حتماً برای شما هم پیش آمده که وقتی میخواهید نکته مهمی را به کسی بگویید، آن شخص اصلاً به حرفتان توجه نمیکند. درست مثل این است که حرف شما را نشنیده است. در چنین مواقعی از ضربالمثل “کو گوش شنوا” استفاده میکنیم.
این ضربالمثل زمانی به کار میرود که شما مطلب ارزشمندی برای گفتن دارید، اما مخاطبتان حاضر نیست به حرف شما گوش دهد یا آن را درک کند. در واقع، او “گوش شنوا” ندارد.
میگویند ریشه این ضربالمثل به داستانهای قدیمی برمیگردد. در آن زمانها، پادشاهی زندگی میکرد که به حرفهای درست و خیرخواهانه اطرافیانش توجهی نمیکرد. یکی از وزیران دانای او، برای اینکه به پادشاه بفهماند کسی به نصیحتهایش گوش نمیدهد، گفت: “همه حرفها را میزنم، اما دریغ از یک گوش شنوا”. این جمله به مرور زمان در میان مردم رایج شد و به شکل امروزی خود، یعنی “کو گوش شنوا” درآمد.
در این مقاله معنی ضرب المثل ” دعوا سر لحاف ملا بود “ اطلاعات مفیدی آمده است.
کاربرد اصلی این ضربالمثل امروزه هم تقریباً همان است. از این عبارت استفاده میشود تا نبود شنوندهای دلسوز و فهمیده را نشان دهیم. وقتی دانشمندی برای حل مشکلی راهحل دارد، اما کسی به او توجه نمیکند، یا وقتی والدین به فرزندشان توصیههای مهمی میکنند، اما او به هیچکدام گوش نمیدهد، مصداق این ضربالمثل میشوند.
توصیه میکنیم این مطلب معنی ضرب المثل ” دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره “ را حتماً بخوانید.
پس در کل، “کو گوش شنوا” نشاندهنده شرایطی است که حرف حق و سخن مفیدی وجود دارد، اما شنوندهای برای درک آن حاضر نیست.
برای گسترش دانش خود، مقاله معنی ضرب المثل” برد کشتی آنجا که خواهد خدای “ را مطالعه کنید.
در این نوشته، به سراغ یکی از ضربالمثلهای کهن و پرمعنی ایرانی رفتهایم. در ادامه، مفهوم و ریشه این عبارت را با هم مرور میکنیم.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب معنی ضرب المثل ” مثل بید لرزیدن “ را بخوانید.
برای گسترش دانش خود، مقاله معنی ضرب المثل ” سکه یه پول شدن “ را مطالعه کنید.
مقاله معنی ضرب المثل ” سیب پای درختش می افتد “ منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
کو گوش شنوا کنایه از چیست؟
وقتی کسی با دقت به حرفهایم گوش نمیدهد، میگویم: “کو گوش شنوا؟”
این ضربالمثل زمانی به کار میرود که فردی حرفهای مهم و ارزشمند میزند، اما طرف مقابل نه تنها توجهی نشان نمیدهد، بلکه با بیتفاوتی از کنار آن میگذرد و حتی لحظهای به آن فکر نمیکند.
معمولاً این جمله را با شکوه و گلایه به کسی میگویند که به سخنان گوینده اهمیت نمیدهد. مثلاً وقتی فرد بزرگی جوانان را پند میدهد و آنها را از عاقبت کارهای نادرستشان آگاه میکند، اما آنها سرگرم خوشی و تفریح هستند و کوچکترین توجهی به حرفهایش ندارند.
مثلاً:
دیروز به پسرم گفتم: “با فلانی دوستی نکن و زیاد با او رفتوآمد نداشته باش، چون هرچه بیشتر با او معاشرت کنی، هم درسهایت آسیب میبیند و هم وقت ارزشمند جوانیات را از دست میدهی.”
اما گوش شنوایی نبود! آیا از دوستی با او دست کشید؟! هرچه هشدار میدهی، انگار یک گوش میشنود و از گوش دیگر فراموش میکند.
دیدگاهتان را بنویسید