دسته: موسیقی

بررسی‌ها نشان می‌دهد که موسیقی اثر قابل توجهی بر روحیه و ذهن انسان می‌گذارد. از گذشته‌های دور، موسیقی به عنوان ابزاری برای تسکین و بهبود حال افراد به کار می‌رفته است. پژوهشگران همچنین تأثیر موسیقی را بر جنین و کودکان تازه متولد شده مطالعه کرده‌اند و به یافته‌های جالبی دست یافته‌اند. در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر درباره این موضوع بخوانید.

تاثیر موسیقی بر جنین و نوزاد

ارسطو معتقد است: “وقتی چیزی می‌شنویم (شعر یا موسیقی) روح ما تغییر می‌کند”. از زمان شاگردان بقراط تا قبایل سرخپوست آمریکا، انسان‌ها همواره از موسیقی و آواز برای ایجاد آرامش و کاهش رنج‌ها بهره برده‌اند.

موسیقی تأثیر عمیقی بر عواطف ما می‌گذارد؛ حتی یک لالایی ملایم می‌تواند نوزاد را آرام کند.

مقاله تاثیر موسیقی کلاسیک بر فشار خون حاوی اطلاعات جامعی است.

اگر کودکان در دوران بارداری، پس از تولد، در سال‌های رشد و حتی در نوجوانی در معرض موسیقی کلاسیک قرار گیرند، باهوش‌تر و با درک‌تری می‌شوند.

توصیه می‌کنیم این مطلب استاد نورعلی برومند ،پزشکی که نابینا شد را حتماً بخوانید.

نوزادان از هفته شانزدهم زندگی در رحم به موسیقی پاسخ می‌دهند و گویی آواز می‌خوانند. جنین پس از چهار ماهگی به موسیقی واکنش نشان می‌دهد و حرکات او در برابر آهنگ قابل احساس است. این نشان می‌دهد انسان حتی پیش از تولد به موسیقی پاسخ می‌دهد.

جنین انسان بعد از گذشت بیست هفته از شکل‌گیری می‌تواند صداهای بیرون و موسیقی را بشنود. پژوهش‌ها نشان داده آن‌ها قادرند آنچه را در محیط رحم مادر شنیده‌اند، تا دوازده ماه پس از تولد به یاد آورند و نسبت به آن عکس‌العمل نشان دهند.

برای گسترش دانش خود، مقاله بیوگرافی سعدی افشار را مطالعه کنید.

تأثیر آهنگ و نوای خوش بر کودک در دوران بارداری و پس از تولد

بررسی‌ها نشان می‌دهد که شنیدن موسیقی‌های آرام و ملایم در زمانی که نوزاد هنوز در رحم مادر است، می‌تواند اثرات مثبتی داشته باشد. این صداها به رشد ذهنی و عاطفی جنین کمک می‌کنند و محیطی امن و دلنشین برای او فراهم می‌آورند.

پس از به دنیا آمدن نیز، نوزادان به شنیدن همان قطعات آشنا که در دوران بارداری شنیده‌اند، واکنش خوبی نشان می‌دهند. این صداهای آشنا برای آنها آرامش‌بخش است و می‌تواند در کاهش بی‌قراری و بهبود خوابشان مؤثر باشد.

توجه به این نکته مهم است که بهتر است از پخش موسیقی با صدای بلند یا قطعات پرسر و صدا خودداری شود، زیرا ممکن است باعث ناراحتی یا اضطراب کودک شود. انتخاب نواهای ساده، بدون کلام و با ریتم آرام، معمولاً گزینه مناسب‌تری برای این دوران حساس است.

تاثیر موسیقی بر نوزادان چگونه است؟

در سال‌های گذشته، دانشمندان به یافته‌های جدیدی درباره چگونگی رشد مغز دست یافته‌اند. نوزادان در زمان تولد، میلیارد‌ها سلول مغزی به نام نورون دارند. در سال‌های ابتدایی زندگی، این سلول‌های مغزی شروع به ایجاد ارتباط با یکدیگر می‌کنند. هرچه از این ارتباطات بیشتر استفاده شود، مغز قوی‌تر و توانمندتر می‌شود.

اگر کودکان در سال‌های اولیه رشد به موسیقی گوش دهند، مسیرهای مغزی مربوط به موسیقی در ذهن آن‌ها شکل می‌گیرد. برخی از این مسیرها بر شیوه تفکر و اندیشیدن آن‌ها نیز تأثیر می‌گذارند.

به نظر می‌رسد گوش دادن به موسیقی کلاسیک، به رشد درک فضایی و سه‌بعدی در کودک کمک می‌کند. همچنین، یادگیری نواختن سازهای موسیقی می‌تواند توانایی تفکر و استدلال کودک را بهبود بخشد.

ارتباط با موسیقی از بدو تولد

شنوایی نوزادان از همان روزهای اول به سرعت رشد می‌کند. به همین دلیل، آن‌ها خیلی زود می‌توانند با موسیقی ارتباط بگیرند. پدر و مادرها با تشویق این علاقه طبیعی کودک به موسیقی، می‌توانند پیوند خود را با فرزندشان محکم‌تر کنند، مهارت‌های گفتاری او را بهبود بخشند و دری به سوی دنیایی شگفت‌انگیز از لذت و شادی به روی او بگشایند.

این موضوع نشان می‌دهد که همان‌طور که کودکان قبل از حرف زدن، با صدا درآوردن سعی می‌کنند خود را برای صحبت کردن آماده کنند، در زمینه موسیقی نیز مرحله‌ای وجود دارد که کودک تلاش می‌کند بدون آنکه بتواند آواهای موزون بسازد، از موسیقی تقلید کند.

اثر موزارت

گفته شده که گوش دادن به موسیقی، به ویژه موسیقی کلاسیک، به رشد درک فضایی و سه‌بعدی کودک کمک می‌کند و باعث ایجاد هزاران اتصال جدید بین سلول‌های عصبی در مغز او می‌شود. گوش دادن به موسیقی کلاسیک، توانایی حل مسئله و چیدن پازل را نیز در کودکان تقویت می‌کند. این پدیده با نام “اثر موتزارت” شناخته می‌شود.
بر اساس یک مقاله علمی، کودکان می‌توانند الگوهای ریتمیک را تشخیص دهند. پژوهشگران در مجارستان و هلند به این نتیجه رسیده‌اند که حتی نوزادان نیز قادر به درک تفاوت بین ریتم‌های مختلف هستند.
جین استندلی، استاد موسیقی در دانشگاه فلوریدا، توضیح می‌دهد که موسیقی می‌تواند احساس شادی و آرامش ایجاد کند و این ویژگی برای کودکان نیز مفید است.
شاید یکی از لذت‌بخش‌ترین کارهایی که برای فرزندتان انجام می‌دهید، خواندن لالایی برای او باشد، مخصوصاً وقتی که گریه می‌کند و شما سعی دارید او را بخوابانید.
اما اگر از تکرار یک لالایی خاص خسته شدید، نگران نباشید. می‌توانید شعرهای دیگری را انتخاب کنید و با آهنگ لالایی برای کودک خود بخوانید. این تغییر، تأثیر مثبت آن بر فرزندتان را کم نمی‌کند.
حتی در یکی از بیمارستان‌های کشور اسلواکی، موسیقی‌درمانی به عنوان روشی برای افزایش هوش نوزادان تازه متولد شده آزمایش شده و نتایج بسیار خوبی در بهبود سطح هوش و تقویت حافظه نوزادان شرکت‌کننده نشان داده است.

