معرفی ساز ماراکاس؛ جغجغه‌ سرخ‌پوستی!

معرفی ساز ماراکاس

ساز ماراکاس در واقع یک نوع جغجغه دستی است که قبلاً بومیان قاره آمریکا از آن استفاده می‌کردند. تاریخچه این ساز به حدود ۱۵۰۰ سال پیش می‌رسد و امروزه هم در موسیقی مناطق کارائیب، آمریکای لاتین و آمریکای جنوبی جایگاه ویژه‌ای دارد. اگر دوست دارید بیشتر با این ساز شنیدنی آشنا شوید، در ادامه این نوشته از وبلاگ آنبین همراه ما بمانید.

ساز ماراکاس چیست؟

ساز ماراکاس که با نام‌های دیگری مانند ماراکا، شیکر، چاک‌چاک، رومبا و جغجغه هم شناخته می‌شود، یک ساز کوبه‌ای و دستی است. این ساز در دسته‌ی سازهای خودصدا قرار دارد؛ به این معنی که صدا نه از طریق سیم یا وزش هوا، بلکه از لرزش بدنه‌ی خود ساز به وجود می‌آید. معمولاً این ساز را به صورت جفت می‌نوازند و نوازنده با تکان دادن محکم آن در دست‌هایش، صدا ایجاد می‌کند. در گذشته، ماراکاس را معمولاً از پوسته‌ی لاک‌پشت یا کدوی خشک‌شده درست می‌کردند و داخل آن را با چیزهایی مثل دانه‌های لوبیا، مهره یا ریگ پر می‌کردند. اما امروزه برای ساخت ماراکاس از مواد گوناگونی مانند چوب، پلاستیک و الیاف مصنوعی استفاده می‌شود.

تاریخچه ساز ماراکاس

جغجغه‌هایی شبیه به ماراکاس، هزاران سال است که در قاره‌هایی مثل آفریقا و آمریکا وجود دارند. حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد، مردم آراوکانی — که امروزه در بخش مرکزی کشور شیلی زندگی می‌کنند — برای نامیدن این جغجغه‌ها از واژهٔ «ماراکا» استفاده کردند. برخی از تاریخ‌دانان هم معتقدند ریشه این کلمه به قوم توپی در برزیل، پیش از دوران استعمار بازمی‌گردد. این ساز در میان بعضی از گروه‌های بومی فلوریدا، مثل قوم گوارانی و اورینوکو نیز دیده شده است. در گذشته، قبایل مختلف از این ساز در مراسمی مانند احضار ارواح، درخواست باران و آیین‌های درمان و شفابخشی استفاده می‌کردند.

ماراکا در چه ژانرهای موسیقی استفاده می‌شود؟

در موسیقی کوبا که شامل سبک‌های گوناگونی مانند سالسا، گواراچا، سون کوبانو، چا چا چا و مامبو است، از ماراکاس برای نگه داشتن ریتم و ضرب آهنگ استفاده می‌شود. در سبک آفریقایی-پورتوریکویی معمولاً دو نوع ماراکاس به کار می‌رود: یکی با صدای بلند و پرحجم، و دیگری با صدای ملایم‌تر. اما در سبک بومبا فقط از یک ماراکاس بزرگ استفاده می‌کنند.

ماراکاس تنها در موسیقی لاتین کاربرد ندارد و گاهی در ارکستر و آثار کلاسیک هم دیده می‌شود. برای نمونه، لئونارد برنشتاین در سال ۱۹۴۲ در سمفونی ارمیا از ماراکاس به جای چوب طبل استفاده کرد.

در موسیقی راک اند رول نیز ماراکاس جایگاه خود را دارد. بو دیدلی، از چهره‌های سرشناس این سبک، در بسیاری از قطعه‌هایش از ماراکاس بهره برده است.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *