ناصر فرهنگفر هنرمندی بود که در زمینه شعر و نوازندگی ساز تنبک فعالیت میکرد. او نقش بسیار مهمی در دگرگونی و پیشرفت جایگاه تنبک در موسیقی اصیل ایرانی داشت. در این نوشته از وبلاگ آنبین، زندگینامه این هنرمند بزرگ را مرور میکنیم.
تولد و کودکی
ناصر فرهنگفر در چهارم آبان سال ۱۳۲۶ در شهر ری به دنیا آمد. پدرش نوازندهی تار بود و عمویش نیز تنبک مینواخت. به همین دلیل، او از همان سنین کم به موسیقی علاقه نشان داد. وقتی تنها هفت سال داشت، با کوزههای گلی صدا درمیآورد و آهنگ میساخت. بعدها با تنبک عموی خود شروع به تمرین کرد.
وی آموزش جدی موسیقی را نزد یکی از بستگانش به نام محمد ترکمان آغاز کرد. محمد ترکمان از شاگردان امیرناصر افتتاح، نوازندهی نامدار تنبک در آن دوران بود. پس از مدتی، ناصر فرهنگفر با حسین تهرانی آشنا شد و نزد او به فراگیری موسیقی ادامه داد. او برای یادگیری نت به کلاس محمد اسماعیلی رفت و از دانش استادان بزرگی مانند عبدالله دوامی، سیدحسن میرخانی، سیدحسین میرخانی و علیاکبر کاوه نیز بهرهمند شد.
فعالیتهای حرفهای
ناصر فرهنگفر در سال ۱۳۴۲ تدریس موسیقی را در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی آغاز کرد. او در سال ۱۳۵۰ به رادیو و تلویزیون پیوست و در برنامههای معروفی همچون هفت شهر عشق، گلهای تازه و گلچین هفته به اجرا پرداخت. همچنین، او با فعالیت در گروههای شیدا و عارف، نگاه مردم به ساز تنبک را دگرگون کرد. پیش از آن، تنبک تنها سازی همراهکننده در ارکستر به شمار میرفت؛ اما فرهنگفر با تکنیکهای ویژه و اجراهای ریتمیک خود این ذهنیت را تغییر داد. آشنایی او با شعر و وزنهای ادبی، نقش مهمی در خلق ریتمهای نو و خلاقانهای داشت که در کارهایش به نمایش میگذاشت.
فعالیتهای هنری ناصر فرهنگفر در خارج از کشور نیز چشمگیر بود. در سال ۱۳۵۲، همراه با گروه مرکز حفظ و اشاعه موسیقی به بلژیک سفر کرد و با گروه باله موریس بژار همکاری نمود. همچنین در سال ۱۳۵۴ به دعوت رابرت ویلسون عازم نیویورک شد و با گروه تئاتر او همکاری کرد.
دیدگاهتان را بنویسید