دسته: موسیقی

  • موزه موسیقی اصفهان، نمونه ای زیبا از یک موزه موسیقی

    موزه موسیقی اصفهان، نمونه ای زیبا از یک موزه موسیقی

    موزه‌ها از بهترین مکان‌ها برای یادگیری و شناخت بهتر موضوعات مختلف هستند. اگر عاشق موسیقی هستید، پیشنهاد می‌کنیم بازدید از موزه موسیقی اصفهان را در برنامه خود قرار دهید. در این نوشته از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام، اطلاعات مفیدی درباره این موزه جذاب در اختیار شما قرار می‌دهیم.

    موزه موسیقی اصفهان

    موزه‌های موسیقی در شهرها و استان‌های گوناگون ایران، بخش‌های مختلفی برای نمایش و معرفی جنبه‌های مرتبط با موسیقی دارند. معمولاً در این موزه‌ها آرشیو یا مجموعه‌ای از سازهای مختلف در سبک‌های گوناگون به ویژه موسیقی اصیل و سنتی ایرانی نگهداری می‌شود. یکی از موزه‌های معروف و جدیدی که برای آشنایی با موسیقی ایجاد شده، در شهر اصفهان قرار دارد.

    موزه موسیقی

    افتتاح

    این موزه با تلاش دو عاشق موسیقی ایرانی در یکی از خانه‌های قدیمی جلفای اصفهان پا گرفت. مهرداد جیحونی و شهریار شکرانی در سال ۱۳۹۴ این مجموعه را در اصفهان بنیان نهادند. بسیاری از هنردوستان و استادان موسیقی نیز با بخشیدن سازهای گوناگون خود، به غنای هرچه بیشتر این موزه کمک کردند.

    تنها یک سال پس از آغاز به کار، در سال ۱۳۹۵، شورای بین‌المللی موزه‌های ایران، جایگاه اول را از نظر رعایت اصول فنی و استانداردهای فیزیکی به این موزه داد. همچنین، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور، عنوان برترین موزه خصوصی ایران را به آن اهدا کرد.

    این موزه موسیقی، امروز یکی از گنجینه‌های ارزشمند و پرطرفدار در میان جاذبه‌های هنری و فرهنگی ایران به شمار می‌رود.

    دیدنی های موزه

    موزه موسیقی اصفهان
    این موزه حدود ۳۰۰ ساز گوناگون ایرانی را در خود جای داده و برای مسافران و گردشگرانی که به هنر و موسیقی سنتی علاقه دارند، گزینه بسیار خوبی است.
    یک ویژگی جالب این موزه، اجرای زنده موسیقی و آموزش شیوه نواختن سازهای مختلف است. دیدن بخش‌های گوناگون این موزه، از برنامه‌های مهم سفر به اصفهان است و هر سال بازدیدکنندگان بسیاری از داخل و خارج کشور را به سوی خود جذب می‌کند.
    اجرای زنده آهنگ‌ها در سبک‌های مختلف و امکان دیدن از نزدیک نواختن سازهای ایرانی، از مزایای ویژه این موزه در اصفهان است که بر زیبایی و جذابیت آن می‌افزاید.

  • همه چیز در مورد بالشتک ویولن

    همه چیز در مورد بالشتک ویولن

    سازهای مختلف از قطعات گوناگونی ساخته می‌شوند و ویولن نیز از این قاعده مستثنی نیست. آشنایی با بخش‌های تشکیل‌دهنده این ساز، به شما کمک می‌کند تا شناخت بهتری از ساز خود پیدا کنید. در این نوشته از وبلاگ آنبین، قصد داریم به طور کامل به بررسی بالشتک ویولن بپردازیم. بنابراین توصیه می‌کنیم تا پایان این مطلب همراه ما بمانید.

    همه چیز در مورد بالشتک ویولن

    بالشتک ویولن (شولدر رست) یک وسیله کمکی برای ویولن است. این وسیله فاصله بین شانه چپ نوازنده و قسمت زیرین ساز را پر می‌کند تا ساز هنگام نواختن، محکم‌تر و با اطمینان بیشتری روی بدن قرار گیرد.

    طراحی خود ویولن و روش قرارگیری آن روی بدن نوازنده، مخصوصاً در قسمت فک، گردن و شانه، اغلب باعث می‌شود ساز به خوبی روی بدن ثابت نباشد.
    این عدم تطبیق کامل، مشکلاتی ایجاد می‌کند؛ هم برای سلامت جسمانی نوازنده و هم برای تسلط او در هنگام نواختن. این موضوع به دنبال خود، بر کیفیت صدا و نحوه اجرای نوازنده نیز تاثیر می‌گذارد. بنابراین، می‌توان بالشتک یا شولدر رست را یک وسیله جانبی موثر دانست که کمک می‌کند ساز روی شانه نوازنده، در وضعیت بهتری ثابت بماند.