استاد داوود آزاد از چهره‌های سرشناس و برجسته در زمینه نوازندگی تار و سه‌تار است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌توانید با زندگی‌نامه و شرح حال این هنرمند بیشتر آشنا شوید.

بیوگرافی استاد داوود آزاد

داوود آزاد در سال ۱۳۴۲ در شهر ارومیه متولد شد. این هنرمند توانا به عنوان خواننده، نوازنده و آهنگساز موسیقی ایرانی شناخته می‌شود.
او نه تنها ساز می‌نوازد، بلکه قطعات خود را نیز می‌خواند. وی به موسیقی تلفیقی علاقه زیادی دارد و در این سبک آثاری خلق کرده است.
یادگیری ساز تار را از سن بیست سالگی و به صورت خودآموز شروع کرد و از بهمن ماه سال ۱۳۶۲ به طور رسمی آموزش تار و سه‌تار در تبریز را آغاز نمود.
او از همان شروع کار، تلاش خود را بر کشف و بررسی آثار استادان قدیمی موسیقی متمرکز کرد؛ آثاری مانند تار بیگجه‌خانی، تار مرتضی نی‌داوود، تار آقا حسینقلی، سه‌تار سعید هرمزی، آواز طاهرزاده، آواز اقبال آذر، آواز قمرالملوک وزیری. داوود آزاد از جمله هنرمندان اندکی است که یافته‌های پژوهشی خود را مستقیماً با نواختن ساز به نمایش گذاشته‌اند.

زندگی‌نامه استاد داوود آزاد

داوود آزاد، خواننده و موسیقیدان خوش‌صدا و شناخته‌شده ایرانی، در سال ۱۳۳۰ در شهر کرمانشاه چشم به جهان گشود. از همان سال‌های کودکی، علاقه‌ی عمیقی به موسیقی اصیل ایرانی در وجودش شکل گرفت. صدای گرم و دلنشین او، همراه با تسلط بر ردیف‌های آوازی، باعث شد خیلی زود در میان دوستداران موسیقی جایگاه ویژه‌ای پیدا کند.

او برای آموختن رموز آواز، نزد استادان بزرگی شاگردی کرد و سال‌ها به تمرین و کسب تجربه پرداخت. فعالیت هنری جدی او از دهه پنجاه شمسی آغاز شد. اجرای زنده، همکاری با برنامه‌های رادیو و تلویزیون و انتشار آلبوم‌های ماندگار، نام او را بیش از پیش بر سر زبان‌ها انداخت.

استاد داوود آزاد در اجرای خود، حال و هوای عرفانی و معنوی را با موسیقی ایرانی درآمیخت. او در کنار تصنیف‌ها و آوازهای زیبا، به خواندن اشعار بزرگان ادب پارسی، به ویژه مولانا و حافظ، علاقه‌ی بسیاری داشت و این موضوع در کارهایش به وضوح دیده می‌شود.

این هنرمند پرآوازه، پس از یک عمر خلق آثار ارزشمند و انتقال احساس و اندیشه از طریق آواز، در سال ۱۳۸۶ دار فانی را وداع گفت. اما صدای گیرا و آثار به‌جای‌مانده از او، همچون گنجینه‌ای گران‌قدر، در یاد و خاطره‌ی مردم ایران زنده و جاری است.

آثار استاد داوود آزاد

نخستین کار هنری او آلبومی به نام “یادواره استاد بیگجه‌خانی، مکتب تار تبریز” است. بعد از انتشار این آلبوم، اثری با عنوان “آی ایشیقی” را ارائه کرد که در آن قطعات آذری را با تار ایرانی نواخته است.

یکی دیگر از آثارش، آلبوم پژوهشی‌ای است با نام “در بهار امید” که به شیوه‌ی تصنیف‌نوازی می‌پردازد. در این اثر، او با تار، ظرافت‌ها و پیچیدگی‌های موجود در نوازندگی و آواز اساتید قدیم را بازآفرینی کرده و شیوه‌هایی مانند ساز نی‌داوود و آواز قمرالملوک را در آن گنجانده است.

آلبوم تکنوازی دیگر او “به یاد هرمزی” نام دارد. همچنین دو اثر دیگر با عنوان‌های “نورجان” و “می بی‌رنگی” از او منتشر شده‌اند که با الهام از موسیقی اصیل، گامی تازه در موسیقی صوفیانه با صدای خود او به شمار می‌روند.

کنسرت‌های داوود آزاد

داود آزاد تا به حال بیشتر از سیصد کنسرت در نقاط مختلف جهان برگزار کرده است. او در کشورهای زیادی از جمله ایران، هند، کشورهای اروپایی، آمریکای شمالی و جنوبی و همچنین استرالیا روی صحنه رفته است. برخی از این اجراها در دانشگاه‌های معروفی مانند کمبریج، آکسفورد، لندن و مونیخ انجام شده است.

سه نام که ممکن است در ابتدا شبیه به هم به نظر برسند، پیانو، ارگ و کیبورد هستند. اما آیا می‌دانستید که این سه، کاربردهایی کاملاً متفاوت از یکدیگر دارند؟ در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، با تفاوت‌های میان پیانو، ارگ و کیبورد آشنا خواهید شد.

تفاوت پیانو، ارگ و کیبرد

به زبان ساده، ارگ سازی است که با فشردن کلیدهای آن، هوا به درون لوله‌هایش فرستاده می‌شود و این جریان هوا تولید صدا و نوا می‌کند. در مقابل، پیانو سازی است که با فشار دادن کلیدهای آن، چکش‌های نرم به سیم‌های محکم برخورد می‌کنند و صدا ایجاد می‌شود.

کیبورد یک وسیله الکترونیکی است که نواها و صداهای مختلف از پیش در حافظه آن ذخیره شده‌اند. این ساز با برق کار می‌کند و با فشردن کلیدهایش، صداها از طریق بلندگو پخش می‌شوند. امروزه کیبوردهای بسیار پیشرفته‌ای نیز ساخته شده‌اند که قادرند صدای تقریباً همه سازها را به خوبی تقلید کنند.

پیانو، ارگ و کیبورد، هر سه از سازهای صفحه‌کلیددار هستند، اما با هم تفاوت‌های مهمی دارند.

**پیانو** یک ساز آکوستیک است. وقتی کلیدهای آن را فشار می‌دهید، چکش‌های داخل ساز به سیم‌ها برخورد می‌کنند و صدا تولید می‌شود. شدت صدا به میزان فشاری که روی کلیدها وارد می‌کنید بستگی دارد. صدای آن گرم و طبیعی است.

**ارگ** معمولاً به سازهای بزرگ کلیسا گفته می‌شود که صدا از طریق دمیدن هوا در لوله‌های مختلف ایجاد می‌شود. ارگ‌ها معمولاً چند ردیف صفحه‌کلید و پدال‌های پایی دارند و نوازنده می‌تواند با استفاده از آنها، نت‌های طولانی و پیوسته‌ای را بنوازد. صدای ارگ بسیار پرحجم و مهیب است.

