موسیقی تلفیقی، همانطور که از اسمش پیداست، از ترکیب دو یا چند سبک موسیقی به وجود میآید. در حقیقت، به این سبک از موسیقی که حاصل آمیختن فرهنگهای مختلف موسیقایی است، فیوژن هم میگویند. در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین، بیشتر با این نوع موسیقی آشنا خواهید شد.
مقاله انواع چوب های مناسب برای ساز گیتار حاوی اطلاعات جامعی است.
در صورت علاقهمندی، مطلب آشنایی با سازدهنی ترمولو را از دست ندهید.
موسیقی تلفیقی چیست؟
موسیقی تلفیقی در واقع همان معنای عبارت «موسیقی فیوژن» است. در ابتدا این سبک به ترکیب موسیقی جز با فانک و راک گفته میشد.
در این نوع موسیقی، هدف اصلی پیوند دادن سبکهای مختلف و نزدیک کردن فرهنگهای موسیقایی در جهان است. موسیقی تلفیقی، هنری است که در آن عناصر دو یا چند سبک موسیقی متفاوت با خلاقیت در هم میآمیزند تا سبکی تازه و نو پدید آید.
برای نمونه، وقتی یک ساز غربی در کنار یک ساز ایرانی در یک قطعه نواخته شود، یا موسیقی کلاسیک غربی با موسیقی دستگاهی ایران ترکیب گردد، اثر خلقشده در دسته موسیقی تلفیقی قرار میگیرد. این سبک در سالهای اخیر در ایران با استقبال بیشتری روبرو شده است.
به عنوان نمونه میتوان به آلبوم «مولانا و باخ» اثر داوود آزاد اشاره کرد که در آن موسیقی ایرانی و کلاسیک غربی در هم آمیختهاند، یا کارهای عزیز مصطفیزاده که در آنها موسیقی اصیل آذربایجانی با جز ترکیب شده است.
تاریخچه موسیقی تلفیقی
موسیقی تلفیقی که به آن فیوژن هم میگویند، در دهه ۱۹۶۰ با درآمیختن دو سبک راک و جاز به وجود آمد. به این شکل جدید، جاز فیوژن گفته میشد. سبک دیگری به نام آفروبیت نیز که از ترکیب موسیقی غرب آفریقا و جاز آمریکایی پدید آمده، از نخستین نمونههای موسیقی تلفیقی به شمار میرود.
توصیه میشود به مطالعه مقاله ریدیس فینگربورد یا شعاع صفحه انگشتگذاری چیست؟ ادامه دهید.
در موسیقی تلفیقی، بخشهای مختلف از سبکهای گوناگون آنچنان با هم ترکیب میشوند که تشخیص و جدا کردن آنها نیاز به گوش موسیقایی قوی و آموزشدیده دارد. هیچ محدودیتی برای ترکیب کردن عناصر موسیقیهای مختلف وجود ندارد. میتوان سبکهای موسیقی غرب و شرق یا موسیقی امروزی و سنتی را در یک اثر واحد جای داد.
قطعه «با من صنما» از آلبوم «آرایش غلیظ» با صدای همایون شجریان، یکی دیگر از آثار برجسته موسیقی تلفیقی ایرانی است. همچنین آلبوم «بزم بیجانان» ساخته پدرام درخشانی، موسیقی الکترونیک را با موسیقی ایرانی میآمیزد و ساز سنتور نقش محوری در قطعههای این آلبوم دارد.
موسیقی تلفیقی در ایران
موسیقی تلفیقی ایرانی، ویژگیهای خاص و بیهمتایی دارد. برای درآمیختن ساختار منحصربهفرد موسیقی سنتی ایران با سبکهای دیگر موسیقی، باید با دقت و ظرافت عمل کرد و تسلط کامل بر موسیقی ایرانی و سبکی که قرار است با آن ترکیب شود، داشت.
اگر نگاهی به پیشینه موسیقی تلفیقی در ایران بیندازیم، عباس مهرپویا را از نخستین کسانی میدانیم که این راه را آغاز کرد. او نواختن عود را نزد یک نوازنده عرب آموخت و سپس با راهنمایی استادانی از ایتالیا و آلمان، گیتار نوازی را فرا گرفت. اما نقطه اوج فعالیتهای هنری او، سفر به هند و یادگیری ساز سیتار بود.
مهرپویا در آن دوران تنها نوازنده چیرهدست سیتار در ایران به شمار میرفت و با تسلطی که روی این ساز داشت، تلاش کرد تا صدای آن را با سازهای دیگر بیامیزد و آهنگهای جدیدی خلق کند. او با ترکیب سیتار و موسیقی پاپ ایرانی، ملودیهای تلفیقی زیبا و ماندگاری پدید آورد. از جمله آثار او میتوان به «ساز غمگین» اشاره کرد که در آن، سیتار نقش اصلی را دارد و فرهنگ و موسیقی ایران و هند در آن به خوبی درهم آمیختهاند.
دیدگاهتان را بنویسید