    آیا همه باید از بالشتک ویولن استفاده کنند؟

    در اصل، استفاده از بالشتک ویولن باعث می‌شود نوازندگی برای شما راحت‌تر شود و تا حد زیادی از دردهای احتمالی در ناحیه شانه و گردن جلوگیری می‌کند. بنابراین بهتر است از همان ابتدای یادگیری ویولن از بالشتک استفاده کنید. اگر بعدها احساس کردید بدون آن راحت‌تر هستید، می‌توانید آن را حذف کنید.

    با این حال، این کار به شما پیشنهاد نمی‌شود و برای حفظ سلامت بدن‌تان، توصیه می‌کنم همیشه در هنگام نوازندگی از بالشتک ویولن استفاده کنید.

    مزایای نوازندگی ویولن با بالشتک

    استفاده از بالشتک ویولن یک امتیاز مهم دارد: کمک می‌کند تا کمتر در معرض دردهای گردن و شانه قرار بگیرید.
    در حقیقت، بالشتک باعث می‌شود بتوانید ویولن را راحت‌تر و در وضعیتی آرام‌تر نگه دارید. این کار فشار کمتری به گردن، ستون فقرات و شانه‌های شما وارد می‌کند.

    معایب نوازندگی ویولن با بالشتک

    یکی از اصلی‌ترین دشواری‌هایی که نوازندگان ویولن با پد یا بالشتک شانه تجربه می‌کنند، این است که این بالشتک به‌طور مداوم از جای خود روی ساز جدا می‌شود و حتی ممکن است گاهی به زمین بیفتد.

    همچنین، نواختن ویولن با بالشتک یک محدودیت دیگر هم دارد: وقتی از آن استفاده می‌کنید، آزادی حرکت گردنتان کمتر می‌شود. در این حالت، معمولاً مجبورید سر و شانه‌های خود را در وضعیت ثابتی نگه دارید و این حالت ثابت می‌تواند برای برخی نوازندگان آزاردهنده باشد.

  • بهترین کلاس دف در شرق تهران

    بهترین کلاس دف در شرق تهران

    یادگیری ساز دف، یکی از تجربه‌های شیرین و پرطرفدار در دنیای موسیقی است. اگر این مسیر را با راهنمایی مربیان باتجربه و کارآزموده طی کنید، لذت آن چند برابر خواهد شد. اگر شما هم به فراگیری این ساز علاقه‌مند هستید، پیشنهاد می‌کنیم ادامه این نوشته را دنبال کنید تا با آگاهی بیشتری، مناسب‌ترین دوره آموزش دف در شرق تهران را برای آغاز سفر هنری خود بیابید.

    معرفی کوتاهی از ساز دَف

    دف، یک ساز کوبه‌ای ایرانی است که از یک حلقه‌ی چوبی تشکیل شده و روی آن پوست نازکی کشیده‌اند. این ساز را با ضربه‌های انگشتان دست می‌نوازند. دف از نظر شکل شبیه به ساز دایره است، اما اندازه‌ی آن بزرگ‌تر و صدایش نیز بم‌تر است.

    دف از سازهای قدیمی ایران و مناطق اطراف به شمار می‌رود و در گروه سازهای ضربی دستی جای دارد. معمولاً برای ساخت دف از پوست حیوانات استفاده می‌شود. این ساز شامل یک قاب چوبی، زنجیرهای کوچک و یک صفحه‌ی پوستی است.

    در این مقاله بهترین آموزشگاه هنگ درام در شرق تهران اطلاعات مفیدی آمده است.

    بهترین کلاس دف در شرق تهران

    انتخاب یک ساز مناسب برای آغاز یادگیری موسیقی گام بسیار مهمی است، اما انتخاب یک آموزشگاه خوب نیز به همان اندازه اهمیت دارد. شیوه تدریس، برنامه آموزشی و فضای کلاس‌ها همگی روی فرآیند یادگیری و ایجاد اشتیاق در هنرجو تأثیر می‌گذارند.
    آنبین به عنوان بزرگ‌ترین و برترین آموزشگاه موسیقی در شرق تهران، سال‌ها تجربه درخشان در آموزش ساز و آواز دارد.
    آموزشگاه الهام نیز با بهره‌گیری از مربیان باتجربه و متخصص و با داشتن سالن‌های مجهز برای اجرای انفرادی و گروهی، فضای ایده‌آلی را برای آموزش موسیقی فراهم کرده است.
    در همه بخش‌ها به ویژه موسیقی سنتی، می‌توانید استادانی با سوابق هنری درخشان را برای شروع یا ادامه مسیر هنری خود انتخاب کنید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، تفاوت گیتار آکوستیک و کلاسیک را از دست ندهید.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله تاریخچه ساز ساکسفون مراجعه کنید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، آشنایی با ساز توبا را از دست ندهید.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله آشنایی با ساز ترومبون،تاریخچه و کاربرد آن ادامه دهید.

    توصیه می‌کنیم حتماً مقاله آشنایی با ساز کوبه ای تانگ درام یا هپی درام را مطالعه کنید.