**کیبورد** یا ساز الکترونیک، یک ساز دیجیتال است. صدای آن به صورت الکترونیکی تولید و از طریق بلندگو پخش می‌شود. کیبوردها سبک و قابل حمل هستند و اغلب قابلیت‌های متنوعی مانند صداهای مختلف سازها، ریتم‌های از پیش تنظیم شده و امکان اتصال به کامپیوتر را دارند.

به طور خلاصه، پیانو صدای مکانیکی و طبیعی دارد، ارگ با لوله و هوا کار می‌کند و کیبورد یک ساز الکترونیکی با امکانات فراوان است.

برای اینکه بدانید ساختار، تاریخ و کاربرد این سه ساز چقدر با هم فرق دارند، ادامه ی این مقاله را مطالعه کنید

۱- پیانو

پیانو یکی از شناخته‌شده‌ترین سازهایی است که کلید دارد و تاریخچه‌ای طولانی به بیش از ۳۰۰ سال پیش برمی‌گردد.
این ساز در واقع گونه‌ای تکامل‌یافته از چنگ است که در آن از چکش‌های کوچک برای نواختن سیم‌ها استفاده می‌شود. این روش تولید صدا، اساس کار پیانوهای امروزی است، البته با پیشرفت‌های بسیار زیاد نسبت به گذشته.

صدای پیانو از برخورد چکش‌ها به سیم‌های فلزی داخل جعبه چوبی آن پدید می‌آید. با فشار دادن کلیدها، چکش‌ها به حرکت درآمده و به سیم‌ها ضربه می‌زنند.
سیم‌ها به صفحه‌ای به نام «صفحه صدا» وصل شده‌اند که صدای آن‌ها را تقویت می‌کند. سیم‌ها از نظر ضخامت، طول، جنس و میزان کشش با هم تفاوت دارند و همین تفاوت باعث می‌شود هر کدام نت متفاوتی ایجاد کنند.

این صداها در اثر لرزش سیم‌ها تولید می‌شوند و پس از مدت کوتاهی محو می‌گردند. بنابراین برای شنیدن دوباره هر نت، باید کلید مربوطه را دوباره فشار داد. هر کلید پیانو می‌تواند صدایی با ویژگی‌های گوناگون ایجاد کند، اما رنگ اصلی صدا همیشه متعلق به پیانو باقی می‌ماند.

پیانو معمولاً هشت اکتاو دارد و گستره صدایی آن — به جز ارگ کلیسا — از همه سازهای رایج بیشتر است. در شکل معمول خود می‌تواند فرکانس‌هایی از حدود ۲۷ تا ۴۱۸۶ هرتز تولید کند. در مقایسه، ویولن تنها حدود پنج اکتاو و بهترین خواننده‌ها فقط حدود سه اکتاو را می‌توانند اجرا کنند.

۲ – ارگ

ارگ که نامش از واژه یونانی «ارگانون» به معنای ابزار یا وسیله گرفته شده، یک ساز بادی است که نت‌های آن با صفحه کلید نواخته می‌شود.
این ساز یکی از کهن‌ترین سازها در فرهنگ اروپایی به شمار می‌رود و از گذشته‌های دور در مراسم مذهبی و کلیساها مورد استفاده قرار می‌گرفته است. در نوشته‌های قدیمی فارسی و عربی به آن ارغنون گفته می‌شد. ارگ وسیع‌ترین محدوده صوتی را در مقایسه با همه سازهای دیگر دارد. صفحه کلید آن شبیه پیانو است، ولی کیفیت صدای این دو ساز کاملاً با هم تفاوت دارد.
گمان می‌رود پیشینه ارگ به حدود ۲۰۰ سال پیش از میلاد بازگردد و در غرب تاریخچه‌ای بسیار طولانی دارد. این ساز معمولاً در کلیساها به کار برده می‌شود.
ارگ دارای چندین صفحه کلید است که با دست یا پا نواخته می‌شوند. با فشردن این کلیدها، یک چرخه کامل می‌شود و هوا درون ساز به جریان می‌افتد.
برخلاف پیانو، در ارگ هیچ ضربه فیزیکی به سیم‌ها وارد نمی‌شود. ارگ می‌تواند صدای یک نت را به مدت نامحدودی حفظ کند، بدون آنکه نیاز باشد دوباره آن را بنوازد.
صدای ارگ که با کمک لوله‌ها یا وسایل الکترونیکی تولید می‌شود، می‌تواند از شبیه صدای شیپور یا نی شروع شود تا شبیه انواع دیگر سازهای بادی تغییر کند.

۳ – کیبورد

در سازهایی که کلید یا شستی دارند، به مجموعه این کلیدها که با نظم خاصی کنار هم چیده شده‌اند، کیبورد می‌گویند. با فشار دادن هر کلید، صدایی با زیر و بم مشخص پدید می‌آید.
گاهی به کیبورد، ارگ هم گفته می‌شود و بسیاری آن را به اشتباه پیانوی دیجیتال می‌نامند. برخی معتقدند کیبوردها بیشتر شبیه به ارگ‌های لوله‌ای قدیمی هستند. در واقع، کیبورد یک ساز امروزی و مدرن با کلید است.
کیبورد یک ساز الکترونیکی و کلاویه‌ای است که می‌تواند گستره وسیعی از صداهای گوناگون را ایجاد کند. این ساز با برق کار می‌کند و با فشرده شدن هر کلید، نت‌ها به شکل دیجیتالی ساخته می‌شوند. این نت‌ها می‌توانند به مدت نامحدودی کشیده شوند.
کیبوردها معمولاً سبک و قابل حمل هستند. نیاز به کوک کردن ندارند و در اندازه‌ها و کیفیت‌های متنوعی در بازار یافت می‌شوند.
با کیبورد می‌توان صدای سازهای مختلفی مانند سازهای کوبه‌ای، بادی یا حتی سازهای زهی را شبیه‌سازی کرد. از این ساز در استودیوهای موسیقی، مراسم مختلف و اجراهای زنده به وفور استفاده می‌شود.
 

نی یکی از سازهای بادی اصیل ایرانی است که صدایی بسیار زیبا و اغلب غمگین دارد. در این نوشته از وبلاگ آنبین، قصد داریم به طور کامل این ساز را به شما معرفی کنیم. تا پایان این مطلب با ما همراه بمانید.

 معرفی ساز نی

نی یا نی هفت بند، یکی از سازهای بادی ایرانی است که در دسته سازهای بدون زبانه قرار می‌گیرد. این ساز از یک لوله استوانه‌ای ساخته شده از نی تشکیل شده که در طول خود هفت بند و شش گره دارد. به خاطر همین ویژگی، آن را نی هفت بند می‌نامند.

عدد هفت نزد بابلی‌ها عددی مقدس و در نزد گذشتگان عددی کامل به شمار می‌رفت. بابلی‌ها به دانش ستاره‌شناسی اهمیت زیادی می‌دادند. دانش آنان با باورهای دینی درآمیخته بود و بر این گمان بودند که سیارات عطارد، زهره، مریخ، مشتری، زحل و نیز خورشید و ماه، نمادهایی از خدایان هستند. از این رو، هر یک از روزهای هفته را به ستایش یکی از این خدایان اختصاص داده بودند.

