دسته: موسیقی

  • ۴ ورزش دست برای ویولن

    ۴ ورزش دست برای ویولن

    همه نوازندگان ویولن، چه تازه‌کار و چه باتجربه، باید عضلات مچ دست، انگشتان و بازوهای خود را تقویت کنند. چرا که بدون قدرت کافی در این ماهیچه‌ها، نوازندگی به خوبی ممکن نخواهد بود. تمرینات ورزشی مخصوص دست، نه تنها توانایی نوازنده را افزایش می‌دهد، بلکه از درد و فشار روی دست‌ها نیز پیشگیری می‌کند. در ادامه این مطلب از وبلاگ آنبین، با ما همراه باشید تا با چند نمونه از این تمرینات مفید آشنا شوید.

    بهترین ورزش‌های دست برای ویولن

    ۱. کشیدگی انگشت‌ها

    دست‌هایتان را روی یک میز یا سطح صاف بگذارید. سپس به نرمی انگشت‌ها را از بند بالا و پایین ببرید و دوباره به حالت اول برگردانید. راه دیگر این است که با یک دست، تک‌تک انگشتان دست دیگر را به آرامی به سمت بالا بکشید. فقط مراقب باشید که دردی احساس نکنید. این حرکت ساده به قوی‌تر شدن انگشتان کمک می‌کند و وقتی مشغول نواختن ساز هستید، کنترل بیشتری روی انگشت‌گذاری و اجرای نت‌ها خواهید داشت.

    ۲. توپ ضداسترس

    توپ‌های ضداسترس که این روزها به دلیل اثر آرامش‌بخشی‌شان خیلی پرطرفدار هستند، می‌توانند یک وسیله ورزشی خوب برای دستان ویولنیست‌ها باشند. برای انجام این تمرین، کافیست توپ را در کف دست خود بگیرید و آن را با نوک انگشتان خود به آرامی بغلتانید. این حرکت ساده به قوی‌تر شدن ماهیچه‌های دست و انگشتان و همچنین بهبود گردش خون در این ناحیه کمک می‌کند.

    ۳. ضربه به صفحه انگشت‌گذاری

    در این تمرین، کافی است دست چپ خود را روی صفحه ویولن قرار دهید و از دست راست و آرشه استفاده نکنید. چهار انگشت دست چپ‌تان را روی صفحه بگذارید و به نرمی با آنها به صفحه ضربه بزنید. این کار را از انگشت اشاره شروع کنید و به ترتیب ادامه دهید تا به انگشت کوچک برسید. سپس همین ترتیب را برعکس، از انگشت کوچک به سمت انگشت اشاره، انجام دهید.

    ۴. ماساژ دست

    با انگشت شست خود، دست مخالف را به آرامی ماساژ بدهید. این کار باعث می‌شود خون بیشتری در دست‌ها جریان پیدا کند، انعطاف‌پذیرتر شوند و گرم شوند. به همین دلیل، این حرکت یک ورزش بسیار مفید و مناسب برای نوازندگی ویولن به شمار می‌آید.

  • گراوه در موسیقی چیست؟

    گراوه در موسیقی چیست؟

    آیا تا به حال با کلمه‌ی «گراوه» در دنیای موسیقی روبرو شده‌اید و می‌دانید چه مفهومی دارد؟ این واژه در واقع به بخشی از ریتم یک قطعه اشاره می‌کند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به طور کامل و با جزییات به بررسی این موضوع پرداخته می‌شود.

    مقاله ویژگی های پیش درآمد در موسیقی سنتی چیست؟ حاوی اطلاعات جامعی است.

    گراوه در موسیقی

    در زبان ایتالیایی، کلمه “گراوه” به معنی سنگین، جدی و بسیار آهسته است. در دنیای موسیقی، از این واژه برای توصیف قطعهای استفاده میشود که سرعت بسیار کمی دارد و معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ ضرب در دقیقه اجرا میشود. این سبک، حس بزرگی، عمق و جدیت را به شنونده منتقل میکند و اغلب با احساسی از غم و تامل همراه است.

    سرعت گراوه حتی از آداجیو و لارگو هم کندتر است. این آهستگی باعث میشود هر نت به طور کامل شنیده شود و فضایی پر از احساس و تفکر ایجاد کند. همچنین، این سرعت کم به شنونده امکان میدهد تا تغییرات ظریف در شدت صدا و زیر و بمی نتها را بهتر درک کند. گاهی اوقات، از واژه گراوه برای اشاره به کمارتعاشترین یا بمترین صدا در یک مجموعه نتی نیز استفاده میشود.

    برای مطالعه بیشتر، به قمرالملوک وزیری، ام کلثوم ایران سری سر بزنید.

    مشهورترین نمونه‌های گراوه

    سمفونی شماره ۷ بتهوون

    موومان دوم از سمفونی هفتم بتهوون که با سرعت آلگرتو نواخته می‌شود، بخش‌هایی آرام و تامل‌برانگیز دارد. این قسمت‌ها با نغمه‌هایی همراه است که حس بی‌قراری و اندوه را به شنونده منتقل می‌کند و در عین حال، با آهنگی آهسته و سنگین پیش می‌رود.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آشنایی با علامت دیز، هشتگ نت ها پیدا کنید.