    مشاوره رایگان

    اگر به نواختن دف علاقه‌مند شده‌اید و به دنبال یک آموزشگاه خوب برای یادگیری این ساز در شرق تهران می‌گردید، پیشنهاد می‌کنیم به آموزشگاه موسیقی الامین مراجعه کنید. در این آموزشگاه، علاوه بر آموزش با کیفیت، امکان مشاوره رایگان برای انتخاب ساز مناسب و آشنایی با اساتید مجرب نیز برای هنرجویان فراهم شده است.

  • آکورد چیست؟

    آکورد چیست؟

    یکی از کلمه‌های پرکاربرد و رایج در دنیای موسیقی، آکورد است. در این نوشته از وبلاگ آنبین می‌خواهیم درباره این مفهوم موسیقایی صحبت کنیم. پس تا پایان این مطلب همراه ما بمانید تا با هم بفهمیم آکورد به چه معناست.

    آکورد چیست؟

    آکورد به معنای نواختن چند نت با هم است. آکوردها برای ایجاد هماهنگی و پشتیبانی از ملودی اصلی به کار می‌روند. هر آکورد در گام موسیقی جایگاه و وظیفه خاص خود را دارد و با کمک نت‌های کمکی و تزئینی، کامل‌ترین و خوش‌آهنگ‌ترین هارمونی را پدید می‌آورد. به بیان دقیق‌تر و بر اساس تعریف آموزشی، آکورد زمانی شکل می‌گیرد که سه نت یا بیشتر، همزمان با یکدیگر نواخته شوند.

    سیر تحول چند صدایی

    تکامل موسیقی چندصدایی به سده‌های میانه و موسیقی کلیسا بازمی‌گردد. در آن دوران، موسیقی که ابتدا تنها یک خط ملودیک داشت، به تدریج به دو صدا و سپس در طول قرن‌ها، لایه‌های صوتی بیشتری به آن افزوده شد. در نهایت، اصول و قواعدی برای این شیوه تدوین شد که به آن کنترپوان گفته می‌شود.

    با پیشرفتن روش‌های کنترپوان که بر حرکت افقی و مستقل خطوط ملودی تمرکز داشت، دانش هارمونی نیز پدید آمد. هارمونی بیشتر به حرکت عمودی صداها و شیوه‌های اتصال و پیوند آکوردها توجه می‌کند.

    آکوردها و روش‌های وصل آنها، همراه با رشد و تکامل دانش هارمونی، در گام‌های دیاتونیک و کروماتیک دگرگون شدند و روش‌های تازه‌ای پدید آمد. در موسیقی سده بیستم، کاربرد هارمونی دگرگونی‌های اساسی یافت و مکتب‌های نوینی در قالب موسیقی مدرن شکل گرفتند.

    آکورد شناسی

    آکورد شناسی دانشی است که به بررسی انواع آکوردها، تفاوت‌ها و دلیل نامگذاری آن‌ها می‌پردازد. ساده‌ترین نوع آکورد، آکورد سه‌صدایی نام دارد که از سه نت ساخته می‌شود: نت اصلی که به آن پایه می‌گویند، نت بعدی که با فاصله‌ای معین از پایه قرار دارد و سوم آکورد نامیده می‌شود، و نت دیگری که با فاصله‌ای دیگر از پایه قرار گرفته و پنجم آکورد نام دارد.

    اگر یک فاصله سوم دیگر به آخرین نت آکورد سه‌صدایی اضافه شود، آکورد چهارصدایی به دست می‌آید. با افزودن یک فاصله سوم دیگر به آکورد چهارصدایی، آکورد پنج‌صدایی شکل می‌گیرد. به همین ترتیب و با ادامه این روند، آکوردهای شش‌صدایی و هفت‌صدایی نیز ساخته می‌شوند.

    نکته

    همان گونه که پیش‌تر گفتیم، هر آکورد دست‌کم از سه نت تشکیل می‌شود. با این حال، یک آکورد می‌تواند نت‌های بیشتری نیز در خود داشته باشد.

  • آشنایی با آکوردهای چهارگانه

    آشنایی با آکوردهای چهارگانه

    در نوشته‌های قبلی درباره‌ی آکوردها صحبت کردیم. حالا در این بخش از وبلاگ آنبین، قصد داریم آکوردهای چهارنتی (چهارگانه) را مرور کنیم و بیشتر با کاربردهای آکورد آشنا شویم.

    آشنایی با آکوردهای چهارگانه

    آکورد ماژور:

    در یک آکورد کامل ماژور، فاصله بین نت پایه و نت سوم، یک «سوم بزرگ» است. همچنین فاصله بین نت پایه و نت پنجم، یک «پنجم درست» نام دارد. برای نمونه، «آکورد دو ماژور» از سه نتِ دو، می و سل تشکیل شده است.

    آکورد مینور:

    در یک آکورد مینور کامل، فاصله‌ی بین نت پایه تا نت سوم، یک «سوم کوچک» است. همچنین فاصله‌ی بین نت پایه تا نت پنجم، یک «پنجم درست» می‌باشد. برای نمونه، «آکورد دو مینور» از سه نتِ دو، می بمل و سل تشکیل شده است.

