصویر زیبا و دل‌انگیز از ساز مورد علاقه‌تان در ذهن داشته باشید. می‌توانید انواع سازها را امتحان کنید تا در نهایت، سازی را که در رویاهایتان به دنبالش هستید پیدا کنید.

    ۵.چه قدر برای اجرا احساس راحتی می‌کنید؟

    آیا دوست دارید در جمع و همراه با دیگران موسیقی بنوازید، یا ترجیح می‌دهید در تنهایی خودتان ساز بزنید؟ پاسخ این پرسش، نقش مهمی در انتخاب ساز مناسب برای شما دارد. اگر تصور نواختن در یک گروه یا ارکستر برایتان جذاب نیست، بهتر است از انتخاب سازی مانند درام خودداری کنید، چون کار اصلی این ساز، هماهنگی و همراهی با سازهای دیگر است.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره ترانه مادر من در فیلم خواهران غریب از که بود؟ بیابید.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره چگونه از تکرار آهنگ در ذهنمان جلوگیری کنیم؟ بیابید.

    ۶.آیا محدودیت فیزیکی دارید؟

    ممکن است به یک ساز علاقه داشته باشید، اما به خاطر شرایط بدنی‌تان، خیلی زود از نواختن آن خسته شوید. اگر دستان شما توانایی کمی دارد، بهتر است از سازهای سنگین استفاده نکنید. اگر نمی‌توانید برای مدت طولانی بایستید، طبیعی است که نواختن سازی مانند کنترباس برای شما سخت خواهد بود؛ حتی اگر عاشق صدای آن باشید.

  • ساز باندورا | ساز دوره‌گردان نابینا در اوکراین!

    ساز باندورا | ساز دوره‌گردان نابینا در اوکراین!

    باندورا یک ساز سنتی و محلی از کشور اوکراین است که در گذشته بیشتر با نام کوبزا شناخته می‌شد. این ساز از نظر شکل و ساختار، تلفیقی از سازهای زیتر و لوت به شمار می‌رود و جایگاه ویژه‌ای در موسیقی اوکراین دارد. در قدیم، نوازندگان باندورا معمولاً افراد نابینا و کوچ‌نشینی بودند که به آن‌ها «کوبزار» می‌گفتند؛ اما امروزه نوازندگان این ساز را با عنوان باندوریست می‌شناسند. در ادامه، به بررسی ویژگی‌های ظاهری، تاریخچه و مدل‌های مختلف ساز باندورا می‌پردازیم. اگر به شناخت سازهای دیگر نیز علاقه دارید، می‌توانید پس از خواندن این نوشته، به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در گام فا مینور چیست؟ پیدا کنید.

    ساختار ساز باندورا

    باندورا شکلی شبیه به یک تخم مرغ بزرگ چوبی دارد و دسته‌ای کوتاه به آن متصل است. در گذشته، این ساز بین پنج تا دوازده سیم داشت، ولی امروزه تعداد سیم‌های آن خیلی بیشتر شده و به ۵۶ تا ۶۸ عدد می‌رسد. نواختن این ساز معمولاً در حالت نشسته انجام می‌شود، به این شکل که بدنه آن را تقریباً به صورت عمودی روی پا می‌گذارند. برای نواختن، سیم‌های بم معمولاً با دست چپ و سیم‌های زیر با دست راست به صدا درمی‌آیند و گاهی هم از مضراب استفاده نمی‌شود. باندورا در انواع مختلفی ساخته می‌شود که هر کدام تفاوت‌های جزئی در ساختار خود دارند.

    مقاله معرفی ساز دهل حاوی اطلاعات جامعی است.

    انواع ساز باندورا

    باندورای فولک (Folk or Starosvitska Bandura)

    باندورای محلی از حدود پایان قرن هجدهم میلادی رواج پیدا کرد. این ساز معمولاً دارای ۱۲ تا ۲۳ سیم است که به صورت دیاتونیک کوک می‌شوند. سازندگان این نوع باندورا، معمولاً افرادی در روستاها هستند که ویولن‌های محلی نیز می‌سازند. به همین دلیل، هر باندورای محلی کمی با دیگری تفاوت دارد و دو نمونه کاملاً یکسان پیدا نمی‌شود. در گذشته، این ساز مخصوص نوازندگان نابینای دوره‌گرد اوکراینی بود که به آنها کوبزاری می‌گفتند.

    باندورای کیف یا آکادمیک (Kyiv style or academic bandura)

    باندورای آکادمیک، پرکاربردترین و محبوب‌ترین سازی است که این روزها در اوکراین از آن استفاده می‌شود. این ساز معمولاً بین ۵۵ تا ۶۵ سیم دارد. همچنین برخی از مدل‌های باندورا که در شهر کیف ساخته می‌شوند، این قابلیت را دارند که بتوان کوک آن‌ها را دوباره تغییر داد و تنظیم کرد.

    باندورای سبک خارکیف (harkiv-style bandura)

    ساز این نوع باندورا معمولاً در کشورهای دیگر ساخته می‌شود، اما این روزها در اوکراین هم طرفداران زیادی پیدا کرده است. این مدل باندورا بین ۳۴ تا ۳۶ سیم دیاتونیک یا ۶۱ تا ۶۸ سیم کروماتیک دارد.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله مجید انتظامی آهنگساز فیلم های به یاد ماندنی ادامه دهید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب خواص درمانی کاسه تبتی را حتماً بخوانید.

