دسته: موسیقی

  • آزمایش جاشوا بل در مترو چه بود؟

    آزمایش جاشوا بل در مترو چه بود؟

    جاشوا بل را امروزه یکی از بزرگ‌ترین نوازندگان ویولن در سراسر جهان می‌دانند و او به عنوان برترین موزیسین در ایالات متحده آمریکا نیز برگزیده شده است. پدر و مادر او هر دو متخصص روانشناسی بودند و وقتی جاشوا تنها چهار سال داشت، متوجه استعداد فوق‌العاده او در موسیقی شدند. این پسر با استعداد، رفته‌رفته بزرگ شد و در سن ۱۴ سالگی، با پیوستن به ارکستر فیلادلفیا در نقش سولیست ویولن، به صورت رسمی وارد عرصه حرفه‌ای موسیقی شد.
    جاشوا بل تا به امروز با بسیاری از مشهورترین و معتبرترین ارکسترهای دنیا همکاری کرده و مجموعه فعالیت‌های هنری او بسیار پربار و درخشان است. با این حال، یکی از کارهایی که بیش از همه او را مشهور کرد، یک آزمایش اجتماعی جالب بود که در ایستگاه مترو انجام داد. اگر دوست دارید همه چیز را درباره این آزمایش بدانید، در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین با ما همراه بمانید.

    قصه آزمایش جاشوا بل در مترو

    در سال ۲۰۰۷، یک آزمایش اجتماعی جالب توسط جاشوا بل، نوازنده مشهور ویولن، با همکاری روزنامه واشنگتن پست انجام شد. در این آزمایش، جاشوا بل در ایستگاه مترو، در لباسی ساده و گمنام، همان قطعات موسیقی را که معمولاً در کنسرت‌های بزرگ اجرا می‌کند، برای مسافران نواخت. هدف این بود که ببینند مردم چطور به نوازندگی او در چنین فضای غیررسمی واکنش نشان می‌دهند.

    پیش از اجرای این آزمایش، روزنامه واشنگتن پست از لئونارد اسلاتکین، رهبر ارکستر سرشناس آمریکایی، خواست تا نتیجه آزمایش را پیش‌بینی کند. اسلاتکین حدس زده بود که از هر هزار نفری که از آنجا عبور می‌کنند، بین ۷۵ تا ۱۰۰ نفر برای گوش دادن به موسیقی توقف خواهند کرد. همچنین پیش‌بینی کرد که حدود ۳۵ تا ۴۰ نفر از شنوندگان متوجه مهارت فوق‌العاده او خواهند شد.

    اجرای آزمایش

    در روز جمعه، دوازدهم ژانویه، رأس ساعت هفت و پنجاه و یک دقیقه صبح، یک آزمایش جالب در ایستگاه متروی لانفانت پلازا در واشنگتن دی‌سی انجام شد. جاشوا بل، نوازنده مشهور، با ویولن بسیار گرانقیمت خود به ارزش سه و نیم میلیون دلار، به مدت چهل و سه دقیقه مشغول نواختن شش قطعه زیبای کلاسیک از آهنگسازان بزرگی مانند باخ، شوبرت، مانسه و پونس شد.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله با خالق اثر ماندگار مرغ سحر آشنا شوید را مطالعه کنید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آشنایی با انواع سایز ها و مدل‌های مختلف یوکللی مراجعه کنید.

    در طول این اجرا، ۱۰۹۷ نفر از مقابل او گذشتند. از این میان، تنها ۲۷ نفر به او پول دادند و فقط ۷ نفر برای گوش دادن به موسیقی‌اش توقف کردند. در مجموع، او مبلغ ۵۲ دلار و ۱۷ سنت دریافت کرد که شامل ۲۰ دلاری بود که یک نفر که او را می‌شناخت به او داد. بنابراین، در واقع او فقط ۳۲ دلار برای این اجرای خیابانی کسب کرد.

    نکته جالب اینجاست که چند روز قبل از این رویداد، تمام بلیت‌های کنسرت جاشوا بل با قیمت ۱۰۰ دلار، در مدت کوتاهی به فروش رفته بود و بسیاری از علاقه‌مندانش از اینکه موفق به خرید بلیت نشده بودند، ناراحت بودند.

    نتایج این آزمایش در سراسر جهان بازتاب گسترده‌ای داشت و نظرات مختلفی درباره آن مطرح شد. برخی معتقدند این اتفاق نشان می‌دهد که مردم آنقدر درگیر زندگی روزمره و مشغله‌های خود هستند که فرصت نمی‌کنند به زیبایی‌های اطراف خود توجه کنند. برخی دیگر نیز بر این باورند که این آزمایش نشان‌دهنده بی‌توجهی ما به استعدادهای هنرمندانی است که در مکان‌های عمومی مانند خیابان‌ها و ایستگاه‌ها برنامه اجرا می‌کنند.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله محبوب ترین ساز ها از نظر کودکان به شما کمک خواهد کرد.

    شما چه تحلیلی از این آزمایش دارید؟ نظرات خود را با ما به اشتراک بگذارید.