    سونات پیانوی شماره ۲ شوپن

    سونات پیانوی شماره ۲ اثر شوپن، که با نام “راهپیمایی تشییع جنازه” نیز معروف است، در بخش سوم خود از نظر سرعت و حس غمناکی که دارد، بسیار شبیه به قطعات گراوه است.

    پیش درآمد باخ در سی مینور

    پرلود سی مینور باخ از مجموعه‌ی “کلاویه‌ی خوش‌کوک”، نمونه‌ی دیگری است که حس آرام و سنگینِ گراوه به خوبی در آن نمایان است.

    تاریخچه گراوه در موسیقی

    اصطلاح گراوه در پایان سده هفدهم میلادی به عنوان واژه‌ای برای توصیف سرعت موسیقی به کار رفت. فرانچسکو کاوالی از نخستین آهنگسازانی بود که این واژه را برای نشان دادن تمپو استفاده کرد. در دهه ۱۶۸۰ میلادی، این اصطلاح در ایتالیا رایج شد و آهنگسازان و نوازندگان ایتالیایی از آن برای بیان سرعت بسیار کند قطعات موسیقی بهره می‌بردند.

  • ۷ تفاوت موسیقی جز و بلوز را یاد بگیرید!

    ۷ تفاوت موسیقی جز و بلوز را یاد بگیرید!

    موسیقی جز و بلوز دو سبک نزدیک به هم هستند که خیلی‌ها در تشخیص آن‌ها از یکدیگر مشکل دارند. این دو سبک در نگاه اول شبیه به نظر می‌رسند، اما در اصل تفاوت‌های اساسی با هم دارند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، هفت مورد از این تفاوت‌های کلیدی را برای شما شرح می‌دهیم.

    برای گسترش دانش خود، به مقاله بیوگرافی علی مولایی سر بزنید.

    تفاوت های موسیقی جز و بلوز

    ۱. خاستگاه

    موسیقی جز و بلوز از نظر ریشه و زمان پیدایش با هم تفاوت دارند. موسیقی جز در آغاز قرن بیستم و از ترکیب فرهنگ‌های آفریقایی، آمریکایی و اروپایی در جنوب آمریکا به وجود آمد. اما موسیقی بلوز کمی قدیمی‌تر است و مربوط به پایان قرن نوزدهم می‌شود که آن هم در مناطق جنوبی ایالات متحده متولد شد.

    ۲. سبک

    موسیقی جز از تلفیق موسیقی سنتی آفریقا با سبک‌های اروپایی به وجود آمده است. در مقابل، موسیقی بلوز حاصل ترکیب موسیقی فولکلور سیاهان آمریکا با ترانه‌های مذهبی و سرودهای کلیسایی است.

    ۳. سازها

    سازهایی که در موسیقی جز به کار می‌روند عبارت‌اند از: گیتار، پیانو، باس، ساکسیفون، ترومپت، کلارینت، درامز، توبا و کنترباس.
    در موسیقی بلوز هم معمولاً از این سازها استفاده می‌شود: گیتار، باس، پیانو، هارمونیکا، کنترباس، درامز، ساکسیفون، ترومپت، ترومبون و ویولن.

    ۴. خواننده

    در سبک موسیقی جَز، تمرکز اصلی روی سازها و همکاری پویای بین آن‌هاست. به همین دلیل، معمولاً در این سبک خبری از شعر و آواز نیست و سازها نقش اصلی را در قطعه ایفا می‌کنند. اما در موسیقی بلوز وضعیت متفاوت است؛ در این سبک معمولاً یک نوازنده گیتار یا یک خواننده حضور دارد که متن‌های پرمعنی و احساسی را اجرا می‌کند.

    ۵. ضرب آهنگ و لحن

    یک تفاوت اصلی بین موسیقی جز و بلوز، در حال و هوا و ریتم آنهاست. معمولاً موسیقی جز، شادتر و پرتحرک‌تر از موسیقی بلوز است.

    ۶. سبک‌های مشتق

    موسیقی جز و بلوز هر کدام شاخه‌های هنری زیادی را به دنیا معرفی کردند. از دل موسیقی جز، سبک‌هایی مانند کالیپسو، فانک، فیوژن، جاز بلوز، جاز لاتین، رگتایم، سول و سوئینگ متولد شدند. در طرف دیگر، موسیقی بلوز هم منشأ سبک‌های متنوعی مانند بلوگرس، جاز، آر اند بی، راک اند رول و راک بوده است.

    توصیه می‌کنیم این مطلب آشنایی با موسیقی جنوبی (بندری) را حتماً بخوانید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً مسابقه یلدایی آنبین را بخوانید.

  • بهترین موزه های موسیقی جهان را بشناسید!

    بهترین موزه های موسیقی جهان را بشناسید!

