ری چارلز رابینسون، اسطوره ای که نابینا بود

ری چارلز رابینسون، که همه او را با نام هنری «ری چارلز» می‌شناسند، یک موسیقیدان بزرگ آمریکایی بود. او نوازندهٔ چیره‌دست پیانو و سازهای کلاویه‌ای و همچنین خواننده‌ای در سبک‌های جاز و ریتم‌اند‌بلوز به شمار می‌رفت. بسیاری از مردم، ری چارلز را به خاستعداد چشمگیرش در موسیقی و همچنین زندگی پربارش با وجود نابینایی می‌شناسند. در ادامه این نوشته، بیشتر با این اسطورهٔ نابینای دنیای موسیقی آشنا خواهید شد.

ری چارلز رابینسون

ری چارلز که نام کامل او ری چارلز رابینسون بود، فرزند بیلی رابینسون و آرتا ویلیامز به شمار می‌رفت. پدر و مادرش هر دو افرادی ساده و زحمت‌کش بودند. او از کسانی بود که سبک موسیقی سول را پایه‌گذاری کرد و در نواختن پیانو نیز بسیار توانا بود. ری چارلز توانست بر ریتم اند بلوز تأثیر بگذارد و حال و هوای سول را به انواع گوناگون موسیقی، از ترانه‌های کانتری تا قطعات مشهور پاپ، اضافه کند. حتی فرانک سیناترا درباره او گفته: «تنها نابغه واقعی در حرفه ما».

از دست دادن بینایی در کودکی

ری چارلز در سنین کم بینایی خود را از دست داد. اگرچه نابینایی زندگی را برایش دشوار کرد، اما باعث شد در یکی از مدارس ویژه در فضای نژادپرستانه آن زمان آمریکا ثبت نام کند. اولین درس‌های موسیقی را نیز در همان مدرسه فرا گرفت.

توصیه می‌شود به مطالعه مقاله آشنایی با انواع ساز ساکسیفون ادامه دهید.

مقاله سینتی سایزر ساز تولید کننده صداهای عجیب حاوی اطلاعات جامعی است.

او یکی از برترین آهنگسازان سده بیستم شناخته می‌شود و شمار زیادی از هنرمندان عرصه موسیقی، در سبک کار و نحوه اجرای خود، از او الهام گرفته‌اند.

زندگی نامه

ری چارلز رابینسون در شش سالگی به خاطر بیماری آب سیاه، بینایی خود را کاملاً از دست داد.
اولین کسی که به او موسیقی آموخت، صاحب یک مغازه کوچک در همسایگی‌شان بود. ری از سه سالگی به آن مغازه می‌رفت و با دقت به نواختن پیانوی او نگاه می‌کرد. همان مرد بود که ملودی‌های ساده را به ری یاد داد و اولین قدم را برای تبدیل شدن پسری فقیر به یک موزیسین بزرگ برداشت.
وقتی ری هفت ساله شد، یک مؤسسه خیریه به او بورسیه داد تا در مدرسه‌ای مخصوص کودکان نابینا و ناشنوا درس بخواند.
او در مدرسه سنت اگوستین که مخصوص نابینایان و ناشنوایان بود، با دنیای موسیقی آشنا شد و نواختن سازهای مختلف را یاد گرفت. متأسفانه در پانزده سالگی، هر دو والدین خود را از دست داد.
در میانه‌های دهه ۱۹۴۰، او در فلوریدا شروع به کار در زمینه موسیقی کرد و پس از جمع‌آوری پس‌انداز، در سال ۱۹۴۷ به سیاتل نقل مکان کرد و کار جدی خود در موسیقی را آغاز نمود.
ری به شکل آکادمیک، آهنگسازی و نواختن سازهایی مثل پیانو، ارگ، ساکسوفون، کلارینت و ترومپت را فراگرفت. علاقه‌اش به سبک‌های مختلف موسیقی بسیار گسترده بود؛ هم از آثار هنرمندان معروف آن زمان مانند Artie Shaw و Count Basie لذت می‌برد و هم به موسیقی کلاسیک آهنگسازانی چون شوپن و سیبلیوس علاقه داشت.
اما بیش از هر چیز، صدای صمیمی و روحانی موسیقی انجیلی و احساس عمیق موسیقی بلوز، قلب او را تسخیر کرده بود. این عشق به انواع موسیقی، به وضوح در آثارش دیده می‌شود.
در سال ۱۹۵۱، آهنگ «Baby Let Me Hold Your Hand» او برای اولین بار در فهرست ده آهنگ برتر قرار گرفت.
در آن دوره، سبک‌های R&B و سول هواداران خود را داشتند، اما در اواخر دهه ۵۰، ری چارلز با استفاده از انرژی راک اند رول و صدای متمایز پیانوی الکتریک، ترانه «What’d I Say» را اجرا کرد و توجه طرفداران موسیقی پاپ را نیز به خود جلب نمود.

اگر سوالاتی دارید، مقاله آشنایی با مهفوم موسیقی فولکور به شما کمک خواهد کرد.

ترانه «آنچه میگویم»

شاید بتوان بهترین اثر دوره همکاری ری با گروه رائلتس را آهنگ «آنچه میگویم» دانست. این قطعه با نواختن ری بر روی پیانو الکتریک شروع می‌شود که حال و هوایی شاد و ریتمیک دارد و سپس صدای همراهی‌کننده زنان گروه به آن می‌پیوندد. هماهنگی بین آن‌ها و دیگر نوازندگان با صدا و موسیقی چارلز، واقعاً کم‌نظیر است. این آهنگ در ابتدا به صورت بداهه خلق و اجرا شد و خیلی زود در میان مردم محبوبیت پیدا کرد.

در شروع دهه ۱۹۶۰، او دو آهنگ زیبای “Hit the road Jack” و “Unchain my heart” را به علاقه‌مندان موسیقی سول تقدیم کرد و در همین دوره به اوج محبوبیت رسید.
ری چارلز رابینسون تا اوایل دهه ۱۹۶۰ همچنان معروف و موفق بود، اما از سال ۱۹۶۵ به دلیل اعتیاد، برای حدود یک سال از دنیای موسیقی کنار رفت. سپس در سال ۱۹۶۶ با آهنگ “Let’s get Stoned” دوباره توانست حضوری پررنگ داشته باشد.

در سال ۲۰۰۲، او آلبومی منتشر کرد که حاصل همکاری دوئتی با بزرگان موسیقی مانند بی.بی. کینگ، ویلی نلسون، مایکل مک‌دونالد و جیمز تیلور بود. این آلبوم با استقبال بسیار خوبی از سوی مردم روبرو شد.

درگذشت 

ری چارلز رابینسون در سال ۲۰۰۳ به دلیل بیماری، عمل جراحی انجام داد و سرانجام در دهم ژوئن سال ۲۰۰۴، در خانه‌اش در بورلی هیلز، دار فانی را وداع گفت.