دامنه صوتی نی حدود دو و نیم اکتاو است و در انواع مختلف آن با کوک‌های گوناگون، معمولاً یک یا دو نت وجود ندارد. برای نمونه، نی «لا کوک» فاقد نت «دو»، نی «سل کوک» فاقد نت «سی بمل» و نی «فا کوک» فاقد نت «لا بمل» است. نی سازی محلی است و در بیشتر مناطق ایران نواخته می‌شود.

ساختار نی

نی هفت‌بند از ساقه گیاه نی تهیه می‌شود. برای درست کردن آن، قطعه‌ای از نی را انتخاب می‌کنند که از ابتدا تا انتهای آن، دقیقاً هفت بند یا گره داشته باشد. امروزه این ساز به شکل مصنوعی و با روش‌های جدید نیز تولید می‌گردد.

نی هفت‌بند که به اختصار “نی” نامیده می‌شود، دارای پنج سوراخ در رویه و یک سوراخ در پشت خود است. نوازنده با انگشتان دست خود این سوراخ‌ها را می‌بندد؛ معمولاً از انگشت دوم و چهارم یک دست و انگشتان اول تا چهارم دست دیگر برای این کار استفاده می‌شود.

به طور معمول، نوازنده سر نی را بین دو دندان نیش خود قرار می‌دهد و زبان خود را در قسمت پایین و پشت آن گرد می‌کند و از این طریق می‌نوازد. با این حال، برخی استادان مانند جمشید عندلیبی روش دیگری دارند و زبان را در قسمت بالا قرار می‌دهند.

دشوارترین بخش در نواختن نی، تولید صدای اولیه و رسیدن به صدای مناسب است، در حالی که انگشت‌گذاری روی سوراخ‌ها نسبتاً ساده‌تر می‌باشد. به طور کلی، روش‌های نواختن نی به دو سبک اصلی تقسیم می‌شود: سبک نایب اسدالله و سبک کسایی.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تفاوت های ویلون با ویلونسل ادامه دهید.

مشخصات نی

نی به طور کلی یک ساز بادی است که از یک لوله‌ی استوانه‌ای از جنس گیاه نی ساخته شده است. طول این لوله از هفت بند و شش گره تشکیل شده (به همین خاطر به آن «نی هفت‌بند» هم می‌گویند).

قطر نی می‌تواند بین یک و نیم تا سه سانتیمتر و طول آن حدود سی تا هفتاد سانتیمتر باشد. روی تمام نی‌ها، در قسمت پایین لوله، پنج سوراخ در جلوی ساز و یک سوراخ در پشت آن قرار دارد. دو سر نی معمولاً با روکشی کوتاه از جنس برنج پوشانده شده است. لبه‌ی بالایی نی که در دهان قرار می‌گیرد، آنقدر تیز است که می‌تواند بین دندان‌ها جای بگیرد.

نی از سازهای بی‌زبانه محسوب می‌شود. نوازنده با دمیدن هوا از سر بالایی نی، هوا را به داخل لوله می‌فرستد. بیشتر این هوا از نزدیک‌ترین سوراخ باز خارج می‌شود. با بستن و باز کردن سوراخ‌ها توسط انگشتان دو دست، طول هوای در حال ارتعاش تغییر می‌کند و در نتیجه صدای ساز زیر یا بم می‌شود.

نی را نمی‌توان مانند سازهای زهی (مثل تار یا ویولن) با پیچاندن گوشی کوک کرد. به همین دلیل، معمولاً نمی‌توان آن را دقیقاً با سازهای دیگر هماهنگ نمود. از این رو، نوازنده‌ی نی اغلب به صورت تکنواز اجرا می‌کند. البته این به آن معنا نیست که هرگز از نی در گروه‌های موسیقی استفاده نمی‌شود.

در موارد نادری که بخواهند نی را در همنوازی ارکستر به کار ببرند، نوازنده چندین نی با محدوده‌های صوتی مختلف آماده می‌کند و در طول اجرا، بسته به نیاز قطعه یا همراهی با خواننده، از نی مناسب استفاده می‌کند.

وسعت صدای نی

نی حدود دو اکتاو و نیم وسعت صدا دارد، اما کوک یا زیر و بمی آن در انواع مختلف این ساز فرق می‌کند. برای تولید نت‌های اکتاوهای بالاتر، می‌توان فشار دمش را افزایش داد.
به بیان دیگر، اگر فشار دمش را دو برابر کنیم، صداها یک اکتاو پایین‌تر می‌روند و همچنین باید توجه داشت که هر نی معمولاً یکی دو نت مشخص را نمی‌تواند به درستی اجرا کند. نی سازی محلی است و در سراسر ایران رواج دارد.
نکته اینجاست که نوازنده در هنگام نواختن، هوا را هم از راه بینی به ریه‌ها می‌فرستد و هم در گونه‌هایش ذخیره می‌کند و سپس این هوا را به آرامی به درون لوله نی می‌دمد.
این ساز در دسته سازهای بومی جای می‌گیرد و تقریباً در همه مناطق ایران شناخته شده است. نوازندگان محلی با یک روش سنتی و ابتکاری، هنگام نفس‌گیری تا حدی از قطع شدن صدای ساز جلوگیری می‌کنند.

تاریخچه ی مختصری از نی :

این ساز، یکی از کهن‌ترین آلات موسیقی است که به دست انسان ساخته شده است. بر اساس پژوهش‌های انجام شده، استفاده از ساقه گیاه نی برای ساخت سازهای بادی به حدود ده هزار سال پیش در مناطق مرتفع آمریکای جنوبی (کشور پرو) بازمی‌گردد.

در ایران نیز، هنرمندان نقاش در مینیاتورهای خود از سده‌های دور، تصویر «نایی» را در گردهمایی‌های سماع، در کنار دف به تصویر کشیده‌اند.
در سروده‌ها و نوشته‌های فارسی نیز، نوازنده نی جایگاه ویژه‌ای داشته و نزد بسیاری از شاعران بزرگ ایران مورد احترام و توجه بوده است.

نزدیکی صدای نی به آوای انسان و ویژگی‌های منحصر به فرد آن، این ساز را به نمادی از روح و جان آدمی تبدیل کرده است.
به گونه‌ای که در مصر باستان، حدود پنج هزار سال پیش، این ساز را همراه با پیکر نوازنده‌اش دفن می‌کردند! با این اندیشه که روح نوازنده در سازش باقی می‌ماند.

این ساز در موسیقی درویشان ترکیه، به ویژه در شهرهای استانبول و قونیه، از اهمیت بالایی برخوردار است و نوای آن همواره در مراسم ذکر و عبادت در خانقاه‌ها شنیده می‌شود.

گیاه نی با توجه به شرایط آب‌وهوایی و نوع خاک در مناطق گوناگون جهان، گونه‌های متنوعی دارد و به شکل‌های مختلف برای ساختن سازهای بادی مورد استفاده قرار گرفته است.
اما به طور کلی، هر ساز بادی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: یکی بخش تولیدکننده صدا و دیگری لوله تقویت‌کننده یا تشدیدکننده صدا.
تفاوت در شکل لوله تشدید در انواع نی‌ها بسیار اندک است، در حالی که بخش تولید صدا و روش ایجاد آن در فرهنگ‌های مختلف، گونه‌های بسیار گوناگونی دارد.

