آریا واژهای است که در دنیای موسیقی و آواز، بهویژه در اپرا، بسیار شنیده میشود. اگر کنجکاو هستید که آریا در اپرا به چه معناست و گذشته آن چگونه بوده، در این نوشته از وبلاگ آنبین همراه ما باشید.
آریا در اپرا یعنی چه؟
آریا (Aria) در اصل یک کلمه ایتالیایی قدیمی و شکل کوتاهشده واژه آریتا میباشد. این اصطلاح به قطعۀ آوازی تکنفره گفته میشود که معمولاً جزئی از یک کار موسیقایی بزرگتر است و خواننده اپرا آن را اجرا میکند. این قطعه ممکن است با سازهایی مانند ارکستر همراه باشد یا به صورت بدون همراهی ارائه شود. در آریا، خواننده اغلب داستانی یا موضوعی را با صدای خود روایت میکند. اگرچه آریا بیشتر در اپرا دیده میشود، اما آهنگسازان گاهی قطعات مستقل آریا یا آوازهایی در اوراتوریوها و کانتاتاها نیز خلق کردهاند. آریا در اپرا یکی از بخشهای اساسی و معمولاً محبوبترین قسمت آن محسوب میشود. این قطعه به عنوان یک آواز انفرادی، عمدتاً توسط شخصیتهای اصلی اجرا میشود. مشهورترین بخشهای هر اپرا نیز معمولاً آریاهای آن هستند و هر اپرا با آریاهایش در خاطر مردم میماند.
آریای اپرا چه تاریخچهای دارد؟
آریا در پایان سده هفدهم در اپراهای فرانسه و ایتالیا پدید آمد. در آن زمان، آریاها از حالت ملودیهای ساده خارج شدند و به قطعههایی با ساختار مشخص تبدیل شدند. همچنین در این دوره، آریا نقش مهمی در بیان احساسات و نمایش مهارتهای آوازی خوانندگان داشت.
در اواخر سده هفدهم، آریاها در دو قالب اصلی نوشته میشدند: نوع دو بخشی (A-B) و نوع سه بخشی (A-B-A) که به آن آریای دا کاپو میگفتند.
در آغاز سده هجدهم، آریاهای ایتالیایی به تدریج در اپرای فرانسوی جایگاه ویژهای پیدا کردند و در نهایت باعث پدید آمدن سبک فرانسوی به نام آریت شدند. در نیمه نخست سده نوزدهم، فرم رایج آریا در اپرای ایتالیایی، کابالتا بود؛ اما پس از سال ۱۸۵۰، انواع مختلفی از آریا در این ژانر رواج یافت.
دیدگاهتان را بنویسید