سبک لوفای یکی از جذابترین گونههای موسیقی است که طرفداران زیادی در میان دوستداران موسیقی پیدا کرده است. به همین دلیل، در این نوشته از وبلاگ آنبین، نگاهی به ویژگیهای این سبک موسیقی انداختهایم. اگر شما هم به موسیقی لوفای علاقهمند هستید، پیشنهاد میکنیم تا پایان این مطلب با ما همراه باشید.
در اینجا میتوانید اطلاعات کاملتری درباره استاد حسین تهرانی، پدر معاصر ساز تنبک بیابید.
موسیقی لوفای چیست؟
سبک لوفای یکی از محبوبترین سبکهای موسیقی است، چون معمولاً قوانین معمول را نمیپذیرد و راه خودش را میرود. لوفای (Lo-Fi) مخفف عبارت Low Fidelity به معنی «وفاداری کم» است. وفاداری در اینجا یعنی پایبند ماندن به کیفیت اصلی صدای ضبطشده.
برای گسترش دانش خود، به مقاله خلیفه میرزا آغه غوثی، پدر دف ایران سر بزنید.
لوفای در مقابل های-فای (Hi-Fi) قرار میگیرد که در آن هدف، حفظ حداکثر وفاداری به صدای اصلی است. در واقع لوفای یک شیوهٔ ضبط صدا محسوب میشود. در این سبک، نوازندگان و تولیدکنندگان به عمد اشکالاتی را در موسیقی قرار میدهند که در ضبطهای استاندارد معمولاً از آنها پرهیز میشود. اما در لوفای، این نقصها بخشی از زیبایی اثر هستند و به عنوان جزئی از تجربهٔ شنیدن پذیرفته میشوند.
در قطعههای این سبک، بسیاری از اصول رایج ضبط موسیقی — مانند حذف صدای زمزمهگونه (Hum)، جلوگیری از اعوجاج صدا، پاک کردن نویزهای اضافی و رعایت تعادل در محدوده فرکانسها — رعایت نمیشود.
تاریخچه موسیقی لوفای
در ده سال گذشته، موسیقی لوفا هواداران زیادی پیدا کرده و به عنوان یکی از سبکهای مهم و شناختهشده در عرصه موسیقی جهان مطرح شده است.
در ابتدا اما، این قطعات توسط هنرمندان زیرزمینی ساخته میشد و همین موضوع باعث شد این سبک با جدیت بیشتری دنبال شود.
علت به وجود آمدن لوفا این بود که تعدادی از هنرمندان شروع به استفاده از درامماشینهایی کردند که در اواخر قرن بیستم ساخته میشد. آنها تلاش کردند با کمک این دستگاهها، موسیقیای با حال و هوای ملودیک و آرام خلق کنند.
این هنرمندها دور هم جمع شدند و آنچه ساختند را میتوان نخستین موج موسیقی لوفا به شمار آورد.
وقتی به این آهنگها گوش میدهید، احساس آرامش عمیقی به شما دست میدهد. به همین دلیل بسیاری از شنوندگان، این سبک را هنگام انجام کارهای روزمره مثل کار کردن، مطالعه کتاب و سایر فعالیتها میشنوند.
تبدیل یک صدا به لو- فای
روشهای گوناگونی برای خلق یا تبدیل صدا به سبک لو-فای وجود دارد. مثلاً میتوان با استفاده از میکروفونهای قدیمی و پرنویز، ضبط با کیفیت پایین، یا حتی ثبت صدا روی دستگاههای فرسوده، این حس را ایجاد کرد. همچنین روشهای دیجیتالی مثل تبدیل فایل به فرمتهای کمکیفیت نیز برای ساخت موسیقی لو-فای به کار میروند. نتیجه در همهٔ این روشها یکسان است: کاهش کیفیت صدا.
برای گسترش دانش خود، به مقاله مصاحبه کیمیانیوز با فرهاد بادپا مدرس و موزیسین سر بزنید.
ریشهٔ این سبک به دههٔ ۸۰ میلادی برمیگردد؛ زمانی که نوازندگان و تهیهکنندگان موسیقی با تجهیزات ساده و در استودیوهای خانگی آهنگ تولید میکردند. هرچند لو-فای از همان دهههای ۸۰ و ۹۰ وجود داشت، اما تعریف و استانداردهای آن به مرور زمان کامل شد و در آن دوره به شکل امروزی شناخته نمیشد.
اغلب قطعههای لو-فای بدون کلام هستند و اگر هم از صدای خواننده استفاده شود، معمولاً به عنوان نمونهای کوتاه در پسزمینه به کار میرود. در این سبک، استفاده از صدای گویندگان رادیو و تلویزیون، دیالوگهای فیلمها یا سخنان شخصیتهای معروف، بیشتر از ترانه و آواز معمول است. به همین دلیل، موسیقی لو-فای اغلاف حس آرامشبخشی دارد و هدفش جلب توجه مخاطب نیست، بلکه میخواهد فضایی ایجاد کند تا شنونده بتواند همزمان روی کار دیگری تمرکز کند.
یکی دیگر از ویژگیهای لو-فای، تنظیم خاص آن است. در این سبک معمولاً از نمونههای موسیقی زیرزمینی دههٔ ۴۰ و جز دههٔ ۶۰ استفاده میشود. هر نوع موسیقی یا محتوایی که حالوهوای نوستالژیک داشته باشد، در ترکیب با المانهای الکترونیک، میتواند مادهٔ اولیهٔ خوبی برای هنرمند لو-فای باشد.
حلقههای تکرارشونده از موسیقی جز، ملودیهای گیتار آکوستیک و ریتمهای هیپهاپ در بازههای زمانی طولانی، از عناصر همیشگی این سبک هستند. ترکیب هیپهاپ با المانهای لو-فای را با نامهای لوفای-هیپهاپ، چیلهاپ یا لوفای بیتس نیز میشناسند.
در نهایت، میکسهای طولانی، قطعات موسیقی در حلقههای تکرارشونده، ویدیوهای انیمه یا گیفهای کارتونی معروف، درامهای الکترونیک با تمپوی کند، همراه با نویز و صداهای اضافه، همه با هم نشانههای سبک لو-فای هستند. این ویدیوهای طولانی با حلقههای آرام و ریتمهای کمحجم، حس غرقشدگی در فضایی آرام و دلنشین به شنونده میدهند.
دیدگاهتان را بنویسید