چند تن از نوازندگان نی 

وقتی صحبت از ساز نی به میان می‌آید، نام بزرگترین نوازنده‌ی این ساز در دوران قاجار، یعنی استاد نایب اسدالله اصفهانی، همواره می‌درخشد.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تفاوت سنتور یک مهر و دو مهر چیست؟ کدام بهتر است؟ ادامه دهید.

استاد نایب اسدالله اصفهانی
هنرمندی که جمله معروفش را دوستداران موسیقی ایرانی همیشه به یاد می‌سپارند: «من نی را از آغل گوسپندان به دربار پادشاهان برده‌ام».
او با ساز ساده‌ای که فقط چند سوراخ داشت، هر صدایی که می‌خواست از آن درمی‌آورد.
هم‌دوره‌های نایب اسدالله اصفهانی، مهارت او را با استادان بزرگی مانند سماع حضور و آقا حسین‌قلی برابر می‌دانستند.

 استاد حسن کسایی

از نوازندگان نامدار نی در زمان ما، استاد حسن کسایی پسر سید جواد است. او از همان سال‌های کودکی عشق فراوانی به موسیقی داشت. وقتی دوازده ساله بود، نواختن نی را آغاز کرد و در سیزده‌سالگی شاگرد استاد نوایی شد. (استاد نوایی، خود شاگرد نایب اسدالله بوده و از دیگر شاگردان او، یاوری است که او نیز اهل اصفهان می‌باشد).

مقاله مشکل تعدد مهر های ساز چیست؟ حاوی اطلاعات جامعی است.

کسایی در کلاس‌های استاد صبا ردیف‌های موسیقی را نواخت و با هنرمندان بزرگی مانند خالقی، مشیر همایون و محجوبی نیز همکاری داشت. او کنسرت‌هایی با ادیب خوانساری برگزار کرد و برنامه‌هایی نیز با تاج اصفهانی اجرا نمود. کسایی این ساز را در بالاترین سطح می‌نوازد و تا به حال نوازنده‌ای به توانایی او دیده نشده است. او در حال حاضر در شهر اصفهان زندگی می‌کند.

از دیگر استادان برجسته می‌توان به مهدی خان نوایی، حسین یاوری، حسین عمومی، جمشید عندلیبی، محمد موسوی، حسن ناهید، محمد علی کیانی نژاد، بهزاد فروهری، عبدالنقی افشارنیا و حمیدرضا زبردست اشاره کرد.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با ساز فلوت آلتو.

در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره گلنوش خالقی، آغازگر رشتهٔ رهبری موسیقی بانوان در ایران بیابید.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله نت c در موسیقی چیست؟ ادامه دهید.

یکی از ضرب‌المثل‌های پرکاربرد فارسی، “ساز دهل از دور خوش است” است. شاید برای شما هم این پرسش پیش آمده باشد که چرا این عبارت را به کار می‌برند و آیا واقعاً صدای دهل فقط از فاصله‌ی دور دلنشین است؟ در ادامه با ما همراه باشید تا بیشتر به این موضوع بپردازیم.

معرفی ساز دهل

یکی از سازهای کوبه‌ای بسیار زیبا و جذاب در موسیقی، دهل نامیده می‌شود. دهل سازی است بزرگ و دایره‌ای شکل که هر دو طرف آن قابلیت نواختن دارد. برای نواختن آن معمولاً از دو چوب استفاده می‌کنند: یک چوب بزرگتر به نام «چوگان» و یک چوب نازک‌تر به نام «ترکه».
از آنجا که هر دو طرف این ساز را می‌توان نواخت، به آن ساز دوطرفه یا دورویه می‌گویند. روی هر دو سطح دهل، پوستی از گاو یا گاومیش کشیده شده است که با ضربه چوب‌ها به صدا درمی‌آید.

تاریخچه

دهل در خاورمیانه و به ویژه ایران، گونه‌های بسیار متنوعی دارد. به عنوان مثال، در جنوب ایران انواع مختلفی از دهل مانند پیپه، جفه، پونکه و تویری دیده می‌شود. در دهل منطقه‌ی زابل، یک سمت آن از پوست گوسفند و سمت دیگر از پوست بز ساخته می‌شود.
توجه کنید که در بسیاری از فرهنگ‌نامه‌ها، دهل را طبل می‌نامند. همچنین در نوشته‌های گوناگون، نام این ساز به شکل‌های داول، تاول و داوول نیز ثبت شده است.
شایان ذکر است که ساز کوبه‌ای دهل کاملاً بومی است و در مناطق مختلف ایران اندازه‌های گوناگونی دارد.
بزرگ‌ترین نوع دهل در مناطق کویری مانند یزد، نایین و نیز کاشان یافت می‌شود که به طور ویژه در مراسم مذهبی عاشورا استفاده می‌گردد؛ و این ساز برای مردم آن نواحی از احترام و تقدس برخوردار است.

روش نواختن ساز دهل

نوازنده، ساز دهل را با یک بند که از روی شانه‌هایش عبور می‌کند، به بدن خود می‌بندد و آن را با دو چوب مخصوص می‌نوازد. برخی معتقدند سر چوب‌های دهل، پوشیده از پارچه‌ای گلوله‌شکل است؛ اما معمولاً برای نواختن، از یک سمت با چوبی کلفت به نام چنگال و از سمت دیگر با چوبی نازک‌تر به نام دیرک استفاده می‌شود.

در مناطق جنوبی ایران مثل هرمزگان و نواحی اطراف آن، دهل را مستقیماً با دو دست می‌نوازند. در سیستان و بلوچستان و خراسان، نوازنده یک دست خود را با دو تکه چوب نسبتاً بلند (در حدود ده سانتیمتر) که به دو انگشت بسته شده مجهز می‌کند و با دست دیگر، چوبی خمیده و مخصوص را به کار می‌برد. این ساز معمولاً همراه با سرنا، به ویژه در جشن‌هایی مانند عروسی و مراسم شاد به کار می‌رود و از اهمیت زیادی برخوردار است.

چرا صدای ساز دهل از دور بهتر است؟

شاید ندانید، اما صدای ساز دهل آن‌قدر بلند و گوشخراش است که وقتی از نزدیک نواخته می‌شود، شنوندگان مجبورند گوش‌های خود را بگیرند یا از آن دور شوند تا بتوانند آن را تحمل کنند.
اما در قدیم، وقتی در روستا یا محله‌ای جشنی برپا بود، کسانی که از فاصله‌ای دور این آهنگ ریتمیک را می‌شنیدند، از آن لذت می‌بردند. ضرب‌المثل «آواز دهل شنیدن از دور خوش است» دقیقاً اشاره به همین موضوع دارد.

کاربرد مثل صدای دهل از دور خوش است

این ضرب‌المثل سه مفهوم اصلی دارد:

۱. گاهی سر و صدا و حرف‌های یک نفر، بیشتر از توانایی و مهارت واقعی‌اش است.
۲. همیشه آنچه از خوشی‌ها و خوبی‌ها می‌شنویم، مطابق واقعیت نیست.
۳. اخباری که از دور به گوش می‌رسد اغلب جذاب و فریبنده به نظر می‌آید، اما وقتی از نزدیک بررسی شود، ممکن است چندان چشمگیر نباشد.

