اگر به موسیقی ژاپنی علاقهمند هستید، شناخت ساز کوتو برایتان ضروری است. در گذشته، کوتو یک نام کلی برای همهی سازهای زهی ژاپنی به شمار میرفت؛ اما در زمان حال، منظور از این واژه معمولاً یک ساز خاص است که در این نوشته از وبلاگ آنبین به معرفی آن میپردازیم.
ساختار ساز کوتو
ساز کوتو حدود ۱۸۰ سانتیمتر طول دارد. البته در گذشته اندازهی آن کمی متغیر بود و بین ۱۵۲ تا ۱۹۴ سانتیمتر ساخته میشد. جنس بدنهی این ساز معمولاً از چوب درخت پولینای مخصوصی است که به آن “پولینای شهبانو” میگویند.
بیشتر کوتوها ۱۳ سیم دارند که هر سیم روی یک پل یا پایهی متحرک قرار گرفته است. نوع دیگری از کوتو هم وجود دارد که ۱۷ سیم دارد و معمولاً برای ایجاد صدای بم در گروههای موسیقی از آن استفاده میشود. سیمهای این ساز ممکن است از جنس پلاستیک یا ابریشم باشند که نوع ابریشمی آن قیمت بیشتری دارد. برای نواختن کوتو، از سه انگشت اول دست راست استفاده میکنند.
پلهای کوتو در قدیم از عاج ساخته میشدند، اما امروزه از جنس پلاستیک یا چوب هستند. این پلها قابلیت جابهجایی دارند و با حرکت دادن آنها میتوان صدای سیمها را تغییر داد و ساز را کوک کرد. معمولاً برای هر قطعهی موسیقی، کوک جداگانهای روی کوتو انجام میشود.
روش سنتی نواختن کوتو به این شکل است که ساز را روی زمین میگذارند و نوازنده روبروی آن روی زمین نشسته و زانو میزند.
توصیه میشود به مطالعه مقاله زندگینامه یوهان سباستیان باخ ادامه دهید.
تاریخچه
در سدههای هفتم و هشتم میلادی، ساز گوژنگ از چین به ژاپن راه یافت. نمونههای نخستین این ساز پنج سیم داشتند و بعدها به هفت سیم افزایش یافتند. ساز کوتو نیز ریشه در همان گوژنگ چینی دارد. به طور کلی، این ساز در دستهی سازهای زهی-زهی آسیایی جای میگیرد که نمونههای دیگری مانند ژنگ چینی، گیاژوم کرهای و دان تران ویتنامی را نیز شامل میشود.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه مصاحبه آموزشگاه الهام با علیرضا فیروزیان، مدرس فلوت.
در دوران قدیم، کوتو در موسیقی گاگاکو نواخته میشد که مختص مراسم درباری و اشرافی ژاپن بود. همچنین این ساز در میان قشر ثروتمند و در عرصهی ادبیات از جایگاه ویژهای برخوردار بود. داستان گنجی نمونهای بارز از اهمیت ادبی کوتو است؛ در این داستان، قهرمان اصلی با شنیدن صدای کوتو، دلباختهی زنی میشود که هرگز او را از نزدیک ندیده است.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در بیوگرافی پیر بولِز،یکی از بنیانگذاران سبک سریالیسم پیدا کنید.
مقاله بیوگرافی یانی ، نابغه روانشناس منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
کوتو گونههای مختلفی دارد. نوع چیکوسوکه آن که برای مردان نابینا ساخته شده بود، به تدریج از رواج افتاد. دو گونهی اصلی که امروزه نیز کاربرد دارند، گاکوسو و زوکوسو هستند. گونهی پایانی، تاگنسوکه نام دارد که در سدهی نوزدهم پدید آمد و محدودهی صوتی ساز را گسترش داد.
افراد تاثیرگذار بر ساز کوتو
یاتسوهاشی (Yatsuhashi)
یاتسوهاشی را به عنوان بزرگترین شخصیت اثرگذار در موسیقی کوتو میشناسند و از او با عنوان پدر کوتوی امروزی یاد میکنند. او که نابینا بود، قطعات قدیمی را با نگاهی تازه و روشی نو اجرا کرد. همچنین، کوکهای سنتی که بر پایهی موسیقی گاگاکو تنظیم میشد را دگرگون کرد و شکل امروزی کوتو را پدید آورد.
کیکو نوساکا (Keiko Nosaka)
خانم کیکو نوساکا، که در سال ۲۰۲۲ موفق به دریافت بالاترین نشان موسیقی از وزارت فرهنگ ژاپن شد، هنگام نواختن کوتوی ۱۳ سیمه، احساس میکرد امکانات ساز برایش کافی نیست. به همین خاطر، خود دست به کار شد و نمونههای جدیدی از این ساز را با ۲۰ سیم طراحی و ساخت.
مقاله بیوگرافی گوستاو ماهلر ،عاشق دلشکسته دنیای موسیقی حاوی اطلاعات جامعی است.
میچو میاگی (Michio Miyagi)
میچو میاگی، یک موسیقیدان نابینا بود. او پیشگام ادغام موسیقی کلاسیک غربی با سبک سنتی ساز کوتو بود و با این کار، مانع از فراموش شدن این ساز کهن ژاپنی شد. همچنین، نوعی ساز کوتو با هفده سیم به نام کوتوی باس، از ابداعات او به شمار میرود.
مقاله ویژگی های پوست مناسب برای ساز تار حاوی اطلاعات جامعی است.
دیدگاهتان را بنویسید