همانطور که پیش از این در وبلاگ آنبین گفته شد، نقاره یک ساز کوبهای است که از دو طبل تشکیل شده؛ یکی از آنها کوچکتر از دیگری است. یک نوازنده با دو چوب، هر دو طبل را همزمان مینوازد. این ساز قدیمی بیشتر در زمان جنگها و مراسم شادی به کار میرفت. اما به مرور زمان و با دگرگونی شیوه زندگی، کاربرد و رواج این ساز و آیین نقارهزنی کمتر شد.
منسوخ شدن نقاره
با گذشت سالها و به دلیل کمتوجهی، این رسم کهن در دوره پهلوی از بین رفت و دیگر اجرا نمیشد. امروزه تنها در مشهد و در نقارهخانه حضرت امام رضا علیهالسلام است که این مراسم بهصورت رسمی، در زمانهای مشخص و با همان شیوه قدیمی، بهطور منظم و همیشگی برگزار میشود.
در صورت علاقهمندی، مطلب میکروفن دینامیک چیست؟ را از دست ندهید.
پیشینه اداری و ساختار نقارهخانه در آستان قدس رضوی
برای آگاهی از تاریخچه و زمان شروع استفاده از نقاره در آستان قدس رضوی، باید به منابع تاریخی مراجعه کنیم. کهنترین سند درباره تشکیلات اداری نقارهخانه در حرم مطهر رضوی، به دوران صفویه بازمیگردد. در آن زمان، با تغییرات بنیادین در مدیریت آستان، با انتخاب میر محمّد صادق به عنوان مهتر نقارهخانه در سال ۱۰۸۵ قمری، این آیین نظم تازهای گرفت.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در راه های تقویت صدای ساز ویلون پیدا کنید.
با وقف اموال و تعیین حقوق ثابت برای نقارهچیان، نقاره و نقارهنوازی به عنوان نهادی تثبیتشده در حریم رضوی شناخته شد و در دورههای بعد اهمیت بیشتری پیدا کرد. در طومار علیشاهی، برای دوازده نفر نقارهچی و یک سرپرست، در مجموع شانزده خروار گندم و یک تومان پول برای هزینههای جاری مانند خرید پوست گاو برای طبلها در نظر گرفته شد.
در آن دوره، علاوه بر حقوق ماهانه، در ماه رمضان هزینه سحری و افطار و در عیدهای فطر، قربان و غدیر، پول و وجهی برای شیرینی و همچنین گوسفند به عنوان هدیه به نقارهچیان داده میشد.
ماه رمضان
ماه رمضان از زمانهای ویژهای است که در آن از نقاره استفاده میشود. هنگام افطار، نقارهزنان با نواختن سازهای خود و با آهنگی مخصوص، مردم را برای باز کردن روزه فرا میخوانند. این سنت به یکی از نشانههای ماه رمضان به ویژه در شهر مشهد تبدیل شده است.
برای گسترش دانش خود، مقاله مهارت خود را در نوازندگی پیانو بالا ببرید را مطالعه کنید.
دیدگاهتان را بنویسید