دسته: موسیقی

موسیقی کودک

موسیقی نقش بسیار مهمی در رشد و پرورش کودکان دارد. آموزش موسیقی به کودکان، تنها یادگیری نواختن یک ساز نیست، بلکه فرآیندی است که بر روی تقویت مهارت‌های مختلف آنان تأثیر می‌گذارد.

**مزایای آموزش موسیقی به کودکان:**

* **تقویت هوش و حافظه:** یادگیری موسیقی به رشد ذهنی کودک کمک کرده و حافظه و قدرت تمرکز او را تقویت می‌کند.
* **رشد مهارت‌های اجتماعی:** هنگامی که کودکان با هم در یک گروه موسیقی فعالیت می‌کنند، یاد می‌گیرند چگونه با دیگران همکاری و مشارکت داشته باشند.
* **افزایش اعتماد به نفس:** توانایی نواختن یک ساز یا خواندن یک آهنگ، حس موفقیت و اعتماد به نفس را در کودک افزایش می‌دهد.
* **توسعه مهارت‌های حرکتی:** نواختن ساز به هماهنگی بیشتر بین چشم، دست و ذهن کودک کمک شایانی می‌کند.
* **ایجاد خلاقیت:** موسیقی زمینه‌ای عالی برای بروز احساسات و پرورش خلاقیت در کودکان فراهم می‌آورد.

به همین دلایل، انتخاب یک مرکز آموزشی مناسب که محیطی شاد، امن و حرفه‌ای برای کودکان فراهم کند، از اهمیت بالایی برخوردار است. در این مراکش، کودکان می‌توانند اولین گام‌های خود را در دنیای زیبای موسیقی بردارند و از یادگیری لذت ببرند.

“,”after_title”:””,”widget_id”:”widget-0-0-0″}}”>

<input type=”hidden” value=”{“instance”:{“image”:353,”image_fallback”:”https://www.elhammusic.com/بهترین-مرکز-آموزش-موسیقی-کودک/”,”size”:”custom_size”,”size_width”:””,”size_height”:”400″,”align”:”default”,”title_align”:”default”,”title”:”موسیقی کودک”,”title_position”:”above”,”alt”:”موسیقی کودک در آنبین”,”url”:”post: 45″,”bound”:true,”full_width”:true,”rel”:””,”_sow_form_id”:”1638690161d2c228ec5c0523042590″,”_sow_form_timestamp”:”1641202217189″,”link_title”:false,”new_window”:false,”so_sidebar_emulator_id”:”sow-image-643510001″,”option_name”:”widget_sow-image”},”args”:{“before_widget”:”

“,”after_widget”:””,”before_title”:”

“,”after_title”:””,”widget_id”:”widget-0-0-1″}}”>

<input type=”hidden” value=”{“instance”:{“image”:351,”image_fallback”:”https://www.elhammusic.com/بهترین-مرکز-آموزش-موسیقی-سنتی/”,”size”:”custom_size”,”size_width”:””,”size_height”:”400″,”align”:”default”,”title_align”:”default”,”title”:”موسیقی سنتی ایرانی”,”title_position”:”above”,”alt”:”موسیقی سنتی ایرانی در آنبین”,”url”:”post: 55″,”bound”:true,”full_width”:true,”_sow_form_id”:”1129912403615c8fbcad896586468195″,”_sow_form_timestamp”:”1633539529934″,”link_title”:false,”new_window”:false,”so_sidebar_emulator_id”:”sow-image-643510002″,”option_name”:”widget_sow-image”},”args”:{“before_widget”:”

“,”after_widget”:””,”before_title”:”

“,”after_title”:””,”widget_id”:”widget-0-0-2″}}”>

<input type=”hidden” value=”{“instance”:{“image”:352,”image_fallback”:”https://www.elhammusic.com/بهترین-مرکز-موسیقی-کلاسیک-غربی-و-پاپ/”,”size”:”custom_size”,”size_width”:””,”size_height”:”400″,”align”:”default”,”title_align”:”default”,”title”:”موسیقی کلاسیک و پاپ”,”title_position”:”above”,”alt”:”موسیقی کلاسیک غربی و پاپ در آنبین”,”url”:”post: 60″,”bound”:true,”full_width”:true,”_sow_form_id”:”901703538615c901b95ee8936020477″,”_sow_form_timestamp”:”1633539566864″,”link_title”:false,”new_window”:false,”so_sidebar_emulator_id”:”sow-image-643510003″,”option_name”:”widget_sow-image”},”args”:{“before_widget”:”

“,”after_widget”:””,”before_title”:”

“,”after_title”:””,”widget_id”:”widget-0-0-3″}}”>

<input type=”hidden” value=”{“instance”:{“image”:352,”image_fallback”:”https://www.elhammusic.com/بهترین-مرکز-موسیقی-کلاسیک-غربی-و-پاپ/”,”size”:”custom_size”,”size_width”:””,”size_height”:”400″,”size_external”:”full”,”size_external_width”:””,”size_external_height”:””,”align”:”default”,”title_align”:”default”,”title”:”موسیقی کلاسیک و پاپ”,”title_position”:”above”,”alt”:”موسیقی کلاسیک غربی و پاپ در آنبین”,”url”:”post: 60″,”bound”:true,”full_width”:true,”rel”:””,”_sow_form_id”:”15415040016396c43247baa497321903″,”_sow_form_timestamp”:”1670825011965″,”link_title”:false,”new_window”:false,”so_sidebar_emulator_id”:”sow-image-643510004″,”option_name”:”widget_sow-image”},”args”:{“before_widget”:”

“,”after_widget”:””,”before_title”:”

“,”after_title”:””,”widget_id”:”widget-0-0-4″}}”>

---

 

برای یادگیری پیشرفته، به تفاوت موسیقی اصیل ایرانی و موسیقی غربی مراجعه کنید.

<input type=”hidden” value=”{“instance”:{“so_sidebar_emulator_id”:”relatedpoststhumbnailswidget-643510006″,”option_name”:”widget_relatedpoststhumbnailswidget”,”title”:”مطالب مرتبط با این پست”},”args”:{“before_widget”:”

“,”after_widget”:””,”before_title”:”

“,”after_title”:””,”widget_id”:”widget-0-0-6″}}”>

<input type=”hidden” value=”{“instance”:{“type”:”featured”,”so_sidebar_emulator_id”:”siteorigin-panels-post-content-643510007″,”option_name”:”widget_siteorigin-panels-post-content”},”args”:{“before_widget”:”

“,”after_widget”:””,”before_title”:”

“,”after_title”:””,”widget_id”:”widget-0-2-0″}}”>

در موسیقی ایرانی اصطلاحاتی وجود دارد که شناخت این اصطلاحات و مفاهیم به شناخت بیشتر موسیقی ایرانی کمک می نماید. رنگ یکی از این اصطلاحات می باشد. ارِنگ یکی ازفرم های اصلی در ردیف موسیقی ایرانی است که برای شادی و رقص  نواخته می‌شده و معمولاً ضرب آهنگ آن شش هشتم است . رنگ نوعی موسیقی سازی است و آواز در آن نقشی ندارد. معمولاً رنگ در انتهای اجرای دستگاه و پس از اجرای تصنیف‌ها و آوازها نواخته می‌شود.در ادامه این مطلب از وبلاگ آنبین با تعریف رنگ در موسیقی بیشتر آشنا شوید.