  • ۶ تفاوت قیچک و کمانچه

    ۶ تفاوت قیچک و کمانچه

    بعضی از سازها آنقدر از نظر شکل، صدا و روش نواختن شبیه به هم هستند که تشخیص آن‌ها از یکدیگر سخت می‌شود. قیچک و کمانچه هم دو نمونه از این سازها هستند که هر دو در گروه سازهای زهی و با آرشه نواخته می‌شوند. مهم‌ترین نقطه اشتراک این دو ساز، نحوه نواختن آن‌هاست. نوازنده در هر دو حالت، در حالت نشسته ساز را روی پا قرار می‌دهد، با دست راست آرشه را به حرکت درمی‌آورد و با دست چپ روی دسته ساز انگشت‌گذاری می‌کند. برای خیلی از افراد این پرسش پیش می‌آید که این دو ساز چه تفاوت‌هایی با هم دارند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به شش تفاوت اصلی بین قیچک و کمانچه اشاره می‌کنیم.

    تفاوت های قیچک و کمانچه

    1. نحوه نواختن

    با این که در نگاه اول، شیوه نواختن قیچک و کمانچه شبیه به هم به نظر می‌رسد، اما یک تفاوت اصلی بین آن‌ها وجود دارد. کمانچه روی یک پای نوازنده قرار می‌گیرد و نواخته می‌شود؛ در حالی که قیچک باید در فاصله بین دو پای نوازنده قرار گیرد.

    2. کوک سیم‌ها

    سیم‌های ساز کمانچه معمولاً با فاصله‌های چهارم یا پنجم کوک می‌شوند. اما در مورد ساز قیچک، کوک سیم‌ها به صورت فاصله‌های پنجمِ پایین‌رونده است. همچنین، سیم‌های سوم و چهارم قیچک، بسته به دستگاه یا مقامی که نواخته می‌شود، ممکن است تغییر کوک بدهند.

    3. کاسه طنینی

    کاسه طنین‌دار قیچک شکلی شبیه به یک کره توخالی دارد که سطح بالایی آن باز است. این کاسه معمولاً از چوب درختان گردو، افرا و توت ساخته می‌شود. روی کاسه، دو فرورفتگی وجود دارد: یکی کوچک و دیگری بزرگ. پوست ساز دقیقاً روی فرورفتگی کوچک قرار می‌گیرد و کشیده می‌شود. جنس این کاسه هم در بیشتر موارد از چوب گردو است.

    4. پوست

    یک فرق مهم بین سازهای قیچک و کمانچه، نوع پوستی است که روی آنها کشیده می‌شود. برای کمانچه معمولاً از پوست حیواناتی مانند آهو، بره یا بز استفاده می‌کنند. در مقابل، پوست به کار رفته در قیچک اغلب از آهو یا گوسفند تهیه می‌شود.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله علت نامگذاری اسامی گوشه های ردیف موسیقی سنتی ایران سر بزنید.

    5. کلید نت نویسی

    نت‌نویسی برای کمانچه در خط دوم حامل و با کلید سل انجام می‌شود و صدای آن یک پرده از سازهای زهی مضراب‌دار مانند تار و سه‌تار، بالاتر است. قیچک معمولی و قیچک آلتو نیز با کلید سل روی خط دوم نوشته می‌شوند. اما برای قیچک باس از کلید فا روی خط چهارم استفاده می‌گردد.

    6. سرپنجه

    سر کمانچه به شکل خمیده است؛ در حالی که در انتهای دسته قیچک، بخشی به نام صراحی دیده می‌شود.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، مفهوم گوشه در موسیقی را از دست ندهید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله موسیقی کرال ایرانی چیست ؟ ادامه دهید.

  • معرفی ساز تیمپانی

    معرفی ساز تیمپانی

    تیمپانی یک ساز کوبه‌ای و شبیه به طبل‌های نیم‌کره‌ای است. این ساز از یک کاسه بزرگ فلزی (معمولاً از جنس مس) و یک پوسته که از پوست حیوان یا مواد پلاستیکی ساخته شده، تشکیل می‌شود.
    تیمپانی برای نخستین بار در سده هفدهم میلادی، همراه با ترومپت، به عنوان یکی از اولین طبل‌های مورد استفاده در ارکستر سمفونیک به کار رفت و از میانه‌های قرن نوزدهم به طور کامل در ارکسترهای سمفونیک رایج شد.
    در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم همه نکات مهم درباره این ساز کوبه‌ای را با شما به اشتراک بگذاریم.

    ساختار ساز تیمپانی

    تیمپانی از یک کاسه به عنوان بدنه اصلی تشکیل شده که معمولاً از جنس مس ساخته می‌شود. البته در نمونه‌های کم‌هزینه‌تر، ممکن است این کاسه از آلومینیوم یا فایبرگلاس نیز باشد. روی این کاسه یک پوسته یا پوست کشیده می‌شود که می‌تواند از جنس پلاستیک یا پوست طبیعی حیواناتی مانند گوساله و بز باشد. هر یک از این پوسته‌ها ویژگی‌های خاص خود را دارند: پوسته پلاستیکی مقرون‌به‌صرفه، بادوام و مقاوم در برابر تغییرات آب و هوایی است، در حالی که پوسته طبیعی حیوانی صدای گرم‌تر و غنی‌تری ایجاد می‌کند.

    معمولاً اندازه پوسته مورد استفاده برای هر تیمپانی حدود پنج سانتیمتر از قطر کاسه آن بزرگ‌تر است؛ برای مثال، اگر قطر کاسه ۵۸ سانتیمتر باشد، پوسته‌ای به اندازه تقریبی ۶۴ سانتیمتر نیاز خواهد بود.