    آکورد افزوده:

    در یک آکورد افزوده، فاصله بین نت پایه تا نت سوم، یک سوم بزرگ است. همچنین فاصله بین نت پایه تا نت پنجم، یک پنجم افزوده نام دارد. برای نمونه، آکورد دو افزوده از نت‌های دو، می و سل‌دیز تشکیل می‌شود.

    آکورد کاسته:

    در یک آکورد کاسته، فاصله بین نت پایه و نت سوم، یک «سوم کوچک» است. همچنین فاصله بین نت پایه و نت پنجم آن، یک «پنجم کاسته» نامیده می‌شود. برای نمونه، آکورد «دو کاسته» از نت‌های دو، می بمل و سل بمل ساخته می‌شود.

    به عبارتی دیگر :

    – اگر یک آکورد از ترکیب یک «سوم بزرگ» و یک «سوم کوچک» ساخته شود، به آن «آکورد ماژور» می‌گوییم.
    – اگر یک آکورد از ترکیب یک «سوم کوچک» و یک «سوم بزرگ» تشکیل شود، به آن «آکورد مینور» می‌گوییم.
    – اگر یک آکورد از دو فاصلهٔ «سوم بزرگ» کنار هم ایجاد شود، به آن «آکورد افزوده» گفته می‌شود.
    – اگر یک آکورد از دو فاصلهٔ «سوم کوچک» کنار هم تشکیل شود، به آن «آکورد کاسته» می‌گویند.

    کاربرد آکورد چیست؟

    وقتی می‌خواهیم با گیتار بنوازیم یا آواز بخوانیم، معمولاً همزمان با گرفتن آکوردها، ریتم هم می‌زنیم. به این ترکیب، ریتم و آکورد گفته می‌شود.

    هر آهنگ از چندین آکورد تشکیل شده است. برای اینکه بتوانیم یک ترانه را با گیتار اجرا کنیم و همزمان بخوانیم، باید آکوردهای آن ترانه را بدانیم؛ درست مثل اینکه لازم است متن شعر آن را هم از بر باشیم.

    در حقیقت، آکوردها فضایی می‌سازند تا یک رویداد اصلی رخ دهد. این رویداد می‌تواند خواندن خواننده باشد یا نواختن یک ساز دیگر.

    گاهی اوقات ما نمی‌خواهیم همزمان با ریتم و آکوردی که می‌زنیم، آواز بخوانیم. در این حالت، ساز دیگری (مثل گیتار یا هر ساز دیگر) ملودی اصلی آهنگ را می‌نوازد که به این حالت دو نوازی گفته می‌شود.

  • داستان جالب خلق تنصیف سپیده

    داستان جالب خلق تنصیف سپیده

    ترانه تنصیف از آهنگ‌های زیبا و به یاد ماندنی است که با صدای استاد محمدرضا شجریان جاودانه شده است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، داستان خواندنی و جالبِ پدید آمدن ترانه «تنصیف سپیده» را می‌خوانید.

     تنصیف سپیده

    «سپیده» که با نام «ایران، ای سرای امید» نیز معروف است، یکی از آهنگ‌های ساخته‌شده به دست محمدرضا لطفی است. شیوه‌ی ساختن این آهنگ، از سبک تندنوازی و مضراب‌زنی مخصوص خود لطفی روی تار الهام گرفته است.
    آهنگ با ریتمی تند روی نت «دو» در سیم زرد تار آغاز می‌شود و سپس با ملودی‌های اوج‌گیرنده، سریع و زیبا ادامه پیدا می‌کند. این اثر در دستگاه ماهور اجرا شده است. شعر آن را هوشنگ ابتهاج (ه. الف. سایه) سروده و با صدای استاد محمدرضا شجریان به ثبت رسیده است.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله گلپا ،پیشرو معرفی آواز و موسیقی ایرانی در سطح جهان سر بزنید.

    داستان جالب خلق تنصیف سپیده

    داستان جالب خلق تنصیف سپیده

    استاد فقید محمدرضا لطفی در مورد چگونگی ساخت این قطعه چنین نقل کرده‌اند:
    «تصنیف سپیده پس از مقدمهٔ آن ساخته شد. چند ماه قبل از اولین اجرای این اثر، به خانه‌ی سایه رفتم و ملودی تصنیف را با سه‌تار برایش نواختم. او اشتیاق نشان داد که شعر آن را بنویسد. از او درخواست کردم که هرچه سریع‌تر این کار را انجام دهد، زیرا زمان کنسرت نزدیک بود و بدون این تصنیف، کار ما کامل نمی‌شد.
    فرآیند سرودن شعر زمان زیادی برد و من نگران شده بودم، تا اینکه یک هفته قبل از اجرای کنسرت، شعر آماده شد و من آن را نزد استاد شجریان بردم.»

    اگر به این موضوع علاقه دارید، ساز عجیب حلزونی را از دست ندهید.