    در این نوشته از وبلاگ آنبین، نگاهی می‌اندازیم به برخی از شناخته‌شده‌ترین موزه‌های موسیقی در سراسر جهان. این موزه‌ها مجموعه‌ای ارزشمند از سازهای مختلف، وسایل شخصی نوازندگان و آهنگسازان و همچنین مدارک و نوشته‌های مهم مربوط به دنیای موسیقی را در خود جای داده‌اند. در ادامه با ما همراه باشید.

    مشهورترین موزه های موسیقی دنیا

    ۱. موزه و کتابخانه بین المللی موسیقی (Museo Internazionale e Biblioteca della Musica)

    موزه و کتابخانه جهانی موسیقی، در شهر بولونیای ایتالیا قرار دارد. این شهر به خاطر اهمیتش در زمینه موسیقی مشهور است. در این مجموعه، شما می‌توانید بیش از صد تابلو از چهره‌های سرشناس موسیقی، بیش از هشتاد ساز کهن و همچنین آرشیوی غنی از مدارک و نوشته‌های تاریخی ارزشمند را ببینید.

    ۲. موزه آلات موسیقی (The Museum of Musical Instruments)

    موزه سازهای موسیقی در شهر برلین، از مشهورترین مجموعه‌های موسیقی در سراسر جهان به شمار می‌رود. در این موزه بیش از هشتصد نوع ساز از سده شانزدهم میلادی تا زمان حاضر نگهداری می‌شود. همچنین تعدادی از این سازها در گذشته در اختیار چهره‌های سرشناسی همچون سوفی شارلوت ملکه پروس، فردریک کبیر و بنجامین فرانکلین قرار داشته‌اند.

    ۳. موزه هاوس در موزیک (Haus der Musik)

    هاوس در موزیک، یک موزه جذاب در شهر وین است که دنیای موسیقی کلاسیک و نوآوری‌های فناوری را در کنار هم قرار داده است. این موزه چهار طبقه، شما را به بازدید از بخش‌های مختلفی مانند نمایشگاه‌های اختصاص‌یافته به ارکستر فیلارمونیک وین و آهنگسازان نامدار اتریشی دعوت می‌کند. علاوه بر این، می‌توانید با فناوری‌های سرگرم‌کننده موسیقی نیز آشنا شوید؛ مثلاً نقش یک رهبر ارکستر را در یک محیط مجازی تجربه کنید یا به شبیه‌سازیِ شنیدن موسیقی در دوران جنینی گوش دهید.

    ۴. موزه موتاون (Motown Museum)

    موزه موتاون در شهر دیترویت واقع در ایالت میشیگان قرار دارد. این مکان در گذشته، هم خانهٔ بری گوردی جونیور و هم استودیو ضبط موسیقی شرکت صفحه‌پروری او بود. امروزه این ساختمان به یک موزه تبدیل شده که در آن عکس‌های قدیمی، لباس‌ها و اشیای تاریخی زیادی از آن دوران به نمایش گذاشته شده است.

    برای گسترش دانش خود، مقاله بهترین کلاس آواز در شرق تهران را مطالعه کنید.

    ۵. موزه فرهنگ پاپ (The Museum Of Pop Culture)

    موزه فرهنگ پاپ، از برترین موزه‌های موسیقی در سراسر جهان به شمار می‌رود که در شهر سیاتل در ایالت واشنگتن قرار دارد. این موزه در سال ۲۰۰۰ به همت پل آلن، یکی از مؤسسان شرکت مایکروسافت، ایجاد شد.
    درون موزه، بخش‌های گوناگونی طراحی شده که تجربه‌های جذاب و متفاوتی از دنیای موسیقی را به شما ارائه می‌دهند. بازدیدکنندگان می‌توانند در مقابل جمعیتی مجازی، با سازهای راک‌اند‌رول به نواختن بپردازند. علاوه بر این، آثار ارزشمندی مانند دست‌نوشته‌های ترانه‌ها، سازهای شخصی و عکس‌های اصلی خوانندگان و گروه‌های مشهوری مانند جیمی هندریکس و نیروانا در این موزه نگهداری می‌شوند.
    همچنین، هر ساله برنامه‌های مختلفی از جمله کنسرت‌ها و نمایشگاه‌های ویژه در این موزه برگزار می‌گردد.

    ۶. موزه بیتلز استوری (The Beatles Story)

    موزه داستان بیتلز از شناخته‌شده‌ترین موزه‌های موسیقی در سراسر جهان است که در شهر لیورپول انگلستان قرار دارد. این موزه داستان زندگی، فرهنگ و آثار موسیقی گروه بیتلز را روایت می‌کند و گنجینه‌ای از سازهای اصلی اعضای گروه، عکس‌های نادر و اشیای به‌یادماندنی مربوط به آنان را در خود جای داده است.

    برای مطالعه بیشتر، به داستان جالب خلق تنصیف سپیده سری سر بزنید.

