گیتار برقی نوعی گیتار است که برای تولید صدا به آمپلیفایر (تقویتکننده صدا) متصل میشود. صدای آن با گیتار آکوستیک فرق دارد و قابلیت ایجاد افکتهای صوتی متنوعی را دارد. این ساز در سبکهای گوناگون موسیقی استفاده میشود، ولی بیشترین کاربرد آن در موسیقی راک، متال و بلوز دیده میشود. اگر دوست دارید با تاریخچه، اجزای تشکیلدهنده و روش نواختن گیتار برقی بیشتر آشنا شوید، این مطلب را تا پایان دنبال کنید. همچنین میتوانید در وبلاگ آنبین مطالب آموزشی بیشتری درباره انواع مختلف گیتار بخوانید.
ساختار گیتار الکتریک
گیتار الکتریک از قطعهای به نام پیکاپ استفاده میکند که لرزش سیمها را به سیگنال الکتریکی تبدیل میکند. این سیگنال سپس به دستگاهی به نام آمپلیفایر یا تقویتکننده صدا فرستاده میشود. آمپلیفایر نه تنها صدا را بلندتر میکند، بلکه میتوانید با آن انواع افکتها را به صدای گیتار اضافه کنید و آن را تغییر دهید.
برای مطالعه بیشتر، به آهنگ های ساده برای نواختن گیتار سری سر بزنید.
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً آشنایی با استاد احمد عبادی، مبدع روش کوک نوین برای سهتار را بخوانید.
نکته مهم دیگر در مورد گیتار برقی، تعداد سیمهای آن است. بیشتر گیتارهای الکتریک شش سیم دارند. برخی از آنها نیز دوازده سیم دارند که در این مدل، هر دو سیم کنار هم، یک نت را در اکتاوهای مختلف مینوازند. تعداد کمی از گیتارهای برقی هم وجود دارند که هفت یا هشت سیم دارند.
برای یادگیری پیشرفته، به مصاحبه آموزشگاه الهام با سینا صالحی، مدرس ویولن مراجعه کنید.
انواع گیتار الکتریک
توخالی (Hollow Body)
این مدل از گیتارهای برقی دارای یک محفظه داخلی برای تولید صدا هستند که صدایی گرم و عمیق ایجاد میکند. با این حال، این گیتارها یک نقطه ضعف مهم دارند: آنها باعث ایجاد فیدبک یا همان صدای ناهنجار ناشی از بازخورد صدا میشوند.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه تاثیرات درمانی موسیقی بر بدن.
توصیه میکنیم حتماً مقاله بیوگرافی محسن چاووشی را مطالعه کنید.
برای گسترش دانش خود، مقاله موسیقی فیوژن چیست؟ را مطالعه کنید.
نیمه تو خالی (Semi-Hallow Body)
این گیتارها برای رفع مشکل صدای ناخواسته در گیتارهای معمولی طراحی شدند. در بعضی از این مدلها، یک قطعه چوب محکم در وسط ساز کار میگذارند. در انواع دیگر هم بخشی از بدنه به صورت توخالی و دارای فضای داخلی ساخته میشود تا ویژگیهای صوتی خاصی ایجاد کند.
تو پر یا بدنه سخت (Soild Body)
این گیتارها به طور کامل مشکل نویز و سوت کشیدن صدا را برطرف کردهاند. بدنهی آنها از یک یا دو قطعه چوب محکم و فشرده تشکیل میشود؛ به همین خاطر، کیفیت صدای تولید شده تنها به نوع پیکاپهای به کار رفته در آنها وابسته است.
تاریخچه گیتار الکتریک
داستان ساخت گیتار برقی از جایی شروع شد که گروههای موسیقی بزرگ و بزرگتر شدند و نوازندگان گیتار متوجه شدند صدای سازشان در میان بقیهٔ سازها آنقدر ضعیف است که به خوبی به گوش نمیرسد. برای حل این مشکل، در موسیقی جاز برای اولین بار از گیتارهای آکوستیکی استفاده کردند که به وسیلهٔ یک مبدل الکترومغناطیسی صدا را تقویت میکرد. اما اولین باری که یک گیتار الکتریک به شکل رسمی به بازار آمد، مربوط به سال ۱۹۳۱ است. در آن سال، جورج بوچمپ و آدولف ریکن باکر موفق شدند پیکاپهای الکترومغناطیسی را بسازند و با استفاده از آنها، نخستین گیتار الکتریکی را اختراع کنند. چند سال بعد، در ۱۹۳۵، یک نوآوری بزرگ دیگر توسط کن رابرتز انجام شد. او یک گیتار الکترو اسپانیایی ساخت که در نوع خود اولین گیتار برقی محسوب میشد که ۲۵ اینچ طول و ۱۷ فرت داشت. علاوه بر این، این گیتار اولین سازی بود که میشد آن را دقیقاً مانند گیتار آکوستیک، در حالت ایستاده هم نواخت. امروزه کمتر از ۱۰ عدد از این گیتارهای ساخت رابرتز در دنیا باقی مانده است.
دیدگاهتان را بنویسید