    آلبوم چاووش ۶

    در نهایت این قطعه در آلبوم “چاووش ۶” با صدای استاد محمدرضا شجریان منتشر شد. در حقیقت، اجرای ایشان بود که باعث شد آهنگ “سپیده” به محبوبیت بسیار زیادی در موسیقی ایران دست پیدا کند. مدتی بعد، محمدرضا لطفی که آهنگساز این اثر بود، آن را در کنسرتی با خوانندگی محمد معتمدی اجرا کرد و این اجرا نیز به صورت یک آلبوم تصویری عرضه شد.

    برای مطالعه بیشتر، به استفاده از ساز دیجیریدو در علم پزشکی سری سر بزنید.

  • رابطه تغذیه و صداسازی

    رابطه تغذیه و صداسازی

    برای کسانی که عاشق خواندن هستند، کیفیت صدا اهمیت بسیار زیادی دارد. داشتن صدای دلنشین تنها یک استعداد ذاتی نیست، بلکه نیازمند تمرین مداوم و رعایت اصول مهم است. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به ارتباط میان تغذیه و تقویت صدا می‌پردازیم.

    صداسازی

    صداسازی معناهای مختلفی دارد، اما در یک تعریف کلی می‌توان گفت که شیوه‌ی صحیح تولید صدا در خوانندگی را صداسازی می‌نامند. این آموزش‌ها معمولاً با توجه به سبک موسیقی خواننده متفاوت است. برای مثال، کسی که در سبک پاپ فعالیت می‌کند، تمرینات و آموزش‌های صداسازی متفاوتی نسبت به کسی که موسیقی سنتی اجرا می‌کند، دریافت خواهد کرد.

    رابطه تغذیه و صداسازی

    تغذیه نقش بسیار مهمی در کیفیت صدا و خوانندگی دارد. در سال‌های اخیر، بسیاری از کسانی که به هنر آواز علاقه‌مندند، برای حفظ یا بهتر کردن صدای خود، به آنچه می‌خورند توجه ویژه‌ای نشان می‌دهند.

    در واقع، یک خواننده برای داشتن صدایی رسا، زیبا و با کیفیت، نیازمند یک برنامه غذایی مناسب است و باید از مصرف بعضی خوراکی‌ها پرهیز کند. از جمله مواد غذایی که خوانندگان بهتر است قبل از اجرا روی صحنه، جلسات تمرین، کلاس‌های آواز و موارد مشابه از خوردن آن‌ها خودداری کنند، می‌توان به غذاهای چرب (مانند فست‌فود)، لبنیات (شیر، پنیر، خامه و…)، بستنی، نوشیدنی‌های شیرین و نوشیدنی‌های الکلی اشاره کرد.

    این نوع خوراکی‌ها می‌توانند مشکلات مختلفی برای خواننده ایجاد کنند. به عنوان مثال، مصرف لبنیات و بستنی پیش از آواز خواندن، باعث افزایش ترشحات و خلط در گلو می‌شود. این موضوع مانع از آزادانه خارج شدن صدا می‌گردد و فشار غیرضروری به تارهای صوتی وارد می‌کند. همچنین، غذاهای پرچرب می‌توانند باعث ریفلاکس معده شوند و در حین خواندن، اختلال و ناراحتی ایجاد کنند.

    نکات مهم در صداسازی

    برای داشتن صدایی رسا و دلنشین، می‌توانید این راهنمایی‌های ساده را دنبال کنید:

    با آرامش و شمرده صحبت کنید.
    هنگام خواندن یا صحبت کردن در جمع، سعی کنید با انرژی و نشاط باشید.
    اجازه دهید صدایتان به راحتی و بدون فشار به حنجره جریان یابد؛ این کار باعث وضوح بیشتر صدا می‌شود.
    در زمان آواز خواندن، با اطمینان و اعتماد به نفس عمل کنید.
    مراقب تغذیه و سلامت خود باشید.

  • بهترین کلاس آواز در شرق تهران

    بهترین کلاس آواز در شرق تهران

    برای خواندن آواز، علاوه بر داشتن صدای خوب، به یادگیری مهارت‌های خاصی نیز نیاز دارید. برای اینکه بتوانید به شکل اصولی و درست آواز بخوانید، باید بر مواردی مانند صدا‌سازی، نت‌خوانی، کنترل نفس و دیگر اصول پایه تسلط پیدا کنید. اگر به هنر آواز علاقه‌مند هستید و به دنبال یک آموزشگاه معتبر در شرق تهران می‌گردید، آنبین می‌تواند گزینه بسیار مناسبی برای شما باشد.

    مقاله آشنایی با ساز توبا حاوی اطلاعات جامعی است.

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله ساز کوبه ای چیست؟ مراجعه کنید.

    سلفژ

    یکی از مهم‌ترین مراحل یادگیری خوانندگی، تمرین سلفژ است. زمان قابل توجهی از کلاس‌های آواز به این تمرین اختصاص می‌یابد. سلفژ به شما کمک می‌کند تا بیاموزید چگونه با استفاده از تارهای صوتی خود، نتها را به شکل دقیق و صحیح اجرا کنید.