    ۷. موزه موسیقی استاکس امریکن سول (Stax Museum Of American Soul Music)

    موزه استاکس آمریکن سول در شهر ممفیس، یک جایگاه ویژه در جهان است که تنها به پاسداشت روح و جان موسیقی آمریکا می‌پردازد. این موزه از خوانندگان و موسیقی‌دانان سولسویل قدردانی می‌کند؛ کسانی که شجاعت به خرج دادند و در شرایط سخت و پرچالش دوران خود، در برابر تبعیض‌های نژادی ایستادند و موسیقی ماندگار خلق کردند. نام‌هایی مانند آیزاک هیز، اوتیس ردینگ و روفس توماس در میان این چهره‌های تاثیرگذار هستند.
    وسایل شخصی این هنرمندان بزرگ، از جمله لباس‌های درخشان و چشمگیری که روی صحنه می‌پوشیدند و همچنین سازهایی که با آن‌ها نوای جان‌دل را می‌آفریدند، در این موزه نگهداری می‌شوند.

    در صورت علاقه‌مندی، مطلب رابطه تغذیه و صداسازی را از دست ندهید.

    ۸. موزه گرمی (The Grammy Museum)

    موزه گرمی در شهر لس‌آنجلس، جایی فوق‌العاده برای دوستداران همه سبک‌های موسیقی است.
    در این موزه می‌توانید متن‌های نوشته‌شده به دست خود خواننده‌ها و عکس‌های نادری از آن‌ها را از نزدیک تماشا کنید.
    همچنین برنامه‌های جذاب و مشارکتی زیادی در این موزه برگزار می‌شود؛ مثلاً می‌توانید نواختن سازهای گوناگون را یاد بگیرید و خودتان امتحان کنید.

  • آموزش ترانه نویسی برای مبتدی‌ها در ۴ مرحله

    آموزش ترانه نویسی برای مبتدی‌ها در ۴ مرحله

    خیلی از آهنگسازان دوست دارند مهارت ترانه‌نویسی را یاد بگیرند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم یک راهنمای آسان برای نوشتن ترانه در اختیارتان بگذاریم و گام‌به‌گام، تا خلق اولین ترانه‌ی خودتان، کنارتان باشیم.

    آموزش ترانه نویسی در ۴ گام

    ۱. انتخاب عنوان

    **عنوانی برای ترانه‌ات انتخاب کن**

    اول از همه، یک اسم کوتاه و مناسب برای ترانه‌ات پیدا کن. این عنوان باید در حد چند کلمه باشد تا بتوانی روی یک موضوع خاص تمرکز کنی. موضوعی که انتخاب می‌کنی، بهتر است با ریتم و حس موسیقی‌ات همخوانی داشته باشد. همچنین، اگر این موضوع با احساسات و حال‌وهوای درونی خودت در آن زمان هماهنگ باشد، می‌توانی از تجربیات و عواطف شخصی‌ات برای نوشتن ترانه استفاده کنی و آن را صمیمی‌تر و واقعی‌تر کنی.

    ۲. لیست سوال و جواب

    در گام بعدی، باید برای موضوع خود یک فهرست از پرسش‌ها تهیه کنید و به تک تک آن‌ها پاسخ دهید.
    در ادامه، نمونه‌هایی از این پرسش‌ها را مشاهده می‌کنید:

    • به نظر شما این موضوع چه مفهومی دارد؟
    • چه حرف یا مطلبی در مورد این عنوان دارید؟
    • چه پیام یا حسّی می‌خواهید به مخاطب خود برسانید؟
    • خودتان چه احساسی نسبت به این موضوع دارید؟
    • دلیل انتخاب این عنوان چه بود؟

    ۳. مشخص کردن ساختار ترانه

    برای نوشتن یک ترانه خوب، ابتدا باید با بخش‌های اصلی آن آشنا شوید. ساختار یک ترانه معمولاً از قسمت‌های زیر تشکیل شده است:

    **ورس (Verse):**
    این قسمت شامل چند خط شعر است که مفهوم اصلی ترانه را بیان می‌کند. یک آهنگ ممکن است چندین ورس داشته باشد که هر کدام با کلمات متفاوت، ایده مرکزی ترانه را به شیوه‌ای تازه مطرح می‌کنند.

    **کورس (Chorus):**
    کورس بخشی است که معمولاً چندین بار در طول آهنگ تکرار می‌شود و پیام اصلی ترانه در آن گنجانده شده است. به دلیل تکرار، این قسمت بیشتر در ذهن شنونده باقی می‌ماند و نقش بسیار مهمی دارد.

    **بریج (Bridge):**
    بریج مانند یک پل، دو بخش ترانه (مثلاً ورس و کورس) را به هم وصل می‌کند. گاهی نیز بین تکرارهای آخر کورس قرار می‌گیرد. هدف از این بخش، ایجاد تنوع و جلوگیری از یکنواختی ناشی از تکرار ورس و کورس است.

