علیرضا مشایخی، از آهنگسازان مطرح و از بنیانگذاران موسیقی نوگرا در ایران به شمار میرود. او همچنین به عنوان استادی برجسته در دانشگاه موسیقی تهران فعالیت داشته و شاگردان بسیاری را تحت آموزش خود پرورش داده است. مشایخی دانش موسیقی مدرن را در کشورهای دیگر فرا گرفت و پس از بازگشت به میهن، این دانش را در اختیار جوانان علاقهمند قرار داد. در این نوشتار از وبلاگ آنبین، نگاهی به زندگی و آثار او خواهیم داشت.
مسیر یادگیری موسیقی
علیرضا مشایخی در چهارم بهمنماه ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد. دوران دبیرستان را در مدرسهی علمیه گذراند و از سنین نوجوانی به موسیقی علاقه نشان داد. او نواختن موسیقی ایرانی، موسیقی کلاسیک و پیانو را نزد استادانی مانند لطفالله مفخم پایان، حسین ناصحی و افلیا کمباجیان فرا گرفت.
مشایخی در سال ۱۳۳۶ برای ادامهی تحصیل در رشته آهنگسازی به آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی وین رفت. او همچنین برای مطالعه و پژوهش در زمینه موسیقی الکترونیک به شهر اوترخت در هلند سفر کرد و در کارگاهها و سمینارهای گوناگونی شرکت نمود. در پایان دهه ۱۳۵۰، او به آمریکا رفت تا دانش موسیقایی خود را گسترش دهد و در دهه ۱۹۷۰ به ایران بازگشت.
**علیرضا مشایخی و نوگرایی**
علیرضا مشایخی را به عنوان یک آهنگساز نوگرا و مدرنیست میشناسند و او را نخستین آهنگساز ایرانی میدانند که قطعاتی در سبک موسیقی الکترونیک ساخته است. او از پیشتازان موسیقی چندفرهنگی نیز به شمار میرود.
در دهه ۱۳۵۰، او با قطعهای به نام «گسترش شماره ۵» با عنوان «نیما»، موسیقی نو را به شکلی بنیادین و جسورانه در جامعه هنری ایران معرفی کرد. پس از اجرای این قطعه، آثار دیگری از او مانند باله «بوف کور»، «سمفونی شماره ۲» با نام «سمفونی تهران» و قطعه «ما باغهای نیشابور را هرگز نخواهیم دید» توسط ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر مجلسی رادیو و تلویزیون ملی ایران، به رهبری فرهاد مشکات و ایوو مالک، به روی صحنه رفتند.
افتخارات
در بخش موسیقی کلاسیک سی و دومین جشنواره بینالمللی موسیقی فجر، مشایخی موفق به دریافت «جایزه باربد» برای آهنگسازی آلبوم «گرند کنسرتو» شد.
پیش از این نیز در اسفندماه سال ۱۳۹۹، او برای آهنگسازی آلبوم «مدال ۲۰۱۵» نامزد دریافت جایزه باربد در سی و ششمین دوره جشنواره موسیقی فجر شده بود.
