حتماً برای شما هم پیش آمده که اصطلاح “گوش مطلق” را در مورد یک نوازنده شنیده باشید. اما این توانایی واقعاً به چه معناست؟ در این نوشته از وبلاگ آنبین، با هم بررسی میکنیم که این ویژگی خاص چیست و چگونه عمل میکند.
انواع
پیش از آن که به توضیح معنای گوش مطلق بپردازیم، لازم است با انواع آن آشنا شویم. گوش مطلق به دو دسته اصلی تقسیم میشود: مطلق و نسبی. نوع مطلق معمولاً یک توانایی ذاتی و بسیار کمیاب است. در مقابل، نوع نسبی آن شایعتر است و افراد میتوانند با تمرین و تکثیر به آن دست یابند.
گوش ابسولوت مطلق چیست؟
اصطلاح “گوش مطلق” برای اولین بار در قرن نوزدهم میلادی توسط پژوهشگران انگلیسی و آلمانی به کار برده شد. این اصطلاح به مجموعهای از مهارتها در زمینه درک صدا و موسیقی اشاره دارد. کسانی که این قابلیت را دارند میتوانند بلافاصله پس از شنیدن یک نت موسیقی روی هر سازی، آن را شناسایی کنند و دقیقاً همان نت را بخوانند یا اجرا کنند. این افراد قادرند با شنیدن یک قطعه موسیقی، تُنالیته اصلی آن را تشخیص دهند، تمام آکوردهای به کار رفته را شناسایی کنند و گام قطعه را درک کنند. حتی وقتی صداهای معمولی مانند بوق خودرو یا زنگ تلفن را میشنوند، میتوانند گام آن صدا را تعیین کنند.
تنها حدود یک درصد از مردم جهان از این قابلیت برخوردارند؛ یعنی از هر ده هزار نفر، تنها یک نفر دارای گوش مطلق است. با این حال، پژوهشی که در سال ۲۰۱۹ انجام شد نشان داد که در بین دانشجویان موسیقی، این میزان به چهار درصد میرسد.
ساختار دستگاه شنوایی افرادی که گوش مطلق دارند، با دیگران تفاوتی ندارد. تفاوت اصلی در شیوه پردازش فرکانسهای صوتی در مغز و همچنین قدرت حافظه شنیداری آنها نهفته است. داشتن این توانایی در عرصه موسیقی بدون شک یک موهبت است، اما گاهی میتواند آزاردهنده هم باشد. برای مثال، وقتی این افراد قطعۀ موسیقی را میشنوند که کوک آن تغییر کرده یا تنالیته آن جابهجا شده، به شدت آزرده میشوند. آهنگسازان و موزیسینهای بزرگی مانند بتهوون، موتزارت، یانی و جیمی هندرکس از جمله کسانی بودهاند که این توانایی را دارا بودند.
گوش ابسولوت نسبی چیست؟
شنیدن مطلق نسبی برخلاف نوع کامل آن، یک توانایی اکتسابی است. افراد میتوانند با تمرین مداوم و زیاد به این مهارت دست پیدا کنند. کسانی که این قابلیت را دارند، با شنیدن یک نت مرجع قادر خواهند بود بقیه نتهای موسیقی را شناسایی کنند. در واقع فرق اصلی بین شنیدن مطلق نسبی و مطلق در این است که در نوع نسبی، فرد همیشه به یک نت شروع نیاز دارد؛ اما در نوع مطلق، شخص بدون نیاز به هیچ مرجعی میتواند تمام نتها را به درستی تشخیص دهد. نت مرجع برای موسیقیدانهای کلاسیک معمولاً نت «لا» و برای موسیقیدانهای پاپ معمولاً نت «می» در نظر گرفته میشود.
دیدگاهتان را بنویسید