    یکی از ویژگی‌های مهم تیمپانی، قابلیت کوک شدن آن است. این کار با تغییر کشش پوسته ساز انجام می‌شود. نوازنده با سفت یا شل کردن ۶ تا ۸ میله که در اطراف ساز قرار دارند، می‌تواند کوک تیمپانی را تنظیم کند. البته کوک کردن دستی با این میله‌ها فرآیندی کند و زمان‌بر است؛ به همین دلیل در قرن نوزدهم، سیستم‌های مکانیکی برای تغییر سریع‌تر کشش پوسته ابداع شد. به تیمپانی‌هایی که از این سیستم استفاده می‌کنند، تیمپانی ماشینی گفته می‌شود. نوع دیگری از تیمپانی نیز وجود دارد که به تیمپانی پدالی معروف است و امروزه رواج بیشتری دارد. در این نوع، نوازنده با فشردن پدال می‌تواند کشش پوسته را تغییر دهد و کوک ساز را به سرعت عوض کند.

    تیمپانی در اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شود و قطر کاسه آن معمولاً بین ۳۰ تا ۸۰ سانتیمتر متغیر است.

    ساختار چوب تیمپانی

    تیمپانی با دو چوب مخصوص نواخته می‌شود. این چوب‌ها معمولاً از چوب‌های محکم یا بامبو درست می‌شوند، اما گاهی هم از جنس آلومینیوم یا فیبر کربن هستند. روی سر چوب‌ها را با موادی مثل نمد، چوب‌پنبه یا چرم می‌پوشانند. نکته جالب این است که نوازندگان تیمپانی معمولاً چندین جفت چوب با اندازه‌ها، شکل‌ها و جنس‌های مختلف در اختیار دارند و بسته به حال و هوای هر قطعه موسیقی، چوب مناسب را انتخاب می‌کنند.

    مجموعه استاندارد تیمپانی

    یک مجموعه معمولی تیمپانی از چهار طبل با اندازه‌های مختلف تشکیل شده است:

    اگر سوالاتی دارید، مقاله چرا هنگ درام گران است؟ به شما کمک خواهد کرد.

    مقاله آشنایی با استاد کیوان ساکت حاوی اطلاعات جامعی است.

    قطر این طبل‌ها به ترتیب عبارت است از:

    ۸۱ سانتی‌متر
    ۷۴ سانتی‌متر
    ۶۶ سانتی‌متر
    ۵۸ سانتی‌متر

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه ماجرای آهنگ یکشنبه غم انگیز چیست؟.

    این مجموعه محدوده صوتی وسیعی دارد و تقریباً از نت D2 تا A3 را پوشش می‌دهد. نحوه قرارگیری طبل‌ها نیز به شکل یک نیم‌دایره در اطراف نوازنده است.

  • اکشن گیتار چیست و چطور اندازه‌گیری می‌شود؟

    اکشن گیتار چیست و چطور اندازه‌گیری می‌شود؟

    اگر نوازنده گیتار باشید، حتماً اصطلاح اکشن گیتار به گوشتان خورده است. اما اکشن گیتار دقیقاً چه مفهومی دارد و چرا اینقدر اهمیت پیدا می‌کند؟ در این نوشته از وبلاگ آنبین، به این پرسش پاسخ می‌دهیم.

    اکشن گیتار چیست؟

    فاصله سیم‌های گیتار از صفحه انگشت‌گذاری (فرت‌برد) را اکشن گیتار می‌نامند. این فاصله نقش مهمی در صدای ساز دارد و به همین دلیل در سبک‌های گوناگون موسیقی، مقدار آن تغییر می‌کند. اگر این فاصله خیلی کم باشد، موقع نواختن سیم‌ها صداهای ناخواسته و وزوز ایجاد می‌کنند. از طرف دیگر، اگر فاصله سیم‌ها خیلی زیاد باشد، نواختن ساز سخت و کند خواهد شد؛ چون باید انگشتان خود را با فشار زیاد روی سیم‌ها قرار دهید تا به صفحه برخورد کنند.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب ساز سیمبالوم ، سنتور ملی مجارستان را از دست ندهید.

    چطور اکشن گیتار را اندازه بگیریم؟

    برای سنجش ارتفاع سیم‌های گیتار، ابتدا باید ساز را به درستی کوک کنید تا سیم‌ها کشش مناسبی داشته باشند. سپس یک خط‌کش یا ابزار مخصوص اندازه‌گیری ارتفاع سیم تهیه کنید. خط‌کش را به صورت عمودی، کنار فرت دوازدهم گیتار قرار دهید و فاصله‌ی بین بالای فرت و زیر سیم را بخوانید. این کار را با دقت برای تمام سیم‌هایی که می‌خواهید ارتفاعشان را بررسی کنید، تکرار کنید.

    در این مقاله مهمترین پیانیست زنده در جهان اطلاعات مفیدی آمده است.

    تاثیر سبک نوازندگی بر آن

    خیلی از گیتاریست‌ها می‌پرسند که اکشن مناسب گیتارشان چطور باید باشد. جواب این سوال به سبک و روش نوازندگی خودتان برمی‌گردد. اگر آرام و نرم گیتار می‌زنید، اکشن پایین برای شما مناسب است؛ چون وقتی سیم‌ها را آرام می‌گیرید، صدای زمزمه یا وزوزی نمی‌دهند. اما اگر محکم و قوی، مثلاً در سبک هارد راک، گیتار می‌نوازید، اکشن پایین باعث می‌شود سیم‌ها وزوز کنند و در این حالت، اکشن بالا مشکل را برطرف می‌کند. با اکشن بالا می‌توانید با قدرت هرچه تمام‌تر به سیم‌ها ضربه بزنید و صدای گیتار هم بلندتر و پرحجم‌تر خواهد بود. بیشتر گیتاریست‌ها اکشن پایین را دوست دارند چون نواختن با آن راحت‌تر است و فشار کمتری به دست می‌آورد؛ البته باید مراقب باشید اکشن آنقدر پایین نباشد که سیم‌ها شروع به وزوز کردن کنند.