تعریف رنگ در موسیقی

رنگ ؛ یک فرم  (یا به عقیدهٔ برخی یک گونه ی سازی (بدون آواز)،متریک  و معمولاً از پیش ساخته است که در پایان برنامهٔ اجرای موسیقی نواخته شده و به عنوان قطعه خداحافظی هم از آن یاد می شود.  این قطعه که خود یکی از فرمهای اصلی موسیقی دستگاهی است، اکثرا با ضرب آهنگ شش هشتم اجرا می شود و هدف از آن نشاط بخشی پایانی یک نوبت (اجرای کامل یک دستگاه) است و معمولاً دارای الگوی ریتمیک خاصی به نام «شیر مادر» است.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با انواع سازهای بادی.

رنگ‌ها معمولاً تندای  میانه دارند؛ به شکلی که همراهشان رقص شادی اجرا شود. بین قطعات آوازی در موسیقی ردیفی، رنگ تندترین آن‌ها را تشکیل می‌دهد.  غالباً، در رنگ‌ها دو(مد ) مختلف موسیقی اجرا می‌شود.

تاریخچه و قدمت رنگ در موسیقی ایرانی 

به باور کارشناسان موسیقی، فرم «رنگ» احتمالاً یکی از کهن‌ترین قالب‌های موسیقی ایرانی به شمار می‌رود. دلیل این امر آن است که در گذشته، رنگ تنها فرمی بوده که برای همراهی با رقص به کار می‌رفته و رقصیدن خود پیشینه‌ای بسیار طولانی در فرهنگ ایران دارد. با این همه، آنچه امروز به عنوان رنگ می‌شناسیم، به احتمال زیاد در دوره‌های نزدیک به ما پدید آمده و نوازنده‌ی مشهور، درویش خان، را خالق آن می‌دانند.

داریوش صفوت نیز بر این باور است که چون رنگ تنها فرمی است که ویژه‌ی همنوایی با رقص ساخته شده و از سویی رقص در ایران قدمتی دیرینه دارد، پس می‌توان رنگ را قدیمی‌ترین فرم باقی‌مانده در موسیقی ایرانی دانست.

فرهاد فخرالدینی هم با استناد به نوشته‌های شمس‌العلما در کتاب «ساز و آهنگ باستان»، بر این نظر است که رنگ ریشه‌ای بسیار کهن دارد و در گذشته به آن «فروداشت» می‌گفته‌اند. او همچنین واژه‌ی «ضرب اصول» را که در شعرهای حافظ و سعدی دیده می‌شود، به «رنگ اصول» که امروزه بخشی از رنگ‌های دستگاه شور است، مربوط می‌داند.

هدف از اجرای رِنگ

هدف از نواختن این قطعه موسیقی، این است که در پایان یک دستگاه، بخشی شاد و انرژی‌بخش برای شنوندگان پخش شود. کاربرد اصلی آن، ایجاد حس نشاط و زمینه‌سازی برای رقص در انتهای برنامه‌های موسیقی است تا هم اجرا و هم جمع پایانی، برای همه حاضران، خوشایند و به یاد ماندنی شود.

با نواخته شدن قطعه‌ای به نام “رنگ” در موسیقی، حال و هوای شنونده دوباره تازه و شاداب می‌شود. گاهی اجرای یک دستگاه موسیقی ممکن است زمان زیادی طول بکشد و شنوندگان از نشستن به مدت طولانی احساس خستگی کنند. در چنین مواقعی، پخش یک قطعه رنگ، باعث بازگشت نشاط و سرزندگی به listeners می‌شود. همچنین ریتم شاد و انرژی‌بخش آن، باعث ایجاد تحرک و جنب و جوش در حاضرین می‌گردد. در نتیجه برنامه با شکوه‌تری به پایان می‌رسد و مخاطبان خاطره‌ای شادتر و زیباتر از آن اجرا در ذهن خود ثبت می‌کنند. این قطعه فقط با ساز و توسط نوازندگان اجرا می‌شود و نیاز به آواز و خواننده ندارد.

انواع  رنگ های معروف

در میان قطعه‌های شناخته شده موسیقی ایرانی، «رنگ» جایگاه ویژه‌ای دارد. یکی از معروف‌ترین آن‌ها، «رنگ حربی» است که در دستگاه ماهور اجرا می‌شود و حال و هوای رزمی و جنگی دارد. نوع دیگری از رنگ به نام «یک‌چوبه» وجود دارد که در گذشته توسط قشقایی‌ها همراه با رقص چوب اجرا می‌شده است. همچنین درویش خان، آهنگساز بزرگ، رنگ‌هایی برای مراسم سماع ساخته که بسیار مشهور هستند.

در موسیقی امروز ایران، معمولاً به جای رنگ از قطعه‌هایی به نام «چهارمضراب» استفاده می‌شود. از دیگر استادانی که رنگ‌های ماندگاری خلق کرده‌اند می‌توان این افراد را نام برد:
رکن‌الدین مختاری، علی‌اکبر شهنازی، علینقی وزیری، حبیب سماعی، مرتضی نیداوود، موسی معروفی و فرامرز پایور.

برای یادگیری پیشرفته، به آشنایی با استاد حسین دهلوی مراجعه کنید.

فرصت‌الدوله شیرازی نیز در کتاب خود، رنگ‌های مهم هر دستگاه را به این ترتیب فهرست کرده است:

– دستگاه راست پنجگاه: شهرآشوب، حربی
– دستگاه چهارگاه: شهرآشوب، حاشیه، متن، لزگی
– دستگاه سه‌گاه: شهرآشوب، حاشیه، متن، لزگی، دلگشا
– دستگاه همایون: شهرآشوب، نستوری (نستاری)، فرح
– دستگاه نوا: شهرآشوب، حربی، نستوری
– دستگاه ماهور: شهرآشوب، خفی جلی، حربی
– دستگاه شور: شهرآشوب، ضرب اصول

داریوش طلایی نیز در پژوهش‌های خود، رنگ‌های باقی‌مانده تا امروز را این‌ها می‌داند: رنگ شهرآشوب در شور و چهارگاه، رنگ فرح در همایون، رنگ حربی در ماهور، رنگ نستاری در نوا، رنگ دلگشا در سه‌گاه، رنگ لزگی و حاشیه در چهارگاه، و رنگ ضرب اصول در شور.

