یکی از ابزارهای قدیمی برای گوش دادن به موسیقی، گرامافون است. با پیشرفت فناوری و آمدن دستگاههای جدیدتر، امروزه گرامافون بیشتر برای تزئین و یادآوری گذشته استفاده میشود. در این نوشته از وبلاگ آنبین، میتوانید با داستان پیدایش و تاریخچه گرامافون آشنا شوید.
گرامافون
گرامافون که در زبان فرانسوی با نامهای گرامافون یا فونوگراف و در انگلیسی با نام فونوگراف شناخته میشود، پراستفادهترین وسیله برای شنیدن صدای ضبطشده از سالهای ۱۸۷۰ تا ۱۹۸۰ میلادی بود. این دستگاه در اواخر دوران پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار به ایران وارد شد و در آن زمان مردم آن را با نامهای «حافظ الصوت» یا «حبس الصوت» میشناختند و مینوشتند.
برای یادگیری پیشرفته، به بهترین کلاس آواز در شرق تهران مراجعه کنید.
گرامافون را توماس ادیسون اختراع کرد. یک دستگاه گرامافون در مقایسه با دستگاههای پیشرفته و مدرن امروزی، تفاوتهای زیادی دارد. با این حال، اصل اصلی کار آنها یکی است؛ یعنی روش ضبط صدا همان روشی است که از زمان ادیسون وجود داشته است.
هر صدایی، چه از دهان انسان تولید شود و چه از سازهای موسیقی، در هوا لرزشهایی ایجاد میکند. برای ضبط صدا، باید بتوان این لرزشها را روی یک سطح ثبت و نگهداری کرد.
مقاله داستان جالب خلق تنصیف سپیده حاوی اطلاعات جامعی است.
تاریخچه گرامافون
همزمان با اختراع ادیسون، بل و تایتنر نیز وسیلهای ساختند که نام آن را گرامافون گذاشتند.
از آنجا که نخستین گرامافون به عنوان دستگاهی برای پخش موسیقی مورد استقبال عمومی قرار نگرفت، ادیسون شروع به ساخت استوانههای مومی برای آن کرد و به این ترتیب توانست این دستگاه را به وسیلهای محبوب برای شنیدن موسیقی تبدیل کند.
او در سالهای بعد دستگاه ضبط صدای خود را بهتر کرد تا جایی که در سال ۱۸۹۶ شرکت خود را برای تولید فونوگراف راهاندازی کرد. این دستگاه ساده که با استوانه مومی کار میکرد، میتوانست صداهایی به مدت دو تا چهار دقیقه ضبط کند.
فروش و تولید دستگاهها، استوانهها و صفحههای فونوگراف در کارخانه ادیسون در سال ۱۹۲۹ و به دلیل رکود اقتصادی متوقف شد. در نخستین نمونههای این دستگاه، موسیقی با چرخاندن دستی و بدون نیاز به هیچ وسیله راهانداز دیگری پخش میشد.
در سال ۱۸۹۶ ادیسون گرامافون بهبودیافته خود را معرفی کرد که دارای یک موتور فنری و یک تنظیمکننده مرکزی بود. تا سال ۱۸۹۸ بسیاری از شرکتها به ساخت گرامافون روی آورده بودند.
در آغاز قرن بیستم، گرامافون به دستگاهی سکهای برای رستورانها، کافهها، هتلها و جاهای مشابه تبدیل شده بود. پس از کوک کردن موتور به کمک یک دسته و انداختن سکه در قسمت راست دستگاه، گرامافون شروع به کار میکرد.
نخستین مدلهای گرامافون دارای یک تقویتکننده صوتی داخلی بودند که در طرحها، اندازهها و شکلهای گوناگون و از مواد مختلفی مانند فلز، چوب، شیشه یا حتی کاغذ ساخته میشدند.
در این مقاله رابطه تغذیه و صداسازی اطلاعات مفیدی آمده است.
دیدگاهتان را بنویسید