معمولاً این ضرب‌المثل برای کسی به کار می‌رود که استعداد یا هنر خاصی ندارد، اما آنقدر از خودش تعریف می‌کند که انگار تنها فرد توانمند در آن زمینه است.

می‌توان این مفهوم را به این شکل هم بیان کرد: همیشه خوشی‌ها و موقعیت‌ها آن‌گونه که تصور می‌کنیم نیستند و مطابق میل ما پیش نمی‌روند.

به همین دلیل است که می‌گویند: صدای دهل شنیدن از دور خوش است. چون وقتی به منبع صدا نزدیک شویم، ممکن است برخلاف انتظارمان باشد و آن خوشی و لذتی که تصور می‌کردیم، وجود نداشته باشد.

تصنیف پرکاربردترین قالب در موسیقی اصیل ایرانی است که دارای وزن و ریتم مشخصی می‌باشد. به نظر می‌رسد نام اصلی این قالب «تصنیف صوت» بوده که به تدریج در طول زمان کوتاه شده و تنها به «تصنیف» شهرت یافته است. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با ویژگی‌های تصنیف آشنا خواهید شد.

تصنیف‌

واژه تصنیف از حدود قرن هشتم و نهم هجری مورد استفاده قرار گرفته و در قرن دهم رایج شده است. با این وجود، برخی از پژوهشگران حوزه موسیقی، این واژه را به معنای گسترده‌تری تفسیر می‌کنند و آن را شامل هرگونه آواز ریتمیک و موزون می‌دانند. این گروه برای تصنیف، پیشینه‌ای قدیمی‌تر جستجو می‌کنند و ریشه‌هایی مانند گاتاهای زرتشت را برای آن در نظر می‌گیرند.

تاریخچه :

کهن‌ترین سروده‌های آهنگینی که امروز در دسترس ما هستند، به زمان عبدالقادر مراغه‌ای (که در دوره تیموریان زندگی می‌کرد) بازمی‌گردد. سروده‌های آهنگین دوره صفویه هم بیشتر بر پایه وزن‌های عروضی سروده می‌شدند.

در دوران زندیه، گونه‌ی ویژه‌ای از سروده آهنگین با نام «کار عمل» یا «کار و عمل» رواج داشت که گاهی هدف از آن، نشان دادن مقام‌ها و گوشه‌های مختلف هر دستگاه موسیقی بود. همچنین سروده‌های آهنگین مردمی‌ای هم در واکنش به رویدادهای سیاسی و اجتماعی آن روزگار ساخته می‌شد.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله ۱۰ ساز محبوب غربی را بشناسید! مراجعه کنید.

با این حال، رونق سروده آهنگین به شکل امروزی آن، به سال‌های پایانی دوره قاجار و آغاز جنبش مشروطه ایران نسبت داده می‌شود. در این برهه، شمار زیادی از شاعران و آهنگسازان به ساختن سروده آهنگین روی آوردند و بسیاری از این آثار، بازتاب‌دهنده شرایط سیاسی و اجتماعی جامعه آن زمان بودند.

برای یادگیری پیشرفته، به آیا پهلوان آواز ایران را می شناسید؟ مراجعه کنید.

این مفهوم، با آنچه در موسیقی ایران پیش از سده دوازدهم هجری، تصنیف نامیده می‌شد تفاوت دارد؛ زیرا برخلاف سروده‌های آهنگین قدیمی، در این آثار نقش موسیقی برتر از شعر بود.

نوا ساز و ترانه سرا

از سال‌های آغازین دهه ۱۳۲۰ خورشیدی، کار ترانه‌سرایی کمکم رونق پیدا کرد و به یکی از شغل‌های رسمی در نهادهای موسیقی پایتخت تبدیل شد. از آن زمان به بعد، ساخت آهنگ و سرودن شعر برای تصنیف‌ها از هم جدا شد؛ شخصی به نام «نواساز» ملودی را می‌ساخت و فرد دیگری با عنوان «ترانه‌سرا» شعر آن را می‌سرود. اصطلاح «ترانه‌سرا» نیز از همان سال‌ها رواج یافت و شناخته شد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به دلیل نگاه منفی برخی متدینان به پیشینه ترانه‌خوانی و حتی خود واژه «ترانه»، به آهنگ‌ها و تصنیف‌هایی که در مدح انقلاب و رزمندگان جنگ ایران و عراق ساخته می‌شد، نام «سرود» داده شد.

در آن سال‌ها، به تدریج قرار دادن موسیقی بر روی اشعار شاعرانی مانند سعدی، مولوی و حافظ معمول شد و کار تصنیف‌سرایی و ترانه‌سازی تقریباً به حاشیه رفت. اما در سال‌های اخیر با فعالیت دوباره ترانه‌سرایان قدیم و جدید، مانند علی معلم دامغانی، حمید سبزواری، سپیده کاشانی، هوشنگ ابتهاج (سایه)، جواد آذر، محمود شاهرخی و بامداد جویباری، این هنر دوباره جان گرفته و ادامه دارد.

تفاوت تصنیف و ترانه

همانطور که پیش‌تر اشاره شد، تصنیف پرکاربردترین و شناخته‌شده‌ترین قطعه‌ای است که در موسیقی سنتی ایران و در قالب وزن و ریتم مشخص ساخته می‌شود.
برای درک تفاوت ترانه و تصنیف به ساده‌ترین شکل، می‌توان گفت تصنیف نزد ما ایرانیان، آهنگی ریتمیک است که بر پایه موسیقی اصیل، شعر کلاسیک یا هماهنگ با آن و سازهای سنتی ایرانی شکل می‌گیرد. در مقابل، ترانه آهنگی است که می‌تواند بر مبنای سبک‌های مختلف موسیقی (چه ایرانی و چه غیرایرانی)، قالب‌های گوناگون شعری و همچنین ترکیب‌های مختلفی از سازها (چه سازهای ایرانی و چه سازهای خارجی) ساخته شود.
به عنوان نمونه، آهنگ «مرغ سحر» با شعر ملک‌الشعرای بهار و ساخته مرتضی‌خان نی‌داوود یک تصنیف به شمار می‌رود. اما آهنگ «ما دو تا ماهی بودیم» با شعر شهیار قنبری، آهنگسازی بابک افشار، تنظیم واروژان و خوانندگی گوگوش، یک ترانه محسوب می‌شود.
شعر به‌کار رفته در تصنیف، برخلاف شعر سنتی، از وزن‌های متنوع و مصراع‌هایی با طول نابرابر (بعضی کوتاه و بعضی بلند) تشکیل شده است. با این حال، شباهت‌های موجود بین وزن‌های شعر فارسی و الگوهای ریتمیک موسیقی، باعث شده تا بین فرم شعر سنتی و شعر تصنیف اشتراک‌هایی دیده شود.
در تصنیف‌های قدیمی‌تر مرسوم بود که یک بیت از شاعران کهن در شعر گنجانده می‌شد و سپس ادامه شعر با قافیه‌ای آزاد سروده می‌شد. نمونه این کار را در تصنیف بیات اصفهان ساخته علی‌اکبر شیدا می‌بینیم که در آن بیتی از سعدی تضمین شده است.

ترانه

ترانه، شعری کوتاه و مردمی است که از دل جامعه برمی‌آید. اما تصنیف، معمولاً برای موقعیت‌های خاصی ساخته می‌شود و سپس میان مردم پخش می‌گردد. می‌توان گفت ترانه‌ها، شکل ساده‌تر و شادتر تصانیف هستند.

