موسیقی کرال ایرانی چیست ؟

موسیقی گروهی ایرانی
موسیقی گروهی یا کُرال ایران، به آهنگ‌هایی گفته می‌شود که آهنگسازان ایرانی برای خواندن به صورت جمعی و توسط یک گروه طراحی کرده‌اند. یکی از شناخته‌شده‌ترین کارهای این حوزه، تنظیم آهنگ‌های محلی ایران برای اجرای گروهی در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی است که توسط روبیک گریگوریان انجام شد و به شکل کتاب در تهران چاپ گردید.

از دیگر قطعات مهم موسیقی گروهی ایرانی که با ارکستر نیز همراهی می‌شود، می‌توان به قطعه «سرباز» ساخته استاد حسین دهلوی اشاره کرد. همچنین در مناطق شرقی ایران، مسعود نکویی، آهنگساز و پژوهشگر اهل کرمان، روی موسیقی گروهی بدون ساز (آکاپلا) و چندصدایی کار می‌کند. او تاکنون آثار بسیار زیادی در زمینه موسیقی گروهی بدون ساز، بر اساس ترانه‌ها و نغمه‌های سنتی مردم کرمان و شرق کشور پدید آورده است.

تعریفی اجمالی از گروه و موسیقی کرال

گروه کر یا هم‌سرایان، در واقع یک مجموعه از افرادی است که با هم و به صورت جمعی آواز می‌خوانند. به قطعه‌های موسیقی‌ای که مخصوص چنین گروهی نوشته می‌شود، موسیقی کرال می‌گویند.

معمولاً به گروه‌های خواننده وابسته به کلیسا، گروه کر گفته می‌شود (حتی اگر اعضای اصلی آن نباشند). در مقابل، به گروه‌هایی که در سالن‌های کنسرت یا تئاتر برنامه اجرا می‌کنند، اغلب هم‌سرایان می‌گویند. البته این تقسیم‌بندی خیلی دقیق و ثابت نیست.

این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه آشنایی با موسیقی مازندرانی.

مقاله پدر موسیقی ایران کیست؟ حاوی اطلاعات جامعی است.

در این مقاله با ثروتنمدترین افراد فعال در حوزه موسیقی جهان آشنا شوید اطلاعات مفیدی آمده است.

واژه “کر” گاهی اوقات به بخشی از یک اجرای بزرگ‌تر هم اشاره دارد. مثلاً ممکن است اصطلاح “کر سازهای بادی-چوبی” در یک ارکستر را بشنوید، یا در یک قطعه موسیقی چندصدایی، از “کر”های مختلف سازها و صداها نام ببرند.

در آثار بزرگی مانند اوراتوریوها و مس‌های رایج از سده هجدهم تاکنون، از کلمه گروه کر یا هم‌سرایان استفاده می‌شود تا نشان دهد در هر بخشِ آوازی، بیش از یک خواننده حضور دارد. این اصطلاح، برای تفکیک این بخش‌ها از قسمت‌هایی است که تک‌خوان‌ها (مثلاً به صورت کوارتت) به تنهایی می‌خوانند.