عبدالله خان دوامی یکی از هنرمندان بزرگ و استادان موسیقی سنتی ایران بود. از او چند نوار آموزشی به جا مانده که برای آموزش هنرجویان ضبط شده‌اند. ردیف آوازی، نت‌ها و تصنیف‌های قدیمی که او اجرا کرده، توسط فرامرز پایور جمع‌آوری و منتشر شده است. همچنین مجموعه‌ای از نوارهای ردیف آوازی او نیز به صورت آلبوم در دسترس قرار گرفته است. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با زندگی و آثار این استاد برجسته آشنا خواهید شد.

زندگینامه عبدالله دوامی

عبدالله دوامی در سال ۱۲۷۰ خورشیدی در روستای طاد، از بخش‌های شهرستان تفرش، به دنیا آمد. پدرش، ابوالقاسم‌خان دوامی، از زمین‌داران کوچک آن ناحیه بود. هنگامی که عبدالله هشت ساله شد، خانواده‌اش به تهران نقل مکان کردند. او در سال‌های نوجوانی به خدمت علی‌خان نایب‌السلطنه درآمد و نزد او ردیف آوازی راست‌پنجگاه را آموخت. پس از آن، از محضر استادان بزرگی مانند میرزا عبدالله، آقا حسینقلی، درویش‌خان و حسین‌خان اسماعیل‌زاده نیز بهره برد و دانش موسیقی خود را گسترش داد.

در همان دوران، مدرسه‌ای شبانه برای آموزش موسیقی زیر نظر رکن‌الدین‌خان مختاری بنیان نهاده شد. از عبدالله دوامی، ابوالحسن صبا و علی‌اکبرخان شهنازی (فرزند میرزا حسینقلی) دعوت شد تا در این مدرسه و در سه سطح ابتدایی، متوسطه و عالی به تدریس بپردازند.

ضبط موسیقی عبدالله دوامی

عبدالله دوامی به همراه چند تن از هنرمندان برجسته آن زمان، از جمله ابوالحسن اقبال‌آذر، درویش خان، سید حسین طاهرزاده و باقرخان رامشگر، در سال ۱۲۹۳ به شهر تفلیس رفتند تا قطعاتی از موسیقی سنتی ایران را روی صفحه‌های گرامافون ضبط کنند. اما متأسفانه به دلیل آغاز جنگ جهانی اول، تعداد بسیار کمی از این صفحه‌ها به دست مردم ایران رسید.

عبدالله دوامی از سال ۱۳۰۵، پس از برگزاری آخرین کنسرت عمومی خود به یاد درویش‌خان، دیگر در هیچ برنامه‌ی هنری برای عموم شرکت نکرد. با این حال، او در کنار شغل اداری‌اش، به آموزش هنرجویان مشتاق ادامه داد و ردیف‌های آوازی و ترانه‌های ریتمیک قدیمی را به آنان یاد می‌داد.

آثار دوامی

از دوامی به عنوان گنجینه‌ای ارزشمند از نغمه‌های آوازی و سازی و قطعات اصیل و کهن یاد می‌شود. او تمام عمرش هر چه می‌دانست، با سخاوت و بی‌چشمداشت به هنرجویان جوان آموزش داد.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آشنایی با تاریخچه موسیقی هرمزگان پیدا کنید.

کتابی از او شامل بیش از ۱۸۶ تصنیف قدیمی، با نت‌نویسی و آوانگاری فرامرز پایور، منتشر شده است. همچنین، پایور ردیف آوازی او را نیز به خط نت درآورد.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله آشنایی با اصطلاح مایه در موسیقی ادامه دهید.

از دوامی صفحات گرامافون به همراه هنرمندانی مانند درویش خان، سیّد حسین طاهرزاده، ابوالحسن اقبال آذر و باقر خان رامشگر به جا مانده است. علاوه بر این، نوارهای آموزشیِ خصوصی برای شاگردان مختلف و نیز پنجاه تصنیف از عارف قزوینی که با همکاری ابراهیم منصوری ضبط شده، از او به یادگار مانده است.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله تعریف ارکستراسیون یا سازآرایی مراجعه کنید.

در میان آثار باقی‌مانده از این استاد، فعالیت‌های آموزشی او بسیار چشمگیر است؛ اما برجسته‌ترین اثرش، مجموعه‌ای است از ردیف آوازی و تصنیف‌های قدیمی که با تلاش فرامرز پایور نت‌نویسی و چاپ شده است.

 شاگردان دوامی

ابوالحسن صبا تا آخرین روزهای زندگی‌اش با پشتکار و عشق به آموزش موسیقی مشغول بود. او در هنرستان آزاد موسیقی ملی، مکتب صبا و همچنین در خانه خود به شاگردانش درس می‌داد.

نام‌هایی مانند فرامرز پایور، محمود کریمی، محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، شهرام ناظری و سیما بینا، تنها نمونه‌هایی از شاگردان پرتعداد او هستند.

عبدالله دوامی با حفظ و نگهداری ردیف‌های آوازی ایران و آموزش آن به نسل جدید، مانع از بین رفتن این گنجینه ارزشمند شد. بزرگترین تلاش او این بود که این میراث فرهنگی را به شکلی صحیح و کامل به آیندگان منتقل کند.

ویژگی‌های آوازی عبدالله دوامی

استاد عبدالله خان دوامی در هنر آواز ویژگی‌های منحصربه‌فردی داشت. از جمله این ویژگی‌ها می‌توان به تحریرهایی سریع و قوی، استفاده از غلت‌های ظریف، تأکیدهای دقیق روی نتها، و اجرای گوشه‌هایی با ملودی‌های بسیار زیبا اشاره کرد. همچنین، او در آمیختن بخش‌سازی و آواز به شکلی هماهنگ و یکپارچه، مهارت فوق‌العاده‌ای داشت.

عبدالله دوامی در زمستان سال ۱۳۵۹، هنگامی که از خانه خارج شده بود، کلید آپارتمان را همراه خود نبرد. برای اینکه مجبور نباشد پشت در بماند، در سن نزدیک به ۹۰ سالگی، سعی کرد از پنجره وارد خانه شود. اما در یک لحظه بی‌احتیاطی، به زمین افتاد.

در این اتفاق، لگن او شکست و در بیمارستان بستری شد. به دلیل مشکل فراموشی، داروهای مسکنی که پزشک تجویز کرده بود را بیش از اندازه مصرف کرد و دچار مسمومیت دارویی شد. در پایان، استاد عبدالله دوامی در شب بیستم دی ماه ۱۳۵۹، در بیمارستان چشم از جهان فروبست.

سه‌تار یکی از سازهای سنتی و اصیل ایرانی است که با زخمه زدن به سیم‌هایش نواخته می‌شود. این ساز معمولاً چهار سیم دارد که جنس آن‌ها از فولاد و برنز است. سیم‌ها در امتداد دسته‌ی ساز، از قسمت کاسه تا انتهای پنجه کشیده شده‌اند. برای داشتن یک سه‌تار با صدای دلنشین و زیبا، باید به ویژگی‌های خاصی در ساخت آن توجه کرد. اگر قصد خرید یک سه‌تار خوش‌صدا را دارید، پیش از انتخاب نهایی، پیشنهاد می‌کنیم ادامه‌ی این مطلب در وبلاگ آنبین را مطالعه کنید.