    حال که با این سه بخش آشنا شدید، باید بدانید که رایج‌ترین ساختار مورد استفاده ترانه‌نویسان امروزی به این شکل است:
    ورس / کورس / ورس / کورس / بریج / کورس

    پس از انتخاب این ساختار، برای نوشتن هر ورس و کورس، یک سوال مشخص در نظر بگیرید و سعی کنید در متن خود به آن پاسخ دهید. همچنین هنگام نوشتن، از خود بپرسید: شنونده با خواندن این بخش چه احساسی پیدا می‌کند؟ آیا حس گرمی و نور دارد یا حس تاریکی و سردی؟

    ۴. پیدا کردن ملودی در شعر

    در بخش پایانی یادگیری ترانه‌سرایی، باید شعر خود را با ملودی هماهنگ کنید. برای این کار، بهتر است شعرتان را با صدای بلند و همراه با احساس بخوانید و همزمان، با ملودی موسیقی نیز همراه شوید تا بتوانید ارتباط مناسبی بین آن‌ها برقرار کنید.

    در این مرحله، آشنایی با ریتم موسیقی و وزن شعر اهمیت زیادی دارد تا بتوانید وزن ملودی را به درستی روی شعر قرار دهید. توجه داشته باشید که هجاهای شعر را به گونه‌ای انتخاب کنید که با ریتم آهنگ همخوانی داشته باشند. به عنوان مثال، برای نت‌های کشیده، بهتر است از حروف صدادار بلند استفاده کنید و برای نت‌های کوتاه، از حروف بی‌صدا بهره ببرید.

  • ساز کانتله؛ ساز ملی فنلاند

    ساز کانتله؛ ساز ملی فنلاند

    کانتله که با نام کانل نیز شناخته می‌شود، یک ساز موسیقی با صدای ناقوسی و منحصر به فرد است. این ساز که با نواختن سیم‌هایش به صدا درمی‌آید، ریشه در فرهنگ فنلاند و منطقه کارلیا دارد و از خانواده سازهای زهی در بخش جنوب شرقی دریای بالتیک محسوب می‌شود. در این نوشته از وبلاگ آنبین، به طور کامل به معرفی و بررسی این ساز خواهیم پرداخت.

    ساختار ساز کانتله

    ساز کانتله در دو مدل اصلی ساخته می‌شود: کانتله کوچک و کانتله کنسرت. مدل کوچک معمولاً دارای پانزده سیم است. در گذشته، این ساز تنها پنج یا شش سیم داشت که از موی اسب ساخته می‌شد و بدنه‌اش نیز از یک قطعه چوب تراشیده می‌شد. اما امروزه سیم‌ها فلزی هستند و بدنه ساز از چند قطعه مختلف تشکیل شده است. کانتله کنسرت اما بزرگ‌تر است و گاهی تا چهل سیم دارد. تفاوت اصلی بین این دو نوع کانتله در جهت قرارگیری سیم‌هاست. در کانتله کوچک، سیم‌های بلندتر و صدای بم‌تر، از نوازنده فاصله بیشتری دارند. اما در کانتله کنسرت، این سیم‌ها نزدیک‌تر به نوازنده قرار گرفته‌اند و سیم‌های کوتاه و صدای زیر، در سمت دورتر از او هستند. هنگام نواختن، معمولاً کانتله را روی پا یا یک میز کوچک می‌گذارند. نوازنده با انگشتان هر دو دست و گاهی حتی با یک چوب کبریت، روی سیم‌ها ضربه می‌زند و آهنگ می‌سازد.

    کانتله در اشعار و افسانه‌ها

    در فرهنگ و داستان‌های قدیمی فنلاند، افسانه‌ی جالبی درباره‌ی ساز کانتله روایت می‌شود. مردم باور دارند که نخستین کانتله از آرواره‌ی یک ماهی و موی دختران جوان درست شده بود. می‌گویند صدای این ساز چنان دلنشین و زیبا بود که همه‌ی موجودات زنده را به گریه انداخت. اشک‌های آن‌ها به سوی اقیانوس سرازیر شد و وقتی به دریا رسید، به دانه‌های مروارید آبی رنگ تبدیل گردید.

    کاربرد در آموزش

    ساز کانتله در اندازه‌های گوناگون و با تعداد سیم‌های متفاوتی ساخته می‌شود. برخی از آن‌ها ۵ سیم، ۱۰ سیم، ۱۱ سیم، ۳۶ سیم یا حتی ۴۰ سیم دارند. نوع ۵ سیم آن، که ساده‌ترین مدل است، معمولاً اولین سازی است که دانش‌آموزان در فنلاند با آن آشنا می‌شوند. نواختن این ساز بسیار راحت است و کودکان به راحتی می‌توانند با آن آهنگ‌های ساده و جدید بسازند. این کار نه تنها خلاقیت آن‌ها را پرورش می‌دهد، بلکه باعث سرگرمی و تقویت مهارت کار گروهی نیز می‌شود.

  • آشنایی با افراد مشهوری که ویولنیست بودند!

    آشنایی با افراد مشهوری که ویولنیست بودند!