    مقاله دلیل شباهت ربنای استاد شجریان و آواز ام کلثوم منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

  • چرا انگیزه تمرین موسیقی را از دست داده‌ام؟

    چرا انگیزه تمرین موسیقی را از دست داده‌ام؟

    یادگیری موسیقی راهی دراز و پیوسته است، ولی متأسفانه خیلی از هنرجویان در نیمه‌ی راه، شوق و اشتیاق خود را از دست می‌دهند. پیش از آنکه به فکر راه‌حل‌هایی برای افزایش انگیزه در تمرین موسیقی باشید، باید بفهمید چه چیزی باعث شده که دیگر آن شور سابق را نداشته باشید. بعضی از روش‌ها ممکن است برای مدتی کوتاه به شما انگیزه بدهند؛ اما تا وقتی که دلیل اصلی بی‌انگیزگی خود را پیدا نکنید، مشکل شما به‌طور کامل برطرف نخواهد شد. برای یافتن پاسخ این پرسش، در این نوشته از وبلاگ آنبین همراه ما باشید.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در ۵ موسیقی برتر تاریخ سینمای جهان پیدا کنید.

    دلایل از بین رفتن انگیزه تمرین موسیقی

    1. مقایسه؛ مهم‌ترین دلیل نابودی انگیزه تمرین موسیقی

    یک از اصلی‌ترین دلایلی که باعث می‌شود انگیزهٔ تمرین موسیقی کم شود، مقایسه کردن خود با نوازندگان یا موسیقی‌دانان دیگر است. خیلی از هنرجویان در شروع راه، خود را با نوازندگان حرفه‌ای و باتجربه مقایسه می‌کنند و این کار باعث می‌شود اعتماد به نفسشان کم شود. یادتان باشد که راه و روش یادگیری موسیقی برای هر کس، ویژهٔ خود اوست. مقدار وقتی که هر کس می‌گذارد، میزان تمرین، وضعیت جسمی و روحی و شرایط زندگی‌اش با دیگران فرق دارد. به همین خاطر، بهتر است هیچ‌وقت خود را با هنرجویان دیگر مقایسه نکنید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب معرفی ساز یوکللی یا اوکله له را حتماً بخوانید.

    2. انتقادات غیر سازنده

    گوش دادن به نظرات سازنده و پیشنهادهای مدرس موسیقی، می‌تواند برای هر هنرجویی سودمند باشد. با این حال، گاهی اطرافیان با بیان نکات غیرکارشناسی، تنها باعث کاهش انگیزه می‌شوند. ممکن است شما ماه‌ها وقت صرف تمرین کنید و مورد تشویق استاد خود قرار بگیرید، اما یکی از نزدیکان، پیشرفت شما را کم‌اهمیت جلوه دهد. چنین نظری از سوی کسی که تخصص لازم را ندارد یا در فرآیند یادگیری شما نقش نداشته، نباید بر روحیه و اراده‌تان تأثیر بگذارد.

    3. ترس از شکست

    یکی از چیزهایی که باعث می‌شد انگیزهٔ تمرین موسیقی را از دست بدهیم، ترس از неуست بودن است. خیلی از هنرجوها این نگرانی را دارند که شاید هیچ وقت به آن سطحی که دوست دارند نرسند، یا در یک اجرای مهم نتیجهٔ خوبی نگیرند. بهترین راه برای مقابله با این ترس، این است که بپذیریم شکست هم بخشی از فرآیند یادگیری است. یادتان باشد که مسیر یادگیری موسیقی، همیشه آسان و مستقیم نیست و طبیعی است که گاهی با اشتباه و شکست روبرو شوید. نکتهٔ اصلی اینجاست که از این تجربه‌ها درس بگیرید و با انرژی بیشتری به تمرین ادامه دهید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب بیوگرافی همایون شجریان را حتماً بخوانید.

    4. تصور شما از استعداد!

    خیلی از هنرجویان موسیقی فکر می‌کنند سرعت یادگیریشان کم است و به همین خاطر، خود را بی‌استعداد می‌دانند! آن‌ها گمان می‌کنند مشکلات و چالش‌های یادگیری موسیقی فقط مختص خودشان است و دیگران به راحتی و بدون هیچ زحمتی پیشرفت می‌کنند. این نگرش، برداشت نادرستی از استعداد محسوب می‌شود. هیچ کس از ابتدا موزیسین به دنیا نیامده است. حتی بااستعدادترین نوازندگان جهان هم ساعت‌های بیشماری را به تمرین، تکرار و یادگیری گذرانده‌اند. بهتر است به جای فکر کردن به استعداد، بر تلاش و پشتکار تمرکز کنید؛ زیرا هیچ استعدادی بدون تلاش به نتیجه نمی‌رسد.