سه تار

سه‌تار یکی از سازهای قدیمی ایرانی است که به خانواده دوتار و تنبور تعلق دارد. امروزه این ساز در گروه سازهای سنتی ایران جای گرفته و پرده‌بندی آن شبیه به ساز تار است.

برای ساختن سه‌تار معمولاً از چوب گردو، توت یا افرا برای بخش کاسه استفاده می‌شود. صفحهٔ ساز از چوب توت و دستهٔ آن از چوب گردو ساخته می‌شود. کاسهٔ ساز را می‌توان به سه روش مختلف ساخت: یا با چسباندن ترکه‌های چوبی، یا با تراشیدن یک تکه چوب واحد، یا با استفاده از کدوی مخصوص.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه بهترین آموزشگاه برای آموزش کالیمبا.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب نکات مهم در نظافت گیتار الکتریک را از دست ندهید.

سیم‌های سه‌تار معمولاً از جنس فلز برنز و فولاد هستند. همچنین برای تزیین ساز، بسته به سلیقهٔ سازنده، از چوب‌های گوناگون، صدف، استخوان و عاج استفاده می‌شود. در پایان برای محافظت از چوب و ایجاد جلای زیبا روی بدنه، معمولاً از لاک الکل استفاده می‌کنند.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله ساز سیمبالوم ، سنتور ملی مجارستان مراجعه کنید.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب ریورب چیست؟ را از دست ندهید.

ویژگی‌های یک سه تار خوش صدا و خوب

برای انتخاب یک سه‌تار مناسب باید به دو ویژگی اصلی دقت کنید: ظاهر ساز و کیفیت صدای آن.

منظور از ویژگی‌های ظاهری، شکل و ساختار فیزیکی ساز است که شامل موارد زیر می‌شود:
– هماهنگی و زیبایی کلی ساز
– وزن متعادل و مناسب
– اندازه‌ای که با بدن نوازنده سازگار باشد

ویژگی‌های صوتی نیز به شخصیت و طنین صدای سه‌تار مربوط می‌شود که شامل این موارد است:
– عدم وجود صداهای اضافی و ناخواسته
– هماهنگی و تعادل در صدا
– نرمی و لطافت صدا
– شیرینی و خوشایند بودن صدای ساز

نکات مهم هنگام انتخاب و خرید سه تار خوش صدا

انتخاب یک سه‌تار باکیفیت
وقتی می‌خواهید یک سه‌تار خوب انتخاب کنید، اولین نکته‌ای که باید به آن توجه کنید، صدای شفاف و دلنشین ساز است. بعد از آن، راحتی ساز در دست و نواختن اهمیت دارد و در نهایت به زیبایی ظاهری آن می‌رسیم. یک سه‌تار مناسب علاوه بر داشتن مُهر، باید ویژگی‌های زیر را داشته باشد:

برای گسترش دانش خود، به مقاله مهمترین پیانیست زنده در جهان سر بزنید.

برای گسترش دانش خود، به مقاله دلیل شباهت ربنای استاد شجریان و آواز ام کلثوم سر بزنید.

– چوب به‌کاررفته در صفحه و کاسه‌ی ساز بهتر است از جنس درخت توت باشد. معمولاً چوب توت، رنگ زرد دارد.
– رگه‌های روی صفحه باید درشت باشند و به سمت سیم‌های بم قرار بگیرند.
– فاصله‌ی سیم‌ها تا دسته‌ی ساز باید کم باشد، طوری که هنگام نواختن، احساس سختی در سیم‌ها نکنید.
– صدای قسمت پایین دسته با قسمت بالای آن هماهنگ باشد.
– صدای سیم دوم باید واضح باشد و حالت مبهم و نامفهومی نداشته باشد.
– وقتی سیم بم را می‌نوازید، باید صدایی نرم و طبیعی داشته باشد.
– صدای تمام سیم‌ها باید با هم هماهنگ باشد، طوری که به راحتی نتوانید آن‌ها را از هم تشخیص دهید.
– بلند بودن صدای ساز دلیل بر خوب بودن آن نیست.
– باید بتوانید با یک بار زدن مضراب یا حتی بدون مضراب، چندین نت را به راحتی و با طنین خوب اجرا کنید.
– هنگام اجرای تکنیک ویبره (ناله‌ی ساز)، نباید مشکلی وجود داشته باشد.
– بعد از کوک کردن ساز، همه‌ی پرده‌ها را امتحان کنید تا صدای ناخوشایندی ایجاد نکنند.
– دسته‌ی ساز نباید خیلی کلفت یا خیلی نازک باشد؛ البته این موضوع به اندازه‌ی دست شما هم بستگی دارد.
– وزن ساز باید سبک باشد.
– رنگ ساز هرچه روشن‌تر باشد، بهتر است.
– در نهایت، یک سه‌تار خوب باید ظاهری زیبا هم داشته باشد.

طریقه نگهداری سه تار

پس از اینکه سه‌تار خود را تهیه کردید، کلیدی‌ترین موضوعی که باید با آن آشنا باشید و به کار ببندید، مراقبت اصولی از ساز است. در نظر داشته باشید که توجه و نگهداری مناسب از سه‌تار، باعث می‌شود عمر آن بسیار بیشتر شود و حتی پس از سال‌ها، ارزش و بهای ساز شما افزایش پیدا کند.

ویولن و ویولنسل هر دو از دسته‌ی سازهای آرشه‌ای هستند. با این که ظاهر آن‌ها تا حدی شبیه به هم است، ولی از لحاظ اندازه و نوع صدا کاملاً با هم تفاوت دارند. ویولنسل سازی بزرگ و تا حدودی سنگین است و نوازنده برای نگه داشتن آن، باید آن را روی زمین قرار دهد. در مقابل، ویولن را روی شانه می‌گذارند و زیر چانه ثابت می‌کنند. یکی از پرسش‌های رایج میان هنرجویان این است که یادگیری کدام یک از این دو ساز سخت‌تر است. اگر دوست دارید بدانید که آموختن ویولن آسان‌تر است یا ویولنسل، ادامه‌ی این نوشته را در وبلاگ آنبین دنبال کنید.

ویولنسل

ویولنسل که با نام چِلو نیز شناخته می‌شود، یک ساز زهی است که با آرشه نواخته می‌شود و به خانواده ویولن تعلق دارد. این ساز از نظر وسعت صدا، در محدوده میانیِ سازهای این خانواده قرار می‌گیرد.

ابعاد ویولنسل از ویولن و ویولا بزرگ‌تر است. هنگام نواختن، نوازنده ساز را بین دو پای خود قرار می‌دهد و ساز به کمک یک میله فلزی که در انتهای آن وجود دارد، روی زمین ثابت می‌شود.

