احتمالاً تا به حال ساز بادی برنجی و طلایی رنگی را دیدهاید که نوازندهاش هم در آن میدمد و هم لولهای کشیده را به جلو و عقب حرکت میدهد. نام این ساز ترومبون است. در این نوشته از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام، بیشتر با ساز ترومبون آشنا خواهید شد.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه پدر موسیقی ایران کیست؟.
مقاله با ثروتنمدترین افراد فعال در حوزه موسیقی جهان آشنا شوید حاوی اطلاعات جامعی است.
ترومبون
ترومبون یکی از سازهای بادی است که جنس آن از برنج میباشد و ریشهی آن به کشور ایتالیا بازمیگردد. نام این ساز نیز ایتالیایی است و معنای آن «ترومپت بزرگ» است.
در صورت علاقهمندی، مطلب اُرف چیست؟ را از دست ندهید.
اگر به این موضوع علاقه دارید، روش های بهبود صدای تو دماغی را از دست ندهید.
تفاوت اصلی ترومبون با ترومپت در بخشی به نام «لولهی کشویی» است. برخلاف ترومپت که معمولاً با فشار دادن دکمهها صدا تغییر میکند، در ترومبون نوازنده با جلو و عقب کشیدن این لولهی اضافی، نتهای مختلف را مینوازد. هرچه این لوله بیشتر کشیده شود، طول کل لولهی ساز افزایش یافته و صدای بمتری تولید میشود. این لولهی کشویی میتواند در هفت موقعیت مختلف قرار گیرد که هرکدام صدای خاصی را ایجاد میکنند.
آشنایی با ساز ترومبون
آشنایی با ساز ترومبون، پیشینه و کاربردهای آن
ترومبون یکی از سازهای موسیقی از گروه سازهای بادی برنجی به شمار میرود. درست مانند دیگر سازهای این خانواده، صدای آن از طریق لرزش هوا در درون ساز ایجاد میشود. این لرزش زمانی رخ میدهد که نوازنده لبهای خود را روی دهانهٔ ساز میگذرد و با دمیدن، ستون هوای درون آن را به ارتعاش درمیآورد.
تفاوت اصلی ترومبون با بیشتر سازهای بادی برنجی دیگر در شیوهٔ تغییر نتهاست. بسیاری از این سازها با فشردن دکمههایی (سوپاپ) صدا را عوض میکنند، اما ترومبون معمولاً یک میلهٔ کشویی دارد. با جابهجا کردن این میله به جلو و عقب، طول مسیر هوای درون ساز تغییر میکند و در نتیجه نتهای مختلفی تولید میشود.
البته امروزه برخی از ترومبونهای جدید مجهز به یک سوپاپ اضافی هستند که با کمک آن میتوان صدای ساز را پایینتر آورد. از انواع دیگر این ساز میتوان به ترومبون سوپاپدار اشاره کرد که مانند ترومپت، با سه سوپاپ کار میکند و نتها را با فشردن آنها تولید مینماید.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب آواز یا آهنگ دشتی چیست؟ را بخوانید.
تاریخچه ساز
پیشینه این ساز به میانههای سده پانزدهم میلادی بازمیگردد. در آن زمان، در دوره رنسانس، از ترومبون در کلیساها استفاده میشد. این ساز در موسیقی آیینی کلیسا جایگاه داشت، اما در قطعات ارکستری چندان متداول نبود. لودیگ فان بتهوون با به کار بردن ترومبون در بخش پایانی سمفونی پنجم خود، آن را در موسیقی ارکستری رواج داد. پس از او، بسیاری از آهنگسازان نیز نقشی برای این ساز در آثار خود در نظر گرفتند.
کاربردهای ساز
این ساز در گذشته بیشتر در مراسم مذهبی کلیساها نواخته میشد، اما پس از آنکه لودویگ فان بتهوون از آن در آثارش استفاده کرد، رواج بیشتری پیدا کرد. یکی از زمینههای دیگر کاربرد ترومبون را میتوان در موسیقی جاز مشاهده کرد.
ترومبون رنگ صوتی منحصر به فردی به موسیقی کلاسیک میبخشد. هر سرخپوست آمریکایی در سن مشخصی میداند ترومبون چیست، زیرا این ساز یکی از سازهای اصلی در گروههای موسیقی رژه است.
هیچ گروه رژهای بدون ترومبون کامل نیست. اما این تنها ویژگی ترومبون نیست؛ این ساز همچنین قادر است صدایی اصیل و دلنشین نیز ایجاد کند.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب آشنایی با موسیقی مازندرانی را بخوانید.
دیدگاهتان را بنویسید