فرانتس شوبرت، آهنگساز نامدار اتریشی، در سالهای پایانی دوره موسیقی کلاسیک و آغاز دوره رمانتیک زندگی میکرد. او با این که عمر بسیار کوتاهی داشت، توانست آفریننده آثار ارزشمند و جاودانی باشد. در این نوشته از وبلاگ آنبین، میخواهیم شما را بیشتر با این هنرمند بزرگ آشنا کنیم.
تولد و کودکی فرانتس شوبرت
فرانتس شوبرت در سیویکم ژانویه سال ۱۷۹۷، در منطقهای حومهای به نام هیملپفورت گروند در وین چشم به جهان گشود. تاریخ دقیق شروع آموزش موسیقی او مشخص نیست، اما اولین کسانی که به او درس دادند، پدر و برادرش بودند. پدرش که مدیر یک مدرسه بود، نواختن ویولن را به او یاد داد. برادر بزرگترش نیز آموزش پیانو به فرانتس را بر عهده گرفت؛ اما شوبرت خردسال و بااستعداد در مدت زمان کوتاهی از معلم خود جلو زد! پس از اعضای خانواده، اولین کسی که به صورت رسمی به او آموزش داد، مایکل هولزر بود؛ نوازنده ارگ و رهبر گروه کر کلیسای محل در لیختنتال. هولزر به شوبرت پیانو، ارگ و اصول هارمونی آموزش میداد و همیشه از استعداد فوقالعاده او شگفتزده بود. او با چشمانی پر از اشک به پدر شوبرت میگفت که در تمام عمرش هرگز شاگردی به این بااستعداد ندیده است. همچنین شوبرت در سالهای کودکی، در گروه موسیقی خانوادگی که با برادرانش تشکیل داده بود، ویولا مینواخت. اولین قطعاتی که برای سازهای زهی نوشت، در واقع برای همین گروه خانوادگی خلق شد.
مسیر هنری فرانتس شوبرت
فرانتس شوبرت در یازدهسالگی وارد مدرسهای به نام اشتات کونویکت شد. در این مدرسه با موسیقی آهنگسازان بزرگی مانند هایدن، موتزارت و بتهوون آشنا شد. او در سال ۱۸۱۳ این مدرسه را ترک کرد و به خانه بازگشت. سپس برای این که بتواند در مدرسه پدرش تدریس کند، به تحصیل پرداخت و در سال ۱۸۱۴ به این مدرسه وارد شد.
کار تدریس برای او بسیار دشوار و غمانگیز بود؛ با این حال، نزد استادی به نام آنتونیو سالیری به یادگیری آهنگسازی ادامه داد. سال ۱۸۱۵ برای شوبرت سال بسیار پرباری بود. او در این سال بیش از ۲۰ هزار قطعه موسیقی خلق کرد که بیشتر از نیمی از آنها برای ارکستر نوشته شده بودند.
در سال ۱۸۲۱، او به عضویت انجمن دوستداران موسیقی درآمد و در اجراهای آنها شرکت کرد. همچنین در سال ۱۸۲۸ کنسرتی از آثار خود برگزار کرد که با تحسین منتقدان روبرو شد. متأسفانه او تنها هشت ماه بعد، در سن ۳۱ سالگی، به دلیل بیماری درگذشت.
در زمان حیاتش، آثار شوبرت چندان شناخته شده نبود؛ اما در سالهای پس از مرگش، محبوبیت زیادی پیدا کردند. در سده نوزدهم، آهنگسازان بزرگی مانند فلیکس مندلسون، رابرت شومان، فرانتس لیست و یوهانس برامس، آثار او را کشف و از آنها تقدیر کردند.
دیدگاهتان را بنویسید