    باندورای ارکسترال (Orchestral banduras)

    گروه‌های باندورای ارکستری برای نخستین بار در سال ۱۹۲۸ توسط لئونید هایداماکا در شهر خارکف ساخته شدند. هدف از ساخت این سازها، افزایش و گسترش محدوده صوتی بخش باندورا در ارکستر سازهای محلی اوکراینی بود.

    تاریخچه

    پیش از آن که ساز باندورا شهرت پیدا کند، سازی قدیمی‌تر به نام کوبزا رواج داشت. کوبزا معمولاً بین سه تا هشت سیم داشت و در مناطق اروپای شرقی برای همنوازی با آواز و رقص از آن استفاده می‌شد. از قرن چهاردهم و پانزدهم میلادی به بعد، این ساز به نام باندورا شناخته شد و تا امروز هم این دو نام تقریباً به جای هم به کار می‌روند. در سده پانزدهم، نوازندگان باندورا اغلب از میان افراد نابینا انتخاب می‌شدند که به آن‌ها کوبزاری می‌گفتند. این نوازندگان با باندورا، داستان‌های پهلوانی و حماسی را می‌خواندند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، کوبزاری‌ها به خاطر بیان احساسات میهنی و ملی‌گرایانه تحت پیگرد قرار گرفتند و در دهه ۱۹۳۰ میلادی، بسیاری از آنان به دستور جوزف استالین اعدام شدند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله با گام دیاتونیک آشنا شوید ادامه دهید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله آشنایی با ساز صندلی، کاخون یا کاخن ادامه دهید.

  • پورتامنتو در موسیقی چیست و چه فرقی با گلیساندو دارد؟

    پورتامنتو در موسیقی چیست و چه فرقی با گلیساندو دارد؟

    برای اینکه به طور کامل تئوری موسیقی را یاد بگیرید، لازم است با روش‌های مختلفی آشنا شوید که خیلی از آن‌ها شبیه هم هستند و تشخیص تفاوتشان سخت است. اما هر چقدر بیشتر یاد بگیرید و اطلاعاتتان را بالا ببرید، کم‌کم می‌توانید به راحتی بر این مفاهیم تسلط پیدا کنید.
    یکی از این مفاهیم که ممکن است در نگاه اول پیچیده به نظر برسد، تکنیک سُرش یا پورتامنتو است. پورتامنتو از نظر نحوه اجرا، بسیار شبیه به گلیساندو است. تشخیص تفاوت این دو تکنیک برای هر کسی که موسیقی کار می‌کند، بسیار مهم است.
    جالب است بدانید که این تکنیک نه‌تنها در خوانندگی، بلکه در نوازندگی و حتی در فن بیان و گویندگی نیز کاربرد دارد. اگر شما هم تازه با نام پورتامنتو آشنا شده‌اید و دوست دارید آن را به خوبی یاد بگیرید، در ادامه این مطلب از وبلاگ آنبین همراه ما باشید.

    مقاله بیوگرافی کارن همایونفر حاوی اطلاعات جامعی است.

    برای مطالعه بیشتر، به ماجرای نی نوازی که از ملکه انگلیس گردنبند گرفت سری سر بزنید.

    سُرش یا پورتامنتو در موسیقی چیست؟

    پورتامنتو در اصل به معنای “حمل کردن” است و ریشه در عبارت ایتالیایی “حمل صدا” دارد. در موسیقی، پورتامنتو به حرکت آرام و لغزشی از یک نت به نت دیگر گفته می‌شود. به جای اینکه مستقیماً از یک نت به نت دیگری با فاصله زیاد بپریم، صدای موسیقی به نرمی و تدریجی به سمت نت بعدی می‌لغزد. این روش نوازندگی و خوانندگی از قرن هفدهم در آوازها، سازهای زهی مانند ویولن و همچنین سازهای بادی به کار رفته است.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله آشنایی با متد آموزش ویولن به سبک سوزوکی سر بزنید.

    تفاوت پورتامنتو با گلیساندو چیست؟

    وقتی که درباره تکنیک پورتامتو در موسیقی می‌خوانید، احتمالاً یاد گلیساندو می‌افتید. این فکر کاملاً درست است، چون این دو روش شباهت زیادی به هم دارند. در گلیساندو، نوازنده انگشتش را روی سیم از یک نت به نت دیگر می‌کشد، به شکلی که تمام نت‌های بین این دو به گوش برسند.
    اما مهم‌ترین تفاوت پورتامتو و گلیساندو در این است که پورتامتو با ظرافت و سرعت بیشتری اجرا می‌شود، در حالی که گلیساندو تأثیر واضح‌تر و آشکارتری دارد. تفاوت دیگر این دو تکنیک در کاربردشان است: گلیساندو معمولاً در سازهای دارای پرده مثل پیانو استفاده می‌شود، اما پورتامتو بیشتر در آواز و سازهای بدون پرده مانند ویولن به کار می‌رود.