در نوشتههای قبلی درباره پدال پیانو، انواع آن و نحوه کارکردش صحبت کردیم. اما موضوعات کلیدی دیگری هم هست که با رعایت آنها میتوانید مهارت خود را در نواختن پیانو ارتقا دهید. برای آشنایی با این نکات مهم درباره پدال پیانو، ادامه این مطلب را در وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام دنبال کنید.
علامت پدال نگهدارنده پیانو
در برخی از قطعات موسیقی، جای دقیق فشردن و رها کردن پدال نگهدارنده مشخص شده است. اما گاهی نیز خود شما میتوانید تصمیم بگیرید که چه زمانی و چگونه از این پدال استفاده کنید؛ بنابراین همیشه در نواختن شما، قاعدهی ثابت و مشخصی برای کاربرد آن وجود ندارد. نشانههایی هست که با کمک آنها میتوانید تشخیص دهید چه موقع پدال را فشار دهید و چه موقع آن را رها کنید.
علامت پدالها در نت
تنها پدالی که در نتنویسی برای آن نشانهای در نظر گرفته شده، پدال دمپر است. این پدال دو نشانه دارد:
نخست: نشانهی «Ped» که هر کجا در نت دیده شود، به معنای فشردن پدال است.
دوم: نشانهی ستاره (*) که هر کجا قرار گیرد، به معنای رها کردن پدال میباشد.
در قسمتی که باید پدال فشرده و نگه داشته شود، یک خط افقی رسم میشود. در نقطهای که لازم است پدال رها شود، انتهای همان خط با یک خط عمودی به سمت بالا پایان مییابد. این علامت نشاندهندهی بلند کردن پا و قطع ارتباط با پدال است.
نکات مهم در مورد پدال پیانو:
در برخی پیانوهای ایستاده، پدال وسط به عنوان پدال تمرین شناخته میشود و عملکردی کاملاً متمایز دارد. این پدال با قرار دادن یک لایه نمد بین چکشها و سیمها، صدای ساز را به میزان قابل توجهی کاهش میدهد. به همین دلیل، از آن در مواقعی استفاده میشود که نیاز به تمرین با صدای کم باشد و به همین علت نام “پدال تمرین” را به خود گرفته است.
گاهی نوازنده برای اجرای قطعات احساسی و ایجاد صدایی کشیده و پیوسته، نیاز دارد نتها را طولانیتر کند. در این حالت از پدال دمپر استفاده میشود که دقیقاً برای همین منظور طراحی شده است.
همچنین پدال دیگری با نام پدال میوت یا سکوت در پیانو وجود دارد که گاهی به آن پدال چهارم یا بیصداکننده نیز گفته میشود. نکته مهم این است که در پیانوهای دیواری معمولاً پدال سوستناتو (پدال میانی خاص) وجود ندارد و به جای آن از پدال میوت استفاده میشود. با فشار دادن این پدال، یک پرده نمدی میان چکشها و سیمها قرار میگیرد و در نتیجه صدای پیانو تا حد ممکن کم میشود.