    اگر به موسیقی ویولن علاقه دارید، احتمالاً نوازندگان حرفه‌ای و بزرگ این ساز را می‌شناسید. اما آیا می‌دانید در میان چهره‌های مشهور دنیا مانند بازیگران، دانشمندان، سیاستمداران و افراد سرشناس نیز کسانی هستند که ویولن می‌نواختند؟ در این نوشته از وبلاگ آنبین همراه ما باشید تا با این افراد آشنا شوید.

    افراد مشهور ویولنیست

    آلبرت انیشتین

    آلبرت انیشتین، دانشمند مشهور جهان، از نوازندگان سرشناس ویولن نیز به شمار می‌رود. او در شش‌سالگی با تشویق مادرش به یادگیری ویولن پرداخت، اما در آن دوران علاقه‌ای به این ساز نشان نمی‌داد. با گذر زمان و در بزرگسالی، نگاه او به ویولن کاملاً تغییر کرد و چنان شیفته‌ی آن شد که حتی این علاقه بر تفکر و دستاوردهای علمی‌اش نیز اثر گذاشت. او در جایی گفته است: «بالاترین لذت در زندگی‌ام را ویولن‌ام به من می‌دهد.»

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله تاثیر موسیقی بر جنین و نوزاد ادامه دهید.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه تفاوت پیانو، ارگ و کیبرد.

    چارلی چاپلین

    چارلی چاپلین، کمدین مشهور انگلیسی، نواختن سازهای ویولن، ویولن‌سل و پیانو را بدون معلم و به صورت خودآموز فرا گرفت. او برای تعداد زیادی از فیلم‌هایی که ساخت، موسیقی نیز تصنیف کرد. چاپلین از سن ۹ سالگی شروع به یادگیری ویولن و ویولن‌سل کرد و پس از آن، با اجراهای موفق در سالن‌های موسیقی، با نوازندگان سرشناس آشنا شد و توانست مهارت‌های موسیقایی خود را گسترش دهد.

    توماس جفرسون

    توماس جفرسون، سومین رئیس‌جمهور آمریکا، از چهره‌های معروفی است که ویولن می‌نواخت. او علاوه بر ویولن، کمی هم با ویولن‌سل آشنا بود. جفرسون می‌گفت در سال‌های جوانی هر روز حدود سه ساعت به تمرین موسیقی اختصاص می‌داده است.

    مارلنه دیتریش

    مارلنه دیتریش، هنرپیشه سرشناس آلمانی-آمریکایی، در مدرسه‌ای به نام آگوست ویکتوریا از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۸ نواختن ویولن آموخت. رویای او این بود که به یک نوازنده چیره‌دست ویولن تبدیل شود، اما متأسفانه آسیب دیدگی دستش باعث شد نتواند این آرزو را عملی کند.

    این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه بیوگرافی استاد داوود آزاد.

    مریل استریپ

    مریل استریپ، بازیگر سرشناس آمریکایی، برای ایفای نقش در فیلم “قلب موسیقی” نواختن ویولن را تنها در مدت دو ماه یاد گرفت. وس کریون، کارگردان این فیلم، در مورد مهارت او در نواختن ویولن گفته: «اگر میکروفونی نزدیک ساز او می‌گذاشتید، شاید صدای کاملاً درستی از ویولن به گوش نمی‌رسید؛ اما حالت دست‌ها، حرکت انگشتان و تمام جزئیات اجرایش بینظیر و واقعی بود.»

  • ریچارد کلایدرمن | پیانیست فرانسوی؛ محبوبیت بین‌المللی!

    ریچارد کلایدرمن | پیانیست فرانسوی؛ محبوبیت بین‌المللی!

    ریچارد کلایدرمن، نوازنده پیانو اهل فرانسه، با تلفیق موسیقی کلاسیک و پاپ، سبک تازه‌ای از موسیقی احساسی و عاشقانه را پدید آورده است. او تا امروز بیش از هزار قطعه موسیقی ضبط کرده و رکورد موفق‌ترین نوازنده پیانو در جهان را در کتاب رکوردهای گینس به نام خود ثبت کرده است. کلایدرمن آثار مشهور کلاسیک را دوباره می‌نوازد، قطعات شناخته‌شده موسیقی محلی و ملل را بازآفرینی می‌کند و همچنین موسیقی فیلم اجرا می‌کند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، شما را بیشتر با این هنرمند محبوب آشنا می‌کنیم.

    اطلاعات جامع‌تری در مورد این موضوع را در آشنایی با اصطلاحات موسیقی در ارکستر پیدا کنید.

    کودکی و نوجوانی ریچارد کلایدرمن

    ریچارد کلایدرمن در ۲۸ دسامبر سال ۱۹۵۳ در شهر پاریس به دنیا آمد. پدرش که معلم پیانو بود، از زمانی که ریچارد کوچک بود نواختن این ساز را به او آموخت؛ به گونه‌ای که او در شش سالگی می‌توانست نت‌های موسیقی را حتی بهتر از خواندن زبان فرانسه بخواند! طبیعی بود که در دوازده سالگی بتواند در کنسرواتوار معروف پاریس پذیرفته شود. همچنین در شانزده سالگی، اولین جایزه مهم موسیقی خود را در همان مؤسسه دریافت کرد.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، حتماً بهترین آموزشگاه برای آموزش کالیمبا را بخوانید.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله خط اتصال در موسیقی چیست؟ به شما کمک خواهد کرد.