موسیقی ترانه از قواعد پیچیده علمی پیروی نمی‌کند، در حالی که تصنیف‌ها دارای وزن، قافیه و اصول عروضی مشخصی هستند.

ترانه‌ها برخلاف تصنیف‌ها می‌توانند بنا به سلیقه خواننده کوتاه یا بلند شوند و وزن ثابتی ندارند. ساختار ترانه ساده است و از صنایع ادبی پیچیده در آن استفاده نمی‌شود، اما تصنیف‌ها اغلب پر از آرایه‌های ادبی و زیبایی‌های کلامی هستند.

ترانه ریتمیک و خوش‌آهنگ است و معمولاً بخش‌های ضربی دارد و در عین حال، سنگینی و جدیت برخی تصنیف‌ها را ندارد. در مقابل، تصنیف‌ها اغلب حال و هوایی سنگین‌تر دارند، گاهی ریتم مشخصی ندارند و ملودی آنها نیز کمتر گوش‌نواز است.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه محبوب ترین سازهای سنتی ایرانی کدامند ؟.

انواع ترانه

ترانه‌ها گونه‌های گوناگونی دارند. برخی از آن‌ها درباره عشق و احساسات هستند که به آن‌ها ترانه‌های عاشقانه می‌گویند. بعضی ترانه‌ها به توصیف طبیعت یا صحنه‌های زیبا می‌پردازند که به آن‌ها ترانه‌های وصفی گفته می‌شود. نوعی دیگر، ترانه‌های بزمی هستند که برای شادی و مجالس فرح خوانده می‌شوند. ترانه‌های حماسی یا رزمی هم وجود دارند که درباره دلاوری‌ها و جنگاوری‌ها سروده شده‌اند. گاهی ترانه‌ها به کار و پیشه خاصی مانند کشاورزی یا دریانوردی مربوط می‌شوند. همچنین ترانه‌های آرام و ملایمی هم هستند که برای خواباندن کودکان خوانده می‌شوند و به آن‌ها لالایی می‌گویند.

یک قاعده جالب برای یادگیری وجود دارد به نام قانون ده هزار ساعت. برای کسانی که می‌خواهند نوازندگی را شروع کنند، همیشه یک پرسش اصلی مطرح است: چقدر باید تمرین کنم تا نوازنده‌ای خوب شوم؟! اگر شما هم این پرسش را دارید، پاسخ کوتاه این است: نوازندگان حرفه‌ای اغلب به قاعده‌ای واحد به نام “قانون ده هزار ساعت” اشاره می‌کنند. اما این قانون دقیقاً چیست؟ در ادامه می‌توانید در این نوشته از وبلاگ آنبین بیشتر بخوانید.

آیا چیزی به نام استعداد ذاتی وجود دارد؟

پاسخ روشن است: بله. درست مانند اینکه همه ورزشکاران هاکی به سطح حرفه‌ای نمی‌رسند. فقط تعداد محدودی به آن مرحله می‌رسند؛ کسانی که از استعداد طبیعی برخوردارند.
موفقیت، ترکیبی از استعداد و تمرین است. اما نکته اینجاست که هرچه محققان بیشتر به زندگی افراد موفق نگاه کردند، کمتر به نظر رسید که استعداد نقش اصلی را ایفا کرده باشد. در عوض، تمرین و آمادگی بود که بیشترین سهم را در پیشرفت آن‌ها داشت.
برای کسب مهارت در هر زمینه‌ای، باید حدود ده سال، هفته‌ای بیست ساعت روی آن کار و تمرین کنید (قانون ده هزار ساعت). اگر این کار را انجام دهید، موفقیت تقریباً قطعی خواهد بود. حتی لازم نیست یک نابغه باشید؛ در واقع، چیزی به نام نابغه ذاتی وجود ندارد.

قانون ده هزار ساعت برای موزیسین‌ها چه می‌گوید؟

این ایده می‌گوید که برای تبدیل شدن به یک نوازنده واقعاً ماهر و در سطح جهانی، باید حدود ده هزار ساعت تمرین هدفمند و باکیفیت انجام دهید. این فقط وقت گذاشتن ساده نیست؛ بلکه تمرین متمرکز، چالش‌برانگیز و همراه با بازخورد است.

به بیان دیگر، استعداد ذاتی نقطه شروع است، اما برای رسیدن به اوج، نیاز به سال‌ها کار سخت و مداوم دارید. این قانون بر اساس تحقیقات روی نوازندگان برجسته مطرح شده و نشان می‌دهد که بیشتر آنان تا پیش از بیست سالگی، همین میزان تمرین را پشت سر گذاشته‌اند.

پس این قانون به ما یادآوری می‌کند که مهارت‌های استثنایی، نتیجه پشتکار طولانی‌مدت و تمرین هوشمندانه است، نه فقط یک هدیه خدادادی.

قانون ۱۰ هزار ساعته نوازندگان چیست؟

بر اساس پژوهشی که در دهه ۹۰ میلادی انجام شد، روانشناسان به این نتیجه رسیدند که برای رسیدن به سطح عالی در هر مهارتی، حدود ده هزار ساعت تمرین هدفمند لازم است. این یافته که به “قانون ده هزار ساعت” معروف شد، پس از انتشار با استقبال گسترده‌ای روبرو گردید. در پی آن، مقالات فراوانی در توضیح، ستایش و تشریح این قانون نوشته شد.

حرفه ای ها ساخته میشوند ؛ متولد نمیشوند

اریکسون، روانشناسی که ایده قانون ده هزار ساعت را مطرح کرده، یافته‌های خود را این‌گونه بیان می‌کند: “افراد حرفه‌ای ساخته می‌شوند، نه اینکه از ابتدا متولد شده باشند. هیچ‌کس در استعداد خارق‌العاده موتزارت تردیدی ندارد. اما آنچه اغلب نادیده گرفته می‌شود، تلاش بی‌نظیر او در دوران خودش است. آموزش موسیقی او پیش از چهارسالگی آغاز شد. پدرش آهنگساز چیره‌دست و معلم مشهوری بود که یکی از نخستین کتاب‌های آموزشی ویولن را نوشت. موتزارت، مانند دیگر نوازندگان بزرگ جهان، حرفه‌ای به دنیا نیامد؛ او به یک حرفه‌ای تبدیل شد.”

نکته جالب توجه در پژوهش اریکسون این است که او و همکارانش هیچ مورد “طبیعی” یا ذاتی پیدا نکردند؛ مثلاً موسیقیدانانی که بدون زحمت به اوج برسند و زمان کمتری نسبت به همقطاران خود صرف تمرین کرده باشند.

همچنین آن‌ها نتوانستند افرادی را بیابند که “فقط سخت‌کوش” باشند؛ یعنی کسانی که بسیار بیشتر از دیگران تلاش کرده‌اند، اما با این وجود به نوازندگان پیانوی موفقی تبدیل نشده‌اند. علاوه بر این، افراد بسیار موفق فقط کمی بیشتر از دیگران تلاش نمی‌کنند. آن‌ها واقعاً بسیار سخت و طاقت‌فرسا کار می‌کنند.