  • ۶ تا از حقایق جالب درباره ساکسیفون

    ۶ تا از حقایق جالب درباره ساکسیفون

    ساکسیفون یک ساز موسیقی است که از جنس فلز ساخته می‌شود و با دمیدن در آن نواخته می‌شود. اگر به این ساز علاقه‌مند هستید و می‌خواهید اطلاعات بیشتری درباره آن به دست آورید، این نوشته از وبلاگ آنبین را مطالعه کنید. در ادامه، برخی از نکات جالب در مورد ساکسیفون را با هم مرور می‌کنیم.

    حقایق جالب درباره ساکسیفون

    آدولف ساکس در سال ۱۸۴۲ به شهر پاریس رفت و چهار سال بعد، در ۱۸۴۶، ساز ساکسیفون را به نام خود ثبت کرد. او که در سال ۱۸۱۴ در بلژیک به دنیا آمده بود، نواختن سازهای بادی مختلف را بلد بود. هدف او این بود که سازی ابداع کند که هم ویژگی‌های تکنوازی سازهای چوبی را داشته باشد و هم صدایش از سازهای برنجی بهتر به گوش برسد؛ به همین دلیل ساکسیفون را ساخت.

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره تفاوت گیتار آکوستیک و کلاسیک بیابید.

    نکته جالب دیگر درباره ساکسیفون این است که در گذشته انواع بسیار گوناگونی از آن ساخته شده، اما امروزه تعداد این مدل‌ها کمتر شده است. زیرترین صدا در میان آن‌ها متعلق به ساکسیفون سوپرانو یا سوپرانینو است. مدل‌های با صدای متوسط‌تر، آلتو و تنور نام دارند. ساکس‌های با صدای بم‌تر نیز شامل باریتون، باس، کنترباس و ساب‌کنترباس می‌شوند. امروزه از بین ۱۴ نوع مختلف ساکسیفون، معمولاً چهار نوع سوپرانو، آلتو، تنور و باس استفاده می‌شود که آلتو و تنور از همه محبوب‌تر هستند.

    ساکسیفون را بیشتر به عنوان سازی در موسیقی جاز می‌شناسند، اما این ساز در ارکسترهای سمفونیک هم نقش درخشانی داشته است. برای نمونه می‌توان به ساخته‌های آهنگسازانی مانند بیزه، ماسنه و برلیوز اشاره کرد.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با ساز توبا به شما کمک خواهد کرد.

    امروزه ساکسیفون یکی از سازهای بسیار مهم و حتی ستاره سبک جاز به شمار می‌رود؛ اما این وضعیت همیشگی نبوده. وقتی برای اولین بار ساکسیفون وارد موسیقی جاز شد، کلارینت ساز بسیار محبوبی بود و به همین دلیل بسیاری از موزیسین‌ها در برابر استفاده از ساکسیفون مقاومت می‌کردند.

    یکی از افراد سرشناس در زمینه نوازندگی ساکسیفون، جان داگلاس سورمن است. او نوازنده‌ای چیره‌دست در ساکسیفون و ساکسیفون باریتون بود و در کالج موسیقی لندن و کارگاه جاز مرکز هنری پلیموث تحصیل کرده است. در آلبومی از او به نام «The Amazing Adventures of Simon Simon» می‌توانید صدای انواع مختلف ساکسیفون را تجربه کنید.

    توصیه می‌کنیم این مطلب تاریخچه ساز ساکسفون را حتماً بخوانید.

    یک ویژگی جالب ساکسیفون این است که دامنه صدایی آن از همه سازهای بادی چوبی گسترده‌تر است. همچنین به دلیل داشتن سوراخ مخروطی شکل (و نه استوانه‌ای)، صدایش بسیار به صدای انسان نزدیک است. همین ویژگی‌ها باعث شده که ساکسیفون گزینه ایده‌آلی برای تکنوازی باشد.

  • ۳ روش اصولی برای تمیز کردن پیانو

    ۳ روش اصولی برای تمیز کردن پیانو

    پیانو هم مثل بقیه وسایل خانه در معرض نشستن گرد و خاک است. علاوه بر این، چون هنگام نواختن مستقیماً با دست در تماس است، چربی و آلودگی‌های دست را هم به خود جذب می‌کند. کثیف شدن مداوم پیانو می‌تواند روی کیفیت صدا و زیبایی ظاهری آن تأثیر منفی بگذارد. به همین دلیل، تمیز نگه داشتن این ساز ارزشمند و لوکس، اهمیت زیادی دارد. در این نوشته از وبلاگ آنبین، بهترین راه‌ها برای تمیز کردن پیانو را با هم مرور می‌کنیم.

    بهترین روش‌های تمیز کردن پیانو

    1. دستمال میکروفابیر مرطوب

    برای تمیز کردن پیانو، به ویژه کلیدهای آن، بهترین وسیله یک پارچه نرم و غیرخراشنده است؛ مانند دستمال‌های نخی یا میکروفایبر. ابتدا دو عدد از این دستمال‌ها را آماده کنید. یکی از دستمال‌ها را با کمی آب مرطوب کنید و سپس آن را خوب بفشارید تا اضافه‌ی آب آن گرفته شود. بعد، دستمال نمدار را به آرامی و با حرکت مستقیم از بالا به پایین روی کلیدها بکشید. مراقب باشید که دستمال را به صورت چپ و راست روی کلیدها حرکت ندهید، چون این کار باعث می‌شود کثیفی لابه‌لای کلیدها برود. وقتی هر قسمت از کلیدها را با دستمال نمدار پاک کردید، بلافاصله با دستمال خشک دوم، رطوبت باقیمانده روی کلیدها را پاک کنید. این مرحله، یعنی خشک کردن کلیدها، بسیار مهم است؛ چون اگر آب به زیر کلیدها یا بین آنها نفوذ کند، ممکن است باعث ورم کردن چوب یا ایجاد مشکل در حرکت نرم کلیدها شود.

