در سراسر جهان سازهایی وجود دارند که ویژه یک منطقه خاص هستند و ریشه در فرهنگ و تاریخ آن سرزمین دارند. در این بخش از وبلاگ آنبین، قصد داریم ساز کهن چینی به نام گوژنگ را به شما معرفی کنیم. از شما دعوت میکنیم تا پایان این مطلب همراه ما بمانید.
ساز گوژنگ ساز سنتی چین
در این نوشته به شرق آسیا و کشور بزرگ چین میرویم؛ جایی که یکی از سازهای قدیمی و پرطرفدار آن، با اجراهای برگزیده و ماندگار هنرمندان مختلف، گردآوری و ارائه شده است.
ساز گوژنگ را میتوان سنتور چینی نیز نامید.
این ساز، با پیشینهای ۲۵۰۰ ساله، از آلات موسیقی شناختهشده چین و نماد موسیقی این کشور به شمار میآید.
واژه “گو” در زبان چینی به معنی کهن است و گوژنگ یعنی “ژنگِ باستانی”. صدای این ساز بسیار به ساز قانون نزدیک است و معمولاً دارای ۱۸ سیم یا بیشتر و نیز خرکهای متحرک میباشد. ساز گوژنگ از جمله سازهای کهن و دلنشین جهان است با صدایی بسیار زیبا و اصیل.
ویژگی های ساز گوژنگ
صدای این ساز، زیبایی فرهنگ چین و ژاپن را در خود جای داده است. “گوژنگ” سازی است که به ساز قانون در ایران شباهت دارد و گاهی به سادگی “ژنگ” نامیده میشود.
نواختن این ساز با مضراب انجام میشود. نوازنده باید مضرابها را به هر ده انگشت دستهایش وصل کند. گوژنگ در دسته سازهای زهی قرار میگیرد و با کشیدن یا زخمه زدن بر سیمها صوت تولید میکند. این ساز معمولاً ۱۸ یا ۲۱ سیم دارد و به همان تعداد نیز پل یا خرک متحرک در آن به کار رفته است.
مضرابهای آن “دای مائو” نام دارند و بیشتر از پوسته و لاک نوعی لاکپشت ساخته میشوند. ساز گوژنگ را میتوان نیای بسیاری از سازهای زهی آسیایی از جمله “کوتو” دانست. توجه داشته باشید که ساز “ژنگ” را با ساز دیگری به نام “گوجین” اشتباه نگیرید؛ چرا که گوجین فاقد خرکهای متحرک است.
دیدگاهتان را بنویسید