    صداسازی

    صداسازی هم بخش مهمی از یادگیری خوانندگی است. باید بدانید که صداسازی ربطی به سبک موسیقی که انتخاب می‌کنید ندارد. تمرین‌ها و درس‌های صداسازی، در نهایت به شما کمک می‌کنند تا توانایی‌های صوتی حنجره خود را بشناسید. بعد از آن، به شما یاد می‌دهند که چطور از این توانایی‌ها به بهترین شکل ممکن استفاده کنید.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله ساز زهی چیست؟ به شما کمک خواهد کرد.

    البته شناخت سبک موسیایی که انتخاب کرده‌اید، در تمرین آواز مؤثر است. درک درست از ویژگی‌های آوازی یک سبک، حتماً در مسیر آموزش، تمرین می‌شود و به مرور در حنجره شما جای خود را پیدا خواهد کرد.

    برای یادگیری پیشرفته، به کوک سنتور در دستگاه های مختلف مراجعه کنید.

    تکنیک های آواز

    بسیاری از مهارت‌های خوانندگی با گوش دادن و تمرین مداوم به دست می‌آیند. شما به عنوان هنرجوی آواز، باید به آهنگ‌هایی که گوش می‌دهید با دقت توجه کنید و روش‌های خوانندگی موجود در آن‌ها را بررسی نمایید. روش‌های صداپردازی، تحریرها و تزئین‌های آوازی که می‌شنوید، حاصل تمرین پیوسته هستند و بسیاری از آن‌ها نیز از خلاقیت خود هنرجویان سرچشمه می‌گیرند. البته استادان موسیقی نیز در آموزش این مهارت‌ها نقش مهمی ایفا می‌کنند.
    در این مسیر، استادان با تجربه و کاربلد، شما را در فراگیری این مهارت‌ها همراهی و راهنمایی خواهند کرد.

    برای مطالعه بیشتر، به تفاوت گیتار آکوستیک و کلاسیک سری سر بزنید.

    بهترین کلاس آواز در شرق تهران

    آنبین همواره بر روش‌های تازه آموزش و تشویق تمرکز دارد. این رویکرد باعث شده است که سوابق مدرسان آموزشگاه الامین بسیار درخشان باشد و رضایت هنرجویان نیز همواره در سطح بالایی قرار داشته باشد.
    در این آموزشگاه، خدمات مشاوره‌ای به صورت رایگان ارائه می‌شود تا هر هنرجو بتواند با اطمینان بیشتری مسیر هنری خود را انتخاب کند و در پایان، به نتیجه‌ای قابل توجه دست یابد. برای بهره‌مندی از مشاوره رایگان می‌توانید روی این پیوند کلیک کنید.
     

     

    در اینجا می‌توانید اطلاعات کامل‌تری درباره تاریخچه ساز ساکسفون بیابید.

  • چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟

    چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟

    یک خواننده عالی و حرفه‌ای باید صدایی رسا و لحنی مناسب داشته باشد. پیشرفت در خوانندگی کار غیرممکنی نیست، به شرطی که فرد به تمرین مداوم پایبند باشد و مهارت‌های ضروری را به تدریج بیاموزد. در ادامه این مطلب از وبلاگ آنبین، با تمرین‌های مؤثر برای گرم کردن صدا آشنا خواهید شد.

    چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟

    گرم کردن اولیه تارهای صوتی

    همانطور که پیش از شروع ورزش، بدن نیاز به نرمش و آماده‌سازی دارد، برای خواندن متن یا صحبت کردن در جمع نیز لازم است صدایتان را گرم کنید.

    مراحل آماده سازی صدا برای تمرین های مناسب

    ۱ – قبل از اینکه شروع به خواندن کنید،آکوردهای تارهای صوتی خود را آرام کنید:

    ضعف در تارهای صوتی باعث می‌شود نتوانید تمرین‌های گفته شده را به درستی انجام دهید. به جای اجرای نت‌هایی مانند دو، ر، می…، تمرین “مام… همم…… هم” را روی نت‌های مختلف انجام دهید و پس از آن، حداقل چند دقیقه به حنجره خود استراحت دهید.

     ۲- خودتان را مجبور به خواندن با نت بالا نکنید:

    وقتی لازم است صدای خود را بالا ببرید، خیلی به خود فشار نیاورید و سفت نگیرید. کمی استراحت کنید و بگذارید صدا به آرامی و تدریجی اوج بگیرد. اما در این فرآیند، کنترل خود را حفظ کنید و مراقب باشید. اگر با فشار و اجبار بخواهید به نت بالا برسید، نتیجه‌ای نامطلوب و ناخوشایند خواهید داشت.

     ۳- نوشیدنی های ولرم زیادی بنوشید:

    آب ولرم و نه خیلی سرد و نه خیلی گرم، برای حنجره و تارهای صوتی شما مناسب است. این نوع آب به راحتی باعث آبرسانی به گلو می‌شود و کمک می‌کند تا خلط یا ترشحات اضافی به آرامی پاک شوند. در مقابل، آب سرد می‌تواند باعث شوک به تارهای صوتی و گلو شده و وضعیت را بدتر کند.