    2. پراکسید هیدروژن

    برای تمیز و ضدعفونی کردن پیانو، می‌توانید از محلول پراکسید هیدروژن کمک بگیرید. این محلول که معمولاً در داروخانه‌ها پیدا می‌شود، یک ماده سفیدکننده و اکسنده رایج است. توجه داشته باشید که هرگز نباید این مایع را مستقیماً روی ساز بریزید. در عوض، مقدار کمی از آن را روی یک دستمال اسپری یا ریخته و سپس سطح پیانو را به آرامی پاک کنید.

    برای اطمینان از اینکه این محلول به ساز شما آسیب نمی‌زند، بهتر است ابتدا آن را روی قسمت کوچک و پنهانی از پیانو آزمایش کنید. اگر پس از چند دقیقه هیچ تغییری در رنگ یا بافت چوب ایجاد نشد، می‌توانید با خیال راحت از آن برای سایر بخش‌های پیانو استفاده کنید.

    3. پر گردگیر

    تمام راه‌هایی که تا الان گفتیم، برای پاک کردن خود کلیدها یا بدنهٔ پیانو مناسب بودند؛ اما یکی از سخت‌ترین و مهم‌ترین بخش‌ها در نظافت پیانو، تمیز کردن فضای خالی بین کلیدهاست.
    معمولاً این فضاها محل جمع شدن گرد و خاک و کثیفی‌ها می‌شود. پاک کردن این قسمت‌ها با دستمال کار سختی است و حتی ممکن است باعث ایجاد فاصله بین کلیدها شود.
    با توجه به این شرایط، بهترین وسیله برای تمیز کردن بین کلیدهای پیانو، یک پر جارو یا پر گردگیر است.

    چند توصیه برای جلوگیری از کثیف شدن پیانو:

    قبل از شروع نواختن، حتماً دست‌هایتان را با دقت بشویید و کاملاً خشک کنید.

    روی پیانو نباید چیزهایی مثل تزئینات، مجسمه یا گلدان بگذارید.

    پیانو را از تابش مستقیم خورشید، گرمای زیاد، سرمای شدید و رطوبت حفظ کنید.

    هر وقت از پیانو استفاده نمی‌کنید، درب آن را ببندید.

  • ۴ تا از برندهای معروف گیتار را بشناسیم

    ۴ تا از برندهای معروف گیتار را بشناسیم

    گیتار از محبوب‌ترین سازها در سراسر جهان است. هر سال افراد زیادی به جمع نوازندگان گیتار می‌پیوندند و علاقه دارند تا یک ساز باکیفیت و بادوام در اختیار داشته باشند. مطمئن‌ترین روش برای خرید یک گیتار خوب، شناخت برندهای شناخته‌شده‌ی گیتار است. این نام‌های تجاری که امروزه در سراسر جهان معروف هستند، هیچ شک و شبه‌ای برای شما باقی نمی‌گذارند و همیشه باکیفیت‌ترین گیتارها را به بازار عرضه می‌کنند. اگر دوست دارید با برندهای مطرح گیتار در جهان آشنا شوید، در این نوشته از وبلاگ آنبین همراه ما باشید.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با گروه موسیقی چارتار به شما کمک خواهد کرد.

    1. گیبسون (Gibson)

    وقتی صحبت از مارک‌های معروف گیتار می‌شود، نام گیبسون یکی از اولین گزینه‌هایی است که به فکر می‌رسد. این شرکت در سال ۱۹۰۲ تأسیس شده و بیش از صد سال سابقه دارد. در ابتدا، گیبسون فقط گیتار و ماندولین تولید می‌کرد، تا اینکه در سال ۱۹۳۶ یکی از مشهورترین گیتارهای الکتریک خود را ساخت. نکته جالب اینجاست که بسیاری از بهترین نوازندگان گیتار در تاریخ، از گیتارهای گیبسون استفاده کرده‌اند. برای مثال، بی‌بی کینگ، اسطوره موسیقی بلوز، با یک گیتار گیبسون مدل ES-355 می‌نواخت و جیمی پیج نیز صاحب یک گیتار گیبسون لس پال بود.

    2. فندر (Fender)

    برند فندر از نام‌دارترین و محبوب‌ترین سازندگان گیتار الکتریک در جهان است که همواره ایده‌های تازه و نوآوری‌های بسیاری به دنیای موسیقی ارائه کرده است. این شرکت با به کارگیری پیکاپ‌های تک‌کویل و ساخت بدنه‌های یک‌تکه، موفق به خلق صداهایی شد که پیش از این شنیده نشده بود. گیتارهای فندر برای سبک‌هایی مانند بلوز، ایندی، آلترناتیو راک، پانک، جاز و تقریباً هر نوع موسیقی دیگر، گزینه‌ای ایده‌آل به شمار می‌روند.

    مقاله ساز ترومپت ،ساز سپاهیان روم منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله گروه موسیقی رستاک ادامه دهید.

