سولینگ که با نام سرولینگ نیز شناخته میشود، نوعی فلوت چوبی است که اصالتاً به مردم سوندانی در اندونزی تعلق دارد. این ساز علاوه بر اندونزی، در دیگر مناطق جنوب شرق آسیا همچون فیلیپین، سنگاپور، برونئی و مالزی نیز نواخته میشود. اگر دوست دارید اطلاعات بیشتری درباره این ساز شرقی جذاب به دست آورید، در ادامه این مطلب از وبلاگ آنبین همراه ما بمانید.
ساختار فلوت سولینگ
فلوت سولینگ یک ساز بادی از جنس نی بامبو است که به شکل لولهای ساخته میشود. انتهای پایینی این فلوت باز است و در قسمت بالایی آن، یک سوراخ طبیعی به نام راس (ros) وجود دارد که آن قسمت را میبندد. این ساز معمولاً از یک تکه بامبوی بلند با جداره نازک درست میشود. بهترین نوع بامبو برای ساختن سولینگ، پرینگ وولوه نام دارد.
در قسمت دهنی فلوت، یک نوار باریک از چوب خیزران قرار داده میشود. بیشتر سولینگها بین ۴ تا ۶ سوراخ برای انگشتگذاری دارند. اگر فلوت ۴ سوراخ داشته باشد، فقط یک گام موسیقی را میتوان با آن نواخت؛ اما سولینگهای ۶ سوراخه امکان اجرای تا سه گام مختلف را فراهم میکنند. گاهی برای افزایش محدوده صوتی ساز، نمونههای سفارشی با تعداد سوراخ بیشتر (حتی تا ۹ سوراخ) نیز ساخته میشوند.
نحوه نواختن سولینگ
نوازندگان برای نواختن فلوت سولینگ، در فاصلهی بین لبهی ساز و لولهی بامبویی آن، هوا میدمند. صدای تولید شده عمدتاً به دو چیز بستگی دارد: جای قرارگیری انگشتها و شدت هوایی که از دهان خارج میشود. زیر و بمی نهایی صدا به این بستگی دارد که انگشتهایتان را روی کدام سوراخها میگذارید. همچنین سرعت هوایی که میدمید، روی ارتفاع نُت موسیقی اثر میگذارد.
سولینگ در خارج از اندونزی
امروزه ساز فلوت سولینگ فقط مخصوص کشور اندونزی نیست. این ساز در کشور بروئنی نیز در جشنهای فرهنگی و مراسم سنتی، همراه با دیگر سازها به صدا درمیآید. در بخش شرقی مالزی، به ویژه در ایالت صباح، این فلوت در کنار سازهای بادی دیگر نواخته میشود. همچنین در ایالت ساراواک، مردان اقوام دایاک نیز این ساز را مینوازند.
دیدگاهتان را بنویسید