این ساز در اجراهای تکنوازی، در گروه‌های موسیقی و همچنین در ارکسترهای کوچک و بزرگ کاربرد دارد. ویولنسل به عنوان یک ساز اصلی در ارکسترها شناخته می‌شود و معمولاً نقش بخش باسِ سازهای زهی را بر عهده دارد.

علاوه بر این، در بسیاری از گروه‌های موسیقی دیگر نیز از این ساز استفاده می‌شود. آهنگسازان آثار متعددی مانند کنسرتو و سونات برای ویولنسل خلق کرده‌اند.

آموزش ویولنسل برای کودکان

کودکان هم می‌توانند ویولنسل یاد بگیرند، اما بهتر است آموزش این ساز را پس از اتمام دوره‌های مقدماتی موسیقی مخصوص کودکان شروع کنند. نوجوانان و بزرگسالان نیز می‌توانند بدون نیاز به گذراندن دوره‌های خاص دیگر، مستقیم به سراغ یادگیری ویولنسل بروند.

یادگیری موسیقی در هیچ سنی دیر نیست. علاوه بر اینکه یک سرگرمی لذت‌بخش به حساب می‌آید، می‌تواند حافظه و قدرت ذهن را نیز تقویت کند.

یادگیری ویلون راحت تر است یا ویولنسل؟

یادگیری ویولن آسان‌تر است یا ویولنسل؟
خیلی‌ها می‌پرسند که کدام ساز را راحت‌تر می‌شود یاد گرفت: ویولنسل یا ویولن؟
هر دوی این سازها صدای دلنشینی دارند و هر کدام چالش‌های خاص خودشان را هم دارند. بهتر است اول سراغ سازی بروید که به آن علاقه دارید، چون وقتی به کاری علاقه داشته باشید، سختی‌های مسیر یادگیری برایتان آسان‌تر می‌شود. در ادامه با شناخت خوبی‌ها و سختی‌های هر کدام از این دو ساز، می‌توانید انتخاب بهتری داشته باشید.

جوانب مثبت و منفی ویولن

ویولن قیمت کمتری نسبت به ویولن‌سل دارد.
همچنین اندازه‌ی آن کوچک‌تر است و حملش آسان‌تر است.
خیلی از افراد، صدای ویولن را بیشتر می‌پسندند چون شباهت بیشتری به صدای انسان دارد.
در ارکسترها معمولاً تعداد نوازندگان ویولن بسیار بیشتر است و بخش بزرگی از فضای ارکستر به آن‌ها اختصاص داده می‌شود. این یعنی اگر دوست دارید هرچه سریع‌تر جایی در یک ارکستر پیدا کنید، نوازندگی ویولن شانس شما را افزایش می‌دهد.
قدمت ویولن به حدود ۴۰۰ سال می‌رسد و تقریباً تمام مشکلات و چالش‌های پیش روی نوازندگان آن شناخته شده است.
رقابت در نوازندگی ویولن بسیار شدید است، چون تعداد زیادی از مردم این ساز را می‌نوازند و نوازندگان بسیار قوی در این زمینه زیاد هستند. بنابراین اگر می‌خواهید در سطح عالی قرار بگیرید، باید بسیار تمرین کنید و خود را برای رقابت آماده کنید.

جوانب مثبت و منفی ویولونسل

وجود ویولن سل برای هر ارکستر و گروه موسیقی محلی، یک امر کاملاً ضروری و حیاتی است.
این ساز دارای صدایی بسیار غنی و عمیق است و معمولاً نقش‌های باس در قطعات موسیقی به آن سپرده می‌شود.
با این حال، دو مشکل بزرگ ویولن سل، قیمت بالای آن و اندازه بزرگش است که جابه‌جایی آن را سخت می‌کند.
با این وجود، برای هنرجویانی که عاشق صداهای بم و گیرا هستند، زحمت نگهداری و حمل این ساز کاملاً به صرفه است.
هر دو ساز ویولن و ویولن سل، محدوده صدایی ویژه‌ای دارند و هر کدام شنوندگان خاص خود را جذب می‌کنند، اما دامنه صدایی ویولن معمولاً گسترده‌تر از ویولن سل است.
جالب است بدانید معمولاً هنرجویان کمتر درباره ویولن سل تحقیق و بررسی می‌کنند، ولی کسانی که نوازنده این ساز هستند، در مقایسه با نوازندگان ویولن، به طور کلی مطالعه و دانش موسیقی بیشتری دارند.

چنگ رومی که با نام لیرا نیز شناخته می‌شود، یک ساز بسیار قدیمی است. این ساز در گذشته‌های دور برای اولین بار در منطقه سومر، که امروزه بخشی از کشور عراق محسوب می‌شود، نواخته می‌شد. به تدریج، این ساز در دیگر نقاط جهان نیز شناخته شد. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با این ساز کهن و خوش‌آواز آشنا خواهید شد.

اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در معرفی ساز تام تام پیدا کنید.

ساز چنگ رومی

چنگ رومی، افسانه‌های گوناگونی درباره‌ی پیدایش آن وجود دارد. بسیاری از داستان‌ها می‌گویند این ساز را هرمس، یکی از خدایان یونان باستان ساخته است. در بعضی روایت‌های دیگر هم آمده که یک نوازنده مشهور به نام اورفئوس، این ساز را میان مردم رایج کرده، چون او از کسانی بوده که به خوبی آن را می‌نواخته است.

در علم ستاره‌شناسی هم، مجموعه ستاره‌هایی در آسمان هستند که به شکل این ساز دیده می‌شوند و به آن‌ها «لیرا» یا «شلیاق» می‌گویند. ساز لیر در دسته‌ی سازهای زهی-زخمه‌ای جای می‌گیرد. سازهای زهی-زخمه‌ای، گروهی از سازهای زهی هستند که با کشیدن یا زخمه زدن به سیم‌هایشان، صدا تولید می‌کنند.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً معرفی سازسنج را بخوانید.

چرا ساز چنگ رومی محبوب است؟

چنگ رومی امروزه به دلایل گوناگونی بسیار محبوب شده و در بسیاری از کشورها به عنوان سازی مهم شناخته و استفاده می‌شود.
یکی از اصلی‌ترین دلایل این محبوبیت، صدای متمایز و ویژه‌ی این ساز است. همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، به خاطر ساختار و شکل خاصی که دارد، با چنگ معمولی که بیشتر مردم می‌شناسند تفاوت دارد.
این صدای منحصر به فرد باعث شده است که نوازندگان زیادی به سمت یادگیری و آموزش این ساز جذب شوند. اگر فقط یک بار با دقت به صدای این ساز که لیرا نیز نامیده می‌شود گوش دهید، متوجه خواهید شد که هیچ ساز دیگری دقیقاً مانند آن صدا ندارد.
همچنین، به خاطر کمیاب بودن چنین صدایی، استقبال علاقه‌مندان به موسیقی از این ساز روز به روز بیشتر می‌شود.