     ۴ – تمرین عمیق نفس کشیدن:

    تنفس عمیق را به یک عادت روزانه برای دیافراگم خود تبدیل کنید. به جای تنفس‌های کوتاه و سطحی، به طور پیوسته و هر روز تمرین کنید که نفس آرام و عمیق بکشید و برای چند لحظه هوا را درون سینه نگه دارید. با تکرار این کار، نفس‌های عمیق به بخشی طبیعی از عادات شما تبدیل می‌شود. اگر روش درست تنفس را رعایت کنید، خواهید دید که قسمت پایین شکم شما باز می‌شود و منبسط می‌گردد، نه قفسه سینه‌تان.

    ۵ – تعریف تمرین زمان مناسب برای نفس کشیدن در هنگام آواز:

    در متن‌ها و یادداشت‌های معمولی، عبارات و جمله‌ها معمولاً با کمک ویرگول یا دیگر علامت‌های نگارشی از هم جدا می‌شوند. اما در شعر ممکن است این نشانه‌ها به شکلی که در نثر به کار می‌روند وجود نداشته باشند. پیش از شروع به خواندن شعر، آن را یک بار مرور کنید. جای درست این نشانه‌ها را بیاموزید و در فاصله‌ی میان آن‌ها نفس بگیرید. باید نفس‌گیری را تمرین کنید تا بتوانید بدون فشار، نفس‌نفس زدن یا خارج شدن از گام، آواز بخوانید.

     ۶ – صدای خودتان را ضبط کنید:

    هنگامی که آواز می‌خوانید، صدای خود را ضبط کنید تا متوجه شوید آیا صدایتان دلنشین و جذاب است یا نه. با دقت و بدون پیش‌داوری به صدای ضبط شده گوش دهید و اگر احساس کردید آنطور که باید خوب نیست، سعی نکنید خود را متقاعد کنید که همه چیز عالی است.

    برای گسترش دانش خود، مقاله برای دسته بندی موسیقی باید به چه مواردی دقت کنیم؟ را مطالعه کنید.

    ۷ –  اصلاح کنید و آزمایش :

    تلاش کن تا زمان‌بندی و نحوه بیان جملاتت را بهبود ببخشی. با حالت‌های گوناگون صدا، از جمله تن صدای سینه‌ای و بینی، و نیز با لهجه‌ها و سبک‌های مختلف صحبت کردن آزمایش کن تا روشی را که برایت مناسب‌تر است پیدا کنی. همچنین دوستی داشته باش که بتواند بازخورد سازنده و مفیدی به تو ارائه دهد.

     ۸- در مقابل مردم تمرین آواز کنید:

    هنگام خواندن آواز، سعی کنید به حضار نگاه کنید. شاید در ابتدا این کار برایتان سخت و ناراحت‌کننده باشد، اما با تمرین کم‌کم به آن عادت خواهید کرد. اگر نگاه مستقیم به چشمان فردی باعث اضطراب شما می‌شود، می‌توانید به جای آن، به پیشانی یا شانه‌های او نگاه کنید. حتی می‌توانید این روش را قبل از اجرا، جلوی آینه تمرین کنید تا آمادگی بیشتری پیدا کنید.

    ۹ –  انتقادات را بپذیرید:

    پیش از هر چیز، تمرین خود را نزد کسانی انجام دهید که در کنارشان آرامش دارید، مانند دوستان یا خانواده. معمولاً اعضای خانواده واکنش‌های مهربانانه‌تری نشان می‌دهند و ممکن است نظر واقعی خود را کامل بیان نکنند، اما دوستان صمیمی اغلب با صراحت دیدگاهشان را با شما در میان می‌گذارند. آماده باشید که گاهی حتی به خودتان هم بخندید و این موضوع را طبیعی بدانید.

    ۱۰ –  از خوانندگی خودتان لذت ببرید :(با خودتان کیف کنید)

    وقتی مرتکب اشتباهی می‌شوید، نشان دادن اطمینان به خود همراه با یک لبخند کوچک، می‌تواند موقعیت را جذاب‌تر کند. حتی ممکن است این رفتار، موفقیت بزرگی را برای شما به همراه داشته باشد.

    در این مقاله دانستنی های جالب در مورد موسیقی اطلاعات مفیدی آمده است.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، موسیقی الکترونیک چیست ؟ را از دست ندهید.

    ۱۱ –  پافشاری و پشتکار داشته باشید:

    استعداد مفید و تأثیرگذار است، اما پشتکار و مداومت از آن هم مهم‌تر است. به تلاش خود ادامه دهید و همواره کیفیت و فهرست فعالیت‌هایتان را بهتر کنید. همچنین، به یادگیری و تقویت فنون خوانندگی، توانایی صدا و حضور مؤثر روی صحنه بی‌وقفه ادامه دهید.

