حسین علیزاده یک آهنگساز، موسیقیدان، محقق و نوازنده چیرهدست در نواختن تار و سهتار است. این هنرمند برجسته، افتخارات فراوانی در سطح ایران و جهان به دست آورده است. او سه بار برای آلبومهای «فریاد»، «بیتو به سر نمیشود» و «به تماشای آبهای سپید» نامزد دریافت جایزه معتبر گرمی شده است. همچنین جایزه دوسالانه موسیقی آسیا را دریافت کرده و از پذیرش نشان شوالیه هنر و ادب فرانسه انصراف داده است.
اگر سوالاتی دارید، مقاله قانون ۱۰ هزار ساعته نوازندگان چیست ؟ به شما کمک خواهد کرد.
در داخل ایران نیز حسین علیزاده با کسب چندین سیمرغ بلورین در جشنواره فیلم فجر، رکورددار دریافت جایزه برای بهترین موسیقی متن است.
گذشته از این موفقیتها، باید به خلاقیت و نوآوریهای او در ساختن سازهای جدید اشاره کرد. سازهایی که حسین علیزاده ابداع کرده است، نشان از ذوق هنری، خلاقیت و جسارت بالای او دارند. در این نوشته، قصد داریم به طور ویژه به معرفی و بررسی این سازهای ابداعی بپردازیم. برای مطالعه بیشتر درباره این هنرمند میتوانید به وبلاگ آنبین مراجعه کنید.
برای درک عمیقتر این موضوع، مطلب ساز ها و زیرشاخه های سبک نیو ایج را بخوانید.
اگر به این موضوع علاقه دارید، ضرب آهنگ یا ریتم چیست؟ را از دست ندهید.
سازهای ابداعی حسین علیزاده
۱. سلانه
سلانه یک ساز جدید است که توسط حسین علیزاده و با همکاری سیامک افشاری ساخته شده است. این ساز از نظر خانواده شبیه به سازهایی مانند تنبور، بربط و سهتار است. در واقع، سلانه بیشتر شبیه به تنبور است، اما دستهی بلندتری دارد. هدف اصلی از ساختن آن، استفاده از سیمهای واخوان برای افزایش قدرت صدا و ایجاد تنوع در صدای ساز و همچنین دستیابی به نتهای بمتر بود.
پیشینهی این ساز به سدهی شانزدهم و دوران رنسانس بازمیگردد که در آن زمان با نام «کلاسیکن» شناخته میشد. بعدها نمونههای شرقی آن نیز ساخته شد. نقاشیها و اسناد تاریخی نشان میدهند که این ساز در گذشته سه سیم و سه گوشی داشته و نوازندگان با افزودن سیمهای اصلی، به صداهای بمتر دست پیدا میکردند.
اگر سوالاتی دارید، مقاله ساز هارپجی چیست؟ به شما کمک خواهد کرد.
سلانه در شکل امروزی خود دارای دوازده سیم است. شش سیم آن برای نواختن و گرفتن نتها به کار میرود و شش سیم دیگر نقش طنینانداز (رزوناتور) را دارند و به غنیتر شدن صدای ساز کمک میکنند. حسین علیزاده پس از ساخت این ساز در سال ۲۰۰۳، آلبومی با نام «سلانه» منتشر کرد و در چهار قطعه به نامهای مهتاب، پگاه، آفتاب و شامگاه، در دستگاههای بیات اصفهان، سهگاه، بیات کرد و افشاری با این ساز بداههنوازی کرد. واژهٔ سلانه به معنای آرام و آهسته است و دلیل این نامگذاری این بود که این ساز به آرامی و با ظرافت وارد عرصه موسیقی شد و همه احساس میکردند جای خالی آن در موسیقی کاملاً محسوس است.
اگر به این موضوع علاقه دارید، بیوگرافی مژگان شجریان را از دست ندهید.
۳. شور انگیز
شورانگیز یکی دیگر از سازهای ابداعی حسین علیزاده است. البته این ساز در ابتدا به درخواست علی تجویدی و توسط ابراهیم قنبری مهر ساخته شد. سالها بعد، حسین علیزاده تغییراتی در آن ایجاد کرد و سازی با نام شورانگیز پدید آورد. این ساز از خانواده سازهای زهی است و شباهتهایی به تنبور، تار و سهتار دارد؛ اما کاسهٔ آن کمی از سهتار بزرگتر است. شورانگیز دارای ۶ سیم و ۲۴ پرده است و محدوده صوتی آن از نت دو تا می کرن میباشد. حسین علیزاده در بسیاری از آثار خود مانند «باده تویی»، «ماه و مه» و «نوای نور» از این ساز استفاده کرده است.
مقاله خانه اپرای سیدنی، یکی از مهمترین مراکز هنرهای نمایشی منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
عقیده حسین علیزاده درباره سازهای ابداعی
حسین علیزاده در نمایشگاه «سازخانه» حضور یافت و در مورد سازهای تازهای که ساخته شده بود صحبت کرد. او توضیح داد که ساختن ساز جدید، یک کار سفارشی و دستوری نیست. هر کسی میتواند چیزی جدید خلق کند، اما باید بتواند اصول و دلایل ساختش را به خوبی بیان کند تا کار، فقط یک ایده سلیقهای و شخصی نباشد و بتواند در دنیای موسیقی تأثیرگذار شود.
او همچنین اشاره کرد که در طول تاریخ، بسیاری از سازهای جدید به صورت تجربی ساخته شدهاند، اما تنها تعداد کمی از آنها توانستهاند جایگاه پایداری در موسیقی پیدا کنند.
علیزاده در ادامه در مورد سازهای ابداعی خودش گفت: اگرچه بارها از سازهای «سلانه» و «شورانگیز» در کارهایم استفاده کردهام، اما این دو ساز هنوز به مرحله ایدهآل و استاندارد نرسیدهاند و در حال حاضر بیشتر نشاندهنده علاقه و احساسات هنری خود من هستند.
دیدگاهتان را بنویسید