آیا میدانید نخستین هنرمندی که پس از انقلاب، کنسرتی در تالار وحدت اجرا کرد چه کسی بود؟
نوین افروز!
او نوازنده پیانو، موسیقیدان، شاعر و نقاش شناختهشدهای از ایران است. سرگذشت این هنرمند میتواند برای همه علاقهمندان به هنر الهامبخش و آموزنده باشد. از زندگی او چندین مستند نیز ساخته شده که یکی از آنها «نتهای شاعر نقاش» نام دارد.
ما هم در این نوشته از وبلاگ آنبین، میخواهیم به طور خلاصه، زندگینامه نوین افروز را با شما به اشتراک بگذاریم. اگر به مطالعه سرگذشت بزرگان موسیقی علاقه دارید، پیشنهاد میکنیم سری هم به دیگر مطالب وبلاگ ما بزنید.
اگر سوالاتی دارید، مقاله علیاکبر شیدا،پایه گذار اصلى تصنیف و ترانه به مفهوم امروزى به شما کمک خواهد کرد.
تولد و کودکی نوین افروز
نوین افروز در دهم شهریور سال ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد. وقتی تنها چهار یا پنج سال داشت، به همراه پدر، مادر و برادرش به شهر استانبول نقل مکان کردند. در آنجا، پدر و مادرش، او و برادرش را در یک مدرسهی فرانسوی ثبت نام کردند که محیط آموزشی بسیار جدی و سختگیری داشت. پس از گذشت چند سال، خانواده دوباره تصمیم به مهاجرت گرفت و این بار به ایتالیا رفتند. نوین افروز در شهر میلان نیز در یک مدرسه فرانسویزبان مشغول به تحصیل شد و در آنجا، معلمش او را تشویق کرد تا در کنسرواتوار میلان نامنویسی کند. در کنسرواتوار میلان، او با افرادی همکلاس بود که بعدها به استادان بزرگ و نامدار موسیقی در جهان تبدیل شدند. به عنوان نمونه، یکی از همدورههای او کلادیو آبادو بود!
آغاز مسیر حرفهای
بانو افروز پس از چندین سال تحصیل در کنسرواتوار میلان، با نمرههای عالی فارغالتحصیل شد. به همین دلیل، مدیر کنسرواتوار از او دعوت کرد تا در یک سالن تئاتر برنامه اجرا کند. جالب اینجاست که نام آن تئاتر، دقیقاً مشابه نام این هنرمند، یعنی «نوین» بود. او در این دوره نیز به آموختن ادامه داد و در فصل تابستان نزد پیانیست سرشناس ایتالیایی، مایکل آنجلی، آموزش میدید.
برای مطالعه بیشتر، به چه کار هایی را باید برای گرم کردن صدا انجام دهیم؟ سری سر بزنید.
پس از آن، نوین افروز به سوئیس رفت و در کنسرواتوار ژنو ثبتنام کرد تا تحصیلات عالی خود را ادامه دهد. دانشآموختگان این مرکز هنری میتوانستند پس از پایان درس، به عرصه جهانی فرهنگ و هنر وارد شوند. او در این مرکز، همچنین فلسفه موسیقی را نزد پروفسور هیلد براند فراگرفت.
پس از اتمام تحصیلات تکمیلی، از بانو افروز برای نخستین اجرای مستقل خود در سالن ویگمور لندن دعوت شد. در آن زمان، این سالن میزبان روزنامهنگاران و منتقدان زیادی بود و اجرا در آن میتواند یک هنرمند را مشهور کند یا برعکس، به شهرت او آسیب بزند. خوشبختانه بانو افروز این آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشت و روزنامههای معتبری مانند تایمز و دیلی تلگراف از اجرای او تمجید کردند.
از آن پس، او در کشورهای مختلف جهان به اجرای برنامه پرداخت. برای نمونه، او نخستین هنرمندی بود که پس از انقلاب فرهنگی چین، در آن کشور کنسرت برگزار کرد. جالب است بدانید که همسر نخستوزیر چین شخصاً از او دعوت کرد و او کنسرتو شماره دو چایکوفسکی را با همراهی ارکسترهای پکن و شانگهای نواخت. سپس به روسیه سفر کرد و در شهرهای مختلف، هم به صورت تکنوازی و هم با ارکستر به اجرا پرداخت. او حتی به کشورهای شرق آسیا نیز سفر کرد و تحت تأثیر موسیقی آن منطقه، قطعهای با نام «رقص ترکمن» خلق کرد.
پس از این سفرهای هنری گسترده، نوین افروز پس از انقلاب به ایران بازگشت. او اولین هنرمندی بود که پس از انقلاب در تالار وحدت برنامه اجرا کرد. در آن زمان جوانان علاقهمند به موسیقی، فرصت کافی برای شنیدن موسیقی زنده نداشتند و او با برگزاری کنسرت و نیز تدریس—که تا امروز ادامه دارد—به این علاقه پاسخ داد.
جوایز و افتخارات نوین افروز
جایزه صلح آلبرت اینشتین
مدال طلایی سنت ولنتاین
جایزه بهترین فعالیتهای فرهنگی زنان از سازمان ملل متحد
تقدیر در مراسم «شب نوین افروز» در سال ۱۳۹۴
دریافت نشان شوالیه از ایتالیا در سال ۱۳۹۵
لوح تقدیر هنری از شهر سان فرانسیسکو (۱۹۸۲)
جایزه و مدال طلایی سنت ولنتاین در شهر تِرنی ایتالیا (۱۹۸۲)
جایزه هنری اسپولِتو در ایتالیا (۱۹۸۴)
دریافت دکترای افتخاری در رشته موسیقی و ادبیات از دانشگاه جهانی آریزونا (۱۹۸۴)
جایزه ایتالیا برای موسیقی در شهر رم (۱۹۸۶)
جایزه شیر طلایی و لوح تقدیر لئونه دُورو در رم (۱۹۸۶)
برای گسترش دانش خود، مقاله روش ساده برای شناخت نت های کالیمبا + نت عددی ترانه را مطالعه کنید.
جایزه و مدال «هنر برای صلح» در سان فرانسیسکو آمریکا (۱۹۸۶)
لوح هنری از شهر ونیز (۱۹۸۷)
مدال برتری هنری از UPLI در سان فرانسیسکو (۱۹۸۸)
جایزه لورِنزو دِ مدیچی از آکادمی مدیچی در فلورانس ایتالیا (۱۹۸۹)
جایزه اروپا از آکادمی مدیچی (۱۹۹۰)
لوح تقدیر میکلونی برای فعالیتهای هنری بینالمللی در شهر لا اسپتزیا ایتالیا (۱۹۹۷)
مدال و لوح سفیر هنر از AEI در سان فرانسیسکو (۱۹۹۷)
مدال و لوح تقدیر پُل هریس از بنیاد بینالمللی روتاری (۲۰۰۰)
لوح هنری برای کتاب «گلهای صلح» از سان فرانسیسکو (۲۰۱۱)
مدال و نشان شوالیه از رئیسجمهور ایتالیا در رم (۲۰۱۴)
دیدگاهتان را بنویسید