اجزای سازچنگ رومی ( لیر)

اجزای این ساز عبارتند از:

یک جعبه توخالی که صدا در آن طنین‌انداز می‌شود؛ این قسمت در ساز چنگ (هارپ) دیده نمی‌شود.
دو بازو در دو سوی این جعبه صدا قرار دارند که با یک میله چوبی به هم وصل شده‌اند.
یک قطعه کوچک به نام خرک بر روی ساز قرار دارد.
رشته‌هایی هم‌طول و موازی با سطح جعبه صدا کشیده شده که به میله چوبی بالایی متصل هستند.

تفاوت ساز لیر با ساز چنگ چیست؟

فرق اصلی بین ساز لیر و چنگ در نحوه اتصال سیم‌هاست. در چنگ، سیم‌ها مستقیماً به بدنه توخالی ساز وصل می‌شوند. اما در لیر، سیم‌ها از روی یک پل عبور می‌کنند که لرزش آن‌ها را به بدنه ساز منتقل می‌کند؛ دقیقاً مشابه سیستمی که در گیتارهای امروزی وجود دارد.

لیر را می‌توان روی پا قرار داد و نواخت و از این نظر، اندازه‌ای نزدیک به لپ هارپ (چنگ کوچک) دارد. این ساز معمولاً از چنگ‌های سلتیک یا چنگ‌های پدال‌دار ارکستری که روی زمین قرار می‌گیرند، کوچک‌تر است.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله معرفی ساز دودوک ، ساز سخت ارمنی ادامه دهید.

تعداد سیم‌های این دو ساز نیز با هم تفاوت دارد. لیر معمولاً سیم‌های کم‌تری نسبت به چنگ دارد. در افسانه‌های یونان آمده است که آپولو در ابتدا لیری با سه سیم داشت. سپس هرمس، لیری با هفت سیم ساخت و به آپولو داد. وقتی آپولو آن را نواخت، همه خدایان کوه المپ مسحور شدند.

به نظر می‌رسد لیر در واقع شکل تکاملیافته‌ای از یک چنگ باستانی باشد. برخی پژوهشگران بر این باورند که دلیل ساخت لیر، به ویژه در میان مردمان کوچ‌نشین خاورمیانه، ساختن سازی شبیه به چنگ بوده که بتوان آن را به راحتی جابه‌جا کرد.

نکته مهم دیگر این است که چنگ قدمتی بسیار طولانی دارد. نشانه‌هایی از ساز چنگ در آثار مربوط به ۳۳۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح دیده شده است.

گیتار کلاسیک و گیتار پاپ از پرطرفدارترین سازها برای شروع یادگیری هستند. هر دوی این سازها در بین هنرجویان محبوبیت زیادی دارند، اما نکته مهم، یادگیری درست و اصولی نواختن آنهاست؛ درست مانند هر ساز دیگری. اگر شما هم به نواختن و یادگیری این سازها علاقه‌مند هستید، در ادامه با عطا رستگار، مدرس گیتار پاپ و کلاسیک آموزشگاه آنبین، بیشتر آشنا شوید.

عطا رستگار مدرس گیتار پاپ و کلاسیک

عطا رستگار در سال ۱۳۷۲ به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی و همچنین کارشناسی ارشد خود را در رشته نوازندگی گیتار کلاسیک از دانشگاه هنر تهران دریافت کرده است.

فعالیت های هنری

از کارهای هنری عطا رستگار می‌توان به عضویت او در خانه موسیقی و نیز مدیریت آکادمی موسیقی رستگار در شهر اراک اشاره کرد.

او در سال ۱۳۹۹ مقام اول جشنواره ملی موسیقی جوان را به دست آورد و همچنین در سال‌های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۶ نیز از برگزیدگان این جشنواره بوده است. علاوه بر این، در مسابقه کشوری گیتار کلاسیک تهران (مگتان) در سال ۹۸ و مسابقه کشوری نوازنده برتر کنسرواتوار تهران در سال ۹۶ نیز برگزیده شده است. همچنین در سال ۱۳۹۳ مقام اول جشنواره موسیقی فجر استان خوزستان را کسب کرده است.

از دیگر فعالیت‌های هنری او می‌توان به همکاری با پروژه موسیقی سایت GuitarBoomasters آمریکا در زمینه اجرای قطعات محلی ایرانی، داوری دو دوره مسابقه کشوری گیتار انجمن موسیقی شمیرانات و شمال تهران و نیز اجراهای متعدد روی صحنه اشاره کرد.

تدریس

عطا رستگار در زمینه آموزش نیز فعالیت دارد و دارای مجوز رسمی تدریس است.

از سوابق آموزشی او می‌توان به تدریس گیتار کلاسیک در مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما، تدریس در دانشگاه جامع علمی‌کاربردی و همچنین آموزش گیتار کلاسیک از سال ۱۳۸۹ تاکنون اشاره کرد.

وی در حال حاضر به عنوان مدرس گیتار پاپ و کلاسیک با آنبین همکاری می‌کند.

سونوریته یکی از موضوعات مهم در موسیقی است که روی چگونگی تولید صدا تأثیر زیادی دارد.
اما سونوریته دقیقاً چه معنایی دارد و در موسیقی به چه چیزی گفته می‌شود؟
به زبان ساده، سونوریته در موسیقی همان کیفیت و چگونگی تولید صدا است.
اگر می‌خواهید بیشتر با این مفهوم آشنا شوید، ادامه این مطلب را در وبلاگ آنبین مطالعه کنید.

سونوریته در موسیقی به چه معناست؟

همانطور که پیش‌تر اشاره شد، مفهوم سونوریته در موسیقی در نهایت به نحوهٔ تولید صدا برمی‌گردد. در زبان لاتین، واژهٔ “سونو” به معنی صدا است و هر کلمه‌ای که با “سونو” شروع شود، به شکلی به صدا مربوط می‌شود. برای نمونه، سونوگرافی را در نظر بگیرید: در این روش، امواج صوتی با فرکانس بسیار بالا فرستاده می‌شوند و با اندازه‌گیری زمان بازگشت این امواج و دیگر محاسبات، تصویر مورد نظر به دست می‌آید.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با استاد جواد معروفی.

سونوریته

در دنیای موسیقی، سونوریته به این مفهوم اشاره دارد که هر نوازنده‌ای باید بتواند بهترین و خوش‌صداترین حالت ممکن را از ساز خود بیرون بیاورد. اگر یک قطعه موسیقی واحد را به چند نوازنده مختلف بدهیم و از هر کدام بخواهیم آن را اجرا کنند، خواهیم دید که هر یک با سبک و بیان شخصی خود آن را می‌نوازند و هیچ‌گاه اجرای آن‌ها دقیقاً شبیه به هم نخواهد بود.

توصیه می‌کنیم این مطلب آشنایی با بانو سیمین آقارضی را حتماً بخوانید.

