با نگاهی به فرهنگهای مختلف جهان، میتوان ردپای موسیقی ویژه هر منطقه را مشاهده کرد. تقریباً هر فرهنگ و کشوری، آهنگها و نواهای منحصربهفرد خود را دارد. در این نوشته از وبلاگ آنبین، قصد داریم سبک موسیقی کانتری را به شما معرفی کنیم. پیشنهاد میکنیم تا پایان این مطلب همراه ما بمانید.
موسیقی کانتری چیست ؟
موسیقی کانتری، یک سبک موسیقی محلی و اصیل آمریکایی است که در سراسر این کشور نواخته میشود و بسیار محبوب است. این سبک گاهی با نام موسیقی وسترن نیز شناخته میشود.
اصطلاح “موسیقی کانتری” از دهه ۱۹۴۰ میلادی رایج شد. قبل از آن، مردم به این نوع موسیقی، موسیقی “هیلبیلی” میگفتند. امروزه اما برای همه شاخههای این سبک، از عنوان کلی “موسیقی کانتری” استفاده میکنند.
هر ساله مراسم بزرگی برای تقدیر از بهترینهای این موسیقی برگزار میشود، مانند جوایز موسیقی کانتری آمریکا و جوایز موسیقی کانتری. ترانههای این سبک بیشتر درباره عشق، زیباییهای طبیعت و زندگی سنتی و بومی مردم آمریکاست.
آلات اصلی این سبک
این سبک موسیقی از نظر درونمایه و آهنگسازیِ بیپیرایهاش، شباهتهایی با گونههای دیگری مانند بلوز و جاز دارد. سازهای اصلی و شناختهشده در این سبک شامل گیتار لپ استیل، بانجو، ویلن، گیتار معمولی و سازدهنی میشوند.
تاریخچه
این سبک موسیقی نخستین بار در بخشهای جنوبی آمریکا و در سالهای آغازین دهه ۱۹۲۰ پدید آمد. خاستگاه آن را میتوان در ترانههای محلی آن کشور و به ویژه در موسیقی مردمان آپاچی و همچنین در سبک بلوز جستجو کرد.
مضمون اصلی این سبک را ترانههای احساسی و عاشقانه تشکیل میدهد که از دل روابط عاطفی و نیز زیباییهای طبیعت سرچشمه میگیرند. از شناختهشدهترین خوانندگان این سبک میتوان به جانی کش و ویلی نلسون اشاره کرد.
شاخصههای اصلی سبک موسیقی کانتری
این سبک موسیقی ریشه در ترانههای محلی و روستایی دارد. به همین دلیل، متن ترانههای آن اغلب درباره دشواریها و زندگی مردم روستا و گاهی مشکلات روستاییانی است که به شهرها مهاجرت کردهاند.
درونمایه اصلی این ترانهها، حس دلتنگی و یادآوری گذشته است.
ساختار آکوردی ساده این موسیقی برای شنونده جذاب است، زیرا دنبال کردن و درک آن آسانتر است و احساس راحتی بیشتری ایجاد میکند. برخلاف سبکهایی مانند جاز، کلاسیک یا برخی از انواع راک که ممکن است پیچیده به نظر برسند، گوش دادن به این موسیقی لذتبخشتر و بدون زحمت است.
از ویژگیهای دیگر این سبک میتوان به این موارد اشاره کرد: ترانههای ساده و قابل درک با تصویرسازیهایی از زندگی و طبیعت، روایت داستانهای روزمره، به خاطر سپردن آسان ملودی پس از یک بار شنیدن، قابل تشخیص بودن سازهای به کار رفته، احتمالاً استفاده از لهجه جنوب آمریکا و صدای خاص خوانندگان، آوردن نامهای کوتاه برای شخصیتهای ترانه و همچنین استفاده از واژههایی مانند کابوی، اسب و سگ در متن آهنگها.
دیدگاهتان را بنویسید