پیانوهای برند بلوتنر از بهترین و خوشساختترین پیانوهای دنیا هستند و بسیاری از نوازندگان، این ساز را بسیار دوست دارند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، داستان پدید آمدن پیانو بلوتنر را برای شما تعریف میکنیم. با ما تا پایان این متن همراه بمانید.
تاریخچه ساخت پیانو بلوتنر
در میانههای قرن نوزدهم، شهر لایپزیگ در کنار شهرهایی مانند پاریس، لندن و وین، یکی از کانونهای مهم فرهنگی اروپا به شمار میرفت. مردم طبقه متوسط این شهر، از رفاه نسبی، آزادی و بلندپروازی برخوردار بودند و روحیهای روشنفکرانه و بااعتماد به نفس داشتند. لایپزیگ علاوه بر دانشگاه معتبرش، به خاطر روابط تجاری بینالمللی نیز شهرت داشت. پس از انقلاب صنعتی، تحولات اجتماعی به گونهای پیش رفته بود که دیگر برای قرار گرفتن در طبقه اشراف، لزوماً نیازی به دانش و فرهنگ نبود. با این حال، زندگی در لایپزیگ رونق و ثبات خوبی داشت و مردم در رفاه به سر میبردند. در سال ۱۸۴۳ نیز نهادهای فرهنگی مهمی مانند گروه کر پسران توماس، سالن اپرا، ارکستر گواندهاس و آکادمی موسیقی در این شهر پایهگذاری شدند.
خانواده بلوتنر نیز جزیی از این سنت غنی موسیقایی در لایپزیگ بودند و نشان میدادند که روحیه کار و نوآوری در این شهر زنده است. همه این شرایط باعث شد تا جولیوس بلوتنر در روز ۱۸ نوامبر سال ۱۸۵۳ کارخانه ساخت پیانوی خود را تأسیس کند. این کسبوکار به سرعت رشد کرد و به موفقیتهای بزرگی دست یافت.
بلوتنر مهارت و دانش فنی لازم برای ساختن پیانو را داشت. سازهای تولیدی شرکت او خیلی زود به دلیل کیفیت بالای فنی و صدای دلنشین، مورد توجه قرار گرفتند و راه خود را به سالنهای کنسرت در نقاط مختلف جهان باز کردند.
برنامه بلوتنر برای تجارت ساده و یکپارچه بود:
من پیانوهای بزرگ و معمولی با سبک طراحی آلمانی و انگلیسی تولید و به فروش میرسانم. فعالیت تولیدی من در یک کارگاه اجارهای و با همراهی سه نفر از استادکاران ماهر شروع شد. شعار من در این راه این است: «خدا هدایتگر من است».
اگر سوالاتی دارید، مقاله ناشر نخستین آلبوم راک اند رول انگلیسی ایران که بود؟ به شما کمک خواهد کرد.
تولید ده ساز در سال اول
در نخستین سال فعالیت، ده دستگاه پیانو ساخته شد که هشت تا از آنها گرند و دو تا پیانو دیواری بودند. خیلی زود، این سازها مورد توجه کارشناسان، نوازندگان حرفهای و اهل موسیقی قرار گرفتند. در سراسر جهان، علاقهمندان در مورد پیانوهای شگفتانگیز بلوتنر که در شهر لایپزیگ ساخته میشد، گفتگو میکردند.
هنرمندان بزرگی همچون براهام، جادسون، لیست، مالر، نیکیش، راخمانینوف، شومان و چایکوفسکی به کارگاه بلوتنر دعوت شدند. این هنرمندان در سفرهای هنری خود، نظرات مثبت و تحسینآمیزی دربارهٔ کیفیت بینظیر این پیانوها بیان کردند.
اگر سوالاتی دارید، مقاله شباهت ها و تفاوت های ساز قانون و سنتور به شما کمک خواهد کرد.
جولیوس بلوتنر که در کار خود به موفقیت چشمگیری رسیده بود، در سال ۱۸۶۸ شبکهای بینالمللی برای فروش و پخش محصولاتش ایجاد کرد. این شبکه به سرعت در جهان گسترش یافت و امروزه نیز ثمرات آن قابل مشاهده است.
او از سرمایه و سهم خود استفاده کرد و در نمایشگاههای معتبری در شهرهایی مانند بروکسل، آمستردام، ملبورن، پاریس، فیلادلفیا، سیدنی و وین، پیانوها و نوآوریهایش را به نمایش گذاشت. پیانوهای بلوتنر که در کنسرتهای جدی موسیقی به کار میرفتند، بسیار مورد ستایش قرار گرفتند.
با افزایش تقاضا و محدود بودن ظرفیت تولید، جولیوس بلوتنر تصمیم گرفت کارگاهی را که قبلاً اجاره کرده بود به همراه یک قطعه زمین بخرد. تا سال ۱۸۹۰، او به تدریج در آنجا کارخانه جدیدی ساخت که گنجایش کار برای ۱۲۰۰ کارگر را داشت. این کارخانه در مساحتی حدود ۸۵۰۰۰ متر مربع بنا شد و بخشهای گوناگونی برای مراحل مختلف تولید در آن ایجاد شد.
در این دوره رشد سریع، جولیوس بلوتنر تلاش کرد تا شرکت را به عنوان یک کسبوکار خانوادگی سازماندهی کند. این رویکرد حتی پس از درگذشت او در سال ۱۹۱۰ نیز ادامه یافت.
از میان هشت فرزند او (چهار پسر و چهار دختر)، مطابق رسم آن زمان، پسران مسئولیت مدیریت شرکت را بر عهده گرفتند. جولیوس بلوتنر معلمی سختگیر بود و از پسرانش انتظار داشت که شغل خانوادگی را با تمام جزئیات بیاموزند و درکی اساسی از تمام مراحل تولید پیانو پیدا کنند.