اگر سوالاتی دارید، مقاله بیوگرافی استاد ابوالحسن صبا به شما کمک خواهد کرد.

سونوریته در واقع به اصول و روش‌هایی می‌پردازد که باعث تولید صدای خوب و باکیفیت از ساز می‌شوند. این که چه نکاتی را باید رعایت کنیم تا بتوانیم صدایی زیبا و دلنشین از سازمان تولید کنیم. هر سازی زیبایی منحصر به فرد خود را دارد، اما سونوریته به ما کمک می‌کند تا این زیبایی را بشناسیم و بتوانیم با تسلط و مهارت بیشتری با ساز خود بنوازیم.

اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً شباهت ها و تفاوت های ساز قانون و سنتور را بخوانید.

به زبان ساده، سونوریته در موسیقی یعنی یک نوازنده خوب بتواند صدای سازش را به شکلی دقیق، متعادل و زیبا تولید کند – نه بیش از حد کم و نه بیش از حد زیاد.

نکات مربوط به سونوریته

عوامل مختلفی روی کیفیت صدا در نوازندگی تأثیر می‌گذارند. به عنوان مثال، در ساز گیتار، روش نگه داشتن ساز، زاویه قرارگیری انگشت‌ها، طول ناخن‌های دست، شکل و نحوه سوهان کشیدن ناخن‌ها و موارد مشابه دیگر، تأثیر بسیار زیادی روی نحوه نواختن این ساز دارند. منظور از نحوه نواختن در اینجا، چگونگی تولید صدا توسط ساز است. به عبارت دیگر، برای اینکه یک ساز صدای زیبا و دلنشینی ایجاد کند، باید این نکات به درستی رعایت شوند.

یا مثلاً در مورد سازدهنی، عوامل گوناگونی هستند که به بهتر نواخته شدن این ساز کمک می‌کنند. مواردی مانند روش در دست گرفتن ساز که این موضوع در اجرای بسیاری از تکنیک‌های سازدهنی بسیار مهم است. همچنین به کار بردن تکنیک‌های مختلف در هنگام نواختن، زاویه قرارگیری لب‌ها روی سازدهنی، و نحوه نفس‌کشیدن در زمان نوازندگی از جمله این عوامل هستند. علاوه بر این، در سازدهنی کروماتیک، چگونگی استفاده از اسلاید نیز نقش بسیار مهمی در کیفیت اجرا دارد.

اگر این موارد به شکل صحیح آموزش داده شوند و توسط نوازنده رعایت گردند، بدون شک صدایی زیبا و گیرا تولید خواهد شد. به بیان دیگر، در این حالت سونوریته در موسیقی رعایت شده است.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب معرفی ساز آکاردئون ،نوستالژی موسیقی خیابانی را بخوانید.

برای گسترش دانش خود، مقاله ناشر نخستین آلبوم راک اند رول انگلیسی ایران که بود؟ را مطالعه کنید.

هر قطعه موسیقی که گوش می‌دهید، ویژگی‌های مخصوص به خود را دارد. این ویژگی‌ها شامل سبک موسیقی و همچنین نحوه تولید آن می‌شود. یکی از نکات کلیدی برای شناخت بهتر یک قطعه موسیقی، توجه به این موضوع است که آیا با سازهای واقعی و صداهای طبیعی ساخته شده یا با استفاده از کامپیوتر و نرم‌افزار تولید شده است. برای اینکه بتوانید این تفاوت را تشخیص دهید، لازم است با دو مفهوم اصلی یعنی سونوریته و موزیکالیته آشنا شوید. قبلاً در مورد سونوریته به طور کامل صحبت کردیم. حالا در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم شما را بیشتر با موزیکالیته در موسیقی آشنا کنیم.

موزیکالیته چیست؟

بیش از دو دهه است که رایانه‌ها قادر به پخش نت‌های موسیقی هستند. به این معنا که شما می‌توانید هر قطعه‌ای را به رایانه بدهید و آن را برای شما بنوازد. این اجرا حتی ممکن است از نظر دقت، از نواختن هر نوازنده‌ای هم بهتر باشد، چون معمولاً بدون اشتباه و کاملاً محاسبه‌شده است.

اما فرق اصلی بین نواختن یک قطعه توسط رایانه و نواختن همان قطعه توسط انسان در چیست؟

پاسخ، احساسات است!

تفاوت اصلی بین انسان و رایانه در موزیکالیته و کیفیت صوتی، در همین احساسات نهفته است. همین کلمه‌ی کوچک، دنیایی از فرق بین اجرای انسانی و ماشینی ایجاد کرده است. فقط با احساسات است که می‌توان یک قطعه موسیقی را به شکلی که سزاوار آن است نواخت و از شنیدن آن، هم خود لذت برد و هم شنونده را شاد کرد.

احساسات در نوازندگی، به معنی کنترل شدت و ضعف صدا، یا به عبارت دیگر، بالا و پایین بردن انرژی قطعه در بخش‌های مختلف آن است. این کار باعث می‌شود قطعه یکنواخت نشود، چون اگر یکنواخت باشد، شنونده خیلی سریع از شنیدن آن خسته می‌شود. اگر نمی‌خواهید حوصله‌ی شنوندگان با صدای سازتان سر برود، مسئله‌ی داینامیک یا همان تغییرات شدت صدا را بسیار جدی بگیرید.

احساسات در موزیکالیته

موزیکالیته به این معنی است که یک قطعه موسیقی را با احساس و حال و هوای درستش بنوازیم. برای اینکه بتوانیم این کار را انجام دهیم، اول باید خودِ آن قطعه را به خوبی بشناسیم. مثلاً بدانیم آهنگساز آن چه کسی بوده، قطعه در چه دوره‌ای ساخته شده، آهنگساز در کجا زندگی می‌کرده و شرایط آن کشور در زمان آفرینش قطعه چگونه بوده است.

بسیاری از قطعه‌های موسیقی در دوران جنگ خلق شده‌اند. اگر شما موزیکالیته را رعایت کنید، می‌توانید احساسات نهفته در آن قطعه را فقط با نواختن، به شنونده انتقال دهید. قطعه‌ای که به درستی شناخته شود و با احساس نواخته شود، بسیار زیبا و تأثیرگذار خواهد بود.

پس اگر یک قطعه موسیقی با احساسات واقعی و بدون استفاده از صداهای کامپیوتری ساخته شود، می‌توان مفهوم موزیکالیته را در آن مشاهده کرد.

شما هم از این به بعد، با شناخت بهتر سونوریته و موزیکالیته، می‌توانید تفاوت این دو را در قطعه‌های مختلف موسیقی تشخیص دهید.