    برای مطالعه بیشتر، به نکات مهم در نظافت گیتار الکتریک سری سر بزنید.

    ریچارد در نوجوانی به صورت جدی به دنبال موسیقی کلاسیک رفت؛ اما به دلیل بیماری پدر و وضعیت مالی سخت خانواده، ناچار شد این مسیر را تغییر دهد. در آن دوران، او همزمان در یک بانک کار می‌کرد و به عنوان نوازنده سیار در برنامه‌های مختلف هنری شرکت می‌جست. او با تعدادی از خوانندگان و گروه‌های فرانسوی مانند جانی هالیدی، تیری لورون و میشل ساردو همکاری کرد و برای آن‌ها پیانو نواخت.

    ریچارد کلایدرمن درباره روزهای سخت نوجوانی خود می‌گوید:«می‌خواستم کار دیگری را امتحان کنم؛ به همین خاطر با چند نفر از دوستانم یک گروه راک تشکیل دادیم. دوران دشواری بود… هر مقدار پولی که به دست می‌آوردیم، خرج وسایل و تجهیزات موسیقی می‌کردیم. تغذیه من بسیار بد بود و معمولاً فقط ساندویچ می‌خوردم؛ آنقدر که در هفده سالگی به دلیل زخم معده مجبور به عمل جراحی شدم!»

    برای گسترش دانش خود، به مقاله ریورب چیست؟ سر بزنید.

    چکامه‌ای برای آدلین؛ قطعه‌ای سرنوشت‌ساز!

    در سال ۱۹۷۶، یک تهیه‌کننده موسیقی اهل فرانسه به نام اولیور توسنت با ریچارد کلایدرمن تماس گرفت. او به همراه دوست و همکارش، پل دو سنویل، در جستجوی نوازنده‌ای برای ضبط یک آهنگ آرام و دلنشین پیانو بودند. در آن زمان، کلایدرمن ۲۳ سال داشت و از میان بیست نوازنده‌ای که برای این قطعه آزمایش داده بودند، انتخاب شد.

    این قطعه که “چکامه‌ای برای آدلین” نام داشت، توسط پل دو سنویل برای دختر کوچکش، آدلین، ساخته شده بود. پل درباره انتخاب کلایدرمن گفت: «ما خیلی زود به او علاقه مند شدیم. نحوه نواختن نرم و خاص او روی کلیدهای پیانو، همراه با شخصیت آرام و ظاهر جذابش، من و اولیور را بسیار تحت تأثیر قرار داد. خیلی سریع تصمیم گرفتیم که او را انتخاب کنیم.»

    برای اطلاعات بیشتر، به مقاله بیوگرافی مرتضی حنانه ، موسیقی دان به نام ایرانی مراجعه کنید.

    این آهنگ با فروش بیش از ۲۲ میلیون نسخه در ۳۸ کشور جهان، به نقطه عطفی در زندگی هنری کلایدرمن تبدیل شد و نام او را بر سر زبان‌ها انداخت. از سال بعد، یعنی ۱۹۷۷، او کار روی آلبوم‌های مختلف و اجرای کنسرت‌های بین‌المللی را آغاز کرد. از سال ۱۹۷۹ تا امروز، او حدود ۲۵۰۰ کنسرت در سراسر جهان برگزار کرده است!

  • آموزش نحوه گرفتن پیک گیتار در دست

    آموزش نحوه گرفتن پیک گیتار در دست

    پیک یک وسیله کوچک و معمولاً نازک است که برای نواختن گیتار از آن استفاده می‌شود. این ابزار را از جنس‌های مختلفی مانند پلاستیک، چوب، فلز، نمد و حتی سنگ می‌سازند. بسیاری از کسانی که تازه شروع به یادگیری گیتار کرده‌اند، در نحوه صحیح نگه داشتن پیک مشکل دارند. اگر پیک را با فشار زیاد و خیلی محکم در دست بگیرید، باعث سفتی و درد عضلات دست می‌شود. برعکس، اگر آن را بیش از حد شل نگه دارید، پیک از دستتان خواهد افتاد. در کل، اگر روش درست در دست گرفتن پیک را بلد نباشید، روی کیفیت نوازندگی شما تأثیر منفی می‌گذارد. در ادامه این مطلب در وبلاگ آنبین، همراه ما باشید تا روش صحیح استفاده از پیک را به شما آموزش دهیم.