ماکس، برونو و روبرت (Max, Bruno & Robert)
در روز اول جولای سال ۱۸۹۲، ماکس بلوتنر فعالیت خود را در شرکت خانوادگی بلوتنر شروع کرد. او نیز مانند برادرانش، برونو و رابرت، ابتدا حرفهٔ ساخت پیانو را آموخت و سپس در شهرهای لندن و پاریس، تواناییهای خود را افزایش داد. ماکس خیلی زود در کارش از پدرش پیشی گرفت.
وظیفهٔ اصلی او، سرپرستی بخش فنی و تولید سازها بود. مدیریت تولید و بازرگانی بینالمللی شرکت بر عهدهٔ ماکس و دو برادرش باقی ماند. به این ترتیب، همانطور که جولیوس بلوتنر آرزو داشت، همهٔ امور تجارت به دست نسل جوان و توانای خانوادهٔ بلوتنر سپرده شد.
مقاله آشنایی با بانو سیمین آقارضی حاوی اطلاعات جامعی است.
مزایای کسبوکار خانوادگی در دوران جنگ جهانی اول، سالهای پس از آن و همچنین در زمان رکود بزرگ اقتصادی سال ۱۹۲۹ آشکار شد؛ در آن زمان، رودلف بلوتنر هسلر (Rudolph Blüthner-Haessler) ادارهٔ شرکت را بر عهده داشت.
حدود سالهای ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶، مسئولان آلمانی، شرکت بلوتنر را که به خاطر نوآوری و کیفیت بالایش شهرت داشت، برای یک مأموریت ویژه انتخاب کردند. هدف، ساخت یک پیانو بزرگ اما سبکوزن برای کشتی هوایی معروف هیندنبورگ بود.
در نهایت، اولین پیانوی بلوتنر از فراز اقیانوس اطلس گذشت و با برگزاری نخستین کنسرت پیانو در آسمان، شگفتی مردم جهان را برانگیخت. این اجرا به صورت زنده از ۶۳ ایستگاه رادیویی در سراسر جهان پخش شد.
رودولف
در سال ۱۹۳۲، دکتر رودولف بلوتنر هسلر مدیریت شرکت را بر عهده گرفت. یکی از دشوارترین وظایف او، هدایت این کسبوکار در طول سالهای جنگ جهانی دوم بود. او متعهد بود که شرکت را بر پایهی اصول و ارزشهای قدیمی خانواده بلوتنر حفظ کند و به همین دلیل، وقتی دید تمام کارخانه در یک بمباران هوایی نابود شده، بسیار اندوهگین شد.
پس از پایان جنگ، بسیاری از دوستان و مشتریان وفادار، خانواده را ترغیب کردند که شرکت را دوباره راهاندازی کنند و چشماندازی تازه و قدرتمند برای آن بسازند. دکتر بلوتنر هسلر، با وجود اختلافنظرهایی که با مقامات آلمانی داشت، مسئولیت تاریخی بازسازی شرکت را مطابق با استانداردهای جهانی پذیرفت.
سرانجام در سال ۱۹۴۸ این رویا محقق شد و سازها یک بار دیگر توانستند از دروازههای کارخانه خارج شوند. شرکت برای تضمین کیفیت، همکاری نزدیکی با مراکز موسیقی معتبر مانند کنسرواتوار چایکوفسکی در مسکو و کنسرواتوار لنینگراد آغاز کرد. نوازندگان چیرهدست در این مراکز، گواهی بر برتری و کیفیت بالای سازهای تولیدی بودند.
اینگبرت (Ingbert)
پس از درگذشت دکتر رودولف بلوتنر-هسلر در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۶، پسرش اینگبرت بلوتنر-هسلر مدیریت شرکت را بر عهده گرفت. البته پیش از این، در سال ۱۹۷۲، دولت آلمان شرقی رهبری و فعالیتهای ملیگرایانه را ممنوع اعلام کرده بود.
اگرچه اینگبرت در ابتدا درباره ماندن در سمت مدیرعاملی تردید داشت، اما این انتخاب از نظر اقتصادی مناسب و برای آینده شرکت بسیار حیاتی بود.
پس از فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹، اینگبرت شرکت قدیمی خانوادگی را به کسبوکاری مدرن تبدیل کرد و مانند نسلهای پیشین خانواده بلوتنر، توان تولید آن را افزایش داد. بین سالهای ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷، خانواده یک کارخانه جدید نیز در نزدیکی لایپزیگ تأسیس کرد.
از سال ۱۹۹۵، اینگبرت بلوتنر-هسلر مدیریت شرکت را به همراه دو پسرش بر عهده گرفت: دکتر کریستین بلوتنر-هسلر که تحصیلاتش در زمینه پزشکی و اقتصاد بود، و کنوت بلوتنر-هسلر که نوازنده پیانو بود و در تمام بخشهای ساخت پیانو مهارت داشت.
امروز دکتر کریستین بلوتنر-هسلر مسئولیت بخش تولید و تمام جنبههای فنی شرکت را بر عهده دارد. شرکت بلوتنر با توجه به استقبال گسترده و درخواستهای زیاد برای محصولاتش، دفاتر و مراکز خدماتی در کشورهای مختلف از جمله آمریکا، بریتانیا، روسیه، فرانسه، هلند، لندن، وین و آسیا دارد. علاوه بر این، شبکهای جهانی از شرکای تجاری و نمایندگان فروش دارد که در سراسر جهان فعالیت میکنند.
دیدگاهتان را بنویسید