ده‌هزار ساعت تمرین (قانون ۱۰ هزار ساعته)

پژوهش‌های متخصصان بارها نشان می‌دهد که برای انجام یک کار پیچیده به بهترین شکل، به مقدار مشخص و دقیقی از تمرین نیاز است. در حقیقت، محققان به نتیجه‌ای رسیده‌اند که آن را عدد جادویی برای رسیدن به مهارت واقعی می‌دانند: ده هزار ساعت تمرین.
نتیجه‌ای که از این مطالعات به دست می‌آید این است که برای دستیابی به مهارت بالا و تبدیل شدن به یک متخصص در سطح جهانی در هر زمینه‌ای، ده‌هزار ساعت تمرین ضروری است.

مدت زمان لازم برای مغز

در پژوهش‌های مکرر درباره نوازندگان، بازیکنان بسکتبال، نویسندگان آثار فانتزی، اسکیت‌بازان روی یخ، نوازندگان پیانو در اجراهای بزرگ، شطرنج‌بازان حرفه‌ای، تبهکاران باهوش و پرریسک و موارد مشابه، این رقم بارها و بارها خود را نشان می‌دهد.
به نظر می‌رسد مغز برای درک کامل همه الزامات و رسیدن به سطح واقعی مهارت، دقیقاً به این اندازه زمان نیاز دارد.
نکته قابل توجه دیگر درباره ده هزار ساعت تمرین این است که این مقدار واقعاً زمان بسیار زیادی است. رسیدن به این رقم در سال‌های جوانی به تنهایی تقریباً غیرممکن است. معمولاً افرادی به این مرحله می‌رسند که از تشویق و پشتیبانی والدین برخوردار بوده‌اند.
همچنین وضعیت مالی مناسب اهمیت دارد؛ زیرا اگر مجبور باشید برای تأمین هزینه‌های خود یا خانواده‌تان به کار نیمه‌وقت بپردازید، زمان کافی در روز برای تمرین لازم باقی نمی‌ماند. در حقیقت، بیشتر افراد تنها زمانی می‌توانند به این عدد دست یابند که در قالب یک برنامه ویژه و منسجم قرار گیرند.

علاوه بر ۱۰ هزار ساعت تمرین، به چه چیزهای دیگری برای موفقیت نیاز دارید

ایده ده هزار ساعت بر پایه پژوهش‌های اندرس اریکسون شکل گرفته است. او بر این باور است که هیچ‌کس بدون تمرین هدفمند و آگاهانه به موفقیت چشمگیر نمی‌رسد. برای دستیابی به مهارتی استثنایی، حتی باید فراتر از این مقدار هم تلاش کنید.

همان‌طور که اریکسون در کتاب تازه خود با نام «PEAK» بیان می‌کند، این اصل کلیدی همچنان معتبر است. تنها عاملی که می‌تواند شما را به یک نوازنده در سطح جهانی تبدیل کند، همان تمرین مداوم و برنامه‌ریزی‌شده است.

هارپجی ساز متفاوت و جالبی است که سیم ندارد. وقتی به تارهای آن ضربه می‌زنید، صدای مخصوص و زیبایی از آن به گوش می‌رسد. اگر دوست دارید بیشتر با این ساز آشنا شوید، ادامه این مطلب را در وبلاگ آنبین مطالعه کنید.

ساز هارپجی (harpejji)

ساز هارپجی (harpejji) از نظر شیوه نواختن و صدایی که ایجاد می‌کند، تلفیقی از گیتار کلاسیک، گیتار بیس، گیتار الکتریک و پیانو (کیبورد) است و شباهت کمی هم به ساز چنگ دارد.

این ساز در چند مدل مختلف ساخته می‌شود که دامنه صوتی آن‌ها بین ۳ تا ۵ اکتاو است. بر پایه رده‌بندی سازها، هارپجی هم در گروه سازهای زهی و هم در دسته سازهای الکترونیک قرار می‌گیرد.

هارپجی یک ساز زهی الکتریکی است که در سال ۲۰۰۷ توسط تیم میکس، بنیانگذار شرکت محصولات موسیقی مارکودی طراحی و ساخته شد. این ساز ادامه‌دهنده راه سازهای پیشینی مانند StarrBoard محسوب می‌شود. هدف اصلی از ساخت هارپجی، کاستن از فاصله‌های صوتی و تفاوت‌های تکنیکی بین گیتار، گیتار باس و پیانو بوده است.

شکل ساختاری

سطح این ساز به گونه‌ای طراحی شده که صدا به تدریج از سیم‌های زیرتر به بم‌تر افزایش می‌یابد. هنگامی که سیم‌ها از نزدیک‌ترین نقطه به نوازنده فاصله می‌گیرند، این افزایش تدریجی صدا آغاز می‌شود و محدوده صوتی آن پنج اکتاو، از نت A0 تا A5 را در بر می‌گیرد.

نخستین نمونه از این هارپجی با ۲۱ سیم، از ژانویه سال ۲۰۰۸ تا ماه مه ۲۰۱۰ ساخته می‌شد. سپس مدل k24 جایگزین آن شد که دارای ۲۴ سیم است. این مدل جدید شامل بروزرسانی‌هایی در بخش الکترونیک داخلی، ساده‌تر شدن نشانگرهای روی دسته ساز و نیز تغییر جنس چوب اصلی از افرا به بامبو می‌باشد.

در ژانویه ۲۰۱۱، مدل کوچک‌تر g16 با ۱۶ سیم معرفی شد. این مدل دارای محدوده صوتی چهار اکتاو (از C2 تا C6) و خروجی صدای مونو است. تمامی مدل‌های هارپجی از یک سیستم قطع کننده الکترونیکی بهره می‌برند که لرزش‌های ناخواسته ساز را تا حد امکان کاهش می‌دهد.

سازی برای ۱۰ انگشت

این ساز به نوازنده امکان می‌دهد تا از هر ده انگشت خود برای نواختن بهره ببرد و تنها با یک دست بتواند محدوده‌ای به وسعت دو اکتاو را بنوازد.

اولین نوازنده هارپجی

جیم دانکر از نخستین نوازندگان ساز هارپجی به شمار می‌رود و اولین فردی بود که این ساز را در جمع‌های عمومی به نمایش گذاشت.
اولین ضبط تجاری از صدای هارپجی را جردن رودس برای موسیقی بازی ویدیویی God of War III انجام داد. او همچنین در گروه دریم تیتر از این ساز استفاده کرده است.

نشانگرهای همانند پیانو

هارپجی دارای سیستم علامت گذاری نت است که شبیه پیانو است. نت های سفید روی هارپجی نت های سفید روی پیانو است. نت های سیاه هم به همین شکل قرار دارند.

برخلاف پیانو ، هارپججی به شما امکان می دهد تا از حافظه عضلانی خود بسیار بیشتر استفاده کنید. این بدان دلیل است که همه آکوردها و مقیاس ها از هر نوع ، بدون توجه به نت ریشه ، از همان الگوهای انگشت گذاری استفاده می کنند.

 

 

v:* {behavior:url(#default#VML);}
o:* {behavior:url(#default#VML);}
w:* {behavior:url(#default#VML);}
.shape {behavior:url(#default#VML);}

Normal
۰
false

false
false
false

EN-US
X-NONE
AR-SA

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin-top:0in;
mso-para-margin-right:0in;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0in;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,sans-serif;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:Arial;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}