    نحوه گرفتن پیک گیتار در دست

    برای نگه داشتن پیک گیتار در دست، چند روش وجود دارد. در اینجا معمول‌ترین روش را یاد می‌گیریم. اول انگشت شست و اشاره خود را طوری قرار دهید که نزدیک هم باشند. بعد پیک را بین انگشت شست و کنار انگشت اشاره بگذارید. نوک پیک باید در امتداد انگشت اشاره باشد، اما طوری که حدود یک سانتیمتر از نوک تیز پیک فاصله داشته باشید. سه انگشت دیگر را هم جمع کرده و به شکل نیمه‌مشت درآورید. پیک باید به اندازه‌ای محکم در دست باشد که نیفتد، اما نه آنقدر سفت که انعطاف خود را از دست بدهد. نوک پیک باید بتواند کمی تکان بخورد. بهتر است پیک را از قسمت میانی آن بگیرید تا هم کنترل بهتری داشته باشید و هم پیک حالت ارتجاعی خود را حفظ کند. در نهایت، پیک را با فاصله کمی از سیم‌ها و تقریباً به صورت عمودی قرار دهید و آرام به سیم‌ها ضربه بزنید. هنگام نواختن، به جای تکان دادن مچ دست، از آرنج خود استفاده کنید. در طول یادگیری، انواع پیک‌ها را امتحان کنید تا پیک مناسب و راحتی برای خود پیدا کنید.

  • ۴ کتاب درباره ویولن که هر ویولنیستی باید بخواند!

    ۴ کتاب درباره ویولن که هر ویولنیستی باید بخواند!

    برای کسب هر تخصصی، مطالعه کتاب‌های مربوط به آن زمینه یکی از ضروری‌ترین کارهاست. موسیقی هم از این اصل جدا نیست. در این نوشته از وبلاگ آنبین، می‌خواهیم چند کتاب مناسب برای نوازندگان ویولن را معرفی کنیم. این فهرست شامل کتاب‌های آموزشی، تاریخی و همچنین رمان‌هایی است که با خواندن آن‌ها هم مطالب ارزشمندی می‌آموزید و هم از مطالعه‌شان لذت خواهید برد.

    بهترین کتاب ها درباره ویولن

    ۱. آشنایی با ویولن | رابین استاول

    کتاب “آشنایی با ویولن” همانطور که از اسمش مشخص است، یک راهنمای مناسب برای کسانی است که می‌خواهند نواختن این ساز را آغاز کنند. با خواندن این کتاب، می‌توانید با پیشینه ویولن، بخش‌های مختلف آن، روش تولید صدا و نواختن، مبانی آموزشی، تکنیک‌های مهم و نوازندگان مشهور این ساز آشنا شوید. نکته خوب درباره این کتاب آن است که حتی اگر اطلاعات زیادی درباره واژه‌ها و مبانی موسیقی ندارید، باز هم می‌توانید از مطالب آن استفاده کنید و چیزهای جدیدی یاد بگیرید.

    ۲. همنشین کمبریج برای ویولن | رابین استاول

    کتاب دوم رابین استاول درباره ویولن که قصد معرفی آن را داریم، “همنشین کمبریج برای ویولن” نام دارد. در این اثر، ده نفر از متخصصان این حوزه مشارکت داشته‌اند و در قالب پانزده مقاله، به بررسی تاریخچه و مجموعه آثار ویولن از آغاز تا زمان حاضر پرداخته‌اند. علاوه بر این، موضوعاتی مانند شیوه ساخت ویولن، ویژگی‌های صدای آن و روش‌های آموزش این ساز نیز در کتاب مورد بحث قرار گرفته‌اند.

    توصیه می‌شود به مطالعه مقاله معرفی موسیقی نظامی ادامه دهید.

    اگر به این موضوع علاقه دارید، بیوگرافی استاد لوریس هایکازی را از دست ندهید.

    ۳. اصول نوازندگی و تدریس ویولن | ایوان گالامیان

    خیلی‌ها باور دارند کتاب “اصول نوازندگی و تدریس ویولن”، برترین کتاب در زمینهٔ ویولن است. حتی نوازندهٔ سرشناس اسرائیلی، ایتساک پرلمان، مطالعهٔ این کتاب را به همهٔ ویولنیست‌ها توصیه می‌کند. در این کتاب می‌توانید با روش‌های نواختن ویولن، نکات ریز و کاربردی، شیوه‌های مؤثر تمرین و راه‌های پیشرفت در نوازندگی آشنا شوید.

    ۴. ویولن سیاه | مکسنس فرمین

    ویولن سیاه داستانی است که در شهر ونیز و در دوران حمله سربازان ناپلئون اتفاق می‌افتد. این کتاب سرگذشت نوازنده ویولنی را روایت می‌کند که در ارتش فرانسه خدمت می‌کرد و در جریان جنگ زخمی شد. پس از آن، او پناه و آرامش خود را در ساز محبوبش، یعنی ویولن، پیدا می‌کند. این رمان به زیبایی نشان می‌دهد که چگونه یک ویولن می‌تواند مسیر زندگی فرد را تغییر دهد و حتی جان او را نجات دهد.

    اگر سوالاتی دارید، مقاله تفاوت سبک موسیقی راک و متال به شما کمک خواهد کرد.