آنتونیو لوچیو ویوالدی از مشهورترین نوازندگان ویولن و آهنگسازان دوره باروک به شمار میرود. آثار او روی بسیاری از موسیقیدانان بزرگ تاریخ — مانند یوهان سباستین باخ — تأثیر گذاشته است. باخ حتی بیش از ده قطعه از ساختههای ویوالدی را برای سازهای مختلف دوباره تنظیم کرد.
حتی آهنگسازان امروزی هم از ایدهها و کارهای ویوالدی الهام میگیرند. اگر شما هم علاقهمند هستید که بیشتر با این نابغه موسیقی در دوران باروک آشنا شوید، پیشنهاد میکنیم این مطلب را دنبال کنید. برای خواندن زندگینامه دیگر بزرگان موسیقی جهان میتوانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.
تولد، کودکی و جوانی آنتونیو ویوالدی
آنتونیو ویوالدی در چهارم مارس سال ۱۶۷۸ در ونیز متولد شد. پدرش، جووانی باتیستا، در ابتدا شغل آرایشگری داشت، اما بعد به موسیقی روی آورد و نوازنده ویولن شد. او همچنین به عضویت اتحادیه موسیقیدانان سانتا چچیلیا درآمد. به نظر میرسد اولین استاد ویولن ویوالدی، رئیس همین اتحادیه، یعنی جووانی لگرنتزی بوده است.
ویوالدی نواختن ویولن را ابتدا با راهنمایی پدرش آموخت، اما در پانزده سالگی تصمیم گرفت برای کشیش شدن آموزش ببیند. در سن بیست و پنج سالگی به طور رسمی به عنوان کشیش مشغول به کار شد و حتی به خاطر رنگ موهایش، او را “کشیش موقرمز” صدا میزدند. اما این شغل برای ویوالدی طولانی نبود. به دلیل یک بیماری تنفسی، او قادر نبود مراسم عشای ربانی — که یکی از آیینهای مقدس مسیحیت است — را به درستی انجام دهد. به همین دلیل، از سمت خود به عنوان کشیش کنارهگیری کرد.
آغاز کار به عنوان مدرس ویولن
آنتونیو ویوالدی در سن ۲۴ سالگی، در اول دسامبر ۱۷۰۳، کار خود را به عنوان معلم ویولن در پرورشگاه اوسپداله دلا پیتا آغاز کرد. این مرکز به پسران مهارتهای شغلی آموزش میداد و دختران در آنجا موسیقی یاد میگرفتند. ویوالدی آثار زیادی از جمله کنسرتو و قطعات مذهبی برای کودکان این پرورشگاه تصنیف کرد. به خاطر تلاشهای او، ارکستر پرورشگاه به محبوبیت زیادی دست یافت.
ویوالدی در این مرکز موفقیتهای هنری چشمگیری داشت، ولی در سال ۱۷۰۹ مدیران تصمیم گرفتند او را از کار برکنار کنند. یک سال بعد، آنها از این تصمیم خود پشیمان شدند و دوباره از او دعوت کردند تا به پرورشگاه بازگردد. آنتونیو ویوالدی پس از بازگشت، تا سال ۱۷۱۷ به همکاری خود با پرورشگاه ادامه داد و در آخرین سال فعالیتش نیز به عنوان مدیر موسیقی خدمت کرد.
از سال ۱۷۱۷ به بعد، فرصتهای شغلی تازهای برایش پیش آمد و پرورشگاه را ترک کرد؛ با این حال، هر ماه دو کنسرتو برای آنجا مینوشت و هرگاه در ونیز بود، پنج جلسه با ارکستر تمرین میکرد.
معروفترین اثر آنتونیو ویوالدی؛ چهار فصل
آنتونیو ویوالدی قطعههای معروف بسیاری ساخته است، اما بدون شک “چهار فصل” از همه شناختهشدهتر است. او این قطعه را زمانی خلق کرد که در دربار شهر مانتوئا فعالیت داشت. ویوالدی از سال ۱۷۱۶ به فکر ساختن چنین اثری بود، اما در نهایت بین سالهای ۱۷۱۸ تا ۱۷۲۰ آن را به پایان رساند. چهارفصل در واقع از چهار کنسرتوی جداگانه برای ویولن تشکیل شده که هر کدام بیانگر یکی از فصلهای سال هستند. در این قطعه، ویوالدی کوشیده تا با موسیقی، صداهایی مانند آواز پرندگان، توفان و حتی زمزمه حشرات را به تصویر بکشد.
سالهای آخر زندگی ویوالدی
در دوران اوج شهرت، ویوالدی سفارشهایی از بزرگان و مقامات بلندپایه اروپا مانند سفیر فرانسه و پادشاه اتریش دریافت میکرد. پادشاه اتریش حتی یک نشان طلای شوالیه به او هدیه داد و از او دعوت کرد تا به وین سفر کند. ویوالدی نیز در سال ۱۷۳۰ با پشتیبانی پادشاه، به همراه پدرش راهی پراگ و وین شد.
اما متأسفانه کمی پس از کوچ او، چارلز ششم، پادشاه اتریش، درگذشت و ویوالدی در آن سرزمین بیپشتیبان ماند. مرگ پادشاه و تغییر سلیقه مردم در موسیقی، باعث شد زندگی برای ویوالدی سخت شود و سالهای آخر عمرش را در تنگدستی و دشواری سپری کند. سرانجام آنتونیو ویوالدی در سال ۱۷۴۱ بر اثر یک عفونت داخلی درگذشت.
دیدگاهتان را بنویسید