حتماً اسم ساز کالیمبا را شنیده‌اید. این ساز در زمانه ما بسیار محبوب شده و افراد زیادی به آن علاقه پیدا کرده‌اند. کالیمبا صدای دلنشین و آرامش‌بخشی دارد و از طرفی، اندازه آن کوچک و به راحتی قابل حمل است. اما یک سوال رایج درباره این ساز وجود دارد: بهترین اندازه کالیمبا برای خرید و شروع یادگیری کدام است؟ در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، به این پرسش پاسخ خواهیم داد. پس اگر قصد دارید نواختن این ساز را شروع کنید، خواندن ادامه مطلب را از دست ندهید.

کالیمبا

کالیمبا برای صدها سال یک ساز بسیار محبوب در قاره آفریقا و به ویژه در کشور زیمباوه بوده است. بعضی از کارشناسان معتقدند که این ساز را می‌توان نیای پیانوی امروزی به حساب آورد.

نام کالیمبا از یک واژه آفریقایی گرفته شده که به معنی «پیانوی کوچک با زبانه‌های فلزی» است. سازهای کالیمبای قدیمی در واقع از یک قطعه چوب و چند میخ فلزی تشکیل می‌شدند که مانند اهرم عمل می‌کردند تا بتوان با آن‌ها نت‌های مختلف را نواخت و ملودی ساخت.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله آشنایی با ساز حلزونی هورن مراجعه کنید.

با گذشت زمان، این ساز در مناطق مختلف آفریقا تغییراتی کرد و نمونه‌های جدیدی مانند کالیمبای دوپلهای به وجود آمد. بعدها این ساز به دنیای غرب راه یافت و اشخاصی مثل هیو تریسی با اعمال تغییراتی، گام‌های موسیقی غربی را روی آن اجرا کردند. پس از این تغییرات، مدل سنتی که آفریقایی‌ها می‌نواختند، کم‌کم از رونق افتاد و تنها به عنوان نمونه اولیه کالیمبا شناخته شد.

برای گسترش دانش خود، به مقاله تاریخچه تکامل ساز هورن سر بزنید.

از آن زمان به بعد، کالیمباهای مدرن با هر دو دست نواخته می‌شوند و توانایی تولید دامنه وسیعی از صداها را دارند؛ از صدای آرام و عمیق گرفته تا صداهای شفاف و رسا.

بهترین سایز کالیمبا برای شروع کدام است؟

یکی از نکات اساسی برای انتخاب یک کالیمبای مناسب، تعداد تیغه‌های آن است که در اینجا به آن می‌پردازیم.
کالیمباها معمولاً در مدل‌های ۸، ۱۰، ۱۵، ۱۷، ۲۱، ۲۴ و ۳۲ تیغه در دسترس هستند. طبیعتاً هرچه تعداد تیغه‌ها بیشتر باشد، شما می‌توانید گام‌های متنوع‌تری را اجرا کنید و آهنگ‌های بیشتری بنوازید. همچنین با افزایش تعداد کلیدها، امکان کوک‌های مختلف نیز بیشتر می‌شود.

در میان این مدل‌ها، کالیمباهای ۱۵ و ۱۷ تیغه از نظر اندازه یکسان هستند و برای افراد تازه‌کار یا با مهارت متوسط، گزینه‌ای ایده‌آل محسوب می‌شوند. کالیمباهای ۱۵ تیغه برای تولید نت‌های بم و عمیق مناسب‌اند، در حالی که مدل ۱۷ تیغه هم نت‌های بم و هم نت‌های زیر را به خوبی پوشش می‌دهد. با هر دوی این سازها می‌توانید بسیاری از آهنگ‌های مشهور را به راحتی اجرا کنید.

در این مقاله مصاحبه آموزشگاه الهام با فرهاد بادپا،مدرس دف،تنبک و … اطلاعات مفیدی آمده است.

تنبک یک ساز ایرانی است که با ضربه زدن نواخته می‌شود. این ساز از دسته‌ی طبل‌هایی به شمار می‌رود که بدنه‌ای شبیه جام دارند و روی آن پوست کشیده شده است. اگر شما هم دوست دارید نواختن این ساز را یاد بگیرید، در ادامه با ماهور زمانه‌پور، مدرس تنبک در آموزشگاه آنبین، آشنا خواهید شد.

توصیه می‌کنیم حتماً مقاله کوک فیثاغورثی چیست؟ را مطالعه کنید.

ماهور زمانه پور مدرس تنبک

زمانه پور ماهور در فروردین‌ماه سال ۱۳۶۴ در شهر سنندج به دنیا آمد. او در خانواده‌ای که موسیقی و نوای ساز در آن جریان داشت، بزرگ شد. آموزش موسیقی را از هفت سالگی با ساز تنبک نزد مادرش، گلریز عندلیبی، آغاز کرد و سپس نزد استادانی مانند خسرو ژیان و فرهود کمانگر به یادگیری ادامه داد.

کسب رتبه اول در جشنواره فجر در سال‌های ۷۳ و ۷۴ و رتبه دوم در سال ۷۵، همراه با کسب مقام اول در هفت دوره پیاپی جشنواره موسیقی کردی از سال ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۰ در سنندج، علاقه او را برای ادامه این راه بیشتر کرد.

در این مقاله سبک نیو ایج، سبکی با کاربردهای درمانی! اطلاعات مفیدی آمده است.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، مطلب سیما بینا، نخستین زنی که در تالار وحدت کنسرت اجرا کرد را بخوانید.

با ورود به دانشکده موسیقی، از آموزش و تجربه استادان بزرگی مانند ارژنگ کامکار و بابک رکنی بهره برد. نخستین تجربه گروه‌نوازی او در سن ۱۳ سالگی، با گروه بزرگسالان سنندج و با خوانندگی کمال صفی‌خانی رقم خورد. دومین تجربه‌اش در سن ۱۶ سالگی، با گروه مولانا به سرپرستی استاد محمدجلیل عندلیبی در فستیوال کردستان عراق و با خوانندگی استاد فرج علیپور و شاهو عندلیبی بود. او از سال ۱۳۸۰ تاکنون با گروه‌های مختلف دیگری نیز همکاری داشته است.

زمانه پور عضو خانه موسیقی ایران است و دارای دیپلم افتخار از دانشگاه پیام نور سنندج و دیپلم افتخار از کشور لبنان به مناسبت شرکت در «هفته فرهنگی» می‌باشد. همچنین سه دوره مقام اول و دوم جشنواره فجر جوان ایران و هفت دوره مقام اول جشنواره کردی سنندج را کسب کرده است. دریافت لوح تقدیر از شبکه کوردست عراق برای همکاری چندساله، مدرک معادل هنری درجه ۳ (معادل کارشناسی از دانشگاه تهران)، و فوق‌دیپلم موسیقی از دانشگاه علمی–کاربردی واحد ۴۶ تهران از دیگر فعالیت‌ها و دستاوردهای هنری اوست.

تدریس  تنبک

زمانه پور در آموزشگاه‌های زیادی به آموزش ساز تنبک پرداخته است. در حال حاضر، او به عنوان مدرس تنبک با مجموعهٔ آنبین همکاری می‌کند.