  • علی‌اکبر شیدا،پایه‏ گذار اصلى تصنیف و ترانه به مفهوم امروزى

    علی‌اکبر شیدا،پایه‏ گذار اصلى تصنیف و ترانه به مفهوم امروزى

    آهنگ‌های قدیمی و نواهای گذشته برای خیلی از ما، گذشته از یادآوری خاطرات، ارزشمند و ستودنی هستند چون از غنای هنری و زیبایی بسیاری برخوردارند. علی‌اکبر شیدا به عنوان بنیان‌گذار اصلی تصنیف و ترانه به شکل امروزی آن شناخته می‌شود و صاحب آثاری است که در صد سال اخیر، از مشهورترین ساخته‌های موسیقی ایرانی به شمار می‌روند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با زندگی و کارهای این هنرمند آشنا خواهید شد.

    علی‌اکبر شیدا

    میرزا علی‌اکبر شیدا، هنرمند ایرانی در زمینه‌های موسیقی، شعر، ترانه‌سرایی و خوشنویسی، در سال ۱۲۵۹ هجری قمری در شهر شیراز چشم به جهان گشود. او انسانی ساده‌زیست، آزاده، فروتن و خوش‌قلب بود. شیدا نه تنها در خواندن تصنیف‌ها توانا بود، بلکه با ساز سه‌تار نیز آشنايی داشت.

    او در شعر و ترانه‌هایش از نام “شیدا” استفاده می‌کرد و به دلیل پیوند با گروه درویشان، لقب “مسرورعلی” را نیز برای خود برگزید. با این که حاکم شیراز از او پشتیبانی می‌کرد، شیراز را ترک گفت و در خانقاه به جمع صفا علیشاه ظهیرالدوله پیوست. او زندگی درویشی و عارفانه‌ای را در پیش گرفت و به فقر و ساده‌زیستی رضا داد.

    علی‌اکبر شیدا آفریننده برخی از مشهورترین کارهای موسیقی ایران در صد سال اخیر است. تصنیف‌ها، شعرها و آهنگ‌های عاشقانه‌ی او بخش مهمی از خاطره‌های نسل‌های ایرانی از دهه ۱۳۲۰ به بعد را شکل می‌دهد؛ دورانی که رادیو ایران بنیان گذاشته شد. این تأثیر ژرف، حتی پس از شصت سال و با وجود محدودیت‌های گسترده بر آثار ساخته شده بر پایهٔ تصنیف‌های شیدا که توسط خوانندگان زن اجرا شده، هنوز پا برجاست.

    با وجود جایگاه مهم و نام آشنایی شیدا، جز چند گفته از عارف و روح‌الله خالقی که در منابع مختلف تکرار شده، تاکنون پژوهش جداگانه و مستقلی دربارهٔ زندگی و کارهای او انجام نشده است.

    جنبش ادبی بازگشت

    شیدا در روزگاری پرورش یافت که جنبش ادبی «بازگشت» در اوج بود. این جنبش که برای نزدیک به یک سده بر شعر دوره قاجار چیره شد، هسته اصلی خود را مدیون تشکیل انجمن ادبی نشاط است. این انجمن در زمان پادشاهی فتحعلی شاه قاجار به دست «میرزا عبدالوهاب نشاط» که شاعری نامدار بود، پایه‌گذاری شد. سال‌ها بعد، حتی در زمانی که شیدا تصنیف می‌ساخت، این انجمن در اصفهان به پرورش شاعران بزرگ می‌پرداخت و آنان را به دربار می‌فرستاد.

    شیدا برای مدتی طولانی به عنوان منشی و کاتب در اداره حکومتی فارس کار می‌کرد. فتحعلی خان صاحب دیوان که حاکم فارس بود، به او علاقه ویژه‌ای داشت. شیدا همراه او به تهران آمد و در این شهر ساکن شد. در تهران نیز افراد influentialی مانند اتابک، شعاع السلطنه و حاجب الدوله و برخی دیگر به او توجه نشان دادند.

    شیدا به حاج میرزا حسن صفی علیشاه، از بزرگان سلسله نعمت‌اللهی، ارادت می‌ورزید و به «مسرور علی» ملقب شد.

    بنیانگذار اصلی تصنیف و ترانه به معنای امروزی آن
    میرزا علی‌اکبر شیدا را باید بنیانگذار واقعی تصنیف و ترانه به مفهوم امروزی آن دانست. او راه را برای عارف در ساختن تصنیف گشود و راهنمای او بود؛ به بیان دیگر، تاریخ تصنیف‌سازی و ترانه‌سرایی در ایران با شیدا آغاز می‌شود. زیرا تصنیف‌های پیش از او، هرگز شکل و شمایل تصنیف‌های او را نداشتند و شعر و موسیقی در آن‌ها تا این اندازه هماهنگ و همراه نبود.

    درگذشت :

    میرزا علی‌اکبر شیدا سرانجام در سال ۱۳۲۴ هجری قمری چشم از جهان فروبست. پیکر او در آرامگاه ابن‌بابویه به خاک سپرده شد.