پنج دلیل دلزدگی نوازندگان از ساز و راهکارهای آن

نوازندگی هنری زیبا و ارزشمند است که برای یادگیری آن به تلاش و پشتکار زیادی نیاز دارید. رسیدن به مهارت در این راه، یک‌شبه ممکن نیست و نوازنده در طول زندگی هنری خود همیشه در حال یادگیری و پیشرفت است. با این حال، برخی افراد پس از مدتی از ادامه دادن خسته می‌شوند و دست از تمرین برمی‌دارند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، پنج دلیل اصلی خستگی نوازندگان از ساز و روش‌های غلبه بر آن را مرور می‌کنیم.

دلزدگی نوازنده از ساز به پنج دلیل مهم

۱- ترس از شکست:

به نظر تو چه کسانی در نهایت به موفقیت می‌رسند؟ درست است، کسانی که از مشکلات و شکست‌ها نمی‌ترسند. آن‌ها بعد از هر زمین‌خوردن، دوباره بلند می‌شوند و با انرژی بیشتر راهشان را ادامه می‌دهند. آن‌ها این سخن معروف را خوب فهمیده‌اند که “شکست مقدمه پیروزی است” و به جای ناامید شدن از شکست‌های پیاپی، از آن‌ها درس می‌گیرند.

اما کسی که به خودش و توانایی‌هایش باور ندارد، در برابر رویدادهای سخت زندگی ضعف نشان می‌دهد. راه افزایش اعتماد به نفس، تقویت روحیه جنگندگی است. فرد باید بارها جسارت به خرج دهد و با ضعف‌های درونی خود بجنگد. آن وقت متوجه می‌شود که قدرتش بسیار بیشتر از ترس‌ها و ناامیدی‌هاست و کم‌کم به توانایی بی‌پایان خود ایمان می‌آورد.

 ۲-  حسادت:

حسادت باعث می‌شود آدم احساس ناامیدی و ضعف کند. کسی که حسادت می‌ورزد، در واقع دارد به خودش آسیب بزرگی می‌زند. در حالی که او در دلش رنج می‌کشد، طرف مقابلش حتی از این احساسات او خبر ندارد و با آرامش به زندگی خود ادامه می‌دهد.

برای از بین بردن حسادت، سه مرحله وجود دارد. مرحله اول این است که با خودت آشتی کنی. فرد باید خودش و موقعیت خودش را به خوبی بشناسد و برای این موقعیت ارزش قائل شود. در مرحله دوم باید حتی اگر به صورت مصنوعی باشد، از موفقیت دیگران خوشحال شود. و در مرحله سوم باید دست از مقایسه خود با دیگران بردارد.

۳ – نداشتن هدف:

یک نوازنده که با عشق و پشت‌کار، راه دشوار آموختن ساز را طی کرده، ممکن است گاهی از خود بپرسد: دلیل این همه تلاش چیست؟ نتیجه نهایی چه خواهد شد؟
اگر انسان هدف مشخصی نداشته باشد، احساس پوچی به سراغش می‌آید. این حس پوچی، انگیزه و اشتیاق را از آدم می‌گیرد.
راه حل مبارزه با پوچی، این است که برای خودمان هدف تعیین کنیم، حتی اگر هدف‌های کوچک و ساده باشند. یک نوازنده بهتر است فهرستی از دلایل نواختنش تهیه کند و بنویسد که برای چه چیزی ساز می‌زند.

 ۴ – تنبلی:

بدون شک تنبلی یکی از بزرگترین موانع برای رسیدن به اهداف است. بسیاری فکر می‌کنند تنبلی فقط روی بدن تأثیر می‌گذارد، اما اینطور نیست و اثرات منفی آن بر روح و روان هم بسیار زیاد است. به دلیل تنبلی، فرد کارهایش را همیشه به روزهای آینده موکول می‌کند. همین تأخیر و انجام ندادن کارها، به مرور باعث نگرانی و آشفتگی درونی می‌شود.

یک نوازنده که به خاطر تنبلی، تمرین‌هایش را پشت گوش می‌اندازد، به مرور به این رفتار عادت می‌کند و در نتیجه هیچ پیشرفتی در کارش نخواهد داشت.

راه حل رهایی از تنبلی بسیار آسان است. باید کارهای روزانه را یادداشت کرد و خود را موظف به انجام آن‌ها کرد. پس از اتمام هر کار، آن را تیک بزنید و این روش را برای چند ماه پشت سر هم ادامه دهید. پس از مدتی، تمام نگرانی‌های ناشی از تنبلی از بین می‌رود و فرد با آرامش خاطر می‌تواند به کارهای روزمره، از جمله نوازندگی، برسد.

۵- آرزوهای محال:

آرزوها مانند موتوری هستند که ما را به سمت خواسته‌هایمان پیش می‌برند و باعث می‌شوند برای رسیدن به آن‌ها تلاش کنیم. اما باید بدانیم که آرزو با هدف فرق دارد. هدف بر اساس چیزهای واقعی و امکان‌هایی که داریم تعیین می‌شود، در حالی که آرزوها علاوه بر واقعیت، به شانس، تصورات و حتی چیزهای غیرمنطقی هم وابسته هستند. پس بهتر است در انتخاب آرزوها دقت کنیم و آرزوهایی نکنیم که احتمال برآورده شدنشان بسیار کم یا تقریباً غیرممکن است.

اگر یک نوازنده آرزوهای غیرممکن داشته باشد، کم‌کم ناامید می‌شود و احساس ضعف می‌کند. او خود را بسیار دور از تصویری می‌بیند که در ذهنش ساخته است و در چنین شرایطی، واقعیت مانند چکشی بر آرزوهایش فرود می‌آید.

راه نجات از گرفتار شدن در آرزوهای دست‌نیافتنی، واقع‌بینی است.