در دنیای موسیقی، اجراها به صورت تکنوازی و گروهنوازی انجام میشوند که یکی از شناختهشدهترین حالتها، دوئت نام دارد. ممکن است شما هم اصطلاح دوئت را شنیده باشید، اما شاید معنی دقیق آن را ندانید. در این نوشته از وبلاگ آنبین، ابتدا به این میپردازیم که دوئت چه نوع اجرایی است و سپس نگاهی به تاریخچه آن خواهیم داشت.
دوئت در موسیقی به چه معناست؟
دوئت به قطعهای موسیقایی گفته میشود که دو نفر آن را اجرا میکنند و هر دو به یک اندازه در اجرا نقش دارند. باید توجه داشت که دوئت با هارمونی فرق دارد؛ چون در دوئت، دو نوازنده یا خواننده همزمان یک قطعه را اجرا نمیکنند، بلکه هر کدام بخش جداگانهای را در کنار هم مینوازند یا میخوانند. معمولاً وقتی صحبت از دوئت میشود، منظور نواختن دو پیانیست یا آواز دو خواننده است. نوعی از دوئت پیانو هم وجود دارد که دو نوازنده با هم روی یک ساز مینوازند که به آن «پیانو چهار دست» گفته میشود. اما اگر دو نوازنده با دو پیانوی جداگانه قطعهای را اجرا کنند، به آن پیانو دو (piano duo) میگویند. گروههای موسیقی بسته به تعداد اعضایشان نامهای مختلفی دارند. در ادامه نام گروههای سه تا هفتنفره آورده شده است:
سهنوازی: تریو (Trio)
چهارنوازی: کوارتت (Quartet)
پنجنوازی: کوئینتت (Quintet)
ششنوازی: سکستت (Sextet)
هفتنوازی: سپتت (septet)
تاریخچه دوئت در موسیقی
در سال ۱۷۶۵، موتزارت که در آن زمان هنوز جوان بود، به همراه خواهرش ماریان در یک کنسرت در لندن دوئتی را اجرا کردند که خودش ساخته بود.
اگر به تاریخ موسیقی نگاه کنیم، ردپای دوئت را در دوره رنسانس هم میبینیم. در آن زمان، دوئت به عنوان یک ابزار آموزشی بین استاد و شاگرد رواج داشت و به آن “بیسینیوم” میگفتند.
علاوه بر این، اجرای آواز دونفره در اپرا هم سابقهای طولانی دارد. حتی در اپراهای قدیمی مانند اپرای اورفئوس (L’Orfeo) و تاجگذاری پوپیا (L’incoronazione di Poppea) که متعلق به اوایل قرن ۱۶ هستند، از دوئت استفاده شده است. در قرن هفدهم نیز این نوع اجراهای دونفره در صحنههای کمدی یا تراژدی، مانند صحنههای رویایی یا صحنههای انتقام، حضور پررنگی داشتند.
دیدگاهتان را بنویسید