    برای گسترش دانش خود، مقاله بهترین آموزشگاه سنتور در شرق تهران را مطالعه کنید.

    3. مارتین (Martin)

    مارتین در سراسر جهان به خاطر ساختن گیتارهای آکوستیک بسیار خوب و باکیفیت شناخته می‌شود. این شرکت در سال ۱۸۳۳ بنیان گذاشته شد و بنابراین بیش از ۱۵۰ سال سابقه و تجربه در کار خود دارد. مارتین برای همه سازندگان گیتار آکوستیک در دنیا، به عنوان یک الگو و معیار شناخته می‌شود. آنها در ساخت هر گیتار، نهایت دقت و حوصله را به کار می‌گیرند؛ برای نمونه، از نایاب‌ترین و مرغوب‌ترین انواع چوب مانند رویه‌های ساخته شده از صنوبر طبیعی، چوب رز برزیلی و چوب آبنوس ماداگاسکار استفاده می‌کنند.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله زندگی شخصی استاد محمدرضا شجریان به شما کمک خواهد کرد.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله محبوب ترین سازها برای کودکان سر بزنید.

    4. پی آر اس (PRS)

    شرکت پل رید اسمیت که با نام پی‌آر‌اس نیز شناخته می‌شود، کار خود را از سال ۱۹۸۵ آغاز کرد. این برند، گیتارهایی با قیمت بالا ارائه می‌دهد؛ اما در عوض، کیفیت ساخت و زیبایی محصولات آن فوق‌العاده است. در فرآیند تولید هر گیتار، دقت بسیار زیادی به جزئیات می‌شود، از نوع چوبی که انتخاب می‌کنند تا نحوه قرار دادن دقیق فرت‌ها، همه با ظرافت و دقت بالایی انجام می‌گیرد. علاوه بر این، گیتارهای این شرکت بسیار همه‌کاره و انعطاف‌پذیر هستند و می‌توان از آن‌ها در سبک‌های مختلف موسیقی مانند جاز و متال به خوبی استفاده کرد.

  • آلگرو در موسیقی چیست؟

    آلگرو در موسیقی چیست؟

    در دنیای موسیقی، اصطلاحات ایتالیایی مختلفی برای بیان سرعت اجرای یک قطعه به کار می‌روند که یکی از این اصطلاحات، آلگرو نام دارد. اگر علاقه‌مند هستید اطلاعات کامل و دقیقی درباره آلگرو و کاربرد آن در موسیقی به دست آورید، پیشنهاد می‌کنیم این مطلب از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام را تا انتها دنبال کنید.

    برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب آشنایی با اصطلاح تحول مقام به دستگاه را بخوانید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله پیتر سلیمانی پور را بیشتر بشناسید ادامه دهید.

    آلگرو در موسیقی

    آلگرو در موسیقی، یک واژه‌ی ایتالیایی است که برای نشان دادن سرعت قطعه به کار می‌رود. این کلمه در زبان اصلی به معنی شاد، با نشاط و سریع است و در موسیقی هم همین مفهوم را می‌رساند. اگر هنگام خواندن نت‌ها، کلمه آلگرو را دیدید، یعنی باید آن قسمت را با سرعت و انرژی زیاد و حال و هوایی شاد اجرا کنید. البته یادتان باشد که آلگرو از پرستو کندتر است و نباید آن را خیلی تند بنوازید.

    سرعت آلگرو باید چه‌قدر باشد؟

    نمی‌توان یک عدد ثابت برای سرعت قطعه‌های موسیقی با تمپوی آلگرو در نظر گرفت، چون سرعت این تمپو در دستگاه‌های مترونوم مختلف، فرق می‌کند. به عنوان مثال، آلگرو در مترونوم یاماها برابر با ۱۳۰ ضرب در دقیقه است. در مترونوم کادنسیا از کشور سوئیس، این سرعت بین ۱۵۲ تا ۱۸۴ ضرب در دقیقه متغیر است. در مترونوم وینتر آلمانی، سرعت آلگرو از ۱۲۰ تا ۱۶۸ ضرب در دقیقه در نوسان است و در نهایت، در مترونوم سنت توماس آمریکایی، این محدوده به ۱۵۴ تا ۱۹۰ ضرب در دقیقه می‌رسد.

    انواع اصطلاحات آلگرو

    آلِگرتو (Allegretto): یعنی سرعت نسبتاً تند و شاد، ولی از آلگرو کمی آرام‌تر است.

    آلِگرتو گراسیوزُو (Allegretto grazioso): با حالتی زنده، ملایم و ظریف.

    آلِگرتو شِرزاندُو (Allegretto Scherzando): با سرعت متوسط، سبک و دقیق.

    آلِگرو آجیتاتُو (Allegro agitato): یعنی تند و پرشور، همراه با بی‌قراری و هیجان.

    آلِگرو انیماتُو (Allegro animato): یعنی تند، با روح و زندگی.

    آلِگرو آپاسیوناتُو (Allegro appassionato): یعنی تند، پرشور و بسیار احساسی.

    آلِگرو آسای (Allegro assai): یعنی بسیار تند و سرزنده، بیشتر از آلگرو.

    آلِگرو بریلانته (Allegro brillante): تند، درخشان و چشمگیر.

    برای گسترش دانش خود، مقاله بیوگرافی احمد ابراهیمی ،ردیف‌دان و مدرس آواز را مطالعه کنید.

    آلِگرو مُولتُو (Allegro molto): یعنی بسیار تند و چابک.

    آلِگرو مُوسو (Allegro mosso): یعنی زنده، متحرک و کمی غمگین.

    آلِگرو وِلُوچِه (Allegro veloce): یعنی تند، سبک و درخشان.

    آلِگرو ویواچِه (Allegro vivace): یعنی چابک، سرزنده و پرتحرک، با سرعتی بیش از آلگرو.

    آلِگرو ویوُ (Allegro vivo): یعنی تند، با روح و زندگی، و سریع‌تر از آلگرو.

  • معروف‌ترین برندهای ویولن دنیا را بشناسیم!

    معروف‌ترین برندهای ویولن دنیا را بشناسیم!

    خیلی از هنرجویان تازه‌کاری که قصد دارند ویولن یاد بگیرند و ساز تهیه کنند، با نام‌های تجاری این ساز آشنا نیستند. حتی برخی از نوازندگان با تجربه‌تر که می‌خواهند ساز خود را ارتقا دهند و یک ویولن حرفه‌ای بخرند، هم علاقه دارند بهترین برندهای موجود در بازار را بشناسند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، سعی می‌کنیم اطلاعات مفیدی را در اختیار این گروه از نوازندگان قرار دهیم.

    بهترین برندهای ویولن دنیا

    ۱. استرینگ ورکز (StringWorks)

    استرینگ ورکز یک کسب‌وکار خانوادگی است که در ساختن ویولن، ویولا و ویولن‌سل مهارت دارد. آن‌ها برای ساخت سازهای دست‌ساز خود، از مرغوب‌ترین چوب و مواد اولیه استفاده می‌کنند. این کارگاه با بیش از ۲۵ سال تجربه، برای هنرجویان تازه‌کار و نوازندگان ماهر، سازهای باکیفیت تولید می‌کند.

    ۲. یاماها (Yamaha)

    یاماها یک نام بسیار معروف در دنیای سازهای موسیقی است و به عنوان یکی از بهترین شرکت‌های تولیدکننده ویولن شناخته می‌شود. این برند ژاپنی علاوه بر ویولن، انواع مختلفی از سازها مانند پیانو، گیتار و درام نیز تولید می‌کند. یاماها در سال ۱۸۸۷ توسط آقای توراکوسو یاماها بنیان گذاشته شد و امروزه به خاطر کیفیت بالای محصولاتش در همه جای دنیا شهرت دارد.

    ویولن‌های ساخت یاماها به خاطر ماندگاری بالا، صدای شفاف و قابلیت اجرای عالی، مورد علاقه نوازندگان در سراسر جهان هستند. این شرکت در ساخت ویولن‌های دست‌ساز خود از چوب افرا برای کناره‌های ساز و از آبنوس برای قسمت‌های اتصال استفاده می‌کند. همچنین، منبت‌کاری‌های ظریفی روی ساز انجام می‌شود که همه این موارد together باعث استحکام بیشتر و همچنین غنای صدای ویولن می‌شوند.

    ۳. استنتور (Stentor)

    استنتور از مشهورترین نام‌ها در دنیای ویولن است که تمرکز اصلی آن روی سازهای زهی می‌باشد. این برند انگلیسی توسط ادوارد سی دوتی که خود معلم ویولن بود پایه‌گذاری شد. در ابتدا، استنتور تنها به فروش سیم و رزین می‌پرداخت، اما به دلیل استقبال و درخواست خریداران، به سرعت تولید ویولن را نیز آغاز کرد. این شرکت برای ساخت ویولن‌های خود از چوب‌هایی مانند صنوبر، افرا و آبنوس استفاده می‌کند. ویولن‌های استنتور دارای صدایی دلنشین و گرم هستند و همچنین قیمت مناسبی دارند.

    ۴. کرمونا (Cremona)

    شهر کرمونا در ایتالیا، زادگاه بسیاری از نوابغ مشهور سازنده ویولن مانند آنتونیو استرادیواری و جوزپه گوارنری است. برند کرمونا با الهام از این نام، نشان می‌دهد که روش ساخت سازهایش، برگرفته از همان شیوه‌های اصیل و کهن ایتالیایی است. این برند با تلفیق هنر دستی سنتی و روش‌های نوین تولید، سازهایی می‌سازد که هم ظاهری زیبا و هم صدایی دلنشین دارند.

    ۵. فیدلرمن (Fiddlerman)

    پیر هولشتاین که خود نوازنده‌ای چیره‌دست در نواختن ویولن بود، در سال ۲۰۱۱ میلادی، برند ویولن فیلدرمن را بنیان گذاشت. سازهای این برند در کارگاه‌های سازسازی چین و به دست استادکاران با تجربه ساخته می‌شوند. حتی پوشش لاک این ویولن‌ها نیز با دست انجام می‌گیرد که همین موضوع، هم به زیبایی ظاهری ساز می‌افزاید و هم کیفیت صدای آن را به شکل محسوسی بهتر می‌کند. پس از آن، این ویولن‌ها به کارگاه‌های واقع در فلوریدا فرستاده می‌شوند تا در آنجا به دست متخصصان، بررسی، تنظیم و آماده‌سازی نهایی شوند و از استانداردهای بالای کیفی در زمینه صدا اطمینان حاصل گردد. برند فیلدرمن برای همه علاقه‌مندان به ویولن، از تازه‌کارها گرفته تا نوازندگان متوسط و حرفه‌ای، ساز تولید می‌کند.