اوکارینا یک ساز بادی قدیمی است که هنوز هم امروزه علاقهمندان زیادی دارد. به خاطر شکل خاص و جالب آن، گاهی به آن نامهایی مانند سیبزمینی شیرین، فلوت گرد یا فلوت کروی هم میگویند. اگر دوست دارید با تاریخچه و ساختمان این ساز آشنا شوید، در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین همراه ما باشید.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در زایلوفون یک شروع عالی موسیقی کودک پیدا کنید.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه با خالق اثر ماندگار مرغ سحر آشنا شوید.
برای گسترش دانش خود، مقاله آموزش موسیقی کودک را مطالعه کنید.
ساختار ساز اوکارینا
اُکارینا یک ساز بادی شبیه به فلوت است. بدنه این ساز معمولاً از جنس سفال یا سرامیک ساخته میشود، اما نمونههایی از جنس پلاستیک، چوب، فلز و حتی استخوان نیز وجود دارد. روی بدنه آن بین ۴ تا ۱۲ سوراخ تعبیه شده که نوازنده با باز و بسته کردن آنها، نتهای مختلف را تولید میکند. دهانهای که نوازنده در آن میدمد، معمولاً به شکل لولهای از بدنه ساز بیرون آمده است.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با انواع سایز ها و مدلهای مختلف یوکللی.
توصیه میشود به مطالعه مقاله چگونه بهترین آموزشگاه موسیقی را انتخاب کنیم ؟ ادامه دهید.
محدوده صدایی معمول اُکارینا از نت C3 تا C6 است، اگرچه انواعی با محدودههای بالاتر یا پایینتر نیز ساخته شدهاند که چندان متداول نیستند.
توصیه میکنیم این مطلب با کاسه تبتی یا مرتعش آشنا شوید را حتماً بخوانید.
اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً ساز کولک تلفیقی از تنبک و کاخون را بخوانید.
تاریخچه ساز اُکارینا
اوکارینا یک ساز بسیار قدیمی شبیه فلوت است که تاریخچه آن به بیش از دوازده هزار سال قبل برمیگردد. در گذشته، از این ساز در مناطق مختلفی مانند چین و آمریکای مرکزی استفاده میشد. پس از سفرهایی از جمله سفرهای ارنان کورتس به آمریکای میانه، اوکارینا به اروپا راه یافت. اگرچه قوم مایا و آزتک هر دو این ساز را میساختند، اما در نهایت آزتکها بودند که موسیقی و رقص همراه با اوکارینا را به اروپاییان شناساندند. در اروپا در ابتدا از اوکارینا فقط به عنوان یک وسیله بازی و سرگرمی استفاده میشد. تا اینکه در سده نوزدهم، یک سازنده ساز ایتالیایی به نام جوزپه دوناتی، اوکارینا را از یک اسباببازی ساده به یک ساز کامل و جدی تبدیل کرد.
ریشه نام این ساز هم به واژه ucaréṅna میرسد که معنای آن «غاز کوچک» است.
در سال ۱۹۶۴، یک ریاضیدان انگلیسی به نام جان تیلور، روش انگشتگذاری اوکارینا را بهبود بخشید. این سیستم طوری طراحی شد که با تنها چهار سوراخ روی ساز، بتوان یک اکتاو کامل را نواخت. این روش هنوز هم مورد استفاده قرار میگیرد و معمولاً برای نوعی از اوکارینا به نام اوکارینای آویز به کار میرود.
در این مقاله محبوب ترین ساز ها از نظر کودکان اطلاعات مفیدی آمده است.
برای گسترش دانش خود، به مقاله اولین برنده نشانه طلایی موسیقی ایران کیست؟ سر بزنید